Thelmataal (3): De zin van het leven

Thelma heeft haar eerste zin geproduceerd, en wel het literaire hoogstandje 'ap aan', waarmee ze uiteraard bedoelt dat de lamp aan is, dat het licht brandt, dat deze wereld en ons hele universum verlicht is. Of toch bijna, positief blijven. Hoera dus.

Verder zegt ze ondertussen ook keischattig 'hapjie' en 'beetjie', terwijl ze haar hoofd schuin houdt, en is 'babap' nu uitgebreid tot melk, omdat ze dat uit een gelijkaardig glaasje als haar fruitsap krijgt.

En de meeste woorden hebben nu ook een giga-Gentse 'r' achteraan gekregen: 'aar' voor haar, 'beer' voor beer en 'oor' voor oor. Een Gentse 'r' waar ik zelfs moeite voor moet doen, kun je nagaan!

School in zicht?

Ik ben vanmorgen op schoolbezoek geweest bij de enige twee buurtscholen van Muide-Meulestede: Victor Carpentier en De Loods. Het is inhaalweek op de hogeschool en ik heb vorige week keihard aan een congres gewerkt, dus ik heb mezelf dat hoogst verantwoorde pleziertje toegestaan. De uitnodiging kwam van School in Zicht, het initiatief dat uit Antwerpen en Brussel is overgewaaid naar Gent. Ze willen ouders van kansrijke kindjes motiveren om hen in groep in een buurtschool in te schrijven, om zo de sociale mix van de school wat 'gezonder' te krijgen.

Beetje gek dat De Loods erbij zit, want daar is de mix 'gezond', lees: 45% GOK-kindjes en 55% niet-GOK. 'GOK' staat voor Gelijke OnderwijsKansen. Voor kinderen die aan een bepaald criterium voldoen, krijgt een school meer ondersteuning in de vorm van brugfiguren, zorgcoördinatoren en extra juffen of meesters, die uitdagingen bieden op maat, zowel voor achterblijvers als haantje-de-voorstes. Bij Victor Carpentier zitten er 40% kinderen met Turkse roots, 40% kinderen van uiteenlopende origines en 20% 'witte' kindjes. De school is een echte concentratieschool geweest met niet zo'n beste reputatie, maar het tij is langzaam aan het keren.

Ik ben daar heel sterk voor te vinden, voor een buurtschool. Je kind leert kinderen uit de buurt kennen, voelt zich beter thuis in de omgeving, kan misschien doorstromen naar een lokale jeugdbeweging, leert omgaan met diversiteit. En zelf leer je natuurlijk ook nieuwe buren kennen, hoef je niet naar verjaardagsfeestjes in Oostakker of De Pinte te rijden, kan je te voet of met de fiets naar school, wat de files vermindert en je voetafdruk verkleint ... En als de stad dan een duwtje in de rug geeft met zo'n School in Zichtproject, is het al helemaal mooi.

Maar ... Er is een grote  'maar'. En dat is niet de 'ongezonde' sociale mix die een buurtschool als Victor Carpentier nu heeft, zoals je misschien zou vermoeden. Ik geloof namelijk al die onderzoeken die aantonen dat de resultaten en het welbevinden van kinderen daar niet minder goed zijn, dat kinderen met een rijke thuistaal daar niet op hun honger zitten, dat er genoeg gediversifieerd wordt en talige kindjes meer uitdagingen krijgen, dat ze leren van diversiteit ... En als u mij niet gelooft, probeert u dan hier eens aan te weerstaan.

Soit, dat is dus niet het probleem. Het probleem is dat er bij die twee buurtscholen uit onze wijk (en een kleuterschool aan de Afrikalaan die zou opgaan in een nieuwe school bij de Oude Dokken) maar 79 plaatsen zijn voor ... en ik laat u even in spanning wachten ... 115 kinderen die in 2010 in Muide-Meulestede-Afrikalaan geboren zijn! Dus dan kan je nog zozeer in het buurtscholenproject willen instappen, de kans bestaat dat je kind geen plaats krijgt in de eigen buurt ...

Ik moet daar eerlijkheidshalve wel aan toevoegen dat ik scholen in de naburige wijk Tolhuis-Sluizeken-Ham, zoals De Triangel (13 plaatsen) of Sint-Salvator (40 plaatsen), mentaal al net weer te ver uit de buurt vind liggen om de stap te wagen en vol idealisme de mix 'gezonder' te maken. De Mozaïek en De Toverfluit zijn dan weer enkel kleuterscholen en liggen ook iets verder. En daar zijn er natuurlijk weer andere ouders die dichterbij wonen. Hoewel mijn mentale voorbehoud misschien van dezelfde drempelvrees getuigt als die waarom andere ouders buiten de eigen wijk een witte school gaan zoeken ... Misschien toch nog een nieuw schoolbezoekje plannen dan?

Anders moet ik hopen dat er een 50-tal ouders uit de buurt de moeite gaan nemen om hun kind naar de Afrikalaan, een buurtschool in een andere wijk of een witte school in een randgemeente te brengen. Omdat ze zelf zo graag een wittere school willen of omdat de broertjes of zusjes er al gaan. Of moet ik hopen op een plaatsje in scholen die nu nog niet bestaan en waarvoor je ook nog niet kan inschrijven, maar waar zogezegd hard aan gewerkt wordt om ze in 2013, 2014, 2015 klaar te stomen? Scholen die overigens ingepland zijn in grootschalige huisvestingsprojecten, die op zich al veel extra bewoners met kinderen met zich mee zullen brengen ...

Of klink ik nu te zuur? Thelma heeft natuurlijk voorrang in Victor Carpentier omdat we thuis Nederlands spreken, omdat ik meer dan genoeg diploma's heb, omdat ze godzijduizendmaaldank niet in een pleeggezin of instelling is opgenomen, omdat we geen trekkende bevolking zijn en niet van een leefloon leven, maar er zullen toch nog ouders in dat geval zijn? (Ik mag het hopen) En dan geldt de afstand tot de school en zijn er 30 plaatsen te verdelen ...

Moet ik dan hopen dat er geen 30 kansrijke gezinnen dichter bij Victor Carpentier wonen dan wij, die ook geïnteresseerd zijn in een buurtschool? Of zie ik het te somber? Of mis ik iets? Want 115 kinderen, dat is toch ontzettend veel? Of wonen die allemaal op de Afrikalaan? Bij die 115 moeten toch heel wat geïnteresseerden uit de buurt zitten? Zelfs als je daarvan alle kinderen aftrekt die hun broertjes of zusjes volgen naar een school buiten de wijk, omdat er vroeger nog geen zo'n buurtschoolproject was ... En zelfs als je daarvan de kinderen aftrekt bij wie De Loods op nummer 1 staat, die dichter bij De Loods wonen en daar een van de 18 plaatsjes krijgen ... Kom je dan niet aan meer dan 30?

Of ken ik mijn buurt niet? Wellicht niet, want als je de cijfers nagaat, zijn er gemiddeld 70% GOK-gezinnen in onze buurt en 30% niet-GOK ... Van die 115 instappertjes zouden er dus theoretisch 80 GOK-kindjes zijn en 35 niet-GOK, als de percentages waarin er in 2010 kinderen op de wereld gezet zijn tenminste overeenstemmen met de achtergrond van de ouders die er nu wonen ... Moeilijk na te gaan voor 2010 in elk geval, zeker als je ook de Afrikalanertjes eraf trekt en de mensen die werken op Meulestede erbij telt. Het blijft dus een GOK, pun intended.

Bij De Loods geldt er trouwens geen enkele voorrangsregel, voor GOK noch niet-GOK, en telt dus enkel de afstand tot de school om die 18 plaatsen te verdelen. Daar wordt in 2013 ook een zogenaamde eenmalige meeschuivende 'bubbelklas' ingericht op bevel van het ministerie om de hoogste nood te lenigen, lees: 12 plaatsen extra te creëren, want anders waren er zelfs maar 6 plaatsen over. De directrice was niet echt gelukkig met die bubbelklas. Misschien door de grote instroom van Roma in de omliggende straten, omdat louter de afstand tot de school als criterium geldt en het dus weleens een GOK-jaar zou kunnen worden voor De Loods?

De directrice van Victor Carpentier was overigens ook niet zo tevreden met die capaciteitsverhoging van De Loods, omdat ze vreesde dat de kansrijke kinderen toch weer eerder voor De Loods zouden kiezen en de opwaartse trend bij hen weer zou stagneren, als je het al in die termen mag zien. Wat natuurlijk wel weer in het voordeel zou pleiten van het aantal kansrijke plaatsjes in Carpentier ... Niettemin lijkt het me echt vreemd dat er minder dan 30 kansrijke gezinnen geïnteresseerd zouden zijn in Carpentier, maar als je de cijfers bekijkt, kan het dus wel kloppen.

Misschien zijn er zelfs niet genoeg geïnteresseerden om het verschil te maken en School in Zicht geslaagd te noemen? Afgaande op het aantal ouders dat al langsgegaan is in de school, zou dat wel kunnen kloppen. Er zijn al vier 'kansrijke' broertjes en zusjes ingeschreven, maar er stonden nog maar weinig andere geïnteresseerden op de lijst en er is nog maar één bezoekdag na vandaag.

Of is het dan weer niet goed? Ach en wee en oh. Of vinden veel mensen het niet de moeite om daar tijd voor te maken? Of hebben ze al gekozen op basis van andere criteria dan een openschooldag? Of laat ik mij begoochelen door die honderd kleuters op de dool? Misschien toch nog eens naar School in Zicht bellen met mijn vragen ...

Ik ben wel heel benieuwd naar wat het zal worden. De twee scholen vielen in elk geval heel goed mee. Victor Carpentier zelfs zozeer dat de hoge concentratie GOK-kindjes haast geen issue meer is, tenzij Thelma vrijwel helemaal alleen zou zitten natuurlijk. Maar dat zou zelfs ook voor De Loods kunnen gelden, omdat daar zoveel Romagezinnen vlakbij zijn komen wonen.

De buurtscholen op Muide-Meulestede komen dus zeker op 1 en 2, en over plaats 3, 4 en 5 moet ik dan nog een eindje denken. Want welk criterium neem je dan? Toch maar een buurtschool aan de andere kant van de ring in een buurt die niet echt de jouwe is, of gokken op een methodeschool die wellicht al vol zit, of op een school waar de kinderen van vrienden gaan, of een school bij mijn werk waar ik maar een tijdelijk contract heb en niet meer dan 25 % van de plaatsen is voorbehouden voor werknemers uit de buurt? Oh boy. Mijn blogpostje is een beetje langer uitgevallen dan gedacht ...

Op 3 januari is er nog een terugkomavond met alle niet-GOK-ouders die wel geïnteresseerd zijn in een buurtschool, op 13 januari gaat Bernard nog eens op bezoek bij de twee scholen, en dan is het inschrijven geblazen. Misschien valt het al bij al wel mee. Over het tekort aan crèches en onthaalmoeders in Gent was er ook een heel gedoe, en zie, we waren toch wel net op tijd zeker om het laatste plaatsje bij de dichtste en beste onthaalmoeder te krijgen? Misschien geldt hier wel hetzelfde en zijn het prescolaire zorgen om niets? Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Thelmataal (2): Jaasj & Jaasj

'Jaasj & Jaasj', die kent u toch? De ene heeft een lange witte baard, rode mantel, rode mijter en een staf in zijn hand, de andere is zwart, met een pofbroek en een pluim op zijn 'pit'. Een 'pit', dat kent u toch? Dat is een muts, slimmie. Voor als het niet 'wam' is en je gaat fietsen op een 'fiet'. En als je terugkomt, krijg je een lekker glaasje 'babap', liefst van appelsienen, mmm, zo 'kakor'!

'Kakor' lijkt op 'waker', en dat zit ook in een 'wesch'. Als je er wat melkpoeder bij doet, heb je een heerlijk drankje. Vaak eten kindjes daarbij ook een boterham met 'daasch'. Of liever nog het plakje 'daasch' apart: boterhammen zijn handiger met 'okko' of confituur. Of met 'baan' en bruine suiker. En na het ontbijt lekker 'keken' op papier, met een balpen of een gekleurde 'tit', liefst uitwasbaar.

Tot het 'daan' is, en we gaan 'ape' met de 'bee' en de 'nch-nch' (het konijn, duidelijk toch?). Wel nog even de haren 'kam', tandjes 'poetaah', en de 'ap' uitdoen zodat het lekker donker is.

Thelmataal (1): Jaaah

Thelma zit in haar ja-fase. Geweldig, ik moet het u niet zeggen. Haast op elke vraag zegt ze 'jaaah', behalve als ik vraag of ze een nieuwe pamper aan wil. Maar dat vraag ik dus niet meer, dat zeg ik met klem. Ook schoenen aandoen is een twijfelgeval. Meestal is de eerste schoen geen probleem, maar als ze die ene aanheeft, komt er af en toe hevig protest.

Maar verder enkel: 'wil je soep?' Jaaah! Gaan we in bad? Jaaah! Wil je een koek? Jaaah! Gaan we naar papa? Jaaah! Wil je melk? Jaaah! Wil je een peer? Jaaah! Gaan we naar de dokter? Jaaah! Gaan we slapen? Jaaah! (en ze legt haar hoofd op tafel) Gaan we je slab aandoen? Jaaah! Wil je op mijn schoot zitten? Jaaah!

Ik ben nu zo'n beetje energie aan het opdoen voor als ze in haar nee-fase komt, dat spreekt.

