Thelma vermeed het dus een hele tijd om 'mama' te zeggen tegen mij. Wel 'mamama', 'mamamama', om mij ervan te verzekeren dat ze het kon, maar het gewoon nog even uitstelde. En ze keek ook naar mij als we vroegen waar mama was, dus ze wist wel van mijn bestaan af. Ook speeltjes kwamen vlot mijn kant uit als we vroegen om ze even naar mama te brengen. En ze kon de twee lettergrepen ook apart zeggen, en dan zei ze 'mama' tegen een deur, of een speeltje, of langsglijdende huizen vanuit de buggy. Maar nooit tegen mij.
Mijn moeder zei vorige week langs haar neus weg dat ik dat ook niet deed toen ik zo klein was, dus dat verklaart al een en ander. Ik zei als peuter trouwens ook 'Hugo' en 'Ingrid' tegen mijn ouders, niet 'mama' en 'papa', tot groot ongenoegen van mijn onthaalmoeder. Dat kwam natuurlijk omdat mijn ouders ook vooral elkaars voornamen zeiden, afgewisseld met de koosnamen 'bonus' en 'schete', omdat ze lichtjes allergisch waren aan ouders die ook tegen elkaar 'mama' en 'papa' zeiden.
Soit, Thelma zegt de laatste week opeens heel vlot 'mama'. En weet je tegen wie? Tegen papa.
Tegen mij zegt ze nu ook af en toe 'papa', gelukkig maar. Ik wil de vaderrol met plezier op mij nemen. Waar een genderkritische opvoeding al niet toe kan leiden, nietwaar?
maandag 31 oktober 2011
zaterdag 29 oktober 2011
Writers' blog
Mijn eerste kleine writers' block op deze blog. Ik had een viertal berichten in mijn hoofd, maar het kwam er niet van, en nu lijken ze allemaal verdwenen. Ze waren in elk geval niet van die aard om hier samen te plaatsen in een coherent verhaal. Incoherent dan maar ...
Mijn eerste drempel kwam er bij mijn grote verwondering over hoezeer Thelma vooruitgaat en mijn idee om daar nog eens iets over te schrijven. De woordjes, de 'movekes', haar reacties, de links die ze legt. Maar ja, staat niet elke ouder compleet versteld van wat haar kleine kan?
En is dat wel zo interessant voor andere ouders, van kleintjes in dezelfde fase, van grote die aan vroeger herinnerd worden, voor mensen zonder kinderen? Wordt het dan niet het grote stoefboek? Zoals de oma die meekwam naar Muziek op Schoot en aan iedereen vertelde hoe fantastisch haar kleinzoon was, terwijl we allemaal zelf met zo'n prachtexemplaar in huis liepen, dat even fantastische dingen deed?
Mijn tweede drempel was een zwaar bericht over de redenen waarom je kinderen wil. We spraken erover op het werk en een collega met supertoffe kinderen van 16 en 18 zei dat daar helemaal niets rationeels voor te bedenken was: ze vragen energie, ze kosten geld, ze benemen je tijd, ze vreten aan je slaap (ook als ze pubers zijn), ze maken je ongerust...
Maar zelf had ik bijvoorbeeld geen tikkende oerklok, en vond ik het dus best wel een behoorlijk rationele beslissing. Ik had eigenlijk wel voldoende twijfels om dat engagement aan te gaan: je zet kinderen op de wereld die daar zelf niet voor kiezen, je weet niet hoe de wereld gaat evolueren, je weet niet hoezeer ze daartegen gewapend zullen zijn.
En geef toe, het is al bij al niet zo gezellig op deze opwarmende aardkloot met al haar oorlogen en financiële rampen, en de bevolking swingt nu al de pan uit. Je stuurt ze zelf maar mooi het leven in, de kleuterklas door, de lagere school, het middelbaar ... Het huiswerk, de keuzes, de vriendjes, de levensvragen, de emotionele ontdekkingstocht ... En ondertussen hopen dat er zich geen echte rampen gaan voltrekken.
Maar ik wist wel dat ik nooit 'nee' zou kunnen kiezen, dat ik heel veel liefde te geven had, dat we een redelijk kansrijk nest hadden om zo'n kleintje aan te bieden. Een warm nest met veel basisveiligheid, veel mondigheid, net genoeg geld en tijd, een gezellige thuis waar huiswerk maken niet zo'n opgave is en dat hopelijk altijd de juiste opvang kan bieden. En mijn broer zei op een bepaald moment dat de wereld er dertig jaar geleden niet veel beter uitzag, en zie, wij staan ook nog altijd recht.
