Schat

Zonder woorden. Of toch: wat 'n schat!

Louise

Gisteren hebben mijn broer en zijn vrouw Lien hun eerste kindje gekregen. Uitgerekend voor 2 januari, maar uiteindelijk al op 17 december ter wereld gekomen. Een dochter, wat ze voor mij niet hadden kunnen verzwijgen. Het meisje is gezegend met de prachtige naam ... Louise! Mijn ouders hebben sinds gisteren dus twee kleindochters, met vijf maanden en een week verschil, die in de toekomst wellicht het olijke duo Thelma en Louise zullen worden. Of Louise en Thelma, zo u wil.

Louise, ° 17 december 2010

We hebben niets afgesproken, eerlijk waar, want mijn broer en Lien hebben al jaren de naam Louise op nummer 1 staan, wat ik evenwel even vergeten was toen wij voor Thelma gingen. Ze schrokken dus wel even toen wij Thelma hadden gekozen, maar toen wisten zij nog niet of het bij hen een jongen of een meisje ging worden. Ze hadden erop gegokt dat wij voor Mona zouden gaan, en dan was alles safe, maar een plotse wending in onze voornaamplannen heeft daar anders over beslist.

Ik wist dus eigenlijk al lang dat Louise hun favoriete voornaam was, maar ik dacht niet dat ze daar uiteindelijk ook voor zouden kiezen. Niet alleen door Thelma, maar ook omdat ze hun lippen stijf op elkaar hielden over mogelijke voornamen en ik per slot van rekening Louise in een ver verleden al eens had gehoord. Sam had ook gezegd dat ik de naam echt niet van hen zou verwachten, dus dacht ik dat het toch nog een grote verrassing zou zijn. Wat het natuurlijk ook was!

En eigenlijk is het ook helemaal geen ongelukkig toeval. Het blijft een goeie film (alleen met een unhappy ending, dju toch), ze zijn geen zussen maar nichtjes, en ze heten niet Teen en Tander of Thelma en Selma. Maar daarover later meer. En als er nog een broertje, zusje, neefje of nichtje bijkomt, is het duo plots een trio.

Oostwaarts

Morgen gaan we naar Limburg, eindelijk nog eens onze kleine spruit, sinds gisteren vijf maanden, aan de familie tonen ... 't Is eigenlijk veel te lang geleden. We waren van plan om zeker om de zes weken te gaan, maar als we dat niet lang genoeg op voorhand in onze agenda blokkeren, komt er telkens van alles tussen. Het eerste goede voornemen voor 2011 dus. Tussen de producties van Bernard door, de Ardennenweekendjes, de bezoekjes bij de andere oma en opa, een dagje zee bij overgrootmoeder en overgrootvader, de fijne dingen in Gent, de onverwachte voorstellen ...

Bomma Marie-Paule heeft Thelma, tot onze scha en schande, nog maar één keer gezien ... toen ze eind augustus met bompa Jos bij mijn ouders kwam eten en Thelma een week of zes was.

Thelma had het een beetje lastig die avond en ging in overdrive (waar is de tijd?) en ik had ze daarom in het ultieme redmiddel De Draagdoek gestoken. Een beetje te snel blijkbaar, want tijdens het diner op het terras, liet ze haar hoofdje naar voren vallen en viel ze pardoes met de zijkant van haar hoofd in mijn bord.

De eerste keer dat mijn moederhart stilstond, omdat ik haar niet voor een ongeluk had kunnen behoeden. Meer nog, ik lag zelf aan de basis van Het Eerste Grote Ongeluk. Er was gelukkig niets aan de hand, geen rode vlek en geen bult, maar het was een hels lawaai en het rustgevende slaapje was uiteraard meteen voorbij.

Kamerbreed

Als ik net in bed lig en zachtjes indommel, en Thelma slaakt een zuchtje, kan ik een instant glimlach nooit bedwingen.

Fight for your rights

Bij deze foto kunnen heel wat verhalen verteld worden. Over hoe ik graag zou hebben dat mijn dochter zelfredzaam wordt, gelooft in zichzelf, niet te veel denkt dat meisjes minder kunnen dan jongens ... Ik zou haar graag een beetje een genderneutrale opvoeding geven, maar ik weet ondertussen uit ervaringen van andere ouders dat je nog niet zo ontzettend veel invloed hebt op de rozerokjesfase van dochterlief. Ze zal natuurlijk mogen kiezen wat ze draagt en waarmee ze speelt, maar ik ga toch proberen om voldoende alternatieven aan te bieden.

Neutraal speelgoed als teken- en knutselmateriaal, lego, gezelschapsspelletjes, tennisrackets, verhalen die niet te stereotiep zijn ... En géén roze winterjas of roze schoenen, want dan loopt ze de hele tijd met iets roze aan. Een roze pyjama dus: geen probleem, een prinsessenjurk: oké dan (maar mama heeft hier nog een tof zeewierenpak liggen!), een roze t-shirt met lovertjes: tja, omdat ze mijn liefste schat is natuurlijk.

Ik geloof niet in 'nature' of 'nurture', maar denk dat het altijd een combinatie is van aanleg en opvoeding. Ik geloof wel dat voorbeelden uit de eigen kring, rolmodellen uit de media, druk van buitenaf ... een zekere invloed hebben. Denk bijvoorbeeld eens aan klassieke sprookjes: hoeveel zijn er niet waarin vooral heteroseksuele relaties worden geïdealiseerd, waarin sterk steunende relaties tussen meisjes worden uitgesloten, waarin de optie om single en gelukkig te zijn niet lijkt te bestaan, waarin meisjes leren om subassertief en passief te zijn, en moeten wachten op jongens om initiatief te nemen. Gelukkig dat er ook verhalen bestaan als Pipi Langkous, Deesje (van Joke van Leeuwen, mijn favoriet vroeger!), Annie M.G. Schmidt, Roald Dahl ...

Overigens zijn ook heel wat films voor volwassenen in hetzelfde bedje ziek: hoeveel films hebben maar één vrouw als hoofdpersonage, die enkel over mannen praat? Dat is de zogenaamde Bechdeltest, naar de striptekenares Alison Bechdel: een film voldoet aan de test als er (1) ten minste twee vrouwen in voorkomen, die (2) een naam hebben, en (3) met elkaar praten, over iets anders dan een man ...

Op de foto lijkt Thelma goed op weg om voor zichzelf op te komen, maar de echte reden is natuurlijk dat de handjes in de eerste levensfase vaak vuistjes blijven (en dat je toch eens naar de dokter moet als de vuistjes gesloten blijven volgens K&G), en dat de vuistjes en handjes bijzonder fascinerend zijn als je ze ontdekt. Maar toch ... Ze deed het wel opvallend vaak en heel overtuigd!

Trip

De Afwezige Vader is on a roadtrip to Bratislava, en moeder en kind zitten zodoende gezellig samen thuis. Maar niet voor lang! Vrijdagavond gaan we voor het eerst op weekend naar de Ardennen met ons piepke, en dan is de Vader gelukkig weer Aanwezig. Vorig jaar heb ik in hetzelfde Ardense gezelschap met gierende zenuwen aan het zondagse ontbijt bekend gemaakt dat ik zwanger was, en zie, vandaag nemen we een kleintje mee van maar liefst vier en een halve maand oud!

