We zijn naar het Insectenfestival geweest in de Tuin van Kina en Thelma heeft een levende meelworm gegeten. Een. Levende. Meelworm. 'Beestje', zo zei ze zelf. Thelma durft soms nog niet te proeven van appeltaart of spaghetti, omdat ze denkt dat het niet lekker zal zijn, en nu nam ze zelf zo'n kronkelend insect tussen haar vingertjes, hield ze dat een paar keer proevend tegen haar lippen en stak ze dat simpelweg in haar mond. Om het simpelweg ook op te eten.
Bernard heeft ook grote gefrituurde wormen gegeten en kleine levende meelwormen, ikzelf hield mij er kordaat van weg. Meestal ga ik wel in op zulke once-in-a-lifetimes, maar nu was er werkelijk niets dat me zelfs ook maar deed twijfelen. Ik ben trouwens ook vegetariër gebleven na mijn tweede Dagen Zonder Vlees. Allez, 't is te zeggen: ik eet nog één keer per week vlees, als ik bij mijn ouders ga eten, en nog heel af en toe eens vis. Maar meelwormen, nee dank u!
zondag 29 april 2012
zaterdag 28 april 2012
Potchefstroom
Over dat potje: we doen het dus niet consequent, maar misschien is dat wel de beste weg, de basisregel van het opvoeden ten spijt. Ze is ook nog maar eenentwintig maanden. Ze plast met enige trots op het potje en krijgt daarvoor bij ons dolfijntjes, die haar niet bovenmatig interesseren. Op haar leeftijd is zelfs een WC-rol of een plastieken doosje een cadeau.
En bij de onthaalmoeder krijgt ze samen met de twee andere musketiers Mira en Ramon fijne stickertjes op een felgekleurd blad, die Thelma er vooral wil afpeuteren, omdat ze denkt dat het herbruikbare raamstickers zijn. Ze legt ook dikke geurende knollen en wordt daarvoor door ons gênant uitbundig geprezen, maar haar ogen blinken niet feller dan anders. En blinken doen ze haast altijd.
Een strak plan is er dus niet echt. 't Is lang weekend morgen, besef ik nu, maar om haar nu al vier dagen zonder pamper te laten lopen, een paar dagen natte broeken te verversen in de hoop dat, lijkt het me toch nog te vroeg. Zou het luiheid zijn of feilloze intuïtie? Of zou ik gewoon wachten op beter weer om haar dan in onderbroek en crocjes te laten rondlopen? Geen strak plan dus. Tips altijd welkom, bevestiging ook!
Wat wel een plan is dat steeds meer vorm krijgt, is ons vertrek naar Zuid-Afrika! Gisterenmiddag om half twaalf is alles plotseling in een stroomversnelling gekomen en kreeg ik na vier maanden mailen en afspreken twee uur de tijd om mijn dossier op de faculteitsraad te krijgen, een maand vroeger dan gepland. Motivatiebrief, schets van het onderzoek, cv, akkoord van de vakgroep en details van de gastinstelling.
Vandaag hebben de leden van de raad voor akkoord getekend, omdat het quorum gisteren niet bereikt was, en veel kan er nu niet meer misgaan. Volgende week moet mijn goedgekeurde aanvraag nog naar de Dienst Onderzoek, die de beslissing van de faculteit voorlegt aan de Algemeen Directeur, en die laatste volgt normaal gezien alle voorgaande adviezen.
Vandaar ook dat ik dit lange weekend niet meer als een zot aan mijn dossier moet werken om die buitenlandse dienstreis rond te krijgen, maar mij voltijds met potty training zou kunnen bezighouden. De kleine wereld versus de grote wereld ... En die grotere wereld luistert naar de naam Potchefstroom, waar wij normaal gezien over vier maanden een half jaar gaan wonen. Een toepasselijke naam in tijden van zindelijkheidstraining, en ook wel yihaaaa!