Een ander argumenten dat vaak opduikt, is dat kinderen je jong houden: je beleeft je eigen kindertijd opnieuw, je puberteit ... En dat kinderen je beletten om te verstarren, zo zei mijn eigen moeder, dat ze je telkens opnieuw in vraag stellen. En dat je emoties zoveel verder reiken als je kinderen hebt: zowel naar de ene als naar de andere kant van het spectrum.
Maar elk argument heeft natuurlijk ook zijn tegenhanger: je blijft ook jong als je kunt blijven uitgaan zoveel je wil, als je wanneer dan ook kunt uitslapen, als je hyperimpulsief kunt blijven. Je verstart ook niet als je veel kunt gaan reizen, nieuwe mensen ontmoet, de boel eender wanneer kunt omgooien.
Alleen dat van de emoties vind ik echt kloppen, maar ik weet niet of dat wel zo'n troef is. Mijn hoofd lijkt soms een visbokaal met de tranen tot net aan de rand. Een tranenmeer waarvan af en toe een laag verdampt als het mooi weer is en waar in de herfst een paar extra golven komen aangerold ...
Dat was vroeger ook zo, maar nu duikt die emotionaliteit te pas en te onpas op, bij de meest cheesy momenten, zoals het trouwfeest bij de Bulgaarse buren in onze straat, toen het stijlloze geluk van de dansende Sleepstraatkleedjes afdroop, de dikke en magere lijven in veel blingbling gevangen zaten, een gehavend gebit de pret niet kon drukken ...
En dan ben je zo verwonderd door de sublieme schoonheid van zo'n kleintje, voel je de liefde haast fysiek, is het 'graag-zien' in de overtreffende trap, kan je intens gelukkig worden als je haar bezig ziet de wereld ontdekken. Is het zo'n irrationele oerkracht waar je van versteld staat en die je probeert op te vangen met al de rationaliteit die je in huis hebt, om dan uiteindelijk te beseffen dat het gewoon niet te vatten valt ...
En o ja, for the record, als ik 'Thelma' zegt, wijst ze sinds vandaag met een gekromd tikkend vingertje naar zichzelf. Ze heeft zichzelf ontdekt. De show kan beginnen.
Mijn eerste drempel kwam er bij mijn grote verwondering over hoezeer Thelma vooruitgaat en mijn idee om daar nog eens iets over te schrijven. De woordjes, de 'movekes', haar reacties, de links die ze legt. Maar ja, staat niet elke ouder compleet versteld van wat haar kleine kan?
En is dat wel zo interessant voor andere ouders, van kleintjes in dezelfde fase, van grote die aan vroeger herinnerd worden, voor mensen zonder kinderen? Wordt het dan niet het grote stoefboek? Zoals de oma die meekwam naar Muziek op Schoot en aan iedereen vertelde hoe fantastisch haar kleinzoon was, terwijl we allemaal zelf met zo'n prachtexemplaar in huis liepen, dat even fantastische dingen deed?
Mijn tweede drempel was een zwaar bericht over de redenen waarom je kinderen wil. We spraken erover op het werk en een collega met supertoffe kinderen van 16 en 18 zei dat daar helemaal niets rationeels voor te bedenken was: ze vragen energie, ze kosten geld, ze benemen je tijd, ze vreten aan je slaap (ook als ze pubers zijn), ze maken je ongerust...
Maar zelf had ik bijvoorbeeld geen tikkende oerklok, en vond ik het dus best wel een behoorlijk rationele beslissing. Ik had eigenlijk wel voldoende twijfels om dat engagement aan te gaan: je zet kinderen op de wereld die daar zelf niet voor kiezen, je weet niet hoe de wereld gaat evolueren, je weet niet hoezeer ze daartegen gewapend zullen zijn.
En geef toe, het is al bij al niet zo gezellig op deze opwarmende aardkloot met al haar oorlogen en financiële rampen, en de bevolking swingt nu al de pan uit. Je stuurt ze zelf maar mooi het leven in, de kleuterklas door, de lagere school, het middelbaar ... Het huiswerk, de keuzes, de vriendjes, de levensvragen, de emotionele ontdekkingstocht ... En ondertussen hopen dat er zich geen echte rampen gaan voltrekken.