Waar die zenuwen vandaan kwamen, ik 'n weet het niet, maar ze zorgden ervoor dat ik het niet zaterdagvoormiddag, niet zaterdagnamiddag, laat staan zaterdagavond durfde te vertellen. Stilte vragen in een auditorium met honderd studenten, een lezing geven in de grote zaal van 't Pand geven me nog niet de helft van die zenuwen. Er was nog maar één moeder in het gezelschap en iemand die al een paar keer kort moeder was geweest, maar telkens haar geluk weer was verloren. Om dan te gaan vertellen dat je bijna drie maanden ver bent, terwijl je er zelf fysiek nog niets van voelt en psychisch toch nog een beetje in het duister tast, is op zijn minst een beetje moeilijk.

Behalve in dat gezelschap voelde ik mij overigens overal een achterkomertje: het leek wel alsof ik echt de laatste was die een kind zou krijgen. Ik dacht dat iedereen die nog geen aanstalten maakte in die richting er ook geen meer zou krijgen en daar al lang vrede mee had. Maar ondertussen zijn er maar liefst acht kleinere piepkes in de vriendenkring, ook bij de moeder die ik het zo graag toewenste, en komen er zeker nog zes piepkes bij. Het is een aaneenschakeling van klein nieuw leven waarin Thelma een bescheiden plaatsje inneemt.

Van 't weekend zal Thelma voor het eerst letterlijk tussen de kindjes zitten. We zijn al eens op reis geweest naar Frankrijk, maar toen was ze de koning te rijk tussen al die volwassenen. Nu zal ze de aandacht moeten delen met Arno, Noah, Oona, Monica en Amélie. Aangezien ze ook nog geen plekje heeft bij de onthaalmoeder, zal het de eerste langere confrontatie zijn met ander klein grut. Het is een mooie voorbereiding op een langer weekend met oudejaar, waar ze plots met Noa, Elias, Nora, Margot, Luce, Berend, Josefien, Pieternel, Serafien, Josse, Anemoon en Aude op stap zal gaan. Wat er overblijft van het ontspannende feestweekend met een eigen dochter mee noemen we voorlopig een experiment ...

O ja, en ondertussen zit ze al, met een klein beetje hulp van de Bumbo, en eet ze bij oma elke dag een hapje of tien van de wortelpap op grootmoeders wijze. Benieuwd of de grotere zit- en eetkunsten van de andere kleine weekendgangers enige invloed zullen hebben!

Pestpost

Ik las onlangs op een blog bedenkingen over hoe moeilijk het moet zijn als je kind verdriet wordt aangedaan: kleine verdrietjes als een vriendje geen vriendje meer wil zijn, grotere verdrietjes als er iemand gemene dingen zegt, als een verliefdheid niet wederzijds is, als ze tegen haar eigen grenzen aanbotst ... Hoe moeilijk het dan is om te beseffen dat je kind triest is, en dat je daar als mama weinig aan kunt doen. Je kunt ze weerbaar proberen op te voeden, genoeg bevestiging geven, zelfvertrouwen aanwakkeren, maar uiteindelijk moet je hen zelf hun eigen weg laten gaan en hopen dat ze zich meer dan heelhuids door die verdrietjes slaan.

Als ouder hoop je dat je kinderen niet te veel vernietigende oordelen zullen te horen krijgen, en in overtreffende trap, dat ze niet gepest zullen worden. Pesten slaat zulke diepe gaten, heeft zo'n ontzettende invloed op het latere leven, is zo'n flagrant machtsmisbruik dat nergens op gestoeld is, behalve op de eigen onmacht en frustraties van de pester. Maar wat ik eigenlijk ook hoop, als mijn kind in een warm en weerbaar nest opgroeit en daaraan kan ontsnappen, is dat ze zelf geen pester wordt. Dat we haar genoeg respect en empathie kunnen bijbrengen dat ze zelf niet pest, dat ze niet meeheult met een pester en dat ze misschien wel mondig genoeg is om ertegenin te gaan.

Ik heb zelf in de lagere school meegedaan met een paar pesters en schaam me daar nog altijd voor. Nathalie was een meisje van wie de moeder met moeite de eindjes aan elkaar kon knopen, die er 'anders' uitzag en snel heel boos werd. Ik was zo'n mondige kleine die niet het voortouw nam, maar ook nooit in de bres gesprongen is voor haar. Ik heb lange tijd nadien gedacht en gehoopt om daar ooit nog iets aan te kunnen doen en misschien wel mijn excuses te kunnen aanbieden, maar dat is me nooit meer gelukt. We zijn elkaar uit het oog verloren. Maar ik heb halverwege het middelbaar beseft hoe fout dat pesten was, toen ik zag dat 'anders' en 'arm' voor haar ook nog eens het stigma van gepeste met zich mee hadden gebracht.

Ik kan het nu niet meer zien hoe kinderen op straat op hun kop krijgen van zussen, buurjongens of pubers en probeer er meestal iets over te zeggen. Ik hoop dat die jonge daders ook snel zullen beseffen dat het allemaal geen zin heeft, tot kortstondig plezier leidt, henzelf verlaagt tot iets waar ze nooit eigenwaarde uit zullen kunnen halen. Ik hoop dat ze als volwassenen ten minste het besef zullen hebben dat het fout was. Maar als ik dan die volwassen mannen zie bij Mactac die hun collega negen jaar lang de meest vernederende dingen hebben aangedaan, dan weet ik het even niet meer. En dat zowel een christelijke als socialistische vakbond die pesters steunt, maakt me diep beschaamd in hun plaats. Je zou van minder beginnen te hopen op een flinke dosis immanente gerechtigheid.

Boerderij

Thelma leest een boek. Ze is dan ook al vier maanden natuurlijk ...

Het boek gaat over een boerderij, misschien wel de boerderij van haar overgrootouders, waar ik vrijwel elke vakantie ging ravotten. Met de overgrootmoeder, mijn oma, gaat het niet zo goed, zo hoor ik net. Ze zou met een herseninfarctje in het ziekenhuis opgenomen zijn. Ons prille viergeslacht is heel fragiel, maar ik blijf geloven dat ze zich er weer maar eens doorheen zal slaan, met dat sterke boerinnenbloed van haar.

Luiers

Ik ben weer helemaal enthousiast over herbruikbare luiers. We gebruiken ze al een hele tijd, maar vorige week moest Thelma overschakelen op een grotere maat, wat weer wat oefening vroeg om de vouwluiers netjes in het overbroekje te krijgen. Eerst moeten ze ook allemaal voorgewassen worden zodat ze genoeg absorberen en dat onderbreekt de routine een beetje. Maar verder is het een hele aanrader. Geen extra vuilniszak van 30 liter op de stoep (1 kind = 1 ton luiers; alle luiers samen = 7% van het jaarlijkse Belgische afval), geen grote dozen plastic pampers waar bij de productie al ontzettend veel water is gebruikt, geen hogere supermarktrekening, nooit pampers tekort, beter voor de billetjes en de heupjes, zo schijnt, en ze zorgen er ook voor dat kinderen vlugger zindelijk zijn.