Fluo

Ik fietste vandaag van het werk naar huis met mijn fluohesje aan, dat ik normaal alleen draag als ik met Thelma achterop rijd. Ik vroeg me af waarom ik het ook zonder haar had aangetrokken, nu Thelma met een zware hoest twee dagen niet naar de onthaalmoeder mag en dus gezellig thuis bij papa zat.

Ik bedacht me dat ik nu een grotere verantwoordelijkheid draag, dat ik er eeuwig en altijd wil zijn voor mijn kleine meid. En zoals dat dikwijls gaat op de fiets, als je toch niets anders te doen hebt, denk ik dan nog een stapje verder, en vraag ik me dan af wie er Thelma over mij gaat vertellen als ik er niet meer zou zijn.

Wie gaat haar zeggen dat ik zo ontzettend veel van haar hou? Dat ik zo ontzettend trots ben op alles wat ze doet en denkt? Wie gaat haar zeggen, tonen en leren dat ze bovenal zichzelf moet zijn, authentiek, en niet te lief en te mooi en te braaf en te elegant. Niet te veel prinses of dame. En ook niet te empathisch, daar verlies je te veel tijd mee.

En dan bedacht ik dat ze wellicht mijn schrijfsels op deze blog zou lezen en een piepklein beetje zou weten wie ik was. En daarna vroeg ik me af of ze daaruit zou kunnen afleiden hoeveel ze voor mij betekent. En of ik dat niet wat vaker moet schrijven: dat ik niet zonder haar kan, dat ik haar meermaals per dag wil opeten, dat ze mij verwondert en vertedert met al haar schattigheid, met haar rake observaties, met haar hoofdje dat ze schuin houdt als ze mij iets vraagt.

En toen was ik thuis en kwam ze aangelopen, riep ze 'mama', wou ze helemaal alleen de schuifdeur openduwen, en kon ik haar eens heel goed vastnemen. En haar zachtjes de dagelijkse dosis kussen geven, en de verse broccolisoep die papa had gemaakt. En ook die vieze neusdruppels om haar infectie te lijf te gaan. Waarop ze even heel erg boos was, om dan toch weer in mijn armen getroost te worden.

Och kindje, wat hou ik toch zielsveel van jou.

Ragebol

Thelma heeft krulletjes. Van die megaschattige pluimpjes die om je vingers krullen. Wellicht geen babykrullen die na een poos weer zullen verdwijnen, maar echte levenslange. Dat kan ook moeilijk anders natuurlijk, met een moeder die ook haar hele leven al fijne krullen heeft, de ene dag al eens fijner dan de andere, en een vader die gezegend is met een dik pak waar ook wel wat beweging in zit.

Als ze pas uit bad komt en er nog niet te veel mutsen aan te pas zijn gekomen, is het een plezier om te zien. Minikrullen die naast en door elkaar een pracht van een patroon vormen. Maar o wee na een nacht slapen op haar rug, zeker als het de avond voordien niet gewassen is. Dan lijkt het meer op een geföhnde kippenkont dan op dansende pluimpjes. Stroachtig, horizontaal gepositioneerd, met het liefst een paar hardnekkige knopen erin. Geen enkele krul meer te ontwaren, enkel een pak statisch haar.

Vorige week liep ze bovendien nog eens rond met twee minidreadlocks in die warboel, die oma er vakkundig uitgekamd heeft. Want hoewel ik zelf wel wat ervaring heb met weerbarstig haar dat in de knoop ligt, wist ik toch niet meteen wat ik daarmee zou aanvangen, een dochter die alles zélf wil doen indachtig. Ik ging ze er wellicht uitgeknipt hebben, ware het niet dat Thelma een heel weekend overgeleverd was aan de goeie zorgen van mama I en mama H,* en de knopen zondagavond netjes ontward waren.

* = oma en opa: Thelma zegt nog altijd 'mama' tegen Bernard, maar ondertussen ook tegen mij, jochei!, en tegen oma en opa. En ook tegen een flesje Jupiler, want dat associeert ze met papa, die ze dus mama noemt, en ook tegen een glas wijn, dat ze dan weer met de echte mama associeert, hoewel ik zeker niet meer wijn drink dan Bernard en ook niet minder pinten. Zou er dan toch iets intrinsiek mannelijks zitten in bier en vrouwelijks in wijn dat zo'n kleine uk al associaties maakt?

Ik weet nu ook weer wat mijn moeder deed met mij: eerst gewoon mijn haar wassen en dan superzachte conditioner erop om alle knopen in een mum van tijd te ontwarren. Klinkt goed, maar ik vond het toch maar niets vroeger en probeerde dat oponthoud elke keer weer uit te stellen. We hadden geen douche en ik moest dus over het bad hangen om mijn haar te laten wassen. Ik had natuurlijk wel betere dingen te doen.

En nu ik het bedenk: daar gaat je haar natuurlijk ook van in de war zitten natuurlijk: krullen ondersteboven laten hangen en water erover, een beter recept voor een capillair haakwerk is er volgens mij niet te vinden. Maar ik weet het nu dus weer: wassen, crèmespoeling erop en hopen dat ze binnenkort groot genoeg is om even stil te zitten tot de knopen eruit zijn.

Tot zover het geblaat van Tante Kaat.

Zelf

Thelma heeft zichzelf ontdekt en wijst sinds kort naar het kleine guitige meisje in ons midden als we haar vragen waar Thelma is. Maar ze heeft meer ontdekt. Ze kan ook van alles zelf. Zélf. Zélf. Zélf. Zonder hulp met andere woorden. Wat zeg ik? Zonder!

Ook al komt er haast geen druppel soep in haar lepel als papa het kommetje niet een beetje scheef houdt, ook al wordt haar ene arm moe en wiebelig en zit er lucht in haar fles, ook al staan haar slofjes te blinken op haar grote teen in plaats van aan haar voeten, ze doet lekker alles zelf.

En o wee als we toch maar een vinger uitsteken. O wee als we toch maar proberen ongemerkt te helpen of iets voor te doen. Ze gooit haar fles uit de zetel, gooit haar lepel door de ruimte, smijt zich op de grond, laat haar handen en hoofd op de grond zakken alsof ze een vreemde godheid aanbidt, blijft een kleine minuut zo zitten, schreeuwt het uit, en laat de dikke tranen over haar wangen biggelen.

Haar ouders houden haar onder de knoet! Ze geven haar geen ruimte! Ze beknotten haar vrijheid! Ze stellen grenzen die verstikkend zijn! Ze belemmeren haar ontwikkeling! Ze doen het expres! Ze willen haar vooruitgang fnuiken! Wat een onrecht.

Wat we nu wel in een snel tempo leren, is negeren. Erop ingaan werkt voor geen meter; doen alsof er niets aan de hand is, en ondertussen toch een beetje onze lach inhouden om al die misplaatste woede, doet de bui meestal passeren.

En gelukkig is het ook niet de hele tijd door van 't zelfde. We leren de intervallen kennen waarin het euvel net uit haar geheugen is verdwenen, doen dan alsof er helemaal niets aan de hand was en het verleden niet heeft bestaan, en verrassend vaak speelt ze dan het spelletje mee.

Alsof ze ook beseft dat het best vermoeiend is, zo alles zelf willen doen. Alsof het een geheim van ons drieën is dat ze al groot is, maar af en toe nog even mag spelen van baby.

Zeepijn

We hebben een weekendje Oostende cadeau gekregen voor de geboorte van Thelma en hebben dat vorig weekend verzilverd. Maar wat een rustig uitwaaiweekendje moest worden, is net een tikkeltje anders uitgedraaid, dankzij: Oostende-kermis! Ook wel de Oktoberfoor genoemd, zelfs in het weekend van 6 en 7 november ... Dat betekent vijf weekends plezier in plaats van vier, fantastisch toch?

Het appartementje lag op het Wapenplein. Op de tweede verdieping. Enkel glas. Slaapkamer aan de voorkant. Het hele plein stond vol met eendjeskramen, paardenmolens, de Take Off, de G-Force, Luna Parks, oliebollenkramen, en een paar schietkramen. Vlak voor het appartement stond een would-be stand-up comedian die met behulp van alleen maar een micro zoveel mogelijk onschuldige klanten naar zijn kraam moest lokken. Een ge-wel-dig kraam, met miniatuurauto's, quads, telegeleide helicopters, fietsen, de hele bazaar. Te krijg in ruil voor een paar tientallen bonnen.

Allez meneer, een cadeauke voor uw vrouwke! Ge moet u geld toch niet op de bank laten staan? Dat brengt niet op! Ah, de mannen van tegenwoordig, die verrassen hun vrouwkes niet meer. Allez, waag uw kans! 't Is 't laatste weekend. De grote prijzen zitten erin, en ze moeten eruit! En dat dus duizend keer. Gelukkig werd hij ook af en toe eens afgelost door zijn vrouw en zoon, die veel minder verbale kwaliteiten hadden. En die ook beseften dat heen en weer schuiven met de volumeknop niet echt mensen lokt.

De kermis zou maar tot tien uur duren, zo was ons verteld, maar dat was toch een kleine misvatting. Wat wou je ook, het laatste weekend? Uiteindelijk was er tot half twaalf een mélange van discomuziek, duust beats per minute, het gejengel van de paardenmolen, de aanmoedigende woorden van de uitbaatster van de G-Force, een paar jingles van 'oh la la la' en de 'yeah baby' van de Austin Powers. En daarbovenop de versleten stand-upper tot na middernacht. Hij zat allicht nog niet aan zijn quotum van twaalf ontevreden klanten.

Thelma heeft zich de eerste avond in slaap geprotesteerd na tienen, maar was er gelukkig de volgende dag al aan gewend. Niet voor haar middagdut weliswaar, die ze dus zoals in de goede oude tijd in de buggy heeft doorgebracht. Veel korter dan anders, dat spreekt. En onze nachtrust was dus ook flink ingekort. En zodoende zitten we hier alledrie een beetje te suffen, met keelpijn en een snotneus, en een geweldige hoest voor Thelma.

We hebben er wel het beste van gemaakt, voor het hier allemaal kommer en kwel lijkt, maar het zelfmedelijden was toch soms niet veraf. We hebben een klein jaar ontzettend veel dag- en nachtlawaai gehad in onze buurt, gelukkig nu al een tweetal maanden geleden geleden, en de stress van toen was in een mum van tijd terug. Stemmen in je huis, muziek waar je niet voor kiest, volumeknoppen die luider gezet worden, geclaxonneer, gegil van kinderen, geroep van stoere mannen, gelach van vrouwen ... Niet rustig een boek kunnen lezen, de tv die overstemd wordt, niet kunnen kiezen wanneer je gaat slapen. Brrr, weg ermee, en snel!

Maar we hebben Thelma dus ook eendjes laten vissen, alle knuffels benoemd in het Luna Park, zijn samen op de paardenmolen gegaan, bij mijn grootouders op bezoek geweest, hebben de pier afgelopen en de dijk, naar het pluchen aapje gezwaaid bij het draaiorgel, uitgebreid geaperitiefd in Hotel du Parc, de obligate pannenkoeken gegeten ... En ik heb vrijdagavond appelbeignets gehaald om onze ellende weg te eten. En ik ben op de Break Dance geweest. Want eigenlijk ben ik ook een beetje een kermisslet (zegt Bruno). Maar liefst wanneer ik het wil en not in my front yard.

Schreeuwlelijk

't Is geen schreeuwlelijkerd hoor, onze Thelma, integendeel (wie zou dat nu zeggen van haar eigen kind?), maar ze heeft de laatste tijd haar stembanden en het effect ervan duidelijk ontdekt. Als we achter haar aangaan, is het nog grappig, zo'n klein meisje dat wegrent en luid schreeuwt om zich uiteindelijk toch te laten kriebelen.

Als ze de poes uit de zetel gilt, vind ik het ook nog amusant, hoewel ik best wel wat medelijden krijg met onze kat. Die is sowieso niet happig op kinderen en ze voerde het voorbije jaar vooral een gedoogbeleid. Toen we in juli 2010 binnenkwamen met onze kersverse boorling maakte ze zich vlug uit de voeten, maar langzamerhand besefte ze dat die kleine baby zou blijven en dat een stilliggende of hoogstens rollende baby nog niet zo erg was als grotere kinderen die meteen enthousiast achter haar aangingen.

Later leerde Thelma kruipen en kwam het gevaar dichter. Ze kroop naar de zetel, trok zich recht en gilde de kat de zetel uit. En nu kan ze dus lopen en loopt ze er af en toe een eindje achteraan. Met één luide gil en dan gegniffel jaagt ze de kat probleemloos een ruimte verder.

En de stap van doelgericht gillen naar zomaar eens hoog krijsen, liefst tien keer na elkaar, is niet zo groot. Het is soms grappig om te zien, zo'n klein meisje dat met gebalde vuistjes een gil de wereld instuurt en je dan met pretoogjes aankijkt, maar we proberen het toch maar te negeren. Voor je het weet, zit je met een schreeuwlelijkerd opgescheept.

En gisteren bij vrienden op bezoek, was het ook aandoenlijk om te zien hoe Thelma en Pablo tegen elkaar op schreeuwden in de gang. Ze gingen achter elkaar aan, liepen elkaar bijna omver en gilden dat het een lieve lust was. Thelma was plotseling een echt kindje dat speelde en op de man afging en haar plaats opeiste aan de speelgoedpiano.