Maar ik wist wel dat ik nooit 'nee' zou kunnen kiezen, dat ik heel veel liefde te geven had, dat we een redelijk kansrijk nest hadden om zo'n kleintje aan te bieden. Een warm nest met veel basisveiligheid, veel mondigheid, net genoeg geld en tijd, een gezellige thuis waar huiswerk maken niet zo'n opgave is en dat hopelijk altijd de juiste opvang kan bieden. En mijn broer zei op een bepaald moment dat de wereld er dertig jaar geleden niet veel beter uitzag, en zie, wij staan ook nog altijd recht.
Een ander argumenten dat vaak opduikt, is dat kinderen je jong houden: je beleeft je eigen kindertijd opnieuw, je puberteit ... En dat kinderen je beletten om te verstarren, zo zei mijn eigen moeder, dat ze je telkens opnieuw in vraag stellen. En dat je emoties zoveel verder reiken als je kinderen hebt: zowel naar de ene als naar de andere kant van het spectrum.
Maar elk argument heeft natuurlijk ook zijn tegenhanger: je blijft ook jong als je kunt blijven uitgaan zoveel je wil, als je wanneer dan ook kunt uitslapen, als je hyperimpulsief kunt blijven. Je verstart ook niet als je veel kunt gaan reizen, nieuwe mensen ontmoet, de boel eender wanneer kunt omgooien.
Alleen dat van de emoties vind ik echt kloppen, maar ik weet niet of dat wel zo'n troef is. Mijn hoofd lijkt soms een visbokaal met de tranen tot net aan de rand. Een tranenmeer waarvan af en toe een laag verdampt als het mooi weer is en waar in de herfst een paar extra golven komen aangerold ...
Dat was vroeger ook zo, maar nu duikt die emotionaliteit te pas en te onpas op, bij de meest cheesy momenten, zoals het trouwfeest bij de Bulgaarse buren in onze straat, toen het stijlloze geluk van de dansende Sleepstraatkleedjes afdroop, de dikke en magere lijven in veel blingbling gevangen zaten, een gehavend gebit de pret niet kon drukken ...
En dan ben je zo verwonderd door de sublieme schoonheid van zo'n kleintje, voel je de liefde haast fysiek, is het 'graag-zien' in de overtreffende trap, kan je intens gelukkig worden als je haar bezig ziet de wereld ontdekken. Is het zo'n irrationele oerkracht waar je van versteld staat en die je probeert op te vangen met al de rationaliteit die je in huis hebt, om dan uiteindelijk te beseffen dat het gewoon niet te vatten valt ...
En o ja, for the record, als ik 'Thelma' zegt, wijst ze sinds vandaag met een gekromd tikkend vingertje naar zichzelf. Ze heeft zichzelf ontdekt. De show kan beginnen.
dinsdag 18 oktober 2011
Een dagje ponnekeblom
Thelma is een dagje gaan spelen bij de familie Ponnekeblom en ze had de tijd van haar leven! Stappen tot je beseft dat je stapt, dan snel doen alsof je al lang van plan was om te gaan zitten (want ze had iets heel interessants gezien onder tafel), koekjes graaien (en later ook nog pannekoeken smullen), lekker onderuit schuiven in de zetel, fruitpap al dansend, buiken vergelijken, het kon niet op!
maandag 10 oktober 2011
Thelma stapt!
Uit gewoonte neemt ze nog altijd een vinger vast, maar ze kan het! Zeven, acht, negen stappen zonder haar evenwicht te verliezen. Om daarna wel uitgeput en trots in onze armen te vallen. Goed voor vader, die morgen voor twee weken op tournee vertrekt en bij terugkomst niet gaat moeten vaststellen dat ze helemaal zonder handjes kan stappen.
Ondertussen loop ik van huisarts naar radioloog naar huisarts naar de osteopaat om iets te laten fiksen dat sinds de bevalling pijn doet. Mijn staartbeen met name. Toen ik tijdens mijn arbeid nog thuis was om de weeën op te vangen, heb ik een enorme pijnscheut gevoeld, waarop de vroedvrouw me geruststelde dat het gewoon Thelma's hoofdje was dat passeerde. Miljaar! Gelukkig ging die pijn toen snel weer weg, en kon ik me op het echte werk concentreren.