We gaan niet voor een jaar, zoals eerst gedacht, want dan bestaat de kans dat ik mijn job niet meer heb bij terugkomst. Mijn contract zou zónder Zuid-Afrika immers aflopen op het moment dat onze hogeschool 'inkantelt' bij Universiteit Gent en de huidige beslissers hebben dan niet veel meer in de pap te brokken. Als ik een jaar wil weggaan, moet ik ook loopbaanonderbreking nemen en zou het kunnen dat ik het laatste jaar van mijn contract niet meer mag 'inhalen' of dat het in elk geval niet op tijd geregeld raakt.
En dus gaan we -- als alles goed gaat -- van eind augustus tot eind februari naar een ander werelddeel. Met z'n drieën. Ik ga er werken aan de Noordwes-Universiteit, Bernard gaat voor Thelma zorgen tot we de opvangmogelijkheden een beetje verkend hebben en hij gaat daarna Afrikaans leren, vrijwilligerswerk doen, fotograferen, vissen, en meereizen naar archieven in Pretoria, Bloemfontein en Kaapstad. Binnenkort dus Het leven van Olijfje in Afrika!
En bij de onthaalmoeder krijgt ze samen met de twee andere musketiers Mira en Ramon fijne stickertjes op een felgekleurd blad, die Thelma er vooral wil afpeuteren, omdat ze denkt dat het herbruikbare raamstickers zijn. Ze legt ook dikke geurende knollen en wordt daarvoor door ons gênant uitbundig geprezen, maar haar ogen blinken niet feller dan anders. En blinken doen ze haast altijd.
Een strak plan is er dus niet echt. 't Is lang weekend morgen, besef ik nu, maar om haar nu al vier dagen zonder pamper te laten lopen, een paar dagen natte broeken te verversen in de hoop dat, lijkt het me toch nog te vroeg. Zou het luiheid zijn of feilloze intuïtie? Of zou ik gewoon wachten op beter weer om haar dan in onderbroek en crocjes te laten rondlopen? Geen strak plan dus. Tips altijd welkom, bevestiging ook!
Wat wel een plan is dat steeds meer vorm krijgt, is ons vertrek naar Zuid-Afrika! Gisterenmiddag om half twaalf is alles plotseling in een stroomversnelling gekomen en kreeg ik na vier maanden mailen en afspreken twee uur de tijd om mijn dossier op de faculteitsraad te krijgen, een maand vroeger dan gepland. Motivatiebrief, schets van het onderzoek, cv, akkoord van de vakgroep en details van de gastinstelling.
Vandaag hebben de leden van de raad voor akkoord getekend, omdat het quorum gisteren niet bereikt was, en veel kan er nu niet meer misgaan. Volgende week moet mijn goedgekeurde aanvraag nog naar de Dienst Onderzoek, die de beslissing van de faculteit voorlegt aan de Algemeen Directeur, en die laatste volgt normaal gezien alle voorgaande adviezen.
Vandaar ook dat ik dit lange weekend niet meer als een zot aan mijn dossier moet werken om die buitenlandse dienstreis rond te krijgen, maar mij voltijds met potty training zou kunnen bezighouden. De kleine wereld versus de grote wereld ... En die grotere wereld luistert naar de naam Potchefstroom, waar wij normaal gezien over vier maanden een half jaar gaan wonen. Een toepasselijke naam in tijden van zindelijkheidstraining, en ook wel yihaaaa!
We gaan niet voor een jaar, zoals eerst gedacht, want dan bestaat de kans dat ik mijn job niet meer heb bij terugkomst. Mijn contract zou zónder Zuid-Afrika immers aflopen op het moment dat onze hogeschool 'inkantelt' bij Universiteit Gent en de huidige beslissers hebben dan niet veel meer in de pap te brokken. Als ik een jaar wil weggaan, moet ik ook loopbaanonderbreking nemen en zou het kunnen dat ik het laatste jaar van mijn contract niet meer mag 'inhalen' of dat het in elk geval niet op tijd geregeld raakt.