Het was weer eens een mijlpaal. Ik zie haar af en toe spelen bij de onthaalmoeder, maar meestal komt ze als laatste toe en is ze een van de laatste kindjes om naar huis te gaan, waardoor ik ze nooit lang kan observeren. Gisteren heb ik haar samen met Pablo met de auto's zien spelen, achter elkaar aan zien lopen, poppetjes zien doorgeven en blikken van verstandhouding zien uitwisselen aan tafel. Wow.

Mama

Thelma vermeed het dus een hele tijd om 'mama' te zeggen tegen mij. Wel 'mamama', 'mamamama', om mij ervan te verzekeren dat ze het kon, maar het gewoon nog even uitstelde. En ze keek ook naar mij als we vroegen waar mama was, dus ze wist wel van mijn bestaan af. Ook speeltjes kwamen vlot mijn kant uit als we vroegen om ze even naar mama te brengen. En ze kon de twee lettergrepen ook apart zeggen, en dan zei ze 'mama' tegen een deur, of een speeltje, of langsglijdende huizen vanuit de buggy. Maar nooit tegen mij.

Mijn moeder zei vorige week langs haar neus weg dat ik dat ook niet deed toen ik zo klein was, dus dat verklaart al een en ander. Ik zei als peuter trouwens ook 'Hugo' en 'Ingrid' tegen mijn ouders, niet 'mama' en 'papa', tot groot ongenoegen van mijn onthaalmoeder. Dat kwam natuurlijk omdat mijn ouders ook vooral elkaars voornamen zeiden, afgewisseld met de koosnamen 'bonus' en 'schete', omdat ze lichtjes allergisch waren aan ouders die ook tegen elkaar 'mama' en 'papa' zeiden.

Soit, Thelma zegt de laatste week opeens heel vlot 'mama'. En weet je tegen wie? Tegen papa.

Tegen mij zegt ze nu ook af en toe 'papa', gelukkig maar. Ik wil de vaderrol met plezier op mij nemen. Waar een genderkritische opvoeding al niet toe kan leiden, nietwaar?

Writers' blog

Mijn eerste kleine writers' block op deze blog. Ik had een viertal berichten in mijn hoofd, maar het kwam er niet van, en nu lijken ze allemaal verdwenen. Ze waren in elk geval niet van die aard om hier samen te plaatsen in een coherent verhaal. Incoherent dan maar ...

Mijn eerste drempel kwam er bij mijn grote verwondering over hoezeer Thelma vooruitgaat en mijn idee om daar nog eens iets over te schrijven. De woordjes, de 'movekes', haar reacties, de links die ze legt. Maar ja, staat niet elke ouder compleet versteld van wat haar kleine kan?

En is dat wel zo interessant voor andere ouders, van kleintjes in dezelfde fase, van grote die aan vroeger herinnerd worden, voor mensen zonder kinderen? Wordt het dan niet het grote stoefboek? Zoals de oma die meekwam naar Muziek op Schoot en aan iedereen vertelde hoe fantastisch haar kleinzoon was, terwijl we allemaal zelf met zo'n prachtexemplaar in huis liepen, dat even fantastische dingen deed?

Mijn tweede drempel was een zwaar bericht over de redenen waarom je kinderen wil. We spraken erover op het werk en een collega met supertoffe kinderen van 16 en 18 zei dat daar helemaal niets rationeels voor te bedenken was: ze vragen energie, ze kosten geld, ze benemen je tijd, ze vreten aan je slaap (ook als ze pubers zijn), ze maken je ongerust...

Maar zelf had ik bijvoorbeeld geen tikkende oerklok, en vond ik het dus best wel een behoorlijk rationele beslissing. Ik had eigenlijk wel voldoende twijfels om dat engagement aan te gaan: je zet kinderen op de wereld die daar zelf niet voor kiezen, je weet niet hoe de wereld gaat evolueren, je weet niet hoezeer ze daartegen gewapend zullen zijn.

En geef toe, het is al bij al niet zo gezellig op deze opwarmende aardkloot met al haar oorlogen en financiële rampen, en de bevolking swingt nu al de pan uit. Je stuurt ze zelf maar mooi het leven in, de kleuterklas door, de lagere school, het middelbaar ... Het huiswerk, de keuzes, de vriendjes, de levensvragen, de emotionele ontdekkingstocht ... En ondertussen hopen dat er zich geen echte rampen gaan voltrekken.

Maar ik wist wel dat ik nooit 'nee' zou kunnen kiezen, dat ik heel veel liefde te geven had, dat we een redelijk kansrijk nest hadden om zo'n kleintje aan te bieden. Een warm nest met veel basisveiligheid, veel mondigheid, net genoeg geld en tijd, een gezellige thuis waar huiswerk maken niet zo'n opgave is en dat hopelijk altijd de juiste opvang kan bieden. En mijn broer zei op een bepaald moment dat de wereld er dertig jaar geleden niet veel beter uitzag, en zie, wij staan ook nog altijd recht.

Een ander argumenten dat vaak opduikt, is dat kinderen je jong houden: je beleeft je eigen kindertijd opnieuw, je puberteit ... En dat kinderen je beletten om te verstarren, zo zei mijn eigen moeder, dat ze je telkens opnieuw in vraag stellen. En dat je emoties zoveel verder reiken als je kinderen hebt: zowel naar de ene als naar de andere kant van het spectrum.

Maar elk argument heeft natuurlijk ook zijn tegenhanger: je blijft ook jong als je kunt blijven uitgaan zoveel je wil, als je wanneer dan ook kunt uitslapen, als je hyperimpulsief kunt blijven. Je verstart ook niet als je veel kunt gaan reizen, nieuwe mensen ontmoet, de boel eender wanneer kunt omgooien.

Alleen dat van de emoties vind ik echt kloppen, maar ik weet niet of dat wel zo'n troef is. Mijn hoofd lijkt soms een visbokaal met de tranen tot net aan de rand. Een tranenmeer waarvan af en toe een laag verdampt als het mooi weer is en waar in de herfst een paar extra golven komen aangerold ...

Dat was vroeger ook zo, maar nu duikt die emotionaliteit te pas en te onpas op, bij de meest cheesy momenten, zoals het trouwfeest bij de Bulgaarse buren in onze straat, toen het stijlloze geluk van de dansende Sleepstraatkleedjes afdroop, de dikke en magere lijven in veel blingbling gevangen zaten, een gehavend gebit de pret niet kon drukken ...

En dan ben je zo verwonderd door de sublieme schoonheid van zo'n kleintje, voel je de liefde haast fysiek, is het 'graag-zien' in de overtreffende trap, kan je intens gelukkig worden als je haar bezig ziet de wereld ontdekken. Is het zo'n irrationele oerkracht waar je van versteld staat en die je probeert op te vangen met al de rationaliteit die je in huis hebt, om dan uiteindelijk te beseffen dat het gewoon niet te vatten valt ...

En o ja, for the record, als ik 'Thelma' zegt, wijst ze sinds vandaag met een gekromd tikkend vingertje naar zichzelf. Ze heeft zichzelf ontdekt. De show kan beginnen.

Een dagje ponnekeblom

Thelma is een dagje gaan spelen bij de familie Ponnekeblom en ze had de tijd van haar leven! Stappen tot je beseft dat je stapt, dan snel doen alsof je al lang van plan was om te gaan zitten (want ze had iets heel interessants gezien onder tafel), koekjes graaien (en later ook nog pannekoeken smullen), lekker onderuit schuiven in de zetel, fruitpap al dansend, buiken vergelijken, het kon niet op!

Thelma stapt!

Uit gewoonte neemt ze nog altijd een vinger vast, maar ze kan het! Zeven, acht, negen stappen zonder haar evenwicht te verliezen. Om daarna wel uitgeput en trots in onze armen te vallen. Goed voor vader, die morgen voor twee weken op tournee vertrekt en bij terugkomst niet gaat moeten vaststellen dat ze helemaal zonder handjes kan stappen.

Ondertussen loop ik van huisarts naar radioloog naar huisarts naar de osteopaat om iets te laten fiksen dat sinds de bevalling pijn doet. Mijn staartbeen met name. Toen ik tijdens mijn arbeid nog thuis was om de weeën op te vangen, heb ik een enorme pijnscheut gevoeld, waarop de vroedvrouw me geruststelde dat het gewoon Thelma's hoofdje was dat passeerde. Miljaar! Gelukkig ging die pijn toen snel weer weg, en kon ik me op het echte werk concentreren.

Maar de pijn nam de laatste tijd toe. Blijkbaar kennen wel meer vrouwen dat. Een vriendin van mij had er ook last van gehad, en mijn schoonzus had ook een enorme krak gehoord tijdens haar bevalling, maar zij hebben er niets aan gedaan. Bij de eerste is het na anderhalf jaar vanzelf weggegaan, de tweede leert er zo goed als het kan mee leven.

Mijn eerste idee was dus ook om het nog even af te wachten. Het zag er echter niet naar uit dat het over een drietal maanden vanzelf zou weggaan, dus ging ik toch maar naar de huisarts. Die voelde zelfs niet eens waar mijn staartbeentje zat en dacht dat het naar binnen was gericht. Zeker geen gevolg van de bevalling dus, want dan zou het naar buiten staan. Wat wel kon, is dat ik ooit mijn staartbeen heb ontwricht en dat mijn lieve Thelma bij de bevalling de ligamenten heeft beschadigd.

Wanneer ik dat staartbeen ooit kan hebben ontwricht, weet ik wel: twintig jaar geleden ben ik met een vriendinnetje gaan muurklimmen, en koppig als ik was heb ik zo lang mogelijk mijn romp en benen in een hoek van 90° laten staan bij het afdalen. Tot ik tien centimeter boven de vloer hing en mijn vriendin me voor de grap liet vallen door de touwen los te laten ... Niet hoog, maar wel heel pijnlijk. Maar kennelijk niet zo pijnlijk, toch niet langdurig, om toen een hele reeks dokters af te lopen.

Wel een plausibel verhaal als je 't mij vraagt: vallen in zithouding en daar een ontwricht staartbeen aan overhouden. Maar toch voor alle zekerheid naar de radioloog, aldus de huisarts. De radioloog schrok van de beelden en zei dat mijn ligamenten waarschijnlijk ooit gescheurd zijn, min of meer zijn vastgegroeid en dan weer onzacht uitgerekt zijn bij de bevalling.

Dus weer met de foto's naar de huisarts, die ook best schrok en zich afvroeg waarom ik zolang had gewacht om te komen: je kon gewoon zien dat het wel pijn moest doen. Hij wou eerst een second opinion bij een chirurg, maar zei ook dat er misschien een pin in moest, of dat het misschien wel verwijderd kon worden, aangezien je dat eigenlijk toch niet nodig hebt, zo'n voorhistorisch uitsteeksel.

Maar de geconsulteerde chirurg was daar helemaal niet voor te vinden: het blijft tenslotte het einde van je ruggengraat, er komen heel wat zenuwen in uit, en allerlei spieren hangen eraan vast. De osteopaat dan maar, die vandaag zag dat mijn staartbeen niet louter ontwricht was, maar gewoon ooit in tweeën gebroken.

Hij heeft het dus ook niet op zijn plaats kunnen duwen, maar probeert het wel weer mobiel te krijgen. Hij was ook niet te vinden voor een operatie, tenzij er echt niets anders op zat, maar hij had er geen goeie ervaringen mee en het littekenweefsel zou enkel tot complicaties leiden ... Weg mijn stoer verhaal van de pin in het staartbeen (gelukkig maar).

De huisarts had gezegd dat ik het een keer zonder verdoving moest ondergaan als test (wel met Dafalgan van 1 g een uur op voorhand), en dat ik plaatselijke verdoving zou krijgen als het zonder verdoving niet lukte. Maar om een lang verhaal kort te maken: mijn grote schrik voor oeverloos veel pijn is voorbarig gebleken.

Met een Dafalgan ging het zonder enig probleem. Net zoals bij de bevalling: vrezen dat het veel pijn zou doen en dan uiteindelijk opgelucht ademhalen. Nu alleen maar hopen dat de nawerkingen niet zoveel last veroorzaken als toen in de kraamkliniek, want dat was toch wel meer dan doorbijten. Volgende week op controle en hopen dat het beentje zich in al zijn hernieuwde mobiliteit staande heeft gehouden.

Bellenblazen

Thelma kan bellenblazen! Oké, we houden het ringetje zelf op de juiste afstand van haar mond, want anders eet ze het bijna op, we houden het flesje zelf vast, om niet de hele living in een sopje te zetten, maar dan blaast ze zacht een hele reeks blinkende bellen. En is ze ontzettend kwaad als we ermee ophouden. Verongelijkt, ontgoocheld, diep gekwetst, in de steek gelaten, met luid geschreeuw en dikke biggelende tranen die dat moeten illustreren.

Ze heeft al lang een obsessie met blazen: als we in de tuin aankomen met de fiets, moet ik altijd het plastieken groene strandwindmolentje in gang blazen en dan giert ze het uit, als er paardenbloemen in de tuin staan, wil ze die omver blazen, als ik in haar gezicht blaas, knijpt ze lachend haar ogen dicht. Alleen voor haar eerste kaarsje was ze nog net niet klaar, maar schattig waren die pogingen wel.

Ze staat natuurlijk ook al weer drie maanden verder. Drie maanden, waarin ze een drietal pasjes alleen zet met haar nieuwe schoenen, waarin ze een paar nieuwe woordjes kent, zoals 'kaka' voor het welbekende fenomeen, 'iesch' voor 'vis' en 'op' voor 'deksel op de pot' en 'alles is op'.

