Thelma is steeds meer bezig met de wereld rondom ons. Ze pikte vroeger wel al eens iets op van de radio, maar nu blijft het hangen en stelt ze er ook steeds meer vragen over. Toen ik haar dinsdag ging ophalen bij mijn vader, zat ze ostentatief triest voor het raam met een speelgoedleeuw in de handen. Toen ik met gebaren en gespeeld verbaasd vroeg wat er aan de hand was, schoot ze in slow motion met haar wijsvinger het leeuwtje dood en trok ze een nog triester en theatraler gezicht.
'De leeuw is doodgeschoten, snif snif'. Mijn vader had haar naar aanleiding van de volgens hem licht geniale strip in Humo (opgezette leeuwenkop aan de muur zonder tanden met tandartspatiënt op de voorgrond met dierlijk gebit) verteld van Cecil de leeuw die door de Amerikaanse tandarts een kopje kleiner was gemaakt. Ik heb er geen vegetarisch lesje van gemaakt dat wij ook dieren doden, maar heb haar verdriet beaamd en ben maar doorgegaan op het positieve nieuws dat meer en meer vliegtuigmaatschappijen nu geen jachttrofeeën meer willen vervoeren. En ik heb besloten dat de Humo en het Knuffelbos toch nog beter even gecensureerd worden.
En daarna kwam de ontvoering van het Duitse meisje voor losgeld en haar uiteindelijke moord op het radionieuws in de auto. Je wil een kind dat onheil nog besparen, vandaar dat we bij het televisiejournaal altijd onze vinger op de afstandsbediening houden, maar je wil het tegelijk ook een beetje waarschuwen, zorgen dat ze niet in smoesjes trapt van vreemden en zich echt verweert. En het principe blijven huldigen dat ze oud genoeg zijn voor een antwoord als ze zelf de vraag stellen. Het blijft een moeilijke evenwichtsoefening. In dit geval nog meer omdat ontvoeringen al bij al uitzonderlijk zijn, ook al komt het soms akelig dichtbij, en omdat je weet dat statistisch gezien bekenden soms de grootste boosdoeners zijn.
En Thelma is al zo vaak bezig met dieven en inbrekers, wellicht door haar prille ervaringen in Zuid-Afrika, en alles wat ze er nadien nog over hoorde. Daarbij komt nog dat ons bootje tijdens onze vakantie is gestolen vanop het bedrijventerrein van mijn lief: het was net helemaal opgeknapt, met een vloertje in restjes tropisch hardhout toe. De motor zat er gelukkig niet op, maar triest bleef het wel. Een projectje van een dik jaar, dat eindelijk af was. Ik ging er al vanuit dat het ooit wel zou gestolen worden, maar dan op het water, omdat je hier op de Muide toch zoveel over diefstallen hoort, maar je hoopt toch dat iedereen eens met zijn fikken van andermans gerief blijft.
Vrijdagnacht was ik nog getuige van een fietsdiefstal toen ik de gordijnen van onze slaapkamer wou dichttrekken. Ik heb nog geroepen, maar net op dat moment hadden twee jongeren de vintage elektrofiets van mijn buurman al losgerukt van de paal. De politie stond hier na mijn oproep toevallig binnen de minuut, zijn met schijnwerpers de buurt afgegaan, maar zonder resultaat. Ik heb een verklaring afgelegd, maar veel zal het allemaal niet baten. Bezit maakt onvrij, zullen we maar denken.
zondag 23 augustus 2015
donderdag 6 augustus 2015
YES
Mijn NIPT is normaal, zo mailde mijn gynaecologe een uurtje geleden. Oef! Ik ben opgelucht en blij en opgelucht en blij. Dat het wat voeten in de aarde gehad heeft tot nu toe, is een understatement (zie hieronder) en daar kwam vanmorgen nog wat geharrewar bij. Na alle heisa van de voorbije weken werd ik vandaag tijdens het ontbijt al opgejaagd door mijn tafelgenoten of er nog geen mail was, of er nu nog altijd geen mail was, of ik niet zelf zou bellen, of ik nu echt niet zelf zou bellen, of ik misschien niet durfde zelf te bellen? En of ik me dan niet eens goed kwaad zou maken?