En dus gaan we -- als alles goed gaat -- van eind augustus tot eind februari naar een ander werelddeel. Met z'n drieën. Ik ga er werken aan de Noordwes-Universiteit, Bernard gaat voor Thelma zorgen tot we de opvangmogelijkheden een beetje verkend hebben en hij gaat daarna Afrikaans leren, vrijwilligerswerk doen, fotograferen, vissen, en meereizen naar archieven in Pretoria, Bloemfontein en Kaapstad. Binnenkort dus Het leven van Olijfje in Afrika!
dinsdag 17 april 2012
Potje
Thelma is voor het eerst op het potje geweest, voor de allereerste keer zonder pamper, en ze heeft een plasje van formaat afgeleverd, waar zelfs de onthaalmoeder van versteld stond. Ik vond dat u dat moest weten. Het was niet op ons eigenste potje, want dat is nog steeds onderweg van de webshop naar ons huis. Geen idee waarom ik dat online heb gekocht, maar ik wou drie weken geleden snel een (dot)potje en dat leek mij het snelst.
Niet dus: het bleek niet in stock, hoewel dat niet vermeld stond op de site, de statustracking werkt niet en het komt na een paar mailtjes pas ergens deze week aan. Gelukkig is het wel een pracht van een potje, al doet dat geheel niet ter zake. Integendeel zelfs. Ik heb gisteren tijdens mijn zoekopdracht 'zindelijkheidstraining' gelezen dat ze het best een stevig potje hebben met een rugleuning en een stukje tussen de beentjes zodat ze zo ontspannen mogelijk zitten.
Ik had er nog helemaal geen idee van hoe ik die zindelijkheidstraining zou aanpakken. Bij Kind & Gezin hadden ze gezegd om haar vanaf de lente af en toe eens met een pamper aan op een potje te zetten, en daarna pas zonder, maar aangezien we nog geen potje hadden, kwam daar niet veel van terecht. Ik heb haar dan maar af en toe eens op ons toilet gezet. Het grote gapende toilet waar virtuele kindjes op het internet bang van zijn en nooit op willen zitten. Thelma vroeg er zelf om, omdat ze de kleine Luce er ook eens een plasje op had zien maken.
Ik wist ook dat kindjes in wasbare luiers vaak sneller zindelijk zijn, maar veel praktische tips leverde die statistische kennis mij niet op. En ik weet ook dat Thelma al heel lang weet wat kaka is en wat pipi, wat een 'stinky kaka' is en wat een 'harde kaka', wat nat is en wat droog, wat een pamper is en wat een toilet, maar ik heb pas gisteren gelezen dat ze die kennis ook echt nodig hebben om zindelijk te worden. Werelden die opengaan, je houdt het niet voor mogelijk.
Het zou ten gepaste tijde wel eens ter sprake komen onder vriendinnen, dus ik stelde het internetschuimen naar tactieken uit. Ik had vaag iets horen waaien over tijdstippen waarop je de pamper uitdoet en wacht op een plasje, over pampers die plotseling miraculeus droog blijken te zijn, maar hoe dat allemaal concreet in zijn werk zou gaan, was mij dus nog een raadsel. Tot ik bij Vertellementen las dat het ook snel en gezwind kan: op vrijdagochtend de pamper uit en op zondagavond zindelijk, al was dat wel op twee jaar en drie maanden.
Plotseling had ik dus begrepen dat er ook op het vlak van potjesplassen heel wat verschillende strategieën zijn. Ik liet die ontdekking zaterdag vallen in het bijzijn van mijn vader, die mij er meteen aan herinnerde dat hij tientallen kindjes zindelijk heeft gekregen. Als sociaal verpleger heeft hij jarenlang therapie gegeven aan kinderen en zindelijkheidstraining en bedplassen waren zowat zijn specialiteit. Hij raadde mij gewoon aan om ze lekker in haar blote poep te laten rondlopen, al kan dat natuurlijk alleen bij ons, bij mooi weer en niet bij de onthaalmoeder.
