Voor ik vergeet

hoe fijn het is als zo'n klein meisje in een fietstoeltje haar handen op je rug legt, je zachtjes kriebelt, je jas bestudeert ... en dan plots keihard aan de rand van je onderbroek trekt.

Scatologie

Het onderstaande verhaal is niet geschikt voor meerwaardezoekers.

Thelma was al een tijdje geconstipeerd: ze kakte kleine muizenkeuteltjes en kreeg er niet meer uit. Moeder wou het ukje helpen en paste het oude trucje toe: op het ververskussen beentjes geplooid tegen haar buikje houden zodat de doorgang enigszins werd vrijgemaakt. Maar helaas, het trucje hielp geen ene moer en na een halfuur hield ze het voor bekeken. Doch niet zonder een licht gevoel van spijt en schrik voor wat de toekomst brengen zou.

Vader opperde dat een ontspannend badje misschien wel deugd zou doen, en zo geschiedde. Moeder kleedde Thelma uit, nam haar vast met het rugje tegen zich aan, hield één arm in haar knieholtes en voelde nog even of het water niet te warm was, toen plots, plok, één, plok, twee, plok, drie stenen eitjes op de houten vloer van de badkamer rolden.

Niks tandjes

Niks tandjes! Ze had het lastig omdat ze een dubbele oorontsteking had, haar eerste noemenswaardige ziekte van haar leven. 't Ging op en af, met een dagje zeuren en huilen, en dan weer een dagje hypercontent. Maar toen ze ook nog eens rode vlekken kreeg over haar hele O-lijfje, zijn we toch naar de kinderarts gegaan. Eén oor vuurrood, één oor dat net geperforeerd was. De vlekken waren een reactie op die infectie en zouden vanzelf verdwijnen. De dag erna was nog wat lastig, maar op zondag was ze alweer helemaal in vorm.

Ik daarentegen, ben nog niet helemaal de oude. Door het slaaptekort een grote verkoudheid opgedaan, zere keel gekregen, en toen ik dacht dat ik er min of meer van af was, een hele namiddag en avond 39 graden koorts om bij de dokter te horen dat ik een beginnende oor- en longontsteking heb. Een les die ik dus in mijn oren knoop: ik recupereer niet meer zo goed met een baby in huis, dus zelfs als ik denk dat ik genezen ben, moet ik toch nog een nacht vroeg in bed.

En idealiter houdt Thelma dan ook haar oude nachtritme aan, zonder honger om half vijf en groot feest om zeven. Zeker als ik er alleen voor sta omdat mijn lief op tournee is.

Sprintje

Het kan natuurlijk ook toeval zijn, uiteraard. Ik wil echt niet beweren dat mijn kind hoogbegaafd is, ah nee. Ken je die sketch die ouders tegenwoordig opvoeren? *Hoogbegaafd, ja, ja, ik denk dat mijn kind hoogbegaafd is, echt. Wat die kan! Ongelooflijk en ze doet het. Ik denk echt dat ze hoogbegaafd is. Maar 't is ook niet gemakkelijk hoor, een hoogbegaafd kind. Nee, nee, zo hoogbegaafd zijn, echt niet makkelijk.*

Soit, ik wil niet zeggen dat mijn kind hoogbegaafd is. Maar ik wil toch even melden dat mijn negenmaanderke vanmorgen in de badkamer stilletjes triomfantelijk 'pssht' zei, net nadat de bus deodorant mijn linkeroksel had bediend met het gelijkluidende 'pssht'. En toen nog eens, nadat hetzelfde was gebeurd bij mijn rechteroksel. Pssht! En toen ben ik het nog eens gaan proberen met twee korte pssht'jes en deed ze weer 'pssht'. Niet te geloven zo schattig. Wat ze later met die vaardigheid zal bereiken, dat weet ik natuurlijk niet, maar ik wou u gewoon eens deelachtig maken in mijn plezier.

Ze zwaait ook sinds kort en zegt dadaaa. Niet zo'n flauw babyzwaaitje met een handje dat open en dicht gaat, dat kon ze al eerder, maar echt naar iemand terugzwaaien met een (slap) handje dat op en neer en heen en weer gaat. En dat we haar dat niet geleerd hebben! Zei iemand daar hoogbegaafd? Oef, gelukkig maar.