Maar de pijn nam de laatste tijd toe. Blijkbaar kennen wel meer vrouwen dat. Een vriendin van mij had er ook last van gehad, en mijn schoonzus had ook een enorme krak gehoord tijdens haar bevalling, maar zij hebben er niets aan gedaan. Bij de eerste is het na anderhalf jaar vanzelf weggegaan, de tweede leert er zo goed als het kan mee leven.
Mijn eerste idee was dus ook om het nog even af te wachten. Het zag er echter niet naar uit dat het over een drietal maanden vanzelf zou weggaan, dus ging ik toch maar naar de huisarts. Die voelde zelfs niet eens waar mijn staartbeentje zat en dacht dat het naar binnen was gericht. Zeker geen gevolg van de bevalling dus, want dan zou het naar buiten staan. Wat wel kon, is dat ik ooit mijn staartbeen heb ontwricht en dat mijn lieve Thelma bij de bevalling de ligamenten heeft beschadigd.
Wanneer ik dat staartbeen ooit kan hebben ontwricht, weet ik wel: twintig jaar geleden ben ik met een vriendinnetje gaan muurklimmen, en koppig als ik was heb ik zo lang mogelijk mijn romp en benen in een hoek van 90° laten staan bij het afdalen. Tot ik tien centimeter boven de vloer hing en mijn vriendin me voor de grap liet vallen door de touwen los te laten ... Niet hoog, maar wel heel pijnlijk. Maar kennelijk niet zo pijnlijk, toch niet langdurig, om toen een hele reeks dokters af te lopen.
Wel een plausibel verhaal als je 't mij vraagt: vallen in zithouding en daar een ontwricht staartbeen aan overhouden. Maar toch voor alle zekerheid naar de radioloog, aldus de huisarts. De radioloog schrok van de beelden en zei dat mijn ligamenten waarschijnlijk ooit gescheurd zijn, min of meer zijn vastgegroeid en dan weer onzacht uitgerekt zijn bij de bevalling.
Dus weer met de foto's naar de huisarts, die ook best schrok en zich afvroeg waarom ik zolang had gewacht om te komen: je kon gewoon zien dat het wel pijn moest doen. Hij wou eerst een second opinion bij een chirurg, maar zei ook dat er misschien een pin in moest, of dat het misschien wel verwijderd kon worden, aangezien je dat eigenlijk toch niet nodig hebt, zo'n voorhistorisch uitsteeksel.
Maar de geconsulteerde chirurg was daar helemaal niet voor te vinden: het blijft tenslotte het einde van je ruggengraat, er komen heel wat zenuwen in uit, en allerlei spieren hangen eraan vast. De osteopaat dan maar, die vandaag zag dat mijn staartbeen niet louter ontwricht was, maar gewoon ooit in tweeën gebroken.
Hij heeft het dus ook niet op zijn plaats kunnen duwen, maar probeert het wel weer mobiel te krijgen. Hij was ook niet te vinden voor een operatie, tenzij er echt niets anders op zat, maar hij had er geen goeie ervaringen mee en het littekenweefsel zou enkel tot complicaties leiden ... Weg mijn stoer verhaal van de pin in het staartbeen (gelukkig maar).
De huisarts had gezegd dat ik het een keer zonder verdoving moest ondergaan als test (wel met Dafalgan van 1 g een uur op voorhand), en dat ik plaatselijke verdoving zou krijgen als het zonder verdoving niet lukte. Maar om een lang verhaal kort te maken: mijn grote schrik voor oeverloos veel pijn is voorbarig gebleken.
Met een Dafalgan ging het zonder enig probleem. Net zoals bij de bevalling: vrezen dat het veel pijn zou doen en dan uiteindelijk opgelucht ademhalen. Nu alleen maar hopen dat de nawerkingen niet zoveel last veroorzaken als toen in de kraamkliniek, want dat was toch wel meer dan doorbijten. Volgende week op controle en hopen dat het beentje zich in al zijn hernieuwde mobiliteit staande heeft gehouden.