Van andere specialisten hoorde ik nog de tip om twintig onderbroekjes te kopen en de pamper systematisch uit te laten overdag en haar om de twee uur op een potje te zetten. Liefst nog met een verhaaltje om de boel wat op te leuken. Dat leek me wel een goed plan, zo ergens in een mooi lang weekend, als haar potje was aangekomen en ik eens twintig onderbroekjes op de kop had getikt in een webshop die er dan meer dan drie weken over zou doen om ze op te sturen.
Andere tips waren onderhemdjes kopen in plaats van body's en gemakkelijke broekjes zonder rits of knopen ... En broeken die passen, denk ik zo, want met haar wasbare luiers heeft Thelma meestal ruime broeken aan die al rond een wegwerpluier dreigen af te zakken, laat staan als er enkel een semibloot poepje in zit. De drie Deense broekjes met elastiek die ik vorig jaar gekocht heb in maat 86 en 92, zijn raar-maar-waar nog te groot mét luier, dus zonder luier zakken die helemaal op haar enkels. Ik had ze toen meteen kunnen ruilen, maar had niet durven denken dat Thelma aan een pampervrij leven zou beginnen nog voor ze zouden passen.
Dan maar terug in haar kleertjes voor een eventueel nageslacht duiken om er de smalle gemakkelijke broekjes uit te halen? Of zijn die dan te klein aan de buik en te kort onderaan? Nooit gedacht dat er zoiets bestond als bum size en curve ID voor peuters die uit de luiers groeien! Ik ben lichtjes in snelheid gepakt door mijn dochter en zal voorlopig nog maar even voor de strategie mét pamper gaan, tot haar garderobe aan haar nieuwe levensstijl is aangepast. Al maak ik me voorlopig ook nog geen illusies en kan het best een lucky shot zijn, dat eerste plasje van haar.
Niet dus: het bleek niet in stock, hoewel dat niet vermeld stond op de site, de statustracking werkt niet en het komt na een paar mailtjes pas ergens deze week aan. Gelukkig is het wel een pracht van een potje, al doet dat geheel niet ter zake. Integendeel zelfs. Ik heb gisteren tijdens mijn zoekopdracht 'zindelijkheidstraining' gelezen dat ze het best een stevig potje hebben met een rugleuning en een stukje tussen de beentjes zodat ze zo ontspannen mogelijk zitten.
Ik had er nog helemaal geen idee van hoe ik die zindelijkheidstraining zou aanpakken. Bij Kind & Gezin hadden ze gezegd om haar vanaf de lente af en toe eens met een pamper aan op een potje te zetten, en daarna pas zonder, maar aangezien we nog geen potje hadden, kwam daar niet veel van terecht. Ik heb haar dan maar af en toe eens op ons toilet gezet. Het grote gapende toilet waar virtuele kindjes op het internet bang van zijn en nooit op willen zitten. Thelma vroeg er zelf om, omdat ze de kleine Luce er ook eens een plasje op had zien maken.
Ik wist ook dat kindjes in wasbare luiers vaak sneller zindelijk zijn, maar veel praktische tips leverde die statistische kennis mij niet op. En ik weet ook dat Thelma al heel lang weet wat kaka is en wat pipi, wat een 'stinky kaka' is en wat een 'harde kaka', wat nat is en wat droog, wat een pamper is en wat een toilet, maar ik heb pas gisteren gelezen dat ze die kennis ook echt nodig hebben om zindelijk te worden. Werelden die opengaan, je houdt het niet voor mogelijk.