't Is gewoon onvoorstelbaar wat zo'n kleine uk leert op zo'n korte tijd door gewoon om zich heen te kijken. Of gewoon uit zichzelf, door langzaam uit te testen waarvoor elk lichaamsdeel mogelijk nog kan dienen, naast de geijkte mogelijkheden. Want dat snuiven als een dolle chihuahua met het tandvlees ontbloot of het proesten-spekelen-tong-manoeuvre (hoe noem je dat in?) heb ik nog niet meteen in onze naaste omgeving gespot.

Ze lijkt zich echt te amuseren de laatste tijd, maar ze heeft het ook lastig. Tandjes allicht, die haar 's nachts uit haar slaap houden en ook overdag soms vragen om een suppo of wat Nurofen. Of nachtkakken, een hobby die af en toe weer eens de kop opsteekt tot haar en ons ongenoegen. En nu de achtmaandenangst definitief niet opgetreden is, zou een negenmaandenangst in haar geval wel eens op de loer kunnen liggen. Ik dacht dat ze de verlatingsangst gewoon zou overslaan, maar de K&G-verpleegster doorprikte fijntjes mijn illusie.

Ik mag haar soms geen minuut alleen laten, en als ik ze even wat rechter zet op haar speelmat, klampt ze zich met al haar macht aan me vast en dwingt ze me om haar nog maar eens op de arm te nemen. Ze komt nu ook echt tegen me aan liggen, zoekt een holletje tussen nek en oksel, gaat liggen op mijn schouder als ik haar 's nachts na een groot verdriet uit bed neem. Wat een heerlijkheid, dat onvoorwaardelijke hou-van-mij.

Nieuw nieuw nieuw

Eerste eigen creatie

O wat een fijne dag gisteren. 's Ochtends is vader even bij een vriendin in de leer gegaan om een pracht van een jurkje te maken voor Thelma. De stof was geheim, het model ook, en of het allemaal zou lukken, viel ook nog te bezien. Maar wat een verrassing! Ik wist wel al dat hij wat ervaring had van vroeger en tot de handigen der aarde gerekend mag worden, maar 't is toch fijn om eens niet een boekenkast, badomranding of 'dirigentenbok' te voorschijn te zien komen.

Na haar dutje van twaalf tot twee hebben we een pracht van een fietstocht gemaakt. Beetje verkeerd vertrokken over de hoogste berg van Gent, die we eigenlijk links hadden moeten laten liggen, tegen onze wil de Sterre overgestoken, en nog eens thumbs up gedaan naar een chauffeur die ons moedwillig de pas afsneed, beetje te lang langs de N60 gereden, met een paar bruggen te veel, maar zodra we in Zwijnaarde zaten en het begin van het pad langs de Schelde hadden gevonden, was het rust en zon en fijnheid alom. We zijn tot in Asper gefietst, terwijl we eigenlijk in Zingem wilden raken, maar de pintjes en Valèrekes smaakten even goed in Asper en ons doelpubliek was ons tegemoetgekomen.

Thelma heeft in haar fietskar een dutje heen en een dutje terug gedaan, keek om zich heen naar de bomen en het water, en speelde ter afwisseling met haar voetjes of mijn jas. Volgende keer toch nog een extra speeltje meenemen en een zonnehoedje om het helemaal af te maken. Het duivenkot waar we bij de tussenstop even naar gingen kijken was net iets te vreemd voor haar, en de duif en het babyduifje dat ze mocht aaien, konden haar nog niet echt charmeren. Op de terugweg heeft moeder de fietskaart ter hand genomen en zijn we vrijwel de hele tijd langs het water kunnen blijven fietsen en door een stukje niemandsland dat plotseling bij het station Gent-Sint-Pieters uitkwam. Een fietstocht van drie tot acht met een blije baby, wat wil een mens nog meer?

En er waren nog nieuwigheden dit weekend: Thelma heeft twee babykrulletjes boven haar oren, ze kan boven haar hoofd achterwaarts iets grijpen zonder dat het uit haar handen valt, probeert haar bovenlip op te eten, trekt haar neus omhoog en ontbloot haar tandvlees zoals een tandenloze chihuahua. Ze charmeert ons met al haar schattigheid.