Bambino Mio overbroekje

Het extra werk, dat valt heel goed mee. Na gebruik stop je ze in een plastic emmer waarin een wasnetje zit, en als de emmer vol is, na een dag of drie, gooi je dat netje in de machine (eventueel met slabben en vaatdoeken). Daarna ophangen en twee minuutjes plooien en ze zijn weer klaar voor gebruik. Ik heb zonder veel vergelijkend onderzoek de luiers van Bambino Mio gekocht, omdat dat zowat de enige zijn die ze bij Dreambaby verkopen.

Maar het is een wereld op zich, die wasbare luiers. Er zijn ontzettend veel soorten en merken. Laat je vooral niet afschrikken door de grote keuze, want vrijwel elke recente luier doet waarvoor-ie gemaakt is. Meestal heb je een luier waarrond nog een broekje moet. Die luier is ofwel een doek die je in drieën vouwt en in het overbroekje legt (een 'prefold', zoals wij hebben), maar kan ook zelf al een luier in pampervorm zijn in absorberende stof (een 'voorgevormde luier'), waarover je dan nog een kunststoffen broekje ('wrap') trekt. Als bescherming leg je binnenin nog een flinterdun doekje ('liner') om de billetjes droog te houden en de stoelgang op te vangen.

Die voorgevormde luier bestaat ofwel uit zichzelf al uit absorberend materiaal, ofwel heeft het een opening ('pocket') waarin je naar wens absorberende inleggers kunt stoppen. Bij de onthaalmoeder willen we zo'n pocketluier met overbroekje gebruiken, omdat dat net iets handiger is dan de prefolddoeken als het echt snel moet gaan. We kunnen ze thuis al vullen én ze drogen sneller als we ze na het wassen weer uit elkaar halen. Ook 's nachts is zo'n pocketluier handig, omdat je die zo vol kunt steken als je wil. Met een wollen overbroekje, dat fris blijft in de zomer en warm is in de winter, heb je gegarandeerd nooit lekken.

Bumgenius AIO meegroeipocketluier

Daarnaast zijn er zelfs al all-in-one broekjes waar het overbroekje en de absorberende stof aan elkaar hangen. Je hebt ze als pocketluier (zie foto hiernaast), als luier waarin je absorberend materiaal vastklikt (bijvoorbeeld Itti Bitti) of als echte all-in-one ('AIO') waar de absorberende stof permanent in vastgemaakt zit. We gaan van die laatste soort een drietal luiers aanschaffen voor als we op stap gaan, want dat is toch net iets handiger om mee te nemen. Het nadeel van AIO's is wel dat je ze misschien maar voor een kindje kunt gebruiken als je uitsluitend die soort gebruikt, omdat je de overbroekjes telkens mee moet wassen. Ze drogen ook trager dan de systemen in meerdere delen en ze zijn natuurlijk wat duurder. Maar je kunt sommige wel van bij de geboorte tot de zindelijkheidsfase gebruiken. En ze zien er mooi uit!

Tots Bots AIO Easyfit

Mijn hernieuwd enthousiasme kwam ook doordat ik heel wat gelijkgestemden ben tegengekomen. Ik was op zoek naar een goeie nachtluier omdat Thelma 's nachts doorslaapt en dan niet dezelfde luiers kan gebruiken zonder een mogelijk lek en kwam zo op Zappybaby terecht. Ik dacht dat daar voornamelijk berichten stonden (vol schrijffouten) over de grote roze wolk en moederlijke ongerustheden, maar daar staan dus ook praktische tips over wasbare luiers bij. Dat je een nachtinlegger ('booster') uit bamboe of organisch katoen in de luier kunt leggen voor meer absorptie, dat er heel wat meer soorten zijn dan de vouwluiers (vandaar mijn uitleg hierboven), dat het 's nachts en op stap ook prima lukt, en dat je wat moet experimenteren met verschillende merken en materialen, omdat elk kindje toch andere behoeftes heeft en de noden 's nachts en overdag grondig kunnen verschillen. Ook op site van de MilieuAdviesWinkel vind je veel informatie en getuigenissen.

In de webwinkels van Mister Mirko, de Luierhoek en Klein Spook vind je heel wat verschillende en goedbevonden soorten met een prima service (Nature Babies, Mother-Ease, Itti Bitti, MamaBless, Popolini, Bumgenius, Tots Bots en Bambinex). Klein Spook heeft bovendien een zeer uitgebreide FAQ-pagina. Ze verkopen er ook 'romperverlengertjes', omdat de wasbare luiers natuurlijk wel wat dikker zijn dan plastic luiers. Je steekt die stukjes stof tussen de drukknopjes van de body'tjes en zo hoef je geen grotere maat dan nodig aan te trekken.

Wonderoo V2 AIO meegroeipocketluier.
Met dubbele inlegger hele nacht droog!

Wie zich in de wereld van de herbruikbare luiers wil verliezen, kan terecht op het Britse Babykind. Je houdt het niet voor mogelijk hoeveel überschattige, fluffy, prachtig vormgegeven en ingenieuze luiersystemen daar te koop zijn, voor een zachtere prijs die zelfs de portkosten schijnt op te heffen.
Real nappies for changing times! is hun toepasselijke devies. Mijn vrije vertaling daarvan is Verschoon de toekomst! en ik zal die slogan ook meteen maar deponeren...

Verliefd

Waar komt dat toch vandaan, die grote liefde? Hoe komt het dat die band zo sterk is? Dat kleine hummeltje heeft eigenlijk nog niets gedaan en krijgt toch liefde met hopen, gewoon door er te zijn. Het is onvoorwaardelijke liefde die ze niet hoeft te verdienen, waarmee ze gewoon overladen wordt als ze lacht, als ze weent, als ze speelt, als ze kijkt. Ik ben weer stapel op haar, na een heel weekend moeder-dochterbonding. We hebben een lange stadswandeling gemaakt, ze is twee keer op mijn schoot in slaap gevallen 's avonds (ze had wellicht mijn blog gelezen), ze legt haar kopje tegen mijn schouder als ze moe is en ze lijkt steeds meer zelf actief te knuffelen. Maar zelfs daarvoor, toen ze nog een klein hoopje kijkend, wenend, drinkend leven was, was dat gevoel al zo sterk. Waar komt dat toch vandaan?

Ze heeft ook weer een nieuwe 'mondelinge vaardigheid': het lijkt op kreunen of zeuren, maar dat is het niet. In de auto, in haar bed, in de kinderwagen, in haar wippertje, overal moet ze haar stem testen. Ze doet het laag, heel hoog, semi-boos, semi-blij. Very funny!