Het zou ten gepaste tijde wel eens ter sprake komen onder vriendinnen, dus ik stelde het internetschuimen naar tactieken uit. Ik had vaag iets horen waaien over tijdstippen waarop je de pamper uitdoet en wacht op een plasje, over pampers die plotseling miraculeus droog blijken te zijn, maar hoe dat allemaal concreet in zijn werk zou gaan, was mij dus nog een raadsel. Tot ik bij Vertellementen las dat het ook snel en gezwind kan: op vrijdagochtend de pamper uit en op zondagavond zindelijk, al was dat wel op twee jaar en drie maanden.
Plotseling had ik dus begrepen dat er ook op het vlak van potjesplassen heel wat verschillende strategieën zijn. Ik liet die ontdekking zaterdag vallen in het bijzijn van mijn vader, die mij er meteen aan herinnerde dat hij tientallen kindjes zindelijk heeft gekregen. Als sociaal verpleger heeft hij jarenlang therapie gegeven aan kinderen en zindelijkheidstraining en bedplassen waren zowat zijn specialiteit. Hij raadde mij gewoon aan om ze lekker in haar blote poep te laten rondlopen, al kan dat natuurlijk alleen bij ons, bij mooi weer en niet bij de onthaalmoeder.
Van andere specialisten hoorde ik nog de tip om twintig onderbroekjes te kopen en de pamper systematisch uit te laten overdag en haar om de twee uur op een potje te zetten. Liefst nog met een verhaaltje om de boel wat op te leuken. Dat leek me wel een goed plan, zo ergens in een mooi lang weekend, als haar potje was aangekomen en ik eens twintig onderbroekjes op de kop had getikt in een webshop die er dan meer dan drie weken over zou doen om ze op te sturen.
Andere tips waren onderhemdjes kopen in plaats van body's en gemakkelijke broekjes zonder rits of knopen ... En broeken die passen, denk ik zo, want met haar wasbare luiers heeft Thelma meestal ruime broeken aan die al rond een wegwerpluier dreigen af te zakken, laat staan als er enkel een semibloot poepje in zit. De drie Deense broekjes met elastiek die ik vorig jaar gekocht heb in maat 86 en 92, zijn raar-maar-waar nog te groot mét luier, dus zonder luier zakken die helemaal op haar enkels. Ik had ze toen meteen kunnen ruilen, maar had niet durven denken dat Thelma aan een pampervrij leven zou beginnen nog voor ze zouden passen.
Dan maar terug in haar kleertjes voor een eventueel nageslacht duiken om er de smalle gemakkelijke broekjes uit te halen? Of zijn die dan te klein aan de buik en te kort onderaan? Nooit gedacht dat er zoiets bestond als bum size en curve ID voor peuters die uit de luiers groeien! Ik ben lichtjes in snelheid gepakt door mijn dochter en zal voorlopig nog maar even voor de strategie mét pamper gaan, tot haar garderobe aan haar nieuwe levensstijl is aangepast. Al maak ik me voorlopig ook nog geen illusies en kan het best een lucky shot zijn, dat eerste plasje van haar.
zaterdag 14 april 2012
In de hoek
Thelma heeft in de hoek moeten staan. Twintig seconden. Dan waren we het erover eens dat ze het niet meer zou doen. Erg vond ze het niet, want ze gaat soms ook zelf even in de hoek staan als ze niet akkoord gaat met een of andere beslissing en heel erg moet huilen. Dan zegt ze 'Pamma tout' en gaat ze in een hoekje uitrazen tot we haar afleiden.
Wie er echter hoegenaamd niet mee akkoord ging dat Thelma een hoekstraf had gekregen, was mijn moeder. Vandaag op het diamanten huwelijk van mijn grootouders (1952-2012!) hield ze voet bij stuk dat haar kleinkinderen niet stout kunnen zijn. Dat zoiets gewoon onmogelijk is. Ondenkbaar. Er is zonder enige twijfel altijd wel een goeie reden voor hun grensverleggende acties.
