Contrasten

Wat een contrasten zitten er in zo'n kinderleven! Van een slap schotelvodje naar een uitzinnig krijsend meisje, je moet het maar doen. Thelma heeft haar mazelenspuitje gehad en daardoor hebben vader en moeder twee dagen het meest aanhankelijke, knuffeligste en slapste kindje ooit bij zich gehad. Een paar dagen later is er een oorontsteking doorgebroken en werd Thelma, ondanks de shot Nurofen, bijna gek van de pijn.

Eerst het ene uiterste: een kleine week na haar spuitje wou ze haast niets eten. Even drinken van haar fles en meteen genoeg, even proeven van haar groentepap en meteen daarna heftig nee schudden, een paar happen fruitpap, bijna geen avondfles. En moe moe moe. We zaten in de Ardennen met vrienden en de vreemde kamer kon haar volstrekt niet deren. Middagslaapje, avondslaapje, de nacht in zonder morren. De ochtend erna wakker rond zessen, maar tussen moeder en vader nog tot twintig voor tien geslapen ...

Tot beider jolijt uiteraard, tot we merkten dat ze zo slap was als een voddenpop. Er zaten geen botjes meer in dat lijfje, geen spieren, geen willetje. Ze liet zich dragen en liet meteen haar hoofdje op mijn schouder vallen. Onze Thelma, kun je nagaan! Ze zat op mijn schoot en ging dicht tegen me aanleunen. Ze dronk met volle goesting een hele fles, tot mijn vreugde, maar kotste die er een kwartier later met dezelfde overgave weer helemaal uit. Liet zich slap opzij vallen als ik haar in de zetel zette, bleef onderuitgezakt in de zetel liggen toen nieuwsgierigen kwamen kijken wat er scheelde, viel in slaap in mijn armen tot ik ze weer in haar bedje legde.

Best wel beangstigend, maar de ervaren ouders onder de vrienden vonden het heel plausibel dat het van dat spuitje kwam. En het ging de hele dag zo door: ze heeft wel nog wat gegeten, maar is daarna in een ligzetel bovenop vader in slaap gevallen, om daarna door te pitten in haar eigen bedje, heeft in de draagdoek een wandeling gemaakt, heeft nog een avondfles gedronken en is dan stilletjes de nacht ingegaan.

Een droombaby op reis zou je denken, maar het was eigenlijk best beangstigend. De dokter had ons gewaarschuwd dat ze binnen de tien dagen na het spuitje een dag of drie lastig, hangerig, koortsig, verkouden, kortom vervelend zou kunnen zijn, maar over zo'n schotelvodsyndroom had hij met geen woord gerept. Beetje creepy op z'n minst.

Komt daar nog bij dat we de volgende ochtend een teek ontdekten in haar veel te poezelige onderarmpje. Opgelopen tijdens de boswandeling in de draagdoek, waarbij haast het enige lichaamsdeel dat nog vrij was het doelwit was geworden. Ik dacht natuurlijk meteen dat haar algehele slaptitude een symptoom was van die tekenbeet, misschien zelfs van de ziekte van Lyme die op eenjarigen een razendsnel effect had, maar een helder moment later, na wat overredingskracht van Bernard, besefte ik dat dat zo snel niet kon gaan. Tekentang erbij gehaald, het beest vakkundig verwijderd en gezien dat Thelma de volgende dag weer stilletjes de oude werd.

Lees: geen knuffels meer, niet meer slapen op schoot, geen hoofdje meer op de schouder, maar wild wijzen waar ze heen wou, van mijn schoot glijden, wegkruipen, omkijken en nog sneller voortkruipen, kabaal maken als iets niet snel genoeg ging, roepen als we iets afnamen, liefdevol haar moeder slaan, van de ene arm op de andere willen, zich optrekken aan alles wat bewoog en ga zo maar door. Met het absolute hoogtepunt op zondag. Ingegeven door pijn, zo weet ik nu, want vandaag bevestigde de huisarts dat haar linkeroor rood was en we dus met een nieuwe oorontsteking te maken hadden.

Zaterdagnacht, toen moeder op de lappen was, bij vader wakker geworden en pas anderhalf uur later, na opnieuw Nurofen, weer de slaap kunnen vatten. Zondagmiddag zeer onrustig geslapen, huilend wakker geworden, duidelijk van de pijn, en toen ik haar even op schoot hield tot de Nurofen kon beginnen te werken, begon ze te stampen met haar voeten, wou ze van mijn schoot af, gooide ze haar hoofd achterover, wou ze zich laten vallen, kroop ze weg, om meteen daarna te gaan zitten, weer te stampen en met haar armen te slaan, zich op de grond te gooien, weer te gaan zitten enzovoort. Een hoopje kwade zieligheid.