Foutje

Toch iets te vroeg victorie gekraaid denk ik. Thelma is de voorbije nachten wakker geweest van twaalf tot drie (dinsdag), van elf tot twaalf en vier tot vijf (woensdag) en heeft zich vandaag weer serieus laten gelden toen ik haar in bed stopte. Je raakt er veel te snel aan gewend als je eens een paar nachtjes kunt doorslapen en het ontwaken uit die droom is eens zo hard... Maar soit! Een paar dagen vroeg in bed, haar überschattige lachje 's ochtends en het zal wel snel weer vergeten zijn.

Slaap lekker

Hiernaast is ons schatje klaarwakker, maar over haar slaapritueel wil ik nog iets kwijt. Dat is namelijk veranderd de voorbije week. Vroeger vocht Thelma ontzettend tegen de slaap: ze schreeuwde het hele huis bijeen en je moest haar op alle mogelijke manieren kalmeren. Dat was zowat het enige moeilijke aan haar echt kleine babyperiode. Ze molenwiekte met haar armen, keek van links naar rechts naar links naar rechts, trok haar lakens over haar hoofd, weende hard, harder en nog harder tot ze opeens als een steen in slaap viel ...

Sinds vorige week is het alsof ze zich heeft overgegeven. Zaterdag, toen er voor het eerst een babysit was, is ze zelfs vrijwel meteen in slaap gevallen. Ze ligt nu meestal in bed nog wat te kijken, weent soms nog heel even, wringt nog een beetje, maar ze maakt niet meer het grote misbaar van vroeger alsof we haar iedere avond moedwillig mishandelden. Ze ligt er trouwens zelf als 'warrior' bij: tot de tanden gewapend met een slaapdoekje aan elke arm omdat ze zichzelf anders wakker wrijft en een knuffeldraakje op haar hoofd om wat meer geborgenheid te bieden. Ze blijft ook wat langer op overdag, zodat ze echt moe is als ik haar in bed leg. En: het moet haar eigen bed zijn of dat bij oma en opa, want anders is het een maat voor niets.

Door het winteruur zit ze nu elke dag om zeven uur in bed in plaats van om acht uur. 's Ochtends is ze rond zes uur wakker (behalve zondag, dan heeft ze tot acht uur wintertijd / negen uur zomertijd geslapen!), maar slaapt ze na haar fles nog drie uur voort. Ik zie ze sinds dat winteruur dus een uurtje minder overdag, en heb een uurtje meer vrije tijd 's avonds. Voorlopig was dat nog niet erg, want het waren drie vrije dagen, maar de volgende dagen is het weer werken geblazen en zal het dus wat pijn doen om haar alleen 's avonds een urenhalf te zien. Zeker omdat ze nu ook wat meer begint te knuffelen, haar armpje rond m'n nek legt en zich tegen me aan vlijt. Heerlijk.

Imagine

Gisterenavond gaf mijn vader een feest voor zijn zestigste verjaardag. Meer bepaald een wijnproeverij van Hugo's Favourites voor Hugo's Favourites: zeven topwijnen voor zestig vrienden en familieleden. Een aantal van die mensen werd gevraagd om een wijn waarmee ze een of andere band hadden in te leiden. Dit was mijn praatje bij de wijn 'Imagine' van 2007:

"U kent ze allemaal wel, de talloze tips als het langverwachte kindje maar niet geboren wil worden … Trappen lopen, Schweppes drinken, lange wandelingen maken, eens goed van bil gaan … Allemaal zaken waaraan ik mij niet heb laten vangen, toen ik vorige zomer hoogzwanger op de geboorte van Thelma aan het wachten was. Een kindje komt immers toch wanneer het zelf wil, na 35 weken, na 40 weken, of na 42, hoeveel Schweppes je ook drinkt, hoeveel trappen je ook doet, hoeveel wandelingen je ook maakt, hoeveel pret in bed je ook hebt … De laatste tip is toch altijd de juiste.

Nu ja, ik heb wel wat Schweppes besteld, het was tenslotte zomer en rond de 30 graden … Ik heb natuurlijk ook wel wat gewandeld, want het waren de laatste dagen zonder kind, wanneer je nog kan gaan en staan waar je wil, zonder rekening te houden met pampers, slaapjes, borstvoeding en zo meer … Ik heb ook wel wat trappen gedaan, want ja, een mens moet toch boven geraken – alleen dat van de grond gaan, dat moeten ze mij eerst toch nog eens voordoen.

Anyway, op 8 juli, een week na de uitgerekende datum, toen de datum voor een inleiding net was vastgelegd, was mijn dochter er nog steeds niet.

Nu was er één tip waar ik nog nooit eerder van had gehoord – en die dus het voordeel van de twijfel kreeg. Ik hoorde hem van een vriendin, die een paar dagen voor haar eigen bevalling een Amerikaanse reportage had gezien over bevallen en over tijd gaan. Daarin werd gezegd dat je gewoon een groot glas goeie rode wijn moest drinken. Zelf had ze ook een paar weken voor de uitgerekende datum een groot glas rode wijn gedronken, omdat ze echt genoeg had van al dat zwanger zijn, en zie: nog dezelfde nacht is haar zoon geboren.

Het was een tip die ik wel kon smaken, na zo’n negen bijna alcoholloze maanden, en waar kon ik beter terecht dan ten huize Hugo. Op de traditionele donderdagavond waarop we bijna elke week bij mijn ouders gaan eten, zou papa nu eens echt een hele goeie rode wijn uithalen. Het werd Imagine van 2007 en ik dronk er een groot glas van.

Imagine ... Stel je eens voor dat ons kleintje daardoor gelokt zou worden. Stel je eens voor dat ik na de maaltijd, zo rond tienen, naar huis zou gaan en dat de weeën zouden beginnen. Stel je eens voor dat ik niet ingeleid zou moeten worden maar mijn baby nog geen zeven uur later in mijn armen zou hebben. Stel je eens voor dat ik die nacht, rond middernacht, de vroedvrouw zou bellen voor wat assistentie, en dat ik rond vier uur naar het ziekenhuis zou vertrekken. Stel je eens voor. En stel je eens voor dat Thelma dan, een dik uur later, om vijf uur zeventien geboren zou worden. Je houdt het niet voor mogelijk, maar stel het je toch maar eens voor ..."

Bij de voorlaatste zin deden mijn tranen mijn stem stokken. Even slikken en een diepe zucht later heb ik de laatste zin door mijn tranen heen nog kunnen uitspreken, maar makkelijk was het niet. Ik was ervan geschrokken, dat die emoties nog altijd zo dichtbij liggen, maar het waren tranen van geluk, en dat zijn natuurlijk de mooiste.

Dolle pret

Ik ben vandaag voor het eerst een hele dag gaan werken zonder mijn kleine grote schat. Zij mocht nog even thuisblijven bij haar papa, en reken maar dat het fijn was. Samen gaan wandelen, lekker in bad, fijne spelletjes gespeeld. Papa heeft zelfs een filmpje gemaakt van al die pret! Thelma laat zich met plezier optrekken tot zit, maar dat manoeuvre kan haar toch haar lekkere rechtermouw niet doen vergeten. Ze stopt overigens heel veel in haar mond de laatste tijd, maar die mouw blijft toch haar favoriet.



