Vakantie

Onze onthaalmoeder is vandaag naar Mauritius vertrokken en Thelma heeft dus een maand vakantie. Ik moet nog twee weken werken, dus het is exclusieve papatijd voor Thelma. Niet te onderschatten, twee weken in je uppie een peuter enterainen, maar als we op vandaag afgaan, was het alvast bijzonder geslaagd. De patatjes waren niet echt een giller, maar dat is meestal zo de laatste tijd. Het dutje en de fruitsla waren wel heel welkom en het blitzbezoek bij Willeke was ook een voltreffer.

Tijdens haar slaapje heeft Bernard als volleerde huisman verse soep en een mediterraanse ovenschotel gemaakt, en vooraf is hij met haar inkopen gaan doen, dus het was heerlijk thuiskomen. Thelma heeft zich weer eens van haar beste kant laten zien, dus haar contraire fase is misschien weer even snel voorbij als die gekomen is (hoop doet leven). Ze vraagt nu 's morgens niet alleen: 'Goed geslaapt, papa? Goed geslaapt, mama?', maar ook sinds kort: 'Goed gedroomd, papa? Goed gedroomd, mama?'

En Bernard gaat de uitdaging aan om haar helemaal zindelijk te krijgen de volgende weken. Pamper uit, onderbroekje aan en een hele stapel broekjes die desgewenst 's avonds de wasmachine in vliegen. Ben heel benieuwd! Waarschijnlijk is het nu de korte pijn en doorbijten geblazen en moeten we haar voor de duidelijkheid ook geen pamper meer aandoen als we op stap gaan, al heb ik daar nog mijn twijfels over. Potje telkens meenemen of veel buiten op stap gaan en haar poepje in de wind laten waaien in hoge nood? Of voorkruipen als het echt heel dringend is?

Thelmataal (10): Contrair

Olala, de peuterpuberteit heeft zich doorgezet. Een hele tijd geleden had Thelma ook al wat last van de grenzen waar een peuter tegenaan botst, maar nu is het menens. Na haar geweldige ja-fase en haar ik-test-traag-uit-waar-de-grens-ligt-fase zitten we nu ongetwijfeld in de nee-fase. Die soms geruisloos overgaat in de ja/nee-fase: als ze maar contrair kan zijn!

'Temma nie soep!' en dat honderd keer herhalen als een mantra die haar in een colèrige trance brengt, met tranen en snottebellen en de hik, ook al zeggen wij dat soep niet hoeft en bieden we iets anders aan (dan is het plots 'Temma wel soep!', ogenblikkelijk gevolgd door 'Temma nie soep!'). De kom soep blijft in de buurt, want we weten dat ze vaak toch overstag gaat en de soep gretig naar binnen smikkelt na het eerste hapje. Desnoods tussen de hagelslag, a.k.a. 'slamuisjes', door.

Ik noem dat eerste hapje tegenwoordig het Pablo-hapje, want ze laat haar koppigheid meestal even varen als ik vraag: 'Een hapje voor Pablo?' en zij dan in opperste vervoering even haar kwellingen vergeet. Daarna volgen, als het goed gaat, nog het Willeke-hapje, het oma-hapje, het opa-hapje, het pepe-Sam-hapje, het papa-hapje maar niet het mama-hapje, het Ramon-hapje, het Louise-hapje, het Mira-hapje, u kent het wel.

Ze is niet voor enige rede vatbaar als ze zo'n peutercrisis krijgt. Laat zich op de grond zakken, rolt heen en weer, roept alle peutergoden aan, strekt zich als een plank in je armen, wil zich desnoods van het verzorgingskussen gooien en huilt hartverscheurend. Supermarktscènes dus. Niets helpt, behalve laten uitrazen, maar het ging telkens zo crescendo dat een van ons tweeën toch spontaan ingreep. Of probeerde.

Haar stevig vastnemen en zachtjes wiegen helpt niet. Een liedje zingen helpt niet. Tegen haar praten helpt niet. Uitleg wil ze hoegenaamd niet horen, ook al weet ik dat ze die zou begrijpen. In de hoek al helemaal niet, daar beginnen we zelfs niet aan. In de gang vind ik te zielig. Radicaal afleiden, genre 'oh kijk daar!', is het enige wat helpt, maar ik vraag me af hoelang dat gaat duren ... Ik kijk al uit naar de waarom-fase!

Gisterenavond was het omdat we haar windpokken wilden aanstippen, ervoor omdat Bernard vond dat ze al te veel choco had gegeten 's ochtends en het tijd was voor soep, vanavond omdat ik haar wou wassen en haar pyjama wou aantrekken, daarna ook even omdat ze op het potje moest voor haar dagelijkse knol die ongetwijfeld stond te dringen, en zo gaat het maar door. 't Ging ook van 'nie oma opa' toen we haar gisteren afzetten bij mijn ouders, van 'nie Pasja' toen we naar de onthaalmoeder reden.