Ergens heeft ze gelijk, want Thelma is haast nooit stout. Ze tast heel voorzichtig grenzen af, weet of ziet dat iets niet mag en doet het dan toch, maar heel ostentatief en in slow motion, zodat ik ruimschoots de tijd heb om mijn wenkbrauwen wat op te trekken, mijn ogen wat meer open te sperren, mijn lach te verbijten, en eventueel zelfs ergens een vermanende vinger op te diepen.
Het ergste wat ze doet, is haar boterham een keer op de grond gooien, haar bord soep met een flinke duw wegstoten, haar moeder 'ns zachtjes slaan, achter de tv tussen de kabels kruipen, eten uit haar mond laten vallen, doen alsof ze een knikker of magneetje gaat opeten. Niets ergs dus. Maar waarom moest ze vorige week dan wel in de hoek?
Wel, op een of andere manier heeft ons toilet in de gang een heel grote aantrekkingskracht. Niet alleen als wij erop zitten en ze even op onze billen komt tikken, maar ook om huisje in te spelen, de rollen wc-papier van de houder te halen, de ventilator aan en uit te zetten, speelgoed in te verzamelen, en ga zo maar door.
We lieten dat oogluikend toe, tot het eens een smosboel werd met een wc-borstel en alle obligate onhygiënische toestanden vandien. Sindsdien mag ze niet meer alleen in het toilet spelen. Ik had het haar gezegd, ze had blijkbaar niet geluisterd, en toen het verdacht stil was en ik ging kijken, zag ik haar lustig een verdwaalde maar volle keukenrol in en uit het water soppen.
Dolle pret uiteraard, maar toch iets wat je een heel klein beetje onder stoute kuren kunt klasseren, niet? Ik heb dus zeer pedagogisch gezegd dat het niet mocht, dat ze het wist en dat ze onmiddellijk een beetje in de hoek mocht gaan staan. Ze was niet ontdaan, kon perfect leven met haar ministraf en deed een beetje alsof ze huilde toen ze in de hoek stond. Een hoek die overigens grenst aan ons schuifraam en dus uitkijkt op de tuin ...
Ik was van plan om haar een minuutje te laten staan, maar vond het na 20 seconden al welletjes. Ze had de boodschap begrepen, ze was maar heel even stout geweest en ze toonde geen enkele zin om het opnieuw te doen. Ik had ook een ogenblik getwijfeld toen ik zei dat ze in de hoek moest, maar ik kon het natuurlijk niet maken om meteen nadat ik de straf had uitgesproken al terug te krabbelen.
En dus heeft mijn dochter voor de eerste keer in de hoek gestaan. Dat moest er toch eens van komen. En was mijn moeder geheel (of was het toch gespeeld?) ontdaan om een buitenproportionele strafmaat voor een arm en zielig meisje. Ze wou helpen! Ze wou de pot schoonmaken! Ze doet jullie gewoon na! Het was blijkbaar nodig! Ze vond dat die keukenrol daar niet thuishoorde! Wij hadden maar op tijd wc-papier moeten kopen!
Grappig, hoe de standaarden bij elke generatie vervagen. Hoe grootmoeders er heilig van overtuigd kunnen zijn dat verwennen de beste opvoedingsmethode is, dat grenzen niet belangrijk zijn, dat de mantel der liefde alles wegveegt. Kleinkind, schoon kind!
Oma's mogen natuurlijk hun verwenfunctie naar hartenlust vervullen, laten zien dat andere volwassenen er andere standaarden op nahouden, maar het was grappig om te zien hoe overtuigd ze was van mijn geheel onpedagogische ingreep en niet kon leven met idee van haar kleinkind in de hoek. We hebben dan ook maar gezwegen over onze kleine duimschroefjes.
Wie er echter hoegenaamd niet mee akkoord ging dat Thelma een hoekstraf had gekregen, was mijn moeder. Vandaag op het diamanten huwelijk van mijn grootouders (1952-2012!) hield ze voet bij stuk dat haar kleinkinderen niet stout kunnen zijn. Dat zoiets gewoon onmogelijk is. Ondenkbaar. Er is zonder enige twijfel altijd wel een goeie reden voor hun grensverleggende acties.