Ik draalde, want de secretaresse had me verzekerd dat ze meteen zou mailen als de resultaten er waren, en er waren opnieuw nog maar net twee weken verstreken ... Groepsdruk zorgde er echter voor dat ik toch belde -- met het gekende antwoord. Er was nog geen fax aangekomen (en ook geen brief dus) en mijn gegevens lagen klaar om me meteen te mailen als er iets binnenrolde. De resultaten konden twee à drie weken op zich laten wachten, dus ik hoefde ook helemaal niet zelf te bellen. Bekende info dus.
Terug aan de ontbijttafel vroeg iedereen waarom ik me niet eens kwaad had gemaakt. Dat ik over me heen liet lopen. Maar wat heeft het nu voor zin om een lieve secretaresse kwaad toe te spreken en zich te laten verontschuldigen, als die zelf geen enkele fout heeft gemaakt? Hopen dat zij die kwaadheid doorgeeft aan de gynaecologe en zij op haar beurt aan het labo? Geen enkele zin had ik daarin en ik werd zelf al kwader en kwader dat ik mezelf zo onder druk had laten zetten.
De enige die een kwade mail verdiende, was het labo dat me sinds de vergissing, zo ergens rond 17 juni, nog niets had laten weten. Dat het ongehoord was, en hoogst onprofessioneel om daar geen enkele duiding noch excuses over aan te bieden. Ik heb het relaas dus nog eens omstandig uit de doeken gedaan in een mail aan het labo met mijn gynaecologe in cc, en gevraagd op welke manier het labo denkt die fout recht te zetten. En daarmee is de kous nu eventjes af.
Een uur later kreeg ik al een mail van mijn gynaecologe dat mijn NIPT normaal was (met dubbel uitroepteken) en dat ze hoopte dat ik nu van dat goede nieuws kon genieten. Wat ik ook volop doe, aan het zwembad met een krant en een tonic sin gin. Of ik nu een dochter of zoon krijg, was het laatste van mijn zorgen, maar groepsdruk heeft er weer maar eens voor gezorgd dat ik toch nog een mailtje heb gestuurd ... En nu naar buiten, terug de zon in!
Ik draalde, want de secretaresse had me verzekerd dat ze meteen zou mailen als de resultaten er waren, en er waren opnieuw nog maar net twee weken verstreken ... Groepsdruk zorgde er echter voor dat ik toch belde -- met het gekende antwoord. Er was nog geen fax aangekomen (en ook geen brief dus) en mijn gegevens lagen klaar om me meteen te mailen als er iets binnenrolde. De resultaten konden twee à drie weken op zich laten wachten, dus ik hoefde ook helemaal niet zelf te bellen. Bekende info dus.
Terug aan de ontbijttafel vroeg iedereen waarom ik me niet eens kwaad had gemaakt. Dat ik over me heen liet lopen. Maar wat heeft het nu voor zin om een lieve secretaresse kwaad toe te spreken en zich te laten verontschuldigen, als die zelf geen enkele fout heeft gemaakt? Hopen dat zij die kwaadheid doorgeeft aan de gynaecologe en zij op haar beurt aan het labo? Geen enkele zin had ik daarin en ik werd zelf al kwader en kwader dat ik mezelf zo onder druk had laten zetten.
De enige die een kwade mail verdiende, was het labo dat me sinds de vergissing, zo ergens rond 17 juni, nog niets had laten weten. Dat het ongehoord was, en hoogst onprofessioneel om daar geen enkele duiding noch excuses over aan te bieden. Ik heb het relaas dus nog eens omstandig uit de doeken gedaan in een mail aan het labo met mijn gynaecologe in cc, en gevraagd op welke manier het labo denkt die fout recht te zetten. En daarmee is de kous nu eventjes af.