Ze is natuurlijk ook een beetje uit de haak door haar windpokken en haar onderbroken nachten, maar al bij al vallen haar windpokken erg goed mee. Een tiental op haar hoofd, en op haar gezicht een aantal bovenaan, onderaan, kleintjes rond haar neusje en oren. Ook een tiental op haar poep, wat op haar rug, vier op haar handjes ... Niet zoals de horrorverhalen van kindjes die bezaaid zijn tot op hun gehemelte, tong en voetjes toe.

En ze kan ook zo ontzettend empathisch zijn voor haar leeftijd. Ze kan met grote ogen zeggen 'Baby weent' als er een kleintje huilt of 'vogetjes nat ewordet' (= geworden) als het regent. Ze zegt 'papa top!' (stop) en daarna 'mama top!' als we discussiëren aan tafel, maar ze gaat ook verder. Donderdag zat ze met mijn moeder in de zetel toen mijn moeder vroeg: 'zit je gemakkelijk?' en Thelma antwoordde: 'Oma ook emakkelijk?' Of 's ochtends, out of the blue: 'Papa goed geslaapt?'

En 's avonds van 't zelfde aan tafel: 'mama lekker?', 'pepe Sam lekker?', 'papa lekker?', 'opa lekker?', 'oma lekker?', 'Tante Lien lekker?' En ze zegt ook plots lief-vragend 'mamaatjeuh' en 'papaatjeuh', naar analogie van 'Thelmaatje'. Geweldig vind ik dat, zo'n zichzelf-opvoedend kind. Ze zegt haast elke keer spontaan 'dank u' als ze iets krijgt van ons, ook al hebben we haar dat niet aangeleerd. Alleen die anger management, die moet ze nog wat beter onder de knie krijgen.

Hypochonder

Ik dus. Ik heb nog drie windpokken-in-wording gespot op mijn buik, ik heb nog talloze ogenschijnlijke windpokken-in-spe gevonden op mijn rug, maar ik kan mezelf officieel windpokkenvrij verklaren, want behalve psychosomatische jeuk en rode vlekken voor mijn ogen was er uiteindelijk toch niet echt iets te zien. Houden zo!

Onze pasfoto's zijn dus eindelijk genomen, mijn reispas is aangevraagd, Bernards nieuwe identiteitskaart is aangevraagd want die zou verlopen in oktober, en zodra hij nu een 'attest verlies' te pakken heeft bij de politie, kan hij zijn reispas ook aanvragen. De pasfoto's voor de reispas van Thelma zijn begrijpelijkerwijs weer eventjes uitgesteld ...

Windpokken

Hupla, Thelma heeft de windpokken. Ze was er al een paar keer aan ontsnapt toen haar nichtje Louise geveld was en heeft twee rondes bij de onthaalmoeder overgeslagen, maar nu is het menens. Ik zag een gestipte paddenstoel op me af komen vandaag en wist hoe laat het was. Ik weet meteen ook waarom ze de voorbije tien dagen bijna elke nacht wakker is geworden. Onder andere, want waarschijnlijk is het een samenloop van kwaaltjes en een willetje dat zich steeds feller doorzet. 

Temma wil niet. Temma wil niet slapen. Temma grote bed. Temma flesje. Temma pipi kaka potje. Temma boekje leesse. Temma puusje (puzzel) maken. Mama nie aaien. Mama liedje zingen. Mama nie liedje zingen.

Eerst dacht ik dat ze haar hele slaaproutine kwijt was, omdat ze haar middagdut had overgeslagen toen we op zaterdag naar het Magritte Museum waren geweest en ze 's avonds pas om tien uur de slaap kon vatten, maar zondagnacht was het ook van dat: zingen, babbelen, roepen en na een dik uur uiteindelijk huilen. Maandagnacht was het huilen en toch weer indommelen, dinsdag niets, want toen was er een babysit, en ja, dan doet men dat niet.

Woensdagnacht weer concert, donderdagochtend opgestaan met een gigasnotneus, donderdagnacht idem, vrijdag niet, want toen was er weer een babysit en die moest studeren, dus oogjes dicht en snaveltjes toe. Zaterdagnacht koos ze voor feest van vijf tot zes, toen ik zelf nog maar even in bed lag, mooi geregeld dus, en maandagavond was het schaapje tot middernacht wakker met oor- en oor- en oorpijn. 

En alsof zij al niet zielig genoeg is ten huize Olijfje, heb ik vanmorgen twee blaasjes in mijn nek ontdekt. Aaargh, hopelijk overdrijf ik. Maar aaargh nog aan toe, windpokken! Vanmorgen dacht ik aan een vervelende mug die in mijn haar was gekropen om op een plek te steken die nog nooit bestookt was. Vanmiddag dacht ik: Tiens, twee muggenbeten boven elkaar, vreemd. Vanavond dacht ik: Och mijn lieveke, hopelijk zijn je pokjes een beetje te doen. En daarna bekroop mij de gedachte: Aaargh. Aaargh! Muggenbeten. Blaasjes. Nee, niet nu, niet hier!