Ergens heeft ze gelijk, want Thelma is haast nooit stout. Ze tast heel voorzichtig grenzen af, weet of ziet dat iets niet mag en doet het dan toch, maar heel ostentatief en in slow motion, zodat ik ruimschoots de tijd heb om mijn wenkbrauwen wat op te trekken, mijn ogen wat meer open te sperren, mijn lach te verbijten, en eventueel zelfs ergens een vermanende vinger op te diepen.
Het ergste wat ze doet, is haar boterham een keer op de grond gooien, haar bord soep met een flinke duw wegstoten, haar moeder 'ns zachtjes slaan, achter de tv tussen de kabels kruipen, eten uit haar mond laten vallen, doen alsof ze een knikker of magneetje gaat opeten. Niets ergs dus. Maar waarom moest ze vorige week dan wel in de hoek?
Wel, op een of andere manier heeft ons toilet in de gang een heel grote aantrekkingskracht. Niet alleen als wij erop zitten en ze even op onze billen komt tikken, maar ook om huisje in te spelen, de rollen wc-papier van de houder te halen, de ventilator aan en uit te zetten, speelgoed in te verzamelen, en ga zo maar door.
We lieten dat oogluikend toe, tot het eens een smosboel werd met een wc-borstel en alle obligate onhygiënische toestanden vandien. Sindsdien mag ze niet meer alleen in het toilet spelen. Ik had het haar gezegd, ze had blijkbaar niet geluisterd, en toen het verdacht stil was en ik ging kijken, zag ik haar lustig een verdwaalde maar volle keukenrol in en uit het water soppen.
Dolle pret uiteraard, maar toch iets wat je een heel klein beetje onder stoute kuren kunt klasseren, niet? Ik heb dus zeer pedagogisch gezegd dat het niet mocht, dat ze het wist en dat ze onmiddellijk een beetje in de hoek mocht gaan staan. Ze was niet ontdaan, kon perfect leven met haar ministraf en deed een beetje alsof ze huilde toen ze in de hoek stond. Een hoek die overigens grenst aan ons schuifraam en dus uitkijkt op de tuin ...
Ik was van plan om haar een minuutje te laten staan, maar vond het na 20 seconden al welletjes. Ze had de boodschap begrepen, ze was maar heel even stout geweest en ze toonde geen enkele zin om het opnieuw te doen. Ik had ook een ogenblik getwijfeld toen ik zei dat ze in de hoek moest, maar ik kon het natuurlijk niet maken om meteen nadat ik de straf had uitgesproken al terug te krabbelen.
En dus heeft mijn dochter voor de eerste keer in de hoek gestaan. Dat moest er toch eens van komen. En was mijn moeder geheel (of was het toch gespeeld?) ontdaan om een buitenproportionele strafmaat voor een arm en zielig meisje. Ze wou helpen! Ze wou de pot schoonmaken! Ze doet jullie gewoon na! Het was blijkbaar nodig! Ze vond dat die keukenrol daar niet thuishoorde! Wij hadden maar op tijd wc-papier moeten kopen!
Grappig, hoe de standaarden bij elke generatie vervagen. Hoe grootmoeders er heilig van overtuigd kunnen zijn dat verwennen de beste opvoedingsmethode is, dat grenzen niet belangrijk zijn, dat de mantel der liefde alles wegveegt. Kleinkind, schoon kind!