Zelf heb ik het ook goed gesteld zo helemaal alleen en quasi kinderloos. Fijn om de collega's terug te zien, fijn om wat ruimte in het hoofd te hebben en ongestoord te kunnen doorwerken. Ik ben na het werk wel in een vliegende vaart naar huis gefietst, want plots was het verlangen om haar weer te zien veel te acuut. Ze lag lekker in haar park te spelen en had waarschijnlijk nog niet opgemerkt dat ik er een hele tijd niet was geweest. Tot ik haar vastnam en het wellicht heerlijk vertrouwd aanvoelde, en we nog een hele tijd in elkaars armen hebben staan wiegen.

Time flies

't Is een levensgroot cliché, maar wat gaat de tijd snel. De twee laatste weken van mijn bevallingsverlof zijn voorbijgevlogen. Maandag begin ik te werken, en nu voor echt. Ik heb het werk niet helemaal losgelaten de voorbije maanden, maar elke dag op post staan en weer lesgeven, zal een grote verandering zijn. Gisterennacht heeft Thelma van acht tot zeven geslapen, dus zij is er in elk geval klaar voor. We beginnen ook zachtjesaan: eerst zorgt Bernard een week voor haar, daarna mijn ouders een hele maand en in december is Bernard weer aan de beurt voor een week of drie. In de kerstvakantie is ze weer bij mij en in januari gaat ze naar de onthaalmoeder.

Wat ik ga missen: haar knuffels als we samen dicht dansen, haar kreetjes als ze net geniesd heeft, haar badritueel, haar lachjes als we samen in het grote bed nog een beetje wakker worden, de lange wandelingen door de stad ... Gelukkig zijn er vijf verlofdagen in de eerste helft van november en zal ik ze toch nog af en toe een hele dag meemaken. November belooft wel zwaar te worden, want Bernard is twee keer een dikke week weg. Maar ik heb dat al drie weken gekund toen ze nog piepklein was, dus dat moet dit keer ook wel lukken.

Beaufort

Wat Thelma geleerd heeft in Zuid-Frankrijk:
* vuistje opeten
* papfles bestuderen
* knuffelwolf vastgrijpen
* blaasjes maken
* tong uitsteken
* rechtspringen in de TummyTub
* voetjes bestuderen
* mensen volgen die achter haar om weglopen
* zonnen aan het zwembad (in de schaduw!)
* praten met oma, opa, pepe Sam en tante Lien

En als enige van het hele gezin heeft ze de familiale verkoudheid niet te pakken gehad! Vader, 'pepe', tante en moeder hadden het serieus zitten, maar Thelma heeft het snotteren in deze zomerse temperaturen wijselijk aan zich voorbij laten gaan.

Kutkees

Excusez le mot, maar ik kan niet anders. Ik leg dadelijk uit waarom. Gisteren gingen we uit eten in Beaufort, het dorpje waar we twee weken op vakantie zijn met de familie. In een oud schooltje, getipt door de vrienden van mijn ouders in wier huis we logeren, kan je heerlijk eten. We wilden tegelijk ook vieren dat mijn vader zestig is geworden. Maar la douce France zou la douce France niet zijn als er geen vervelende Hollander te bespeuren viel (overigens mijn eerste ervaring in dat opzicht!). 'Vervelend' is daarbij nog een understatement van formaat.

We gingen rond half acht de deur uit, toen Thelma nog een uurtje zou slapen, daarna zou eten, wat wakker zou rondkijken en aan haar nacht zou beginnen. Mooi geregeld, al weet je met een baby nooit, maar het is de laatste tijd zo'n voorspelbaar schatje, dat we het erop wilden wagen. Ze was nog niet helemaal ingedommeld toen we te voet van onze berg kwamen, vandaar dat Bernard en ik nog even voortwandelden.

Toen we binnenkwamen, hadden twee heerschappen aan een tafeltje achter ons de kinderwagen al opgemerkt. Met enig misprijzen.




Thelma werd even later wakker, weende een seconde en daarop sakkerde de helft van het koppel dat er godverdomme weer zo'n 'kutkind' bij was. Ik geloofde mijn oren niet. Onmiddellijk daarna ging hij verder tegen zijn compagnon dat hij toch echt niet begreep hoe mensen met kinderen nog op restaurant durfden te gaan...

En toen kon ik me niet meer inhouden. Ik ging naar hun tafel en zei geërgerd: 'Excuseer meneer, maar wij verstaan wel Nederlands!' Hij keek bijzonder beteuterd, maar een excuus kon er niet af. We zijn met Thelma naar de gang gegaan, waar ze vrijwel onmiddellijk insliep. Toen we terugkwamen, zat het hele gezelschap met de zenuwen en dachten we eraan om weg te gaan, omdat niemand nog rustig zou kunnen eten met zulke onverdraagzame schepsels naast ons. We zouden de volgende middag wel terugkomen.

Mijn moeder legde uit aan de bazin dat we een probleem hadden. Ze vertelde over enkele gasten die zich enerveerden in de baby en zei dat we de dag erna wilden terugkeren, maar dat was buiten de waard gerekend. Ze zei vol ongeloof: 'Mais non! Qui a dit cela? Dites-moi, quelle table? Vous restez, bien sûr que vous restez! Mais c'était qui?!' Mijn moeder zei dat we zelf al gereageerd hadden, want anders was de gastvrouw er zeker nog eens op afgegaan. Ze voegde er nog aan toe dat 'les bébés doivent se faire entendre et se faire voir'.

En zo geschiedde. We zijn gebleven voor een hele fijne avond. Thelma sliep tot ze honger had, ik heb haar gevoed op het terras naast het vuur waarop ons eten werd bereid, we hebben haar afwisselend geëntertaind tot ze in slaap viel en toen heeft ze nog een dik uur als een roosje naast ons geslapen. En de vervelende Hollander heeft nog het hele restaurant stil gekregen met een veel te luide gsm, waarna hij gewichtig een heel verhaal begon te doen. Zoveel fatsoen en tafelmanieren had hij wel.

Zingen?

Het beeld is niet fantastisch, want de avond was al gevallen, maar dat telt niet: het is de klank die 't 'm doet. Luister maar!

Zie ze doen

Na haar 'regelweek' in week acht, waarin het ontzettend moeilijk was om haar rustig te krijgen, kan Thelma een heleboel nieuwigheden. Ze heeft haar handjes ontdekt en kan die urenlang (allez, iets minder) bekijken: een vuistje, vingers, een draaiend vuistje... Ze slaat nu ook tegen haar speeltjes aan haar speelboog, grijpt haar tuutje en brabbelt tegen haar speeltjes. Very funny. Ze verraadt zichzelf ook als ze moe is door in haar oogjes te wrijven en voelt aan allerlei stofjes. Ze neemt ze vast en laat ze vaak niet meer los. Ook mijn haar voelt als een stofje. Voor haar dan: ik zie zo af en toe een paar krullen van mij tussen haar vingers verdwijnen...

Braaf braver braafst

Thelma was gisteren een echte droombaby: eten, lachen, spelen en véél slapen. Geen enkele keer heb ik haar in slaap moeten wiegen of sussen: ze viel gewoon vanzelf! zomaar! zonder moeite! in slaap. Zowel in haar wieg, in haar wippertje als in haar bedje 's avonds. Meer van dat!