Ik heb meteen naar mijn ouders gebeld of ik de windpokken al gehad heb, want foto's zijn er niet, maar geen van beiden kon het mij met zekerheid vertellen. Ik zal nu dus nog maar wat overdrijven, over hoe weinig tijd ik heb om ziek te zijn op het einde van het academiejaar, hoe weinig zin ik heb in windpokken over heel mijn lijf, hoe zeer ik de hemeltergende jeuk vrees, hoe ongeschonden ik moet zijn voor de pasfoto's die we nog veel dringender dan drie weken geleden moeten laten nemen. Om dan morgen opgelucht te kunnen vertellen dat ik een hypochonder ben en er allemaal niets van aan is. Uiteraard.

Knust

Ik weet dat er drie slangen opstaan, daar linksboven in het blauw, en dat ik heel verrast was toen ze vertelde wat dat blauw daaronder met die cirkels en die puntjes was, maar ik weet het begot niet meer. Ik heb me al sufgepiekerd of het nu een mossel of een huis was, maar eigenlijk weet ik dat het geen van beiden was. Vermoedelijk dan toch een poes.

Eronder ziet u zonder enige twijfel een grijnzende vis, al sta ik het publiek toe om van een toevalstreffer te spreken, en ernaast bevindt zich een bloemenveld met enkele welriekende exemplaren in het groen en oranje. En nu ik wat beter kijk, zie ik onderaan in het geel ook nog een huppelend paard op twee benen. Cy Twombly verbleekt erbij.

Omavis

We gaan dus naar Zuid-Afrika. De laatste handtekening is binnen, de vluchten zijn geboekt: 27 augustus om precies te zijn! Ons huis is bijna verhuurd, we wachten vol spanning op een stekje daar, het project is geschreven, de contacten zijn gelegd. Ik moet nog heel wat vooronderzoek doen, maar daar is voorlopig geen tijd voor. Ah neen, 't is superdruk op het werk met masterproeven, bachelorproeven, examens, een bundel die ik afwerk, een drukproef en doctoraat die wachten om gelezen te worden, een cursus die ik aan een collega moet doorgeven, en twee artikels die ik nog wil schrijven.

En naast dat eindejaarswerk, het huisverhuren en vluchtenboeken door, moeten we dringend pasfoto's laten maken voor onze paspoorten en visa, wat de voorbije tien dagen absoluut niet kon. Omdat ik met een kanjer van een blauw oog rondloop ... Volleybal in een mannenploeg: niet altijd even elegant. Ik was eigenlijk ook al van het veld, maar sprong nog even in voor een geblesseerde teamgenoot - met een elleboogstoot tot gevolg. Na die pasfoto's moeten we dringend naar de dokter voor intentingen, een medische check-up, radiologie van de longen, om nog niet te spreken over het bewijs van maandelijks inkomen, goed gedrag en zeden, ziekteverzekering, ... Noem maar op.

Voor Thelma is het nog helemaal onbekend terrein. We spreken al eens over Zuid-Afrika, maar wat zou ze zich daarbij voorstellen? We zeggen haar dat we met het vliegtuig gaan, maar ze kent voorlopig enkel auto en fiets. We hebben nog geen foto's getoond, omdat we ook nog niet weten waar we gaan wonen, en omdat drie maanden voor zo'n kind nog een eeuwigheid is. Ook over de opvang hebben we nog geen nieuws. Bernard is er om voor haar te zorgen tot we iets supergoeds en heel betrouwbaars hebben gevonden waar ze zich echt thuis voelt. Wellicht maar voor twee à drie dagen, zodat het ook voor haar iets speciaals wordt.

En voor daarna twijfelen we ook nog. Allez, ik toch. Eigenlijk mag ze naar school als we terug zijn, maar wordt dat niet veel ineens? Terug uit Zuid-Afrika en meteen weer aanpassen aan een nieuwe omgeving? Ik dacht aanvankelijk om haar nog een maandje naar de onthaalmoeder te laten gaan, omdat ze daar zo content is, maar iemand zei me onlangs dat ze ook daar weer zal moeten wennen, en dan een maand later weer moet veranderen. Hmm. Wat zouden jullie doen? We hoeven natuurlijk ook niet meteen te beslissen en kunnen nog wat afwachten tot we weten wat ze van Zuid-Afrika vindt, maar we moeten natuurlijk wel de onthaalmoeder en de school op tijd op de hoogte brengen.

Voorlopig speelt alles zich voor haar nog in het hier en nu af. Luid roepen dat ze een meisje is en ondertussen een megaboer laten, tot grote hilariteit van ons tweeën en tot haar eigen stijgende verbazing, of lezen met oma in een boekje, en bij het kleine visje zeggen 'Temmavis', bij de grotere vis 'mamavis', en bij de walvis ... 'omavis'! Tot licht ongenoegen van mijn moeder uiteraard ...