En dierengeluiden natuurlijk. 'K(w)aak' zegt ze voor een kikker, 'mui' voor een koe en 'iiiiiiiiiiiii' voor een paard. Als ze die toevallig ergens ziet, dat spreekt, want het spelletje 'wat zegt de hond/poes/koe/olifant?' speelt ze voorlopig nog niet mee.

Haar eerste woord was 'tsch' voor 'poes', maar dat is ondertussen 'pfff' geworden. 'Tuut' is 'th-tjh' geworden, en 'ik wil nog' was eerst 'ko' en is nu 'kù', liefst op een vragend toontje. Een hond is nog altijd 'ouwouf', gelukkig maar, anders raken we helemaal de draad kwijt. 'Edaaa' voor 'daag' zegt ze niet meer, en 'baba' voor om het even welk familielid is ook verdwenen. 'Papa' zegt ze eigenlijk ook, maar het is nog altijd 'pepà' en het liefst tien keer na elkaar.

'Mama' vooralsnog niet. Ik wacht geduldig af!

Neurose op de loer?

Zou ons kleintje een lichte vorm van dwangneurose hebben? Vanmorgen wou ze haar fles niet leegdrinken, want er was blijkbaar iets wat haar mateloos irriteerde. Ze wees al roepend naar een fles melk, papa zei 'melk' en probeerde nog eens haar eigen flesje aan te bieden, maar dan wees ze al roepend naar de groene dop ervoor, met enige stelligheid, en ze wou pas met een gerust hart voortdrinken toen papa ook effectief de dop op de fles had geschroefd ...

Ook 's avonds is het van dat, hoewel de rituelen wel eens durven te wisselen. Zo wou ze een lange tijd haar fles alleen maar uitdrinken als ze de dop in haar ene hand had en een duim van mij in een andere hand (leg dat maar eens uit aan de babysit). Ze moest en zou ook het everzwijn en het varken op de kast nog even slaapwel wensen, en -- dat spreekt voor zich -- toch ook nog even hun staarten controleren. Een krulstaart en een spits staartje, die er telkens nog bleken te zijn. Huh?

De laatste tijd is de dop van de papfles 's avonds duidelijk passé en wil ze dat ik een boek in mijn vrije hand hou, waar zij dan tijdens het drinken naar believen en niet zonder moeite de pagina's van kan omslaan. Ze ligt tegen mijn linkerarm, krijgt van mijn linkerhand de fles en in mijn rechterhand hou ik dan dat boek zo'n beetje balancerend vast. Gelukkig heb ik nogal grote handen, want de boekjes zijn niet van de kleinste en hebben nog kartonnen pagina's ook. Het is een heel gejongleer om haar te vriend te houden en dat boek niet op haar hoofd of fles te laten donderen.

Ik probeer er niet mee te overdrijven, met dat geritueel, want voor je het weet, zit je met rituelen van anderhalf uur opgescheept met een kleine dirigent die iedereen de weg wijst. En ook met die dwangmatigheid probeer ik op te letten, zodat ze toch nog een beetje flexibel en multi-inzetbaar blijft! Bij oma mag ze bijvoorbeeld zelf met een lepel in de pot terwijl ze eet, maar ik vind dat voorlopig een veel te grote kans op gesmos. Bij de onthaalmoeder doet ze dat toch ook niet? En wat als ze eens gaat logeren of een dagje bij vrienden zit? Moet je dan een handleiding meegeven?

Ze zeggen dat het goed is om rituelen te ontwikkelen, en duidelijkheid te creëren, maar trek hier maar weer eens de grens. Bad, pyjama, fles, boekje, tanden poetsen, aai over haar bol en lekker slapen, tot daar. Maar daartussenin? Wat is haar eigen willetje, waar test ze hoever ze kan gaan, wat bezorgt haar meer dan de noodzakelijke gemoedsrust en structuur? Het gaat vanzelf, dag na dag, maar 't is toch niet altijd zo simpel.

Schoenen

Thelma heeft haar eerste paar schoenen gekregen, van oma en opa, voor haar eerste verjaardag. Het was in twee minuten geklonken, wat zeg ik, in één minuut. Na Muziek op schoot hadden we bij Aap Noot Mies afgesproken. Allez ja, mijn lief en mijn moeder hadden dat afgesproken zonder mijn medeweten, en toen ik naar mijn ouderlijk huis belde om een ander voorstel te doen, zat mijn ma al op de bus.

Waardoor het kind geen patatjes mee had, waardoor we dus snel-snel bij de Ayuno pompoen-bloemkool zijn gaan kopen, wat ze niet ging lusten, ha neen, want ze lust geen potjes, om die dan in 't Hetekoekje liefdevol toe te dienen. Tarara, ze lust nog steeds geen potjesvoedsel. Dan maar soep en brood besteld, waar ze ook niet van wou eten, want veels te moe, ah ja, na Muziek op schoot. Dus snel-snel soep naar binnengegoten, boze Thelma beetje rustig laten worden met wat speelgoed op de grond en dan apetrots naar Aap Noot Mies.

Apetrots inderdaad: Thelma heeft namelijk nu al een schoenenverslaving. Ze is erdoor gefascineerd, al een hele tijd. Misschien door oma, die al weken zegt dat die Bobux-slofjes toch maar niets zijn voor zo'n kind: dat geeft geen steun, ze voelt elke oneffenheid erdoor, ... Misschien door nichtje Louise, die al een schoenencollectie heeft om u tegen te zeggen, al kan ze nog lang niet stappen. Misschien door het uitstel, want moeder heeft ergens (en nog ergens en nog ergens) gehoord dat je pas de eerste schoentjes mag kopen als kindlief al goed kan stappen.

Maar gaat dat dan over goed 'alleen' kunnen stappen (dacht ik dus) of over goed aan het handje kunnen stappen? Of gaat dat ook over pijlsnel achter een loopwagentje kunnen crossen? Soit, vorige week vond ik plots ook dat het urgent was, dat ze eindelijk schoenen kreeg. Maar toen paste het niet echt, omdat vaderlief in Bonn zat, waardoor we dus pas vandaag zijn gaan shoppen.

Ze was dus apetrots. Een winkel vol schoenen! Eindelijk niet meer Louises schoenen proberen af te pakken en aan te doen, eindelijk niet meer af en toe die (prachtige retro) schoentjes passen die papa had gescoord op de rommelmarkt. Ze waren nochtans ook maat 19, maar wisten wij veel, en de wetenschap dat tweedehands schoentjes niet zo goed zijn, hield ons tegen om ze meer dan even aan te doen. (Update: ze zijn zelfs van hetzelfde Italiaanse merk als de nieuwe schoentjes! En dat voor 5 euro ...)

Thelma nam meteen een paar turkooizen lakschoentjes vast, maar gelukkig zette de verkoopster die gezwind weer netjes in het rek. Haar voetje werd gemeten, ze werd met grote verwonderde ogen op een stoeltje gezet, en twee schoentjes aangemeten in maat 19: een prachtig okeren schoentje met bruine vetertjes en een rood doordeweeks botje.

En omdat ze smalle enkeltjes heeft en beter dus geen botjes draagt voorlopig, was het dus in één minuut geklonken. Moeder en vader content, Thelma doltevreden. Oma die vond dat het allemaal wat snel ging, want waren er niet nog andere? In een andere kleur? Een ander model?

Maar ik had de collectie al helemaal gescand bij het binnenkomen, en papa vond het ook het mooiste paar, dus waarom nog twijfelen? Oma haalde de bankkaart boven (dank u oma!), Thelma kreeg haar eerste klantenkaart, en ze kon rustig achterop de fiets in slaap dommelen.

Olijfjes

Het leven van Olijfje is nu echt het leven van Olijfje. We hebben daarnet pizza gegeten bij mijn ouders en Thelma wou zelf met haar handjes in het bord graaien, wat natuurlijk mocht van oma. Zo heeft ze niet alleen zalm, paprika en champignons met aanstekelijke goesting naarbinnen gesmikkeld, maar ook ontelbaar veel zwarte olijven.

Ik vind dat stoer, zo'n kindje dat olijven lust. Ik weet nog dat ik daar echt van versteld stond toen mijn metekindje een dikke vijftien jaar geleden al olijven lustte, en ik dat zelf nog maar net aan het leren eten was ...

Tinkel

We zijn vanmorgen met Thelma naar de tweede reeks van Muziek op schoot geweest. Een hele tijd geleden getipt door i. van Kerygma, een acht maanden oude Thelma onmiddellijk ingeschreven, en nu zitten we al aan reeks twee. Vorige reeks was in een oud schooltje bij Bart, toen nog onder de vleugels van Tuimeloor, en daar zaten we met drie baby's en hun ouders samen liedjes te leren. Nu, na een herinnering die net op tijd kwam, zitten we bij Tinkel in het luxueuze Centrum Yalu op de Land van Waaslaan, met acht dreumesen en hun trotse ouders.

Thelma vond het nog altijd even tof. Eerst schaapje Wollie herontdekken, dan een wiebelspel bij papa, tikken met de blokjes, stappen door de ruimte, torens bouwen, blokken opruimen, met belletjes rammelen, een koekje eten, en dat allemaal op muziek (behalve het koekje dan). Voor moeder en vader was er koffie en thee, zonder koekjes maar met chocolade, hoewel er toch een paar hongerigen niet aan de petit beurres konden weerstaan ...

Thelma zit bij de groep 15-22 maanden, hoewel ze nog maar 14 maanden is, maar het leeftijdsverschil leek niet erg groot met de andere kindjes. En toen we buiten gingen zagen we daar nog geheel per toeval twee helften van bevriende koppels: Wille met Tinus en Annemie met Louise. We hadden de reeks niet zelf getipt, en het was dus een verrassing. Jammer dat de groepen elkaar meteen opvolgden, want we hadden best nog wat langer kunnen kletsen. Binnenkort nog eens afspreken dus.

Ik ben ook voor het eerst ontmaskerd als blogster van Olijfje. Niet dat ik mijn identiteit per se verborgen wil houden, maar ik had toch niet gedacht dat het zo voor de hand lag. Maar ja, met een naam als Thelma moet je niet al te zeer op algehele anonimiteit hopen, zeker niet in Gent. En het was eigenlijk heel tof dat de 'mama van Emma' zich ook meteen bekend heeft gemaakt als volgster, dan zit je tenminste niet met een semipubliek geheim. Bij deze dus ook een virtuele hallo!

Zelf heb ik in het verleden ook al een paar medeblogsters in het echt gespot. Ilse natuurlijk, omdat we wel wat vrienden delen en mijn ex-lief Jo nog met haar huidig lief Henk heeft euh ... gestudeerd dacht ik, maar dat kan helemaal niet -- iets anders dus? Toen Henk op de Hogeschool kwam optreden voor onze laatstejaars, heb ik mezelf ook maar meteen bekendgemaakt als volgster van de blog van zijn lief. Hij gaf toe dat het vreemd was dat ik plots veel meer wist over hem en zijn leven dan op het eerste gezicht leek.

En Lien heb ik ook al gespot, toen ze van een gemeenteraad kwam of zo, en meisjesmama zie ik af en toe fietsen in de buurt of op Trapkracht. Haar huis heb ik tijdens de Muidefeesten ontdekt, omdat de vlagjes van haar kersverse zoon Astor nog voor het raam hingen ... Beetje vreemd toch, als de virtuele wereld en de 'echte' wereld even in elkaar vloeien.

Single mom

Mijn acht dagen als single mom zitten er bijna op, en zoals altijd zijn ze voorbijgevlogen. Het waren nochtans lange dagen: ik moest een paar keer vroeg op het werk zijn en daarom rond half zeven opstaan, en alsof Thelma het geroken had, was ze die dagen al wakker om zes uur. Weg dus mijn plan om eerst mezelf klaar te maken en rustig te eten, om haar daarna zachtjes wakker te maken en de hele rimram te voltrekken.

Toen ik 's avonds alles had klaargezet voor een vliegende start de volgende ochtend, was het telkens al na middernacht, dus ik heb wel wat zitten indommelen de laatste dagen. Dat lijkt me toch wel de gouden regel om het nog langer vol te kunnen houden: zorgen dat je genoeg slaapt. Maar het lukt me maar niet. Als ze dan eindelijk om acht uur in bed ligt en ik aan mijn eten kan beginnen, en als ik daarna nog wat wil opruimen, facebooken, douchen, werken, e-mailen, bloggen, skypen ... dan is het middernacht voor ik het goed en wel besef.

Als ik natuurlijk al eens mijn laptop in mijn tas zou laten zitten, zou er meteen heel wat slaaptijd vrijkomen. Maar ja, ik wil toch ook nog een beetje communicatie 's avonds, en het liefst met meer dan één iemand. Bernard heeft vaak concert of afbouw en kan ik dus niet altijd storen, en voor een weinigzeggend babbeltje kan je toch niet iedereen telefoneren? Skype is al heel wat vrijblijvender vind ik, hoewel mijn beste vrienden niet altijd online zijn, omdat je daar aangeeft of je beschikbaar bent voor een babbel of niet. Maar skype = facebook = e-mail = RSS = tijdverlies.