Een uur later kreeg ik al een mail van mijn gynaecologe dat mijn NIPT normaal was (met dubbel uitroepteken) en dat ze hoopte dat ik nu van dat goede nieuws kon genieten. Wat ik ook volop doe, aan het zwembad met een krant en een tonic sin gin. Of ik nu een dochter of zoon krijg, was het laatste van mijn zorgen, maar groepsdruk heeft er weer maar eens voor gezorgd dat ik toch nog een mailtje heb gestuurd ... En nu naar buiten, terug de zon in!
NIPT
En toen koos ik dus voor NIPT, de Niet-Invasieve Prenatale Test die een punctie vervangt. Waarom weet ik niet echt. Ik ben 36 en Bernard 45, maar een echt risico is dat niet bij een tweede kind. Gewoon omdat het kan? En omdat het 99,8% zekerheid geeft? Al is ook dat relatief, want je moet een papier ondertekenen dat je goed beseft dat niet het hele DNA van je ongeboren kleintje wordt ontrold, maar alleen die drie chromosomatische afwijkingen. En het geslacht, als je dat wil.
We kozen 'ja' omdat we geen echt tegenargument hadden, en de nieuwe gynaecologe vond het ook geen slecht idee nu die test er was, vandaar. Maar ... Wat meer zekerheid moest bieden, heeft tot vandaag net minder zekerheid geboden. De eerste bloedafname gebeurde op een doordeweekse donderdag op 11,5 weken. Zes dagen later kreeg ik een telefoontje dat er niet genoeg foetale cellen in het staal zaten. Geen nood, gebeurt wel vaker, en ik ging die woensdag meteen terug voor een tweede staal, op 12,5 weken.
De resultaten laten normaal gezien zo'n 2 à 3 weken op zich wachten. Twee weken na het tweede bloedstaal vergat ik te bellen, ook al had mijn lief me daar nog lief aan herinnerd. Maar ja, 2 à 3 weken zijn tot nader order nog altijd meer dan twee weken, dus ik zou wel ergens tussen de 2 à 3 weken even bellen, en verwachtte eigenlijk zelf een telefoontje van de gynaecologe in de tussentijd. Ondertussen was ik dus een goeie 15 weken ver.
Op exact drie weken dacht ik eraan om zelf toch eens te bellen. Bleek dat mijn gynaecologe net sinds een dag of zes op reis was, en dat nog voor iets meer dan twee weken ... Dat zou de teller op 17 weken brengen, wat ik toch wel wat veel vond. Ik belde dus naar het ziekenhuis of daar geen resultaten waren aangekomen. Nee dus, want ik had het bloedstaal in de privépraktijk afgeleverd. Ik kon eens proberen bij een van de twee gynaecologen die mijn gynaecologe verving, je wist maar nooit.
Na twee dagen kon ik de vervangende gynaecologe bereiken. De secretaresse kon me ook daar verzekeren dat ze niets had ontvangen. Om het wachten wat te verzachten, raadde ze me aan om rechtstreeks naar het UZ te bellen en te vragen om de resultaten nog eens door te sturen naar het thuisadres van de vervangster. Zo gezegd, zo gedaan. Helaas belde ik op een vrijdag en was de post net weg. Ze zou het meteen in orde brengen en op maandag met de post meegeven. We klokken af op 16 weken.
Als de post haar werk correct deed en de brief vertrok op maandag, zou die op dinsdag aankomen. Ik kon meteen ook dinsdag bellen, en wat bleek: het UZ had geen staal. Geen staal. Huh? Zouden ze nu weer te weinig staal gehad hebben en me dit keer niet hebben gebeld? Zou mijn staal verloren zijn gegaan? De secretaresse kon me niet veel meer aanraden dan bij mijn eigen gynaecologe ten rade te gaan en ze kon me wel al melden dat die laatste al op vrijdag bereikbaar was in het ziekenhuis. Nog drie keer slapen dus.