Vandaag was weer een klassieke Thelmadag, met afwisselend eten, lachen, spelen in haar park en dan de bijna obligate huilbuitjes van vermoeidheid. Gelukkig heeft Bernard ondertussen ook de kneepjes door om haar ritmisch in slaap te wandelen, dus dat scheelt een pak. Misschien houdt ze toch niet zo van broccoli?

Het blijft in elk geval mijn grootste en mooiste cadeau. Ik vraag me soms af waar dat naartoe gaat, als ik ze elke dag nog liever zie dan de vorige. Ik zou ze soms willen optillen uit haar slaap om haar murw te knuffelen, maar hou me uiteraard telkens in, omdat ik haar slaapjes ondertussen bijzonder naar waarde weet te schatten...

En Bernard is er natuurlijk ook nog om mijn love attacks op af te reageren.

Slaap kindje slaap

Elke dag een nieuwe truc om me in slaap te krijgen, lijkt Thelma te denken. Ze vecht telkens zo hard ze kan tegen de slaap en we moeten haar dan ook met een list om de tuin proberen te leiden. Eergisteren wou ze blijkbaar in een dekentje in slaap gewiegd worden om dan in haar wippertje verder te slapen. Ze heeft ons voor de inspanning beloond door het een hele tijd vol te houden. De dag erna bleef ze al minder lang in dromenland en moesten we op zoek naar een nieuwe truc. De draagdoek ligt immers al een paar dagen aan de kant wegens rugpijn. Mijn moeder had mij er overigens ook subtiel op gewezen dat ik haar weliswaar nog niet kan verwennen, maar toch al behoorlijk kan conditioneren...

Andere toppers zijn nog steeds wandelen en een autorit, maar een nachtwandeling is niet altijd zo'n fijn vooruitzicht nu het kouder wordt en benzine de lucht injagen is ook niet zo menslievend. Vandaag is het eindelijk gelukt om haar in haar bedje zelf, met de nodige ssshhh's in slaap te sussen. Haar hoofdje strelen werkt niet echt meer, omdat ze telkens wakker schiet als je ermee ophoudt. Die ssshhh's in bed zijn dus een hele vooruitgang. Een kleine voorzichtige hoera is hier dan ook op zijn plaats! (hoera)

Thelma brabbelt

Thelma heeft haar stem ontdekt! Sinds een paar dagen maakt ze echte babygeluidjes en kijken moeder en vader verbaasd naar zoveel pret. Dinsdag heeft ze voor het eerst een gesprekje met mama gevoerd over de kwaliteit van het eten en woensdag had ze het met papa over het algemene welzijn hier in huis, zoals je kunt horen in het filmpje. Het klinkt ook altijd maar luider en toonvaster: gisteren waren er hele gesprekken te horen met de (over)grootouders en vandaag heeft ze de kraamverzorgster enthousiast begroet.

Slapen wordt nu natuurlijk hoogst oninteressant en zelfs het drinken zou ze even onderbreken om haar zegje te doen. Dat belooft wat! Behalve brabbelen kan ze ook lang liggen staren naar het stofje van haar wieg, naar haar speeltjes en haar ooievaarmobiel. Vandaar dat ze nu boven in het donker in haar bedje ligt. Moeder en vader moeten haar sinds een paar dagen met vereende krachten in slaap proberen te krijgen. Voorlopig hebben we dat nog even over voor de nieuwe vorm van communicatie, maar we hopen toch dat ze het binnenkort begrijpt als we melden dat het echt wel bedtijd is...

Exit maatjes 50, 56 ... en 62!

Thelma is gegroeid, en we zullen het geweten hebben. De rompertjes uit de Hema met maat 50/56 knellen en vliegen onherroepelijk in een doos. Ze heeft ze veel gedragen, dus erg vind ik dat niet. Maar dat zelfs het rood-wit gestreepte rompertje van lief! met maatje 62 al te klein is voor ze het ook maar een keer heeft aangehad, deed me toch wel even fronsen. Vanaf nu draagt ze dus 68!
Jurkjes kunnen gelukkig wel halflang, tot op de knie of als minirok gedragen worden en ook de broekjes komen eerst tot aan de enkels om even later als shortje dienst te doen...

Telkens trotser

Thelma heeft zich de voorbije dagen van haar beste kant laten zien. Tijdens onze recente uitstapjes was ze voorbeeldig, en als er dan toch een minihuilbui uitbrak, liet ze zich in een mum van tijd gewillig troosten -- alsof we het hadden ingestudeerd.

Bij een bezoek van Kind & Gezin onderging ze braafjes de gehoortest, al vond ze het wel wat raar, zoals de foto laat zien. Er werden twee doppen op haar oortjes geplakt met luidsprekertjes aan en drie elektroden op haar lijf bevestigd, maar alleen toen het echt te lang duurde voor ze doorhadden dat ze echt wel goed hoort, liet ze zelf even van zich horen.

Tijdens een bezoek aan het lokale (lees: marginale) dienstencentrum Muide-Meulestede even daarvoor, waar we een uur in een veel te warm zaaltje moesten wachten om de 'kids-ID' aan te vragen, probeerde ze eerst te slapen, maar toen dat niet lukte, keek ze gezellig wat rond naar al die vreemde schepsels (voor en achter het loket) en liet ze haar mama met één hand alles afhandelen, inclusief een nieuwe identiteitskaart ondertekenen.

Als beloning gingen we vanmorgen naar de babymassage, waar ze zichtbaar lag te genieten. Van het gehuil en gewiebel van de andere baby's trok ze zich geen ene moer aan. Moeder glimt van trots, alweer.

Een maand Thelma

Thelma is morgen een maand oud! Zeggen dat de tijd vliegt, lijkt echt een understatement. Hoewel ik vrijwel elke seconde geniet -- zelfs als ze de boel bijeen krijst of uiterst onaangename geuren door mijn huis of dat van vrienden verspreidt -- vind ik nog dat de tijd te snel gaat. Het is als een vakantie die altijd weer voorbij is voor je het goed en wel beseft. Gelukkig dient er zich bij baby's telkens weer een nieuwe dag aan, waarin ze weliswaar ietsiepietsie ouder zijn, maar nog steeds even prachtig.

Ik heb er bijna negen dagen alleen met Thelma opzitten, want Bernard zit met Anima Eterna in Duitsland. Vanavond komt hij even thuis om Thelma's eerste maand te vieren (prioriteiten!), maar morgen is hij alweer vertrokken naar Frankrijk. Het is voor allebei lastiger dan met z'n drietjes, maar we slaan er ons wel door. Hij moet ze twee weken missen, ik moet er twee weken alleen op passen. Het lukt gelukkig goed dankzij de uitstekende hulp van mijn ouders, de kraamzorg en de geweldige caterservice van de vrienden. Caroline, Gunther, Jonas, Nicolas, Eline, Katrien, Bruno, Henk, Hannelore, Elke, Öznur: merci! En pepe Sam en tante Lien: ik kijk alvast uit naar jullie pasta all'amatriciana.