Ik moest haar echt tegen zichzelf beschermen, maar ik kon en mocht haast niet. Ze duwde me weg, leek schrik te hebben, huilde, gilde, wist niet waar ze moest kruipen. Ze snikte onbedaarlijk, hapte naar lucht, kon niet meer rustig ademen. Ik heb haar vastgenomen, proberen te sussen, ben traag rondjes beginnen te lopen in huis, omdat ze daar anders rustig van wordt, maar het kwade huilen begon telkens opnieuw. Ik wist dat de Nurofen wel zou aanslaan, maar het heeft nog heel lang geduurd tot ze rustig werd. Ze zag er ook zo ontzettend moe uit dat ik na een halfuur weer met haar in het grote bed ben gekropen en we twee uur in elkaars armen hebben geslapen.

's Avonds heeft ze nog feest gevierd tot half twaalf: wenen in bed en spelen als ik haar weer uit bed haalde, maandag heeft ze overdag haast niet geslapen en ging het 's avonds bij oma en opa ook niet zo best, en vandaag luidde het verdict van de dokter: lichte oorontsteking en ontsteking van de bovenste luchtwegen. Die spuitjeshistorie, het vijfde tandje en de tekenbeet hebben moeder en vader dus compleet op het verkeerde been gezet. Het was oma die met een frisse kijk kordaat de huisarts heeft gebeld en het raadsel heeft opgelost.

En het was ook oma die ons vandaag verbaasde met een breed lachende dochter die aan twee handen fier het ene beentje voor het andere zette, het hele huis door. Onze dochter stapt dus! Aan het handje, maar dat is al een hele vooruitgang na de fase waarin ze begot niet kon bevroeden dat er zoiets als een volgorde bestond bij het bewegen van been 1 en been 2. Na het sluipen, optrekken, knuffelen ... overigens ook de vierde vaardigheid die ze het eerst bij oma en opa tentoon heeft gespreid. Alleen van het kruipen waren moeder en vader thuis de trotse eerste getuigen, en van dat ultieme moment genieten we dus nog.

Kater met kind

Wat een fantastische dochter heb ik toch: een dochter die aanvoelt dat mama gisteren is gaan feesten tot veel te vroeg in de ochtend, en die daarom de hele dag een engeltje was, niet zeurde, niet huilde, kusjes gaf, rustig speelde met alles wat ik haar aanreikte, en, heel belangrijk, lange dutten deed.

Ik ben dus niet afgestraft voor mijn liederlijk gedrag en ik kan met een gerust hart in de toekomst nog eens zo'n escapade wagen. Al weet ik wel dat ze hoe langer hoe minder gaat slapen overdag en ik ooit toch nog de pijnlijke gevolgen van kater met kind zal voelen... Nu ja, een kater zonder kind is ook niet te onderschatten, laat dat duidelijk zijn.

Ik ben al vier dagen op zwier -- de Gentse Feesten zijn een zwak van mij -- en ik wou het gisteren écht niet laat maken. Maar zoals dat gaat, zijn de avonden waarop je het écht niet laat gaat maken, de ochtenden waarop je na zonsopgang thuiskomt. Op voorhand plannen dat je het écht wel laat gaat maken, is natuurlijk ook geen oplossing, zeker niet als je weet dat je er de volgende dag alleen voor staat.

Ik heb mijn lief die vandaag naar Lyon moest, rond half zes afgelost vanmorgen, en kon nog tot half negen slapen. Ik heb een verfrissend fietstochtje gemaakt met Thelma, haar in bed gestopt voor haar voormiddagdut, alles klaargezet voor haar groentepapje en ben er zelf weer ingekropen. Thelma heeft mij getrakteerd op een voormiddagdut van twee en een half uur en ik kon dus een vervolg breien aan mijn korte nacht ...

's Namiddags moest ik enkel het vuur onder de groenten steken, hebben we gespeeld, boekjes gelezen en zijn we samen in bad gegaan. Ik heb ze rond half vijf in bed gelegd voor haar namiddagdut en heb zelf weer anderhalf uur meegeslapen. Dat ik fris als een hoentje ben, zou ik niet zeggen, maar het kon veel en veel erger vandaag!

Eén jaar, twee feestjes

Eén jaar later, twintig kilo lichter, en een schat van een dochter erbij. Fair deal, isn't it? Mijn grootste schat, mijn eigenzinnig eigenwijsje, mijn lievelingsolijfje ... dat ik voor geen geld ter wereld zou kunnen missen. Mijn moeder zei ooit dat kinderen het bereik van je emoties in de twee richtingen de pan doen uitswingen, en ze heeft gelijk. Ze zitten aan je vast met een onzichtbare band, een gigantische verantwoordelijkheid waar je niet te veel bij mag stilstaan. Ze maken je weker, gevoeliger, kwetsbaarder, en tegelijk voller, verwonderder, actiever, sterker.