Dat was echt typisch ik: ervan uitgaan dat alles wel in orde is en dus niet op exact twee weken bellen, toen mijn gynaecologe blijkbaar aan haar laatste werkdag bezig was, maar gewoon nog even aanmodderen. Ik begon me nu toch echt een beetje zorgen te maken. Ik ben meestal de kalmte zelve, maar het zou toch eens ... Stel dat die resultaten niet goed waren, of dat het staal effectief verloren was, dan zouden er weer twee à drie weken bijkomen. En als ik dan nog voor een onderbreking moest kiezen, dan zat ik al op 19 weken. En was ik bovendien op reis, wat de teller op 20 à 21 bracht. En dan nog een verplichte punctie, en weer twee weken wachten op resultaten ...
Nu ja, vooruitlopen had geen zin, en wanhopen nog minder, en er zat niets anders op dan gewoon nog een paar dagen te wachten en dan uitleg te vragen. De telefoon van de afdeling gynaecologie leek wel de hele voormiddag bezet of onderbemand, maar uiteindelijk kon ik toch iemand bereiken. Die kon me vriendelijk melden dat mijn gynaecologe daar inderdaad was geweest, maar ondertussen alweer naar huis vertrokken was. Ik kon dus het best naar de privépraktijk bellen. Maar daar stond natuurlijk nog steeds het antwoordapparaat met de out of office klaar!
Nog een dag wachten ging niet lukken, en ik bedacht me ineens dat ik via-via het e-mailadres had van mijn gynaecologe. Ik heb het hele relaas dus per mail uit de doeken gedaan en kreeg een uur later al telefoon. Dat het labo waarnaar het staal wordt opgestuurd voordat het naar het UZ gaat in eerste instantie ook van niets wist. Dat mijn gynaecologe erop had aangedrongen om toch nog eens goed te zoeken en dat ze dan uiteindelijk een buisje gevonden hadden op mijn naam. Dat het andere buisje blijkbaar naar Frankrijk was gestuurd, omdat ze niet alleen met het UZ maar ook met een Frans ziekenhuis samenwerken ...
Ik vroeg of dat staal nog bruikbaar zou zijn, maar ik kon al bevroeden van niet. Mijn gynaecologe was er het hart van in. Ze had dat nog nooit meegemaakt. Ze liet de resultaten ook altijd naar de patiënte zelf sturen als ze in die periode op reis was, maar aangezien ze mijn resultaten de dag voor haar verlof nog verwachtte, had ze dat in mijn geval niet gevraagd. Dat die brief er niet was de dag voor haar verlof, had natuurlijk ook geen belletje doen rinkelen, en de rest van de saga staat hierboven beschreven ... Er zat dus ook volgens haar niets anders op dan een nieuw staal af te staan.
Ik zou de dag nadien meteen langsgaan, maar de tijd werd wat krap (typisch ik) en ik belde voor ik vertrok (slim). De secretaresse zei me dat ik helemaal niet zelf hoefde te komen: het labo zou de week nadien aan huis komen om het goed te maken. Ook goed. Ze zouden me zelf bellen voor een afspraak. Nog beter. Maar aangezien ik maandagnamiddag nog steeds geen telefoon had gekregen en dinsdag de nationale feestdag was en ik vrijdag al op reis vertrok, belde ik maar zelf. Een afspraak op woensdag ging niet meer, maar donderdag kon wel nog. Donderdag dus. Bijna achttien weken.
Mijn lief vond donderdag te laat. Wat als er nog iets tussenkwam? Hij had gelijk en ik belde dus of ik toch niet zelf kon komen. Geen probleem, maar niet op maandag, want op dinsdag is er geen post. Ook niet op dinsdag, want nationale feestdag. Woensdag dus. Ik moest in de buurt zijn, maar de tijd werd wat krap (typisch ik), dus ik heb het dan toch maar op donderdag gehouden. Ik lag nog maar een paar uur in bed, want Gentse feesten, ah ja, maar ik heb toch maar mooi een alcoholloos staal afgestaan.