Ondertussen loop ik van huisarts naar radioloog naar huisarts naar de osteopaat om iets te laten fiksen dat sinds de bevalling pijn doet. Mijn staartbeen met name. Toen ik tijdens mijn arbeid nog thuis was om de weeën op te vangen, heb ik een enorme pijnscheut gevoeld, waarop de vroedvrouw me geruststelde dat het gewoon Thelma's hoofdje was dat passeerde. Miljaar! Gelukkig ging die pijn toen snel weer weg, en kon ik me op het echte werk concentreren.
Maar de pijn nam de laatste tijd toe. Blijkbaar kennen wel meer vrouwen dat. Een vriendin van mij had er ook last van gehad, en mijn schoonzus had ook een enorme krak gehoord tijdens haar bevalling, maar zij hebben er niets aan gedaan. Bij de eerste is het na anderhalf jaar vanzelf weggegaan, de tweede leert er zo goed als het kan mee leven.
Mijn eerste idee was dus ook om het nog even af te wachten. Het zag er echter niet naar uit dat het over een drietal maanden vanzelf zou weggaan, dus ging ik toch maar naar de huisarts. Die voelde zelfs niet eens waar mijn staartbeentje zat en dacht dat het naar binnen was gericht. Zeker geen gevolg van de bevalling dus, want dan zou het naar buiten staan. Wat wel kon, is dat ik ooit mijn staartbeen heb ontwricht en dat mijn lieve Thelma bij de bevalling de ligamenten heeft beschadigd.
Wanneer ik dat staartbeen ooit kan hebben ontwricht, weet ik wel: twintig jaar geleden ben ik met een vriendinnetje gaan muurklimmen, en koppig als ik was heb ik zo lang mogelijk mijn romp en benen in een hoek van 90° laten staan bij het afdalen. Tot ik tien centimeter boven de vloer hing en mijn vriendin me voor de grap liet vallen door de touwen los te laten ... Niet hoog, maar wel heel pijnlijk. Maar kennelijk niet zo pijnlijk, toch niet langdurig, om toen een hele reeks dokters af te lopen.
Wel een plausibel verhaal als je 't mij vraagt: vallen in zithouding en daar een ontwricht staartbeen aan overhouden. Maar toch voor alle zekerheid naar de radioloog, aldus de huisarts. De radioloog schrok van de beelden en zei dat mijn ligamenten waarschijnlijk ooit gescheurd zijn, min of meer zijn vastgegroeid en dan weer onzacht uitgerekt zijn bij de bevalling.
Dus weer met de foto's naar de huisarts, die ook best schrok en zich afvroeg waarom ik zolang had gewacht om te komen: je kon gewoon zien dat het wel pijn moest doen. Hij wou eerst een second opinion bij een chirurg, maar zei ook dat er misschien een pin in moest, of dat het misschien wel verwijderd kon worden, aangezien je dat eigenlijk toch niet nodig hebt, zo'n voorhistorisch uitsteeksel.
Maar de geconsulteerde chirurg was daar helemaal niet voor te vinden: het blijft tenslotte het einde van je ruggengraat, er komen heel wat zenuwen in uit, en allerlei spieren hangen eraan vast. De osteopaat dan maar, die vandaag zag dat mijn staartbeen niet louter ontwricht was, maar gewoon ooit in tweeën gebroken.
Hij heeft het dus ook niet op zijn plaats kunnen duwen, maar probeert het wel weer mobiel te krijgen. Hij was ook niet te vinden voor een operatie, tenzij er echt niets anders op zat, maar hij had er geen goeie ervaringen mee en het littekenweefsel zou enkel tot complicaties leiden ... Weg mijn stoer verhaal van de pin in het staartbeen (gelukkig maar).
De huisarts had gezegd dat ik het een keer zonder verdoving moest ondergaan als test (wel met Dafalgan van 1 g een uur op voorhand), en dat ik plaatselijke verdoving zou krijgen als het zonder verdoving niet lukte. Maar om een lang verhaal kort te maken: mijn grote schrik voor oeverloos veel pijn is voorbarig gebleken.