Real-life contact is natuurlijk het beste, maar als je 's avonds nog vrienden over de vloer haalt om samen te eten, zoals het fijne etentje dinsdagavond, en ze komen pas rond half negen bij je aan omdat je dan pas op je plooi bent, is het ook een stuk na twaalven voor je weer aan de volgende dag kunt denken. 't Is wel ideale input, vrienden over de vloer, want gisteren was het toch maar wat eenzaam. Meestal heb ik daar niet echt last van, maar gisteren was ik eigenlijk te moe om iets leuks te doen, op facebook viel niet veel te beleven, en de mails en reader waren uitgelezen. Note to self: foto’s uploaden!

Wat ik wel een supertip vind als je langere tijd alleen bent met een baby, is samen in bad gaan. Af en toe vind ik Thelma in bad stoppen een heel corvee, omdat ze meestal al vrij moe is ‘s avonds, het uitkleden niet snel genoeg kan gaan en ze de boel bijeenschreeuwt als ze weer uit bad moet. Ik heb wel al mijn trucjes (unidentified objects ter observatie, zoals tandpasta, lenzenpotjes en zalfjes, om het aankleden wat te verhullen, liedjes zingen en af en toe voor de spiegel wat dansen), maar meestal wringt ze zich in duizend bochten met heel wat kabaal. Best wel vermoeiend na een werkdag.

Maar als je gewoon samen in bad gaat, ben je zelf al voor de helft ontspannen, is het voor Thelma ook eens iets anders, zit ze er zelf wat langer in, hoef je 's avonds niet meer te douchen, en zou je zelfs - oh horror der pyjama's overdag - jezelf ook al een nachtkostuum kunnen aanmeten. Wat ik nooit ofte nimmer doe, want dan lijkt het alsof mijn leven voor die dag al voorbij is ... Een fomo dus, zelfs al betreft het mijn eigen huiselijke leven ...

Poncho

Thelma op de Ponnekeblomsite.

Prioriteiten

Owla, meer dan tien dagen niets gepost! De reden is nochtans niet ver te zoeken. Ik ben vorige week acht dagen alleen met Thelma geweest omdat va-lief in Frankrijk zat, ik heb snel-snel wat werk kunnen inhalen in de vier dagen dat hij weer thuis was, en nu zit ik midden in mijn volgende acht dagen als Bewust Alleengelaten Moeder, omdat va-lief dit keer in Duitsland zit: Weimar, Berlijn en later nog eens Bonn. En dat is nog niets vergeleken met de veertien dagen BAM in oktober. Dat is gewoon een halve maand dag en nacht moeder-en-dochtertje spelen!

Moeilijk is het wel niet echt, zo alleen met z'n tweeën. Je moet alles beter plannen, altijd twee stappen op voorhand proberen te zien, maar als mama ben je dat toch al gewend, getuige het geniale postje van Kerygma. En met een babysit op tijd en stond kan moeder zich ook nog eens laven aan het nachtleven. Moeilijker wordt het wel als er ook nog een hele hoop werk op je bord belandt met de obligate deadlines. En als dochterlief dan net twee extra kiezen krijgt, naast de vier al aangekondigde nieuwkomers, en de nachten onderbroken zijn.

Ik was dus een ietsiepietsie gefrustreerd toen Bernard vorige zaterdagnacht terugkwam. Ik moest nog een doctoraat lezen en beoordelen, ik heb een artikel te herschrijven, examens op te stellen, die ook nog te verbeteren, een inleiding af te werken, drie masterproeven te becommentariëren, een lezing te schrijven, lessen voor te bereiden en ga zo maar door. Allemaal liefst binnen de week. Ik heb Thelma op zondag dus vlotjes doorgeschoven in zijn richting en ben als een bezetene werk beginnen in te halen. De dagen tussendoor waren dan ook niet de meest relaxte, maar de plicht riep.

Gelukkig wel dat ik zo'n schat van een dochter heb. Die mij doet lachen met haar streken, die zelf hardop meelacht, knipoogt, dingetjes uitvindt en boekjes bestudeert, die geniet van verse soep met  boterhamblokjes, 's morgens en 's avonds met me wil dansen. En gelukkig dat ik fantastische ouders heb, die Thelma gisteren hebben opgevangen toen ik onverwacht wou gaan volleyballen en vandaag in de bres zijn gesprongen om mij wat te laten doorwerken. En gelukkig dat ik zulke toffe buren heb, die vrijdag een BBQ organiseerden in het parkje hier rechtover zodat ik met babyfoon een beetje kon doorzakken, en lieve vrienden die me gisteren onverwacht op couscous trakteerden zodat mijn innerlijke mens ook wat input kreeg.

Het enige wat op het achterplan schuift, is de tijd voor een blogje. Maar kijk, dat is bij deze ook opgelost. De voldoening is des te groter als je als tijdelijke BAM alles klaargespeeld krijgt en nog net dat beetje tijd over hebt om van je prestaties te genieten. Maar nu eerst nog de was ophangen, een stuk tekst doorsturen, de tafel dekken en Thelma's tasje maken om morgen uitzonderlijk vroeg aan de dag te beginnen ...

Spurt

Effe een spurtje trekken, denkt onze dochter. Eerste vinger, tweede vinger, ready, set, go. De snelheid waarmee ze vooruitgaat, en de snelheid waarmee alles vooruitgaat, is ongelooflijk.

Ook op het vlak van tandjes trekt ze een spurtje: ze was nogal laat en kreeg de eerste twee tandjes rond negen maanden, de volgende twee rond elf maanden, maar deze week zitten er maar liefst vier door: twee snijtanden, een hoektand en een kies! En dan zitten er beneden ook nog eens twee snijtanden te dringen. Je zou voor minder 's nachts het huis op stelten zetten, net nu mama een logée uit Spanje over de vloer heeft.

Ik had het misschien ook wel kunnen voorspellen, de combinatie treuzelen-sprinten, want ze is aan het einde van de zwangerschap eerst acht dagen knus blijven zitten, om zich dan binnen de vijf uur gezwind uit mij te wurmen.

O ja, en drie dutjes per dag is ook écht voor babies: één middagdut van een paar uur en het klokje rond van acht tot acht is meer dan genoeg als je al eens een kaarsje hebt mogen uitblazen. Anders schreeuw je gewoon de buurt bijeen en denk je pas om middernacht aan slapengaan.

Opgemerkt

1. Thelma laat twee muisjes, twee afstandsbedieningen, twee vingers, twee voetjes, twee dotjes schuim, een paard en een koe kusjes geven. Zeer schattig om te zien, dat spreekt. En een paar dagen geleden nam ze mijn wijsvinger en die van Bernard en liet ze ook die een kusje geven. De romantiek die zo'n kind brengt, je houdt het niet voor mogelijk! (ironie toevoegen naar wens)
2. Thelma kruipt met behoorlijk wat moeite uit het schuifraam naar buiten, plukt een roosje peterselie van de peterselieplant, kruipt de woonkamer weer binnen, trekt een lege kartonnen tas uit haar kast en gooit het peterselieroosje er met zichtbare trots in. Alles kent zijn plaats, nietwaar. Dat we dat nog niet wisten.
3. Thelma stapt! Allez, nog steeds aan het handje, twee handjes zelfs, maar sinds vanavond heeft ze de hoofdfunctie van de Baby Walker ontdekt en holt ze de kamer door. Ik stond buiten, zag haar zich optrekken aan het snelle ding met vier wielen, wou onmiddellijk ingrijpen, want ik zag haar in gedachten al tegen de vlakte gaan, maar tegen de tijd dat ik er was, liep ze zichzelf haast voorbij, achter dat ding aan, met haar kleine korte beentjes. Apetrots en verwonderd over zoveel zelfstandigheid.

Separatie

Een weetje over de draagdoek: "Uit observatie blijkt dat kinderen die veel gedragen zijn, vroeg zelfstandig zijn en zich later gemakkelijker van de moeder losmaken." Ik wist dat eigenlijk al, maar nu valt die wijsheid als een blok op mijn kop. Allez, een kleine dichterlijke overdrijving weze gepermitteerd. Ik verklaar me nader.

We zijn op weekend geweest naar de Ardennen, midden in de week (een 'midweek' noemen ze dat, maar ik gruw van het woord), met mijn ouders, mijn broer, zijn vrouw en hun dochtertje Louise. Louise is vijf maanden jonger en nog een echt knuffelaartje. Een kindje dat geniet als je haar opneemt, haar kaak tegen jouw kaak legt, tegen je aan komt leunen, zich een beetje laat wiegen en vooral zo lang mogelijk blijft zitten op de arm.

Niet zo bij Thelma, dat heb ik al een keer verteld. Knuffelen behoort ondanks mijn laatste illusie niet tot haar favoriete bezigheden. Wég, denkt ze als ik haar opneem, daar wil ik heen, en wel nu, niet hier zo'n beetje indommelen, zet me neer, ga met me lopen, toon me hoe ik uit de zetel moet, doe iets! Fietsen, of naar het strand. Niet gewoon wat zitten, niet gewoon wat wiegen, laat ten minste toe dat ik wat aan je oorbellen kom, in je neus knijp of je décolleté naar beneden trek.

Zeker als opa en oma in de buurt zijn, lijkt mama steeds meer quantité négligeable. Dat wordt nog sterker als mama vooral vervelende dingen doet zoals pampers verversen, riempjes vastklikken, nagels knippen, mondjes afvegen en baby's in bed leggen. En als opa's dan lange wandelingen maken in de tuin en stilstaan bij elke bloem en elk blaadje, of binnen in huis elk kadertje en elke foto laten inspecteren, zonder dat het ooit te veel wordt, zijn ze helemaal favoriet.

Toegegeven, mijn moeder heeft zelf ook wat van die dagelijkse kwellingen overgenomen om Thelma toch het gevoel te geven dat het niet aan mij lag, maar toch. Oma is toch ook diegene die haar laat proeven van de chocoladetaart, die veel meer grilletjes inwilligt en altijd en overal voor haar kleinkind schermt. Oma weet wanneer ze honger heeft, pleit voor een tweede koekje, geeft alles wat ze aanwijst als het voor babyhandjes geschikt is.

(bij nader inzien doe ik dat ook allemaal, maar ja, perceptie is alles)

Ik maakte er af en toe eens een toespeling op, toen ik bijvoorbeeld een lachje kreeg van Thelma of toen ze aan mijn broekspijpen kwam trekken om op mijn schoot te kunnen, of ze haar mama dan toch nog graag zag? En toen begon mijn eigenste moeder/psychologe over de separatie tussen moeder en dochter die zich langzaam maar zeker gaat inzetten ... Dat ik er alvast maar aan moest wennen!

Ik protesteerde eerst nog even met een kordaat: 'Komaan, ze is nog maar een jaar!', maar mijn moeder hield voet bij stuk. Zich afzetten tegen de moeder is voor dochters ontzettend belangrijk en die fase is nu ingezet, net zoals zonen zich tegen hun vader afzetten. Zucht. Dat is minstens nog tien jaar te vroeg! Ik ben daar nog niet klaar voor. Stop daar onmiddellijk mee! Eet mij op, pak mij vast, knuffel me dood!

Ik weet natuurlijk wel dat dat in fases gaat, dat ze eerst nog 'mama' gaat leren zeggen tegen mij in plaats van het 'mamamamama' tegen niets in het bijzonder. Ik weet ook wel dat het besef dat ik en niemand anders haar mama ben, ook nog gaat komen, dat ze mij gaat missen als ze op kamp gaat, dat ze mij ook nog de liefste mama ter wereld gaat vinden (misschien nu al, hoop, hoop, hoop), maar toch. Separatie bij baby's, krijg nou wat!

Ik steel dus mijn momenten. Als ze huilt en zich door mij laat troosten, als ze moe is en ik haar mag dragen, als ze 's ochtends en 's avonds haar fles krijgt op mijn schoot. En als ze in de draagdoek zit. Alleen in de draagdoek heb ik ze een lange tijd dicht bij me, en zit Thelma zichtbaar te genieten. Hoog en droog, bijna helemaal zelfstandig, zonder armen die je vasthouden, op de uitkijk, alleen en toch samen.

Ik had wel niet gedacht dat het net die draagdoek zou zijn die ook de vroegtijdige separatie in zou zetten ...

Babycoiffure

Even een minder apetijtelijk postje. Ik was het beu, die croûtes de lait, die cradle cap, oftewel die melkkorstjes van Thelma. Ik heb me lang opgehouden in het kamp van de blijf-daaraf-ouders, die hoogstens een loshangend flapje de wijde wereld inhielpen en hun kind wat olie op het hoofd smeerden. Ik werd daarin gesteund door de Kind en Gezinners, die me verzekerden dat amandelolie de klus wel zou klaren, en tal van andere ouders die het manuele wegkrabben ook heel griezelig vonden. 't Zou vanzelf wel weggaan.

Maar aan de andere kant krijg je van alle kanten de goede raad om met een bankkaart de korstjes weg te krabben. Een griezelig idee maar blijkbaar effectief, zoals bij de onthaalmoeder van een bevriende tweeling die op één namiddag de ondingen had weggekrabd (met twee rode hoofdjes als gevolg) ... En je hebt het tegenvoorbeeld van een tweeënhalfjarig meisje, dat op haar leeftijd nog altijd rondloopt met zwartgeworden korstjes die door haar blonde haartjes pieken ...

Dilemma! Ik heb het zo lang mogelijk uitgesteld om een beslissing te nemen, maar omdat smeren en afwachten niet hielp en Thelma er steeds meer begon uit te zien als een clown, met krullen achteraan en een haarloos hoofd vanboven, helde ik steeds meer over naar de andere kant. Ik heb dus nog maar eens haar hoofdje ingesmeerd met amandelolie, heb het dan twee keer grondig gewassen en heb daarna voorzichtig mijn klantenkaart van de apotheek bovengehaald. Dat leek me nog net iets gepaster dan een bankkaart ...