Gewichtig!

Thelma zit sinds dinsdag boven haar geboortegewicht! Ze is een hele tijd blijven afvallen, omdat we nog niet helemaal doorhadden hoeveel het meisje wel kon eten. De vroedvrouwen gokten op krampjes en zuighonger om haar huilbuien en grimassen te verklaren, maar blijkbaar was het onmiskenbaar HONGER! Ze is blijkbaar een hele grote eter, een 'doorjager' zoals haar papa wellicht: heel veel eten en vrijwel niet bijkomen. Aan de borstvoeding alleen had ze dan ook niet genoeg, en nu eet ze letterlijk voor twee: eerst drinkt ze een halfuur aan de borst en daarna tuttert ze een hele fles leeg met evenveel melk als een kindje zonder borstvoeding zou drinken... Moedermelk én poedermelk, the best of both worlds. Behalve vanochtend toen moeder een onverwachte melkdouche kreeg, blijft alles mooi binnen en groeit ze dus zienderogen: meer dan 3,700 kg en al 54 cm. Er zijn zelfs al twee pyjamaatjes te klein geworden.

En ook goed nieuws: mama valt omgekeerd evenredig af en is al elf kilo kwijt. Hoe maten en gewichten en de bijhorende vreugde kunnen verschillen als je wat ouder wordt...

Voor het eerst in het grote bad

Na enkele wasbeurten in de zogenaamde TummyTub, was het vandaag tijd voor het 'echte' werk: met papa in het grote bad! Thelma had er duidelijk zin in, en na wat onwennig en nieuwsgierig rondkijken, zagen we ze duidelijk genieten van het warme water. Binnenkort onder de douche!

Liefste Thelma

Je bent nu precies een week oud. Vorige vrijdag om 5.17 uur kwam je ter wereld. Je bent eruit gefloept, zoals je papa had voorspeld, hoewel ik natuurlijk een handje heb geholpen. Je papa heeft ook een handje geholpen door de letterlijke en figuurlijke duwtjes in de rug: de eerste tijdens elke wee, de tweede in de vorm van aanmoedigingen, verse thee, rustige muziek, koude washandjes en warme sokken tijdens de arbeid. Geen wonder dat ik van vier naar acht centimeter ben gegaan op anderhalf uur tijd... We waren nog net op tijd in het ziekenhuis om de afspraak met jou een uurtje later niet te missen. Ook de vroedvrouw Semra heeft een handje geholpen en zelfs haar beide vuisten gebruikt, mét gestrekte armen, om jou de juiste richting uit te duwen.

En toen was je daar, een prachtig klein stil meisje, dat niet eens schreeuwde, maar recht in mijn ogen keek. En ik smolt. Je trok gekke bekken en ik herkende op slag mezelf als piepklein jonkie. Het volgende wat ik zag, was de neus van Bernard, in miniversie weliswaar -- gelukkig maar! De oorsprong van je oogjes is nog niet helemaal duidelijk: op het eerste gezicht zijn het de grote blauwe kijkers van Bernard, maar het zouden ook nog die van mij kunnen zijn, als het toch nog bruine oogjes worden. Ze kunnen in elk geval al heel goed rondkijken, en als je in mijn ogen kijkt, dan ben ik verloren. Ik dacht altijd dat die legendarische verliefdheid metaforisch was bedoeld, maar heb nu gemerkt dat het ook fysiek echt voelbaar is, die kriebels rond het middenrif.

En je steelt niet alleen mijn hart, ook dat van je papa, dat is meer dan duidelijk, van je opa en oma, bomma en bompa, meter en pepe, en zelfs dat van de kinderarts, die een vroedvrouw erop wees dat je zo'n alerte baby was. Je bent al ontzettend sterk, je kan ook al lachen (en ik geloof niet dat het zomaar zenuwtrekjes zijn) en je kan ook ontzettend goed krijsen, als het eten niet op tijd wordt opgediend of als de krampjes na de maaltijd de kop opsteken. We hebben al een paar goeie trucs ontdekt, waarvan de draagdoek de absolute winnaar is, en we doen ons best om je zo goed en zo kwaad als het kan te sussen.

Nu bijvoorbeeld, even to the rescue!

Thelma slaapt

Wat is ze braaf als ze slaapt! :-)
Als ze honger heeft, kan ze schreeuwen als de beste, maar wat 'n schatje is het toch...
Zes dagen oud, en ons leven is al ondenkbaar zonder haar.
Met dank aan de mama, die het geweldig heeft gedaan tijdens de zwangerschap en de bevalling, en ongetwijfeld de beste moeder zal worden die dit kleintje zich kan inbeelden.

Vers uit het nest

Te mooi voor woorden...

Pico bello

Daarnet is de vroedvrouw van het Bevallingsteam langs geweest om even kennis te maken. Het klikte meteen, net als bij de meeste vroedvrouwen die ik tot dusver gezien heb trouwens. Wat een mooie job! Ze kon op basis van de hartslag raden dat het een meisje was, maar ze had vijftig procent kans op succes natuurlijk. Het rugje lag links en het hoofdje was al mooi ingedaald. Geen kans meer op een tegenwerkende navelstreng dus, en al goed nieuws voor het persen, dat daardoor gemakkelijker zou gaan. Ik kan het nieuws voorlopig ontkennen noch bevestigen, maar later ongetwijfeld meer daarover!

De vroedvrouw komt me thuis wat assisteren zodra ik weeën heb of mijn vliezen zijn gebroken, zodat ik een deel van de arbeid thuis kan doen. Ik vertrek naar het ziekenhuis als ik een eind ver ben, of als het in de buurt toch te druk blijkt door de spelende, joelende en van tijd tot tijd hysterische buurkinderen... Goed nieuws was ook dat ze een week na de uitgerekende datum wil komen 'strippen': geen vrijgezellentoestanden uiteraard, maar een vorm van stimulatie om de bevalling wat op gang te brengen. Ik wil namelijk gerust over tijd gaan, maar ik wil het liefst niet ingeleid worden. En als dat toch nodig blijkt, hoop ik dat ze eerst de vliezen breken, om toch nog de kans op natuurlijke weeën te vergroten.

Ik ben nog steeds niet ongeduldig, maar ik kijk er wel naar uit natuurlijk. Officieel is het nog een tiental dagen, maar het kunnen er ook twintig zijn. Ik wil als het even kan nog een kleine honderd examenvragen verbeteren, wat e-mails van masterproefstudenten beantwoorden, een cursus updaten en twee artikels afwerken. En tussendoor genieten van het thuiszijn, de laatste voorbereidingen en de laatste uitstapjes. De vibes zijn opperbest!

Prenataal knutselwerk bis

Het betere knutselwerk, voor al Uw geboorte-suiker-presentaties!

Prenataal knutselwerk

Naarstige vader maakt de geboorte-confituurkes klaar...