En morgen zijn er dus opnieuw twee weken gepasseerd en ben ik bijna twintig weken ver. En als alles goed gaat, haha, krijg ik een mailtje (!) met de resultaten. Dat we dat in deze postmoderne tijden nog mogen meemaken! En dan hoop ik maar dat alles in orde blijkt ... En dan kunnen we hier in de Provence misschien nog eentje drinken op dat jongetje/meisje (schrappen wat niet past) van twintig weken oud. Als dat niet NIPT is.
We kozen 'ja' omdat we geen echt tegenargument hadden, en de nieuwe gynaecologe vond het ook geen slecht idee nu die test er was, vandaar. Maar ... Wat meer zekerheid moest bieden, heeft tot vandaag net minder zekerheid geboden. De eerste bloedafname gebeurde op een doordeweekse donderdag op 11,5 weken. Zes dagen later kreeg ik een telefoontje dat er niet genoeg foetale cellen in het staal zaten. Geen nood, gebeurt wel vaker, en ik ging die woensdag meteen terug voor een tweede staal, op 12,5 weken.
De resultaten laten normaal gezien zo'n 2 à 3 weken op zich wachten. Twee weken na het tweede bloedstaal vergat ik te bellen, ook al had mijn lief me daar nog lief aan herinnerd. Maar ja, 2 à 3 weken zijn tot nader order nog altijd meer dan twee weken, dus ik zou wel ergens tussen de 2 à 3 weken even bellen, en verwachtte eigenlijk zelf een telefoontje van de gynaecologe in de tussentijd. Ondertussen was ik dus een goeie 15 weken ver.
Op exact drie weken dacht ik eraan om zelf toch eens te bellen. Bleek dat mijn gynaecologe net sinds een dag of zes op reis was, en dat nog voor iets meer dan twee weken ... Dat zou de teller op 17 weken brengen, wat ik toch wel wat veel vond. Ik belde dus naar het ziekenhuis of daar geen resultaten waren aangekomen. Nee dus, want ik had het bloedstaal in de privépraktijk afgeleverd. Ik kon eens proberen bij een van de twee gynaecologen die mijn gynaecologe verving, je wist maar nooit.
Na twee dagen kon ik de vervangende gynaecologe bereiken. De secretaresse kon me ook daar verzekeren dat ze niets had ontvangen. Om het wachten wat te verzachten, raadde ze me aan om rechtstreeks naar het UZ te bellen en te vragen om de resultaten nog eens door te sturen naar het thuisadres van de vervangster. Zo gezegd, zo gedaan. Helaas belde ik op een vrijdag en was de post net weg. Ze zou het meteen in orde brengen en op maandag met de post meegeven. We klokken af op 16 weken.
Als de post haar werk correct deed en de brief vertrok op maandag, zou die op dinsdag aankomen. Ik kon meteen ook dinsdag bellen, en wat bleek: het UZ had geen staal. Geen staal. Huh? Zouden ze nu weer te weinig staal gehad hebben en me dit keer niet hebben gebeld? Zou mijn staal verloren zijn gegaan? De secretaresse kon me niet veel meer aanraden dan bij mijn eigen gynaecologe ten rade te gaan en ze kon me wel al melden dat die laatste al op vrijdag bereikbaar was in het ziekenhuis. Nog drie keer slapen dus.
Dat was echt typisch ik: ervan uitgaan dat alles wel in orde is en dus niet op exact twee weken bellen, toen mijn gynaecologe blijkbaar aan haar laatste werkdag bezig was, maar gewoon nog even aanmodderen. Ik begon me nu toch echt een beetje zorgen te maken. Ik ben meestal de kalmte zelve, maar het zou toch eens ... Stel dat die resultaten niet goed waren, of dat het staal effectief verloren was, dan zouden er weer twee à drie weken bijkomen. En als ik dan nog voor een onderbreking moest kiezen, dan zat ik al op 19 weken. En was ik bovendien op reis, wat de teller op 20 à 21 bracht. En dan nog een verplichte punctie, en weer twee weken wachten op resultaten ...