En zie: als ik zachtjes tegen de korstjes duwde, dus niet schrapen, zoals het idee 'wegkrabben met een bankkaart' suggereert, kwamen ze een voor een van haar hoofdje los. Ik moest ze alleen nog manueel uit haar haar plukken of met een kammetje wegvissen, maar Thelma had er in het geheel geen last van. Die velletjes hingen daar maar wat te plakken, wachtend op iemand die ze wegnam.

Het heeft me wel moeite gekost om Thelma te entertainen ondertussen, dat spreekt voor zich. Eerst wat achter haar op de mat gezeten terwijl ze een boekje las, dan Studio 100 opgezet, haar daarna met mijn saccoche laten spelen (haar lievelingsbezigheid), wat in de eetstoel voortgeprutst, en ten slotte voor het schuifraam in het daglicht de boel afgewerkt, want toen ik eenmaal de smaak te pakken had, moesten ze er allemaal aan geloven, een enkele dwaalgast niet te na gesproken. En Thelma liet het zich welgevallen. Eindelijk begreep haar moeder hoe het moest.

En zodoende heeft ons meisje een fris kopje: korte blonde minihaartjes vooraan, die nu alle kans krijgen om te groeien, en donkerblonde krulletjes achteraan. Ze zal de volgende weken dus een echt babykapsel krijgen, met vooraan haar dat in haar ogen piekt of krulletjes die op haar voorhoofd dansen.

En dat groeit dat het wikkelt

Wat Thelma nu weer allemaal kan:

• vlot de steile trap opkruipen
• trots een lepeltje laten balanceren op haar kleine vingertjes
• gretig een pruim naarbinnen smikkelen
• als een grote meid dutjes overslaan
• druk spelen met een ijsblokje
• gezwind een rietje in een colaflesje mikken
• overtuigd de poezen uit de boekjes aan de echte poes linken
• luid blaffen onder tafel
• als een wolfje huilen bij het open raam

Dat was het voor vandaag. Geen grote verhalen, geen kleine verhalen. Vakantie en toch een vol hoofd, maar niet voor publicatie vatbaar.

Contrasten

Wat een contrasten zitten er in zo'n kinderleven! Van een slap schotelvodje naar een uitzinnig krijsend meisje, je moet het maar doen. Thelma heeft haar mazelenspuitje gehad en daardoor hebben vader en moeder twee dagen het meest aanhankelijke, knuffeligste en slapste kindje ooit bij zich gehad. Een paar dagen later is er een oorontsteking doorgebroken en werd Thelma, ondanks de shot Nurofen, bijna gek van de pijn.

Eerst het ene uiterste: een kleine week na haar spuitje wou ze haast niets eten. Even drinken van haar fles en meteen genoeg, even proeven van haar groentepap en meteen daarna heftig nee schudden, een paar happen fruitpap, bijna geen avondfles. En moe moe moe. We zaten in de Ardennen met vrienden en de vreemde kamer kon haar volstrekt niet deren. Middagslaapje, avondslaapje, de nacht in zonder morren. De ochtend erna wakker rond zessen, maar tussen moeder en vader nog tot twintig voor tien geslapen ...

Tot beider jolijt uiteraard, tot we merkten dat ze zo slap was als een voddenpop. Er zaten geen botjes meer in dat lijfje, geen spieren, geen willetje. Ze liet zich dragen en liet meteen haar hoofdje op mijn schouder vallen. Onze Thelma, kun je nagaan! Ze zat op mijn schoot en ging dicht tegen me aanleunen. Ze dronk met volle goesting een hele fles, tot mijn vreugde, maar kotste die er een kwartier later met dezelfde overgave weer helemaal uit. Liet zich slap opzij vallen als ik haar in de zetel zette, bleef onderuitgezakt in de zetel liggen toen nieuwsgierigen kwamen kijken wat er scheelde, viel in slaap in mijn armen tot ik ze weer in haar bedje legde.

Best wel beangstigend, maar de ervaren ouders onder de vrienden vonden het heel plausibel dat het van dat spuitje kwam. En het ging de hele dag zo door: ze heeft wel nog wat gegeten, maar is daarna in een ligzetel bovenop vader in slaap gevallen, om daarna door te pitten in haar eigen bedje, heeft in de draagdoek een wandeling gemaakt, heeft nog een avondfles gedronken en is dan stilletjes de nacht ingegaan.

Een droombaby op reis zou je denken, maar het was eigenlijk best beangstigend. De dokter had ons gewaarschuwd dat ze binnen de tien dagen na het spuitje een dag of drie lastig, hangerig, koortsig, verkouden, kortom vervelend zou kunnen zijn, maar over zo'n schotelvodsyndroom had hij met geen woord gerept. Beetje creepy op z'n minst.

Komt daar nog bij dat we de volgende ochtend een teek ontdekten in haar veel te poezelige onderarmpje. Opgelopen tijdens de boswandeling in de draagdoek, waarbij haast het enige lichaamsdeel dat nog vrij was het doelwit was geworden. Ik dacht natuurlijk meteen dat haar algehele slaptitude een symptoom was van die tekenbeet, misschien zelfs van de ziekte van Lyme die op eenjarigen een razendsnel effect had, maar een helder moment later, na wat overredingskracht van Bernard, besefte ik dat dat zo snel niet kon gaan. Tekentang erbij gehaald, het beest vakkundig verwijderd en gezien dat Thelma de volgende dag weer stilletjes de oude werd.

Lees: geen knuffels meer, niet meer slapen op schoot, geen hoofdje meer op de schouder, maar wild wijzen waar ze heen wou, van mijn schoot glijden, wegkruipen, omkijken en nog sneller voortkruipen, kabaal maken als iets niet snel genoeg ging, roepen als we iets afnamen, liefdevol haar moeder slaan, van de ene arm op de andere willen, zich optrekken aan alles wat bewoog en ga zo maar door. Met het absolute hoogtepunt op zondag. Ingegeven door pijn, zo weet ik nu, want vandaag bevestigde de huisarts dat haar linkeroor rood was en we dus met een nieuwe oorontsteking te maken hadden.

Zaterdagnacht, toen moeder op de lappen was, bij vader wakker geworden en pas anderhalf uur later, na opnieuw Nurofen, weer de slaap kunnen vatten. Zondagmiddag zeer onrustig geslapen, huilend wakker geworden, duidelijk van de pijn, en toen ik haar even op schoot hield tot de Nurofen kon beginnen te werken, begon ze te stampen met haar voeten, wou ze van mijn schoot af, gooide ze haar hoofd achterover, wou ze zich laten vallen, kroop ze weg, om meteen daarna te gaan zitten, weer te stampen en met haar armen te slaan, zich op de grond te gooien, weer te gaan zitten enzovoort. Een hoopje kwade zieligheid.

Ik moest haar echt tegen zichzelf beschermen, maar ik kon en mocht haast niet. Ze duwde me weg, leek schrik te hebben, huilde, gilde, wist niet waar ze moest kruipen. Ze snikte onbedaarlijk, hapte naar lucht, kon niet meer rustig ademen. Ik heb haar vastgenomen, proberen te sussen, ben traag rondjes beginnen te lopen in huis, omdat ze daar anders rustig van wordt, maar het kwade huilen begon telkens opnieuw. Ik wist dat de Nurofen wel zou aanslaan, maar het heeft nog heel lang geduurd tot ze rustig werd. Ze zag er ook zo ontzettend moe uit dat ik na een halfuur weer met haar in het grote bed ben gekropen en we twee uur in elkaars armen hebben geslapen.

's Avonds heeft ze nog feest gevierd tot half twaalf: wenen in bed en spelen als ik haar weer uit bed haalde, maandag heeft ze overdag haast niet geslapen en ging het 's avonds bij oma en opa ook niet zo best, en vandaag luidde het verdict van de dokter: lichte oorontsteking en ontsteking van de bovenste luchtwegen. Die spuitjeshistorie, het vijfde tandje en de tekenbeet hebben moeder en vader dus compleet op het verkeerde been gezet. Het was oma die met een frisse kijk kordaat de huisarts heeft gebeld en het raadsel heeft opgelost.

En het was ook oma die ons vandaag verbaasde met een breed lachende dochter die aan twee handen fier het ene beentje voor het andere zette, het hele huis door. Onze dochter stapt dus! Aan het handje, maar dat is al een hele vooruitgang na de fase waarin ze begot niet kon bevroeden dat er zoiets als een volgorde bestond bij het bewegen van been 1 en been 2. Na het sluipen, optrekken, knuffelen ... overigens ook de vierde vaardigheid die ze het eerst bij oma en opa tentoon heeft gespreid. Alleen van het kruipen waren moeder en vader thuis de trotse eerste getuigen, en van dat ultieme moment genieten we dus nog.

Kater met kind

Wat een fantastische dochter heb ik toch: een dochter die aanvoelt dat mama gisteren is gaan feesten tot veel te vroeg in de ochtend, en die daarom de hele dag een engeltje was, niet zeurde, niet huilde, kusjes gaf, rustig speelde met alles wat ik haar aanreikte, en, heel belangrijk, lange dutten deed.

Ik ben dus niet afgestraft voor mijn liederlijk gedrag en ik kan met een gerust hart in de toekomst nog eens zo'n escapade wagen. Al weet ik wel dat ze hoe langer hoe minder gaat slapen overdag en ik ooit toch nog de pijnlijke gevolgen van kater met kind zal voelen... Nu ja, een kater zonder kind is ook niet te onderschatten, laat dat duidelijk zijn.

Ik ben al vier dagen op zwier -- de Gentse Feesten zijn een zwak van mij -- en ik wou het gisteren écht niet laat maken. Maar zoals dat gaat, zijn de avonden waarop je het écht niet laat gaat maken, de ochtenden waarop je na zonsopgang thuiskomt. Op voorhand plannen dat je het écht wel laat gaat maken, is natuurlijk ook geen oplossing, zeker niet als je weet dat je er de volgende dag alleen voor staat.

Ik heb mijn lief die vandaag naar Lyon moest, rond half zes afgelost vanmorgen, en kon nog tot half negen slapen. Ik heb een verfrissend fietstochtje gemaakt met Thelma, haar in bed gestopt voor haar voormiddagdut, alles klaargezet voor haar groentepapje en ben er zelf weer ingekropen. Thelma heeft mij getrakteerd op een voormiddagdut van twee en een half uur en ik kon dus een vervolg breien aan mijn korte nacht ...

's Namiddags moest ik enkel het vuur onder de groenten steken, hebben we gespeeld, boekjes gelezen en zijn we samen in bad gegaan. Ik heb ze rond half vijf in bed gelegd voor haar namiddagdut en heb zelf weer anderhalf uur meegeslapen. Dat ik fris als een hoentje ben, zou ik niet zeggen, maar het kon veel en veel erger vandaag!

Eén jaar, twee feestjes

Eén jaar later, twintig kilo lichter, en een schat van een dochter erbij. Fair deal, isn't it? Mijn grootste schat, mijn eigenzinnig eigenwijsje, mijn lievelingsolijfje ... dat ik voor geen geld ter wereld zou kunnen missen. Mijn moeder zei ooit dat kinderen het bereik van je emoties in de twee richtingen de pan doen uitswingen, en ze heeft gelijk. Ze zitten aan je vast met een onzichtbare band, een gigantische verantwoordelijkheid waar je niet te veel bij mag stilstaan. Ze maken je weker, gevoeliger, kwetsbaarder, en tegelijk voller, verwonderder, actiever, sterker.

Ze boren een reservoir aan liefde aan dat ergens verscholen zit, waarvan je oeverloos veel beschikbaar hebt, meer dan je familie, je vrienden of je lief ooit kunnen opmaken. Een reservoir dat zij ook in zich heeft en dat ze de eerste jaren voluit aan ons zal besteden, zo mag ik hopen, en dat langzamerhand andere objects of desire in het vizier zal krijgen. Liefjes, een echt lief, en misschien ook wel haar eigen kinderen.

Thelma was nooit zo'n knuffelaar, maar komt sinds vorige week lekker tegen me aanleunen. Meestal onverwacht en impulsief, maar ze blijft nu vaker een tijdje zo liggen en laat zich de kriebels op haar rugje welgevallen. Pas op, ze doet dat de laatste tijd ook met een tapijt of tegen de zetel, dus ik maak me nog niet te veel illusies. Ze moet ook het liefst een beetje moe en pampus zijn, want anders durft ze me wel eens te slaan om meteen daarna vermanend haar wijsvinger op te steken.

De twee feestjes kwamen er omdat haar meter niet kon op zaterdag en wij vooral op haar verjaardag ook uitbundig wilden vieren. We hebben er dan op zaterdag, naast haar peter, zijn vrouw en haar nichtje Louise, mijn ouders bijgevraagd en meteen ook wat vrienden, met kinderen en zonder kinderen, want ik vond het zelf als kinderloze altijd zo sneu dat verjaardagsfeestjes plotseling enkel voor vrienden-mét bestemd waren. Alsof feestjes niet gewoon feestjes zijn en je op je hoofd zou staan van de drukte als je zelf geen koters rondlopen hebt.