Oma's mogen natuurlijk hun verwenfunctie naar hartenlust vervullen, laten zien dat andere volwassenen er andere standaarden op nahouden, maar het was grappig om te zien hoe overtuigd ze was van mijn geheel onpedagogische ingreep en niet kon leven met idee van haar kleinkind in de hoek. We hebben dan ook maar gezwegen over onze kleine duimschroefjes.
donderdag 5 april 2012
Thelmataal (9): Namen noemen
Nog een mijlpaal: Thelma zegt haar eigen naam! Ze spreekt het uit als 'Pewma' of 'Pamma', maar ze wijst dus niet langer zwijgend naar zichzelf en zegt niet langer iets als 'ta?', wat ze ook tegen allerlei andere dingen zegt als ze de naam ervan vraagt. 't Is schoon Gents met een vette 'e' die naar een korte 'a' neigt en soms een 'w' meekrijgt zoals in het legendarische Gentse woord 'voebaw' voor voetbal.
De lange rij namen die ze al zei, wordt nu dus eindelijk aangevuld met haar eigen naam. Niet enkel meer Oewiesje (Louise), Tien (tante Lien), Wikke (Willeke) en Uusj (Luce), aangevuld met de onthaalmoeder Pasja (Patricia), haar dochter Iesj (Elise) en de andere kindjes Noor (Noor), Mon (Ramon), Nanna (Anna), Memi (Remi), Nano (Caetano), Pijn (Pepijn) en beebie (Emilie).
En toen ik vanmorgen zei dat ze al een groot meisje was omdat ze alleen zit op een Stokke zonder babybescherming, zei ze beslist: 'Nie meisje'. Bernard vroeg wat ze dan wel was, en ze zei overtuigd 'jonge'. Vanavond zei ze 'Nie meisje, titje', wat 'kindje' betekent. Blij dat ze mijn kindje is!
De lange rij namen die ze al zei, wordt nu dus eindelijk aangevuld met haar eigen naam. Niet enkel meer Oewiesje (Louise), Tien (tante Lien), Wikke (Willeke) en Uusj (Luce), aangevuld met de onthaalmoeder Pasja (Patricia), haar dochter Iesj (Elise) en de andere kindjes Noor (Noor), Mon (Ramon), Nanna (Anna), Memi (Remi), Nano (Caetano), Pijn (Pepijn) en beebie (Emilie).
En toen ik vanmorgen zei dat ze al een groot meisje was omdat ze alleen zit op een Stokke zonder babybescherming, zei ze beslist: 'Nie meisje'. Bernard vroeg wat ze dan wel was, en ze zei overtuigd 'jonge'. Vanavond zei ze 'Nie meisje, titje', wat 'kindje' betekent. Blij dat ze mijn kindje is!
zondag 1 april 2012
Thelmataal (8): Pampen / mussen?
Wij hebben eigenlijk een ontzettend braaf kind. Twee voorbeeldjes om dat te bewijzen: als Thelma op het ververskussen ligt, weet ze dat ze niet in mijn buik mag stampen. Elke keer vraagt ze toch mooi: 'Pampen?', om na te gaan of het vandaag niet even mag.
Als ze aan tafel zit, weet ze dat ze haar beker of bord niet mag omdraaien, want dan morst ze en morsen mag niet, tenzij per ongeluk. En weer gaat ze elke keer de mogelijkheden van het moment af, en vraagt ze lief: 'Mussen? Mussen?'.
Ben benieuwd wat dat later gaat geven. Weglopen? Nee? Liegen? Toe? Stelen? Voor één keer? Binge drinken? Echt niet? Drugs? Even maar? Chantage? Om te spelen? En alles met een poeslief stemmetje natuurlijk.
Als ze aan tafel zit, weet ze dat ze haar beker of bord niet mag omdraaien, want dan morst ze en morsen mag niet, tenzij per ongeluk. En weer gaat ze elke keer de mogelijkheden van het moment af, en vraagt ze lief: 'Mussen? Mussen?'.
Ben benieuwd wat dat later gaat geven. Weglopen? Nee? Liegen? Toe? Stelen? Voor één keer? Binge drinken? Echt niet? Drugs? Even maar? Chantage? Om te spelen? En alles met een poeslief stemmetje natuurlijk.
Abonneren op:
Posts (Atom)