Nu ja, vooruitlopen had geen zin, en wanhopen nog minder, en er zat niets anders op dan gewoon nog een paar dagen te wachten en dan uitleg te vragen. De telefoon van de afdeling gynaecologie leek wel de hele voormiddag bezet of onderbemand, maar uiteindelijk kon ik toch iemand bereiken. Die kon me vriendelijk melden dat mijn gynaecologe daar inderdaad was geweest, maar ondertussen alweer naar huis vertrokken was. Ik kon dus het best naar de privépraktijk bellen. Maar daar stond natuurlijk nog steeds het antwoordapparaat met de out of office klaar!
Nog een dag wachten ging niet lukken, en ik bedacht me ineens dat ik via-via het e-mailadres had van mijn gynaecologe. Ik heb het hele relaas dus per mail uit de doeken gedaan en kreeg een uur later al telefoon. Dat het labo waarnaar het staal wordt opgestuurd voordat het naar het UZ gaat in eerste instantie ook van niets wist. Dat mijn gynaecologe erop had aangedrongen om toch nog eens goed te zoeken en dat ze dan uiteindelijk een buisje gevonden hadden op mijn naam. Dat het andere buisje blijkbaar naar Frankrijk was gestuurd, omdat ze niet alleen met het UZ maar ook met een Frans ziekenhuis samenwerken ...
Ik vroeg of dat staal nog bruikbaar zou zijn, maar ik kon al bevroeden van niet. Mijn gynaecologe was er het hart van in. Ze had dat nog nooit meegemaakt. Ze liet de resultaten ook altijd naar de patiënte zelf sturen als ze in die periode op reis was, maar aangezien ze mijn resultaten de dag voor haar verlof nog verwachtte, had ze dat in mijn geval niet gevraagd. Dat die brief er niet was de dag voor haar verlof, had natuurlijk ook geen belletje doen rinkelen, en de rest van de saga staat hierboven beschreven ... Er zat dus ook volgens haar niets anders op dan een nieuw staal af te staan.
Ik zou de dag nadien meteen langsgaan, maar de tijd werd wat krap (typisch ik) en ik belde voor ik vertrok (slim). De secretaresse zei me dat ik helemaal niet zelf hoefde te komen: het labo zou de week nadien aan huis komen om het goed te maken. Ook goed. Ze zouden me zelf bellen voor een afspraak. Nog beter. Maar aangezien ik maandagnamiddag nog steeds geen telefoon had gekregen en dinsdag de nationale feestdag was en ik vrijdag al op reis vertrok, belde ik maar zelf. Een afspraak op woensdag ging niet meer, maar donderdag kon wel nog. Donderdag dus. Bijna achttien weken.
Mijn lief vond donderdag te laat. Wat als er nog iets tussenkwam? Hij had gelijk en ik belde dus of ik toch niet zelf kon komen. Geen probleem, maar niet op maandag, want op dinsdag is er geen post. Ook niet op dinsdag, want nationale feestdag. Woensdag dus. Ik moest in de buurt zijn, maar de tijd werd wat krap (typisch ik), dus ik heb het dan toch maar op donderdag gehouden. Ik lag nog maar een paar uur in bed, want Gentse feesten, ah ja, maar ik heb toch maar mooi een alcoholloos staal afgestaan.
En morgen zijn er dus opnieuw twee weken gepasseerd en ben ik bijna twintig weken ver. En als alles goed gaat, haha, krijg ik een mailtje (!) met de resultaten. Dat we dat in deze postmoderne tijden nog mogen meemaken! En dan hoop ik maar dat alles in orde blijkt ... En dan kunnen we hier in de Provence misschien nog eentje drinken op dat jongetje/meisje (schrappen wat niet past) van twintig weken oud. Als dat niet NIPT is.
Abonneren op:
Posts (Atom)