Thelma was bijzonder opgetogen omdat we hier allemaal stonden te zingen toen ze net wakker was na haar middagdut, ze was uitzinnig over de ballonnen in de tuin, ze heeft wat chocoladetaart gegeten (en op maandag had ze drie puistjes op haar kin, toeval of niet?), ze heeft ons verbaasd met een visspelletje voor 3+ waar ze bijna moeiteloos met het hengeltje de oceaan leegviste, ze is verwend geweest door al het bezoek zodat ze de pijn van haar nieuw opkomende tandjes helemaal vergat. Een waar feest, die twee feestjes!

Weg zonder Thelma

We zijn voor het eerst twee dagen en twee nachten weggeweest zonder Thelma. Het was hoogst nodig en het heeft dan ook ontzettend deugd gedaan. We hebben het pas twee weken geleden beslist en het toeval wou dat mijn ouders nog het hele weekend vrij hadden. Ze was dus in uitermate goede handen en we konden haar met een gerust hart eventjes vergeten. Heel eventjes, en ook niet helemaal natuurlijk. Het prikte even toen ik ze achterliet, maar toen we eenmaal op weg waren, was het te zalig om daar nog langer over te tobben.

Dingen die we gedaan hebben zonder Thelma: zalig lang geaperitiefd, beachvolley gespeeld, strandwandelingen gemaakt, gekajakt op open zee, een fles champagne gekraakt op het strand, intense nachten beleefd, rustig ontbeten en vooral heel veel bijgebabbeld. Wat we niet gedaan hebben: pampers ververst, gespeeld, gelachen om haar fratsen, papjes gemaakt, badje gegeven, wandeling of fietstocht gemaakt, haar mee op restaurant genomen, kleren aan- en uitgetrokken, opgeruimd, verdrietjes getroost en ga zo maar door.

Ik was uiteraard heel blij toen ik haar terugzag, maar ik besefte plots hoeveel een baby van je vraagt. Ik zag er zelfs even tegenop om ze weer mee naar huis te nemen en het hele avondritueel te voltrekken, maar zodra ik daarmee bezig was, was ik dat natuurlijk meteen weer vergeten en deed ik het gewoon alsof het niets was. En ik vind het eigenlijk geen last, zo'n kindje, zeker niet omdat het echt een makkelijk kind is, maar als je weer zo'n weekend zoals vroeger beleeft, merk je plots hoeveel tijd en energie zij van je steelt. Allez, stelen is een groot woord, want ze krijgt het van mij gratis en voor niets, maar het is pas als ze er even niet is, dat je dat gewaarwordt.

Voor mij is het bovendien nog anders, want ik heb haar altijd bij me. Een occasionele babysit, de dagen bij de onthaalmoeder en een paar nachten bij mijn ouders niet te na gesproken natuurlijk, maar anders heb ik ze altijd bij me. Voor Bernard is dat anders, omdat hij af en toe een week of langer weg is en haar dan moet missen, maar voor mij waren het de eerste achtenveertig uur zonder dochter in de buurt. Zeker voor herhaling vatbaar, en niet jaarlijks of halfjaarlijks, maar misschien wel trimestrieel of per kwartaal! Ha! Want gelukkige ouders betekent gelukkige kinderen. En gelukkige grootouders! Want zij hebben er ook van genoten, van zo'n occasioneel weekend net als vroeger...

Staan

Thelma trekt zich recht in haar park en staat rechtop. Vandaag bij oma en opa gezien. Gewoon even registreren, want ik ben het zo weer vergeten. Ik weet nu al niet meer wanneer ze precies kon rollen, zitten, sluipen en moet altijd op dit weblog te rade gaan. Als ik het al opgeschreven heb, want er zijn meestal interessantere verhalen te vertellen dan de droge registratie van die kleine feiten. Over slaapjes en kakjes en kleertjes, over liefde en verdriet en onmisbaarheid.

Ik was eigenlijk vastberaden om die kleine stapjes allemaal te noteren en dacht dat het met een blog niet kon mislopen. Ah ja, want wat schrijf je anders? Maar ook het boekje van Kind & Gezin, de Oei, ik groei-kluif, het Dag Jij!-boek, met al hun plaats om het allemaal eens goed te noteren, vertonen af en toe grote lacunes. Het moment is namelijk voorbij voor je er erg in hebt en er dient zich alweer een nog grotere evolutie aan.

Thelma gaat dus mogen puzzelen later: wat kribbels van de dokter, wat aanvullingen van de verpleegster, ontelbare foto's, verhaaltjes op de blog, verhaaltjes in Dag Jij, een paar notities in Oei, ik groei!, en natuurlijk de talloze herinneringen van moeder, vader, oma, opa, meter, peter, nichtjes, vrienden en vriendinnen.

Waar is mama?

En dan kijkt ze triomfantelijk naar mij. Waar is papa? En dan kijkt ze, na een lichte aarzeling maar even triomfantelijk, naar Bernard. Waar is de poes? En dan zoekt en wijst ze naar Charlot. Geen mopje, geen pun, gewoon een dochter die langzaam woordjes begint te leren. En wat voor woordjes!

De poes was eerst, toegegeven, maar de andere twee zijn heerlijk. We zouden dat spelletje wel de hele dag door kunnen spelen. Wij dan toch.

Wekker

We mogen Thelma dus niet meer als wekker gebruiken, dat staat sinds vandaag ontegensprekelijk vast. Het is namelijk een niet te vertrouwen formule. We wisten natuurlijk al dat we een echte slaapdoos hadden met haar gemiddelde van drie dutjes per dag, maar haar ochtenduur swingt de laatste tijd de pan uit. Toen ze heel piep was en ik in bevallingsverlof, kon ik haar rond zeven uur meestal wel paaien met nog een extra dutje tot een uur of tien. Daarna was een tijdje half zeven, wat ik uiteraard niet fijn vond, dan kwart over zeven, half acht, sporadisch acht uur, en soms zelfs eens half negen. Maar vanmorgen was het gewoon een eind voorbij half tien!

Akkoord, ze had om kwart voor zes eens om haar tuutje gevraagd, was rond kwart voor zeven even kwaad geworden, maar daarna zijn we alle drie gewoon weer ingedommeld, moeder en vader zelfs door hun radiowekker heen. Behalve Thelma en de radiowekker wordt nu dus ook een klassiek alarm ingeschakeld. Gelukkig dat ik even één oog opsloeg om te kijken waar we waren, want anders hadden we nog een uurtje doorgepit. Thelma lag rond twintig voor tien immers nog altijd (of weer) als een roosje te slapen.

Ik bedacht vroeger wel eens dat het ochtendritueel zo veel fijner geworden is met een kleintje erbij. Nooit meer twijfelen of je nu dan wel na de volgende snooze moet opstaan, nooit meer tijd verliezen door je nog even om te draaien en dan je ontbijt te moeten overslaan, gewoon uit je bed gesommeerd worden door een wriemelend stukje liefde dat je op haar grootste glimlach bedient. Ze geeft nu zelfs al ostentatief zelf haar tuut af als ze vindt dat het slapen welletjes is geweest. Maar dan moet ze natuurlijk zelf wel rond kwart over zeven wakker worden, anders is het haastig aankleden en ontbijt overslaan mét baby, en zoveel fijner is dat hoegenaamd niet.

I count my blessings en bedenk dat mijn tijd van hypervroeg opstaan misschien ooit nog komt. Maar laat het nog even achterwege, bij voorkeur op zaterdag en zondag.

Klein, groter, kleinst

Er zijn zo van die mijlpalen in een babyleven die plotseling tastbaar zichtbaar maken hoe snel een kindje groeit. Kleedjes die uit de doos en weer in de doos vliegen, liggen voor de hand. Soms gaan ze zelfs ongedragen weer de doos in, omdat het bij voorbaat al een maat voor niets was. Soms wurm je het schaap er voor een halve dag in, omdat je het echt niet eerder had gezien dat ze er al in paste en dat gewurm het afscheid net iets draaglijker en tevens onvermijdelijk maakt. Een andere keer denk ik dat ik bij een eventuele tweede wel op mijn hoede zal zijn, maar ik zie mezelf al moeiteloos tegen dezelfde steen stoten.

Maar vandaag zat Thelma in een echte autostoel. Geen maxicosi meer, want da's voor baby's, maar een echte stoel die meegaat tot ze tien is. God beware mij. Eventjes toch nog. Een tijd geleden hebben we ook de babyschelp uit de fietskar vervangen door een peuterschelp en nog daarvoor was het de platte kinderwagen die plotseling een buggy werd.

En meestal stelde ik de transitie uit tot het moment waarop ze bijna niet meer in de eerste versie paste, om dan te besluiten dat het eigenlijk eerder had moeten gebeuren. Gelukkig zien ze er op een nieuwe troon weer heel even echt klein uit. Ook zo met de autostoel. De maxicosi was echt al op het randje en viel absoluut niet meer elegant te dragen met een of twee handen. In de autostoel zit ze als een klein konijntje in een veel te groot hol. Gelukkig maar, want anders zou het echt té snel gaan.

Stofzuigen

Ik heb een nieuwe activiteit ontdekt die nut en vermaak combineert: stofzuigen met baby! Thelma wordt een halfuurtje geëntertaind, leert een nieuw geluid, en kruipt achter de stofzuiger aan waardoor ik niet voortdurend moet kijken waar ze nu weer uithangt. Niets dan voordelen!

Dat was gisteren, voor mijn wasmachine bijna ontplofte toen er net een nieuwe babysit was. En ik van de volleybal naar huis ben gesneld, want mijn lief zat in Parijs. Om samen met de nieuwe babysit, elk met een trekker in de hand, het water naar buiten te begeleiden. Om daarna het deurtje van de wasmachine nog eens open te trekken, waardoor er weer vijftig liter naar buiten gutste. De machine zat zo vol met water dat ze leeg leek. Hmm. Gelukkig was ik even later zo slim om de machine eerst nog eens te laten zwieren, wat niet lukte, ah nee, want ze was stuk, maar wat ten minste wel het water via de reguliere weg liet wegvloeien.

Resultaat: om half een 's nachts had ik een schone vloer en stond ik dertig kletsnatte luiers op te hangen aan mijn net geïnstalleerde waslijn in de tuin. Een waslijn waartegen ik even had geprotesteerd uit esthetische overwegingen, maar die toch maar mooi op tijd was gearriveerd. En gelukkig dat ik gestofzuigd had, want er is niets vervelenders dan een vloer dweilen waar nog kruimels, kattenhaar en andere vuiligheid op achtergebleven zijn. Hoera voor de nieuwe hobby dus.

Zwart

Ik begin langzamerhand te begrijpen waarom oudere kindjes elke dag in bad gaan. Voor Thelma's geboorte dacht ik dat alle kindjes elke dag in bad hoorden te gaan, maar verschillende vroedvrouwen vertelden me toen dat dat eigenlijk een misvatting is en een babyhuidje daar ook niet zo goed tegen kan. Dag om dag is meer dan genoeg.

(Terwijl ik bovenstaande alinea schrijf, moet ik tegelijk denken aan het kwart van de kinderen dat volgens de Armoedebarometer niet eens een bad heeft en twijfel ik zelfs om voort te schrijven in de teneur die ik in gedachten had. Ik hou het kort.)

Waar waren we? Thelma heeft vandaag in korte mouwen en zonder broek de hele living rondgeslopen, heeft een beetje op de kade zitten schuiven bij de DOKkantine, heeft met blokken gespeeld in de tuin, en van dat alles was het badwater van vanavond de stille getuige. Wat kan zo'n kleine uk zich vuil maken!

Contrasten

't Is een wereld van contrasten, de laatste week met Thelma. Ze kan ontzettend driftig zijn en alles om zich heen van tafel gooien, zich in alle mogelijke en liefst tegengestelde richtingen draaien op haar kussen, tegen haar lepel groentepap slaan, met haar voeten stampen, zich achteruit gooien, met haar armen zwieren... met meestal maar één oorzaak: vermoeidheid. Ze ziet zoveel meer van de wereld, sluipt zich te pletter, moet voortdurend bezig zijn met van alles en nog wat, dat ze daar alleen maar moe van kan worden. De drie dutjes overdag houden dus nog altijd stand.

Tegelijk doet ze de laatste tijd niets liever dan boekjes lezen, waarschijnlijk ter compensatie. Zodra ze een boekje spot, neemt ze het vast en steekt ze het in de lucht, zodat ik wel weet hoe laat het is. En ze weet al waarin boekjes van ander speelgoed verschillen, want zelfs als het een stoffen knisperboekje, plastieken badboekje, een rond boekje of superzacht boekje is, ze steekt het steevast met vragende blik in de lucht. Ik profiteer er natuurlijk van, want dan zit ze eindelijk eens rustig op mijn schoot, hoewel het er na tien keer voorlezen op een tiental minuten ook wel weer op zit.

En haar derde tandje is in aantocht! Twee kleine witte stipjes kondigen bovenaan het kleinood aan en rechts ervan zie ik al in de verte tand nummer vier opdoemen. De moeilijke nacht vorige weekend aan zee was dus vermoedelijk niet enkel door de vreemde kamer en de aanrollende golven geïnspireerd...

Soep!

Even tijd voor wat reclame. Ik heb namelijk iets ontdekt wat Thelma ongelooflijk lekker vindt: Baby Soup van Nestlé. Eigenlijk dronk ze de laatste tijd te veel melk: een ochtendfles, nog een toetje na haar groentenpap, een fles om zes en een avondfles. Ze dronk haar fles niet altijd helemaal leeg, maar toch zat ze vaak boven de maximumgrens van 750 cc per dag. Een meelpapje ter vervanging wou ze niet, een boterham met confituur of honing sabbelt ze kruimel per kruimel op, een geplette banaan werkt constiperend, en boterhammen in melk gesopt knijpt ze uit en laat ze vallen op de grond.