Werk en gezin - les één

Was ik gisteren nog lichtjes ontstemd over het gebod van de gynaecologe om het rustiger aan te doen, dan voel ik vandaag toch al het heilzame effect daarvan. Ik ben braaf een uur in de voormiddag en twee uur in de namiddag gaan liggen en ik merk al hoe rustig ik daarvan word. Het blijft natuurlijk een beetje cru hoe ze dat gisteren haast manu militari heeft beslist, maar misschien heeft ze wel genoeg mensenkennis om dat in te schatten.

Helemaal eerlijk was het niet: ik had al op mijn rust gelet, ik heb geen fysiek zware job, ik heb vrijwel nergens last van en er zijn geen tekenen dat de baby vroeger zou komen. Het was duidelijk dat geen enkel argument van mij zou hebben gewerkt en ze liet me haast de kans niet om te reageren. Ze gaf een hele litanie over mensen die denken dat ze onmisbaar en onvervangbaar zijn, over hoeveel kinderen ik wel denk te krijgen, over mensen die willen blijven doorleven als vroeger en er eventjes een kind denken bij te nemen...

Ik kende haar categorische verontwaardiging al van horen zeggen, maar had het zelf nog nooit meegemaakt. Tijdens het verdere gesprek was ze ook best begripvol, maar ik voelde me toch ten onrechte in de hoek van de meedogenloze workaholics geduwd. Maar soit, het is mijn eerste les geweest in de combinatie werk-gezin en het is waarschijnlijk ook nog de gemakkelijkste!

Rond en gezond!

Het begint spannend te worden, nog 4 weken, maar dat kunnen er ook 2 zijn, of 6, wie zal het zeggen...
Zelf vertrek ik overmorgen voor 'n dag of tien naar Amsterdam, waar Anima Eterna alle symfonieën van Beethoven zal spelen. Een hele prestatie, en voor mij extra spannend. Gelukkig is Amsterdam niet het einde van de wereld, en kan ik indien nodig terug in Gent zijn op 'n paar uur tijd...

Bernard

Ooh...

Willeke voelt beweging!

Thelma

Een mijlpaal! We hebben voor de eerste keer de naam van ons kleintje verklapt. Met voorbedachten rade weliswaar, want het diende een zeer nobel doel: het geboortekaartje. Het was blijkbaar even wennen voor de vormgever - voor ons overigens ook nog altijd - maar ik denk dat het uiteindelijk toch gesmaakt werd.

Origineel, maar toch een naam met een hele geschiedenis. Het komt van het Griekse Θελημα ('wil' of 'intentie'), en er was in 1887 al een hype rond de roman Thelma, A Society Novel (1887) van Marie Corelli, waarin een Noorse prinses die naam draagt. En dan is er natuurlijk nog de welbekende roadmovie ... We moeten nog even kijken wie nu precies de ene is en wie de andere, maar heel erg zullen we ons er toch niet door laten leiden. Mijn favoriete jongensnamen Lewis & Louie mogen we weliswaar in een vlotte beweging schrappen, maar zelfs dat is geen bezwaar meer.

Toch was het geen makkelijke keuze: onze uitverkoren naam is maandenlang 'Mona' geweest en het was moeilijk om daar weer afstand van te nemen, voor mij nog iets moeilijker dan voor Bernard. Met 'Mona' kan je niets verkeerds doen: prachtige klanken, past goed bij de achternaam, afgeleid van het Arabische 'Moena', met als betekenis 'edel' of 'nobel'.

Dat we uiteindelijk toch voor de andere naam zijn gegaan, heeft uiteindelijk een paar redenen: 'Mona' wordt steeds populairder (wie weet zitten ze over een paar jaar met vier Mona's in de kleuterklas), er zijn al Ona's, Noa's, Anemoontjes en Monica's in de vriendenkring, en ... doorslaggevend: ik heb de naam uitgetest op mijn studenten tijdens het surveilleren voor een praktische proef. En ziedaar, raar maar waar: niemand leek in mijn ogen met de naam Mona te staan. Niet de braafjes, niet de karakterkoppen, niet de mooie meisjes en niet de minder mooie. Thelma daarentegen leek wel bij iedereen te passen... Een gek criterium -- misschien toont het aan dat ik toch al gewonnen was voor Thelma -- maar het gaf de doorslag.

Andere criteria, na een rondvraag bij vrienden en familie, waren de volgende:
- je moet het kunnen verkleinen (mama);
- het moet in andere talen niet mis te begrijpen zijn (Bruno, Ruud);
- tijdens een slow moet de tegenpartij het meteen begrepen hebben (Nicolas);
- het moet origineel zijn (Joachim);
- de naam moet een lange geschiedenis hebben en toch niet te populair zijn (Hein);
- het moet passen in de zin 'Zeg, hoe gaat het met ...? (Sigrid).

En volgens mij moet het ook bij elke leeftijd passen, mag je er geen verwachtingen mee projecteren (Belle, Lolita) en moet het een bestaande naam zijn. Vervelende rijmpjes zijn er bovendien niet echt mee te maken, en ik hoop dat ze snel de flauwe plezante ertussenuit zal weten te halen die voor de zoveelste keer vraagt waar Louise is. Ze moet maar zeggen dat die even naar de film is!

Toscaanse zon

De Boboli-tuinen in Firenze, met trotse moeder
in spe, en een minstens even trotse vader in spe achter de camera...

Bella Italia

Ons spruitje heeft zijn eerste reis gemaakt! We zijn een weekje naar Italië getrokken: Firenze, Pistoia, Lucca, Viareggio, Vinci... Het was onze laatste vakantie zonder kindje uit de buik en we hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om bij te slapen, bij te lezen, bij te wandelen, bij te zonnen... Het weer was weldadig en de vibes opperbest.

Een heerlijk rustig tripje, hoewel het zo niet leek te beginnen: de Thalys tussen Brussel en Parijs had een halfuur vertraging, waardoor de overstaptijd nog maar 25 minuten bedroeg. Een luttele 25 minuten om van Gare du Nord over Gare de Lyon naar Paris Bercy een trein en metro te nemen! We hebben de nachttrein op het allernipperste nippertje gehaald en mochten gelukkig na wat aandringen nog opstappen. Ik dacht bijna dat de bevalling ingezet zou worden op de trein, zo uitgeput en opgedraaid waren we van de helse tocht door het ondergrondse Parijse kluwen...

Maar wat daarna volgde, was van de heerlijkste heerlijkheid: een appartementje in de Toscaanse bergen, een zwembad erbij, verlaten bergpassen rondom en lekker veel rust, die af en toe doorbroken werd door een bezoek aan een stad in de buurt, met de obligate terrasjes, kuiertochtjes en Italiaanse lekkernijen op het menu.

We hadden de auto thuis gelaten en hebben ons verplaatst met bus, tandem, fiets, go-cart en de benenwagen natuurlijk. Het ging heel goed: af en toe eens een steekje hier of daar, maar verder niets van last. En zodra ik stil zat, begon de pruts daarbinnen hevig te bewegen. Dansen of voetballen, daar ben ik nog niet uit...

Kus
Lott

Voor Limburgers en wereldburgers

Hier komen berichten en foto's van onze kleine Olijf (j/m), voor al wie te ver weg woont en even dichterbij wil zijn.

Kus
Lott