Ze boren een reservoir aan liefde aan dat ergens verscholen zit, waarvan je oeverloos veel beschikbaar hebt, meer dan je familie, je vrienden of je lief ooit kunnen opmaken. Een reservoir dat zij ook in zich heeft en dat ze de eerste jaren voluit aan ons zal besteden, zo mag ik hopen, en dat langzamerhand andere objects of desire in het vizier zal krijgen. Liefjes, een echt lief, en misschien ook wel haar eigen kinderen.

Thelma was nooit zo'n knuffelaar, maar komt sinds vorige week lekker tegen me aanleunen. Meestal onverwacht en impulsief, maar ze blijft nu vaker een tijdje zo liggen en laat zich de kriebels op haar rugje welgevallen. Pas op, ze doet dat de laatste tijd ook met een tapijt of tegen de zetel, dus ik maak me nog niet te veel illusies. Ze moet ook het liefst een beetje moe en pampus zijn, want anders durft ze me wel eens te slaan om meteen daarna vermanend haar wijsvinger op te steken.

De twee feestjes kwamen er omdat haar meter niet kon op zaterdag en wij vooral op haar verjaardag ook uitbundig wilden vieren. We hebben er dan op zaterdag, naast haar peter, zijn vrouw en haar nichtje Louise, mijn ouders bijgevraagd en meteen ook wat vrienden, met kinderen en zonder kinderen, want ik vond het zelf als kinderloze altijd zo sneu dat verjaardagsfeestjes plotseling enkel voor vrienden-mét bestemd waren. Alsof feestjes niet gewoon feestjes zijn en je op je hoofd zou staan van de drukte als je zelf geen koters rondlopen hebt.

Thelma was bijzonder opgetogen omdat we hier allemaal stonden te zingen toen ze net wakker was na haar middagdut, ze was uitzinnig over de ballonnen in de tuin, ze heeft wat chocoladetaart gegeten (en op maandag had ze drie puistjes op haar kin, toeval of niet?), ze heeft ons verbaasd met een visspelletje voor 3+ waar ze bijna moeiteloos met het hengeltje de oceaan leegviste, ze is verwend geweest door al het bezoek zodat ze de pijn van haar nieuw opkomende tandjes helemaal vergat. Een waar feest, die twee feestjes!

Weg zonder Thelma

We zijn voor het eerst twee dagen en twee nachten weggeweest zonder Thelma. Het was hoogst nodig en het heeft dan ook ontzettend deugd gedaan. We hebben het pas twee weken geleden beslist en het toeval wou dat mijn ouders nog het hele weekend vrij hadden. Ze was dus in uitermate goede handen en we konden haar met een gerust hart eventjes vergeten. Heel eventjes, en ook niet helemaal natuurlijk. Het prikte even toen ik ze achterliet, maar toen we eenmaal op weg waren, was het te zalig om daar nog langer over te tobben.

Dingen die we gedaan hebben zonder Thelma: zalig lang geaperitiefd, beachvolley gespeeld, strandwandelingen gemaakt, gekajakt op open zee, een fles champagne gekraakt op het strand, intense nachten beleefd, rustig ontbeten en vooral heel veel bijgebabbeld. Wat we niet gedaan hebben: pampers ververst, gespeeld, gelachen om haar fratsen, papjes gemaakt, badje gegeven, wandeling of fietstocht gemaakt, haar mee op restaurant genomen, kleren aan- en uitgetrokken, opgeruimd, verdrietjes getroost en ga zo maar door.

Ik was uiteraard heel blij toen ik haar terugzag, maar ik besefte plots hoeveel een baby van je vraagt. Ik zag er zelfs even tegenop om ze weer mee naar huis te nemen en het hele avondritueel te voltrekken, maar zodra ik daarmee bezig was, was ik dat natuurlijk meteen weer vergeten en deed ik het gewoon alsof het niets was. En ik vind het eigenlijk geen last, zo'n kindje, zeker niet omdat het echt een makkelijk kind is, maar als je weer zo'n weekend zoals vroeger beleeft, merk je plots hoeveel tijd en energie zij van je steelt. Allez, stelen is een groot woord, want ze krijgt het van mij gratis en voor niets, maar het is pas als ze er even niet is, dat je dat gewaarwordt.

Voor mij is het bovendien nog anders, want ik heb haar altijd bij me. Een occasionele babysit, de dagen bij de onthaalmoeder en een paar nachten bij mijn ouders niet te na gesproken natuurlijk, maar anders heb ik ze altijd bij me. Voor Bernard is dat anders, omdat hij af en toe een week of langer weg is en haar dan moet missen, maar voor mij waren het de eerste achtenveertig uur zonder dochter in de buurt. Zeker voor herhaling vatbaar, en niet jaarlijks of halfjaarlijks, maar misschien wel trimestrieel of per kwartaal! Ha! Want gelukkige ouders betekent gelukkige kinderen. En gelukkige grootouders! Want zij hebben er ook van genoten, van zo'n occasioneel weekend net als vroeger...