K&G had me aangeraden om rond zessen eens soep te proberen, maar dat was sneller gezegd dan gedaan. Mijn zelfgemaakte babywitloofsoep wou ze niet, en eigenlijk begrijp ik dat wel: enkel ajuin en witloof, zonder zout of kruiden, wie wil dat nu? Aan een aardappel erbij had ik aanvankelijk niet gedacht en tuinkruiden had ik niet in huis. Een volgende poging was paprikasoep zoals wij ze eten, met bouillon, best wel wat gekruid en een beetje pikant. Thelma smulde ervan, maar echt goed was dat ook niet, want er zit te veel zout in voor een babylijfje en dat pikante had onze nachtrust wel eens kunnen hypothekeren.

Uiteindelijk heb ik op de site van Nestlé, en u hoort de slimme marketingtruc al komen, een recept gevonden voor babytomatensoep met basilicum dat ze ook best wel kon smaken. Baby-aspergesoep was de volgende tip, uiteraard met 30 cc Nan Pro 2, want het zou anders geen marketingtruc zijn. Maar elke avond, of een paar keer per week, lekkere babysoep maken met verse groenten en tuinkruiden, zat er eigenlijk niet echt in, zeker omdat we zelf niet zoveel soep eten met het mooie weer.

Ik had het soepplan bijna weer opgeborgen, tot ik per toeval, of toch net niet natuurlijk, op het bestaan van Nestlé Baby Soup botste. Brikjes soep in een groene en rode variant, wat ingedikt met rijst of gierst, gekruid met tuinkruiden en eigenlijk ook voor volwassenen best lekker. Thelma die thuis vaak geen groentepap wou omdat het bij de onthaalmoeder blijkbaar beter smaakt, smikkelt en smoefelt de volledige 250 cc binnen, hoewel ik de producenten ook wel van wat gefoefel verdenk. Als ik het brikje namelijk in twee porties verdeel in een fles met maatstreepjes, blijkt er in de eerste helft logischerwijs 120 cc te zitten, terwijl de tweede 'helft' maar uit 90 cc bestaat...

In het gras

's Avonds, na een dagje onthaalmoeder, nog even naar het veldje iets verderop. Kruipen in het gras, met de zon op haar bolletje, zalig...

Rush

Een gat in deze blog! Een gat van een week waarin ik de tijd niet heb gevonden om iets te posten. 't Was een moeder-dochterweek, want vader was op tournee in Frankrijk. Een week waarin moeder elke dag uithuizig is geweest en Thelma op café is geweest na acht uur 's avonds ...

Ik twijfel of ik mezelf nu een onverantwoorde moeder hoor te vinden, maar ik vond dat het net kon. Thelma had ontzettend veel geslapen die dag en had nog een avonddut gedaan van een uur. Meestal zit ze daarna nog anderhalf uur beneden, dus of ik nu thuis zat, of in een rookvrij café met veel licht (Café Walter), wakker was ze toch. Het was een avondje Powerdare van het Gents Milieufront, op vraag van een vriend, waar je uitleg kon krijgen om van energieleverancier te veranderen. Via de website een fluitje van een cent, maar ik had me ook ingeschreven op een groepsaankoop groene stroom en wou een second opinion. Thelma was haar sociale zelf, lachte naar iedereen, heeft een beetje rondgekropen, een avondfles gekregen en rond kwart over negen heb ik haar weer in de fietskar gestoken om naar huis te fietsen.

De dagen ervoor en erna zaten volledig vol: prijsuitreiking, volley-avond, eten bij mijn moeder en bezoek van een vriendin, klasreünie van het zesde middelbaar, etentje en korte Vlasmarktepisode en dan vandaag een babytuinfeest. Thelma is nog steeds niet vreemd, en hoewel Kind & Gezin mij heeft verzekerd dat het nog komt, denk ik toch dat ze het gaat overslaan. Of ze iemand nog nooit gezien heeft of door en door kent, ze strekt altijd haar armen uit om gepakt te worden. Niet dat ze mij onaangenaam gezelschap vindt, verre van, maar op een ander is het uitzicht net iets anders, en stel je voor dat ze iets niet gezien zou hebben.

Ze wil alles gezien hebben, alles! Kruipt waar ze niet gaan kan, frutselt de kleinste dingen uit de kleinste hoekjes, doet haar handjes open en dicht om iets te krijgen, wrijft met duim en wijsvinger over elkaar om iets te voelen, reikt naar de bladeren en bij uitbreiding de sterren om toch maar niets te missen. Vandaag heb ik haar wel vijftien keer hetzelfde voelboekje moeten voorlezen en elke keer wou ze opnieuw bij het begin starten, om zich ervan te vergewissen dat alles nog hetzelfde was. De poes met het bolletje wol op de eerste pagina is haar favoriet en dan kijkt ze telkens naar onze eigen poes, terwijl ze 'ssh' zegt.

Behalve 'uddaa' voor 'daaag' en 'ssh' voor het concept 'moeder gebruikt deodorant', verbindt ze 'ssh' nu ook met onze kat. Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Sluipverkeer

Thelma sluipt! Sinds vorige donderdag zet ze telkens één elleboog en één hand en duwt ze zich af met haar voet. Ze gaat dus niet enkel meer achteruit, draait niet enkel meer rondjes, rolt niet meer voortdurend de woonkamer rond, maar veegt in guerillastijl de vloer aan. En wat grappig is, als ze naar de planten sluipt en ik achter haar aan ga, schiet ze plots in een tweede versnelling. Zo klein en nu al van 'je-kunt-me-toch-niet-pakken' spelen. Straf!

Ik wil ook een nieuw trucje integreren: een slideshow met wat recente foto's, want de laatste tijd was het wat stil op het visuele vlak. Wel, ziehier enkele foto's van de laatste maanden:

Straatfeest

Zaterdagnamiddag was het feest in de straat: enkele tenten, tafels en stoelen, muziek en vers appelsiensap, Turkse thee, koffie en een dessert dat door elke buur was meegebracht. Zoals vorig jaar was het een heel gemengd gezelschap: jonge gezinnen, oudere schippersvrouwen, Turkse moeders en vaders, gemengde koppels, Bulgaarse, Turkse, witte en Roma kindjes. Foto's van buurman Michaël hier.

Het liep heel gesmeerd, maar we hebben toch een oogje in het zeil moeten houden: plotseling kwamen er druppelsgewijs een vijftiental ongenode gasten uit een aangrenzende straat proeven van het 'gratis' gebak en een kop koffie halen. Geen probleem, want vorig jaar hadden we veel over, tot ze lustig enkele borden vol schepten en ermee naar huis trokken. Ik heb toen toch even ingegrepen en vriendelijk gevraagd om bij ons te komen zitten, wat ze prompt deden. Dat enkele aangewaaide Europeanen zelf geen taart of koekjes meebrengen, is geen probleem (er waren ook witte dessertloze vrienden komen meevieren), maar een buurtfeest waarbij iedereen thuis zijn dessert verorbert, is de wereld op zijn kop.

Verder was het fijn om te zien hoe de gasten van Turkse en Bulgaarse afkomst zich met veel enthousiasme rond de oer-Vlaamse sjoelbak schaarden, hoe ze meespeelden met het Zweedse kubb-spel en hoe de kleinsten lustig hun dromen voor het buurtpark in elkaar knutselden. Met een beetje begeleiding kan je die gasten zo motiveren, laven ze zich aan de aandacht en doen ze iets anders dan vechten, verkeerspaaltjes molesteren en de boel bijeenkrijsen. Je zou er nog zin van krijgen om elke week je jeugdbewegingverleden weer boven te halen ...

Voor ik vergeet

hoe fijn het is als zo'n klein meisje in een fietstoeltje haar handen op je rug legt, je zachtjes kriebelt, je jas bestudeert ... en dan plots keihard aan de rand van je onderbroek trekt.

Scatologie

Het onderstaande verhaal is niet geschikt voor meerwaardezoekers.

Thelma was al een tijdje geconstipeerd: ze kakte kleine muizenkeuteltjes en kreeg er niet meer uit. Moeder wou het ukje helpen en paste het oude trucje toe: op het ververskussen beentjes geplooid tegen haar buikje houden zodat de doorgang enigszins werd vrijgemaakt. Maar helaas, het trucje hielp geen ene moer en na een halfuur hield ze het voor bekeken. Doch niet zonder een licht gevoel van spijt en schrik voor wat de toekomst brengen zou.

Vader opperde dat een ontspannend badje misschien wel deugd zou doen, en zo geschiedde. Moeder kleedde Thelma uit, nam haar vast met het rugje tegen zich aan, hield één arm in haar knieholtes en voelde nog even of het water niet te warm was, toen plots, plok, één, plok, twee, plok, drie stenen eitjes op de houten vloer van de badkamer rolden.

Niks tandjes

Niks tandjes! Ze had het lastig omdat ze een dubbele oorontsteking had, haar eerste noemenswaardige ziekte van haar leven. 't Ging op en af, met een dagje zeuren en huilen, en dan weer een dagje hypercontent. Maar toen ze ook nog eens rode vlekken kreeg over haar hele O-lijfje, zijn we toch naar de kinderarts gegaan. Eén oor vuurrood, één oor dat net geperforeerd was. De vlekken waren een reactie op die infectie en zouden vanzelf verdwijnen. De dag erna was nog wat lastig, maar op zondag was ze alweer helemaal in vorm.

Ik daarentegen, ben nog niet helemaal de oude. Door het slaaptekort een grote verkoudheid opgedaan, zere keel gekregen, en toen ik dacht dat ik er min of meer van af was, een hele namiddag en avond 39 graden koorts om bij de dokter te horen dat ik een beginnende oor- en longontsteking heb. Een les die ik dus in mijn oren knoop: ik recupereer niet meer zo goed met een baby in huis, dus zelfs als ik denk dat ik genezen ben, moet ik toch nog een nacht vroeg in bed.

En idealiter houdt Thelma dan ook haar oude nachtritme aan, zonder honger om half vijf en groot feest om zeven. Zeker als ik er alleen voor sta omdat mijn lief op tournee is.

Sprintje

Het kan natuurlijk ook toeval zijn, uiteraard. Ik wil echt niet beweren dat mijn kind hoogbegaafd is, ah nee. Ken je die sketch die ouders tegenwoordig opvoeren? *Hoogbegaafd, ja, ja, ik denk dat mijn kind hoogbegaafd is, echt. Wat die kan! Ongelooflijk en ze doet het. Ik denk echt dat ze hoogbegaafd is. Maar 't is ook niet gemakkelijk hoor, een hoogbegaafd kind. Nee, nee, zo hoogbegaafd zijn, echt niet makkelijk.*

Soit, ik wil niet zeggen dat mijn kind hoogbegaafd is. Maar ik wil toch even melden dat mijn negenmaanderke vanmorgen in de badkamer stilletjes triomfantelijk 'pssht' zei, net nadat de bus deodorant mijn linkeroksel had bediend met het gelijkluidende 'pssht'. En toen nog eens, nadat hetzelfde was gebeurd bij mijn rechteroksel. Pssht! En toen ben ik het nog eens gaan proberen met twee korte pssht'jes en deed ze weer 'pssht'. Niet te geloven zo schattig. Wat ze later met die vaardigheid zal bereiken, dat weet ik natuurlijk niet, maar ik wou u gewoon eens deelachtig maken in mijn plezier.

Ze zwaait ook sinds kort en zegt dadaaa. Niet zo'n flauw babyzwaaitje met een handje dat open en dicht gaat, dat kon ze al eerder, maar echt naar iemand terugzwaaien met een (slap) handje dat op en neer en heen en weer gaat. En dat we haar dat niet geleerd hebben! Zei iemand daar hoogbegaafd? Oef, gelukkig maar.

't Is gewoon onvoorstelbaar wat zo'n kleine uk leert op zo'n korte tijd door gewoon om zich heen te kijken. Of gewoon uit zichzelf, door langzaam uit te testen waarvoor elk lichaamsdeel mogelijk nog kan dienen, naast de geijkte mogelijkheden. Want dat snuiven als een dolle chihuahua met het tandvlees ontbloot of het proesten-spekelen-tong-manoeuvre (hoe noem je dat in?) heb ik nog niet meteen in onze naaste omgeving gespot.

Ze lijkt zich echt te amuseren de laatste tijd, maar ze heeft het ook lastig. Tandjes allicht, die haar 's nachts uit haar slaap houden en ook overdag soms vragen om een suppo of wat Nurofen. Of nachtkakken, een hobby die af en toe weer eens de kop opsteekt tot haar en ons ongenoegen. En nu de achtmaandenangst definitief niet opgetreden is, zou een negenmaandenangst in haar geval wel eens op de loer kunnen liggen. Ik dacht dat ze de verlatingsangst gewoon zou overslaan, maar de K&G-verpleegster doorprikte fijntjes mijn illusie.

Ik mag haar soms geen minuut alleen laten, en als ik ze even wat rechter zet op haar speelmat, klampt ze zich met al haar macht aan me vast en dwingt ze me om haar nog maar eens op de arm te nemen. Ze komt nu ook echt tegen me aan liggen, zoekt een holletje tussen nek en oksel, gaat liggen op mijn schouder als ik haar 's nachts na een groot verdriet uit bed neem. Wat een heerlijkheid, dat onvoorwaardelijke hou-van-mij.