Met een Dafalgan ging het zonder enig probleem. Net zoals bij de bevalling: vrezen dat het veel pijn zou doen en dan uiteindelijk opgelucht ademhalen. Nu alleen maar hopen dat de nawerkingen niet zoveel last veroorzaken als toen in de kraamkliniek, want dat was toch wel meer dan doorbijten. Volgende week op controle en hopen dat het beentje zich in al zijn hernieuwde mobiliteit staande heeft gehouden.
dinsdag 4 oktober 2011
Bellenblazen
Thelma kan bellenblazen! Oké, we houden het ringetje zelf op de juiste afstand van haar mond, want anders eet ze het bijna op, we houden het flesje zelf vast, om niet de hele living in een sopje te zetten, maar dan blaast ze zacht een hele reeks blinkende bellen. En is ze ontzettend kwaad als we ermee ophouden. Verongelijkt, ontgoocheld, diep gekwetst, in de steek gelaten, met luid geschreeuw en dikke biggelende tranen die dat moeten illustreren.
Ze heeft al lang een obsessie met blazen: als we in de tuin aankomen met de fiets, moet ik altijd het plastieken groene strandwindmolentje in gang blazen en dan giert ze het uit, als er paardenbloemen in de tuin staan, wil ze die omver blazen, als ik in haar gezicht blaas, knijpt ze lachend haar ogen dicht. Alleen voor haar eerste kaarsje was ze nog net niet klaar, maar schattig waren die pogingen wel.
Ze staat natuurlijk ook al weer drie maanden verder. Drie maanden, waarin ze een drietal pasjes alleen zet met haar nieuwe schoenen, waarin ze een paar nieuwe woordjes kent, zoals 'kaka' voor het welbekende fenomeen, 'iesch' voor 'vis' en 'op' voor 'deksel op de pot' en 'alles is op'.
En dierengeluiden natuurlijk. 'K(w)aak' zegt ze voor een kikker, 'mui' voor een koe en 'iiiiiiiiiiiii' voor een paard. Als ze die toevallig ergens ziet, dat spreekt, want het spelletje 'wat zegt de hond/poes/koe/olifant?' speelt ze voorlopig nog niet mee.
Haar eerste woord was 'tsch' voor 'poes', maar dat is ondertussen 'pfff' geworden. 'Tuut' is 'th-tjh' geworden, en 'ik wil nog' was eerst 'ko' en is nu 'kù', liefst op een vragend toontje. Een hond is nog altijd 'ouwouf', gelukkig maar, anders raken we helemaal de draad kwijt. 'Edaaa' voor 'daag' zegt ze niet meer, en 'baba' voor om het even welk familielid is ook verdwenen. 'Papa' zegt ze eigenlijk ook, maar het is nog altijd 'pepà' en het liefst tien keer na elkaar.
'Mama' vooralsnog niet. Ik wacht geduldig af!
Ze heeft al lang een obsessie met blazen: als we in de tuin aankomen met de fiets, moet ik altijd het plastieken groene strandwindmolentje in gang blazen en dan giert ze het uit, als er paardenbloemen in de tuin staan, wil ze die omver blazen, als ik in haar gezicht blaas, knijpt ze lachend haar ogen dicht. Alleen voor haar eerste kaarsje was ze nog net niet klaar, maar schattig waren die pogingen wel.
Ze staat natuurlijk ook al weer drie maanden verder. Drie maanden, waarin ze een drietal pasjes alleen zet met haar nieuwe schoenen, waarin ze een paar nieuwe woordjes kent, zoals 'kaka' voor het welbekende fenomeen, 'iesch' voor 'vis' en 'op' voor 'deksel op de pot' en 'alles is op'.
En dierengeluiden natuurlijk. 'K(w)aak' zegt ze voor een kikker, 'mui' voor een koe en 'iiiiiiiiiiiii' voor een paard. Als ze die toevallig ergens ziet, dat spreekt, want het spelletje 'wat zegt de hond/poes/koe/olifant?' speelt ze voorlopig nog niet mee.
Haar eerste woord was 'tsch' voor 'poes', maar dat is ondertussen 'pfff' geworden. 'Tuut' is 'th-tjh' geworden, en 'ik wil nog' was eerst 'ko' en is nu 'kù', liefst op een vragend toontje. Een hond is nog altijd 'ouwouf', gelukkig maar, anders raken we helemaal de draad kwijt. 'Edaaa' voor 'daag' zegt ze niet meer, en 'baba' voor om het even welk familielid is ook verdwenen. 'Papa' zegt ze eigenlijk ook, maar het is nog altijd 'pepà' en het liefst tien keer na elkaar.
'Mama' vooralsnog niet. Ik wacht geduldig af!
Abonneren op:
Posts (Atom)