Fight for your rights

Bij deze foto kunnen heel wat verhalen verteld worden. Over hoe ik graag zou hebben dat mijn dochter zelfredzaam wordt, gelooft in zichzelf, niet te veel denkt dat meisjes minder kunnen dan jongens ... Ik zou haar graag een beetje een genderneutrale opvoeding geven, maar ik weet ondertussen uit ervaringen van andere ouders dat je nog niet zo ontzettend veel invloed hebt op de rozerokjesfase van dochterlief. Ze zal natuurlijk mogen kiezen wat ze draagt en waarmee ze speelt, maar ik ga toch proberen om voldoende alternatieven aan te bieden.

Neutraal speelgoed als teken- en knutselmateriaal, lego, gezelschapsspelletjes, tennisrackets, verhalen die niet te stereotiep zijn ... En géén roze winterjas of roze schoenen, want dan loopt ze de hele tijd met iets roze aan. Een roze pyjama dus: geen probleem, een prinsessenjurk: oké dan (maar mama heeft hier nog een tof zeewierenpak liggen!), een roze t-shirt met lovertjes: tja, omdat ze mijn liefste schat is natuurlijk.

Ik geloof niet in 'nature' of 'nurture', maar denk dat het altijd een combinatie is van aanleg en opvoeding. Ik geloof wel dat voorbeelden uit de eigen kring, rolmodellen uit de media, druk van buitenaf ... een zekere invloed hebben. Denk bijvoorbeeld eens aan klassieke sprookjes: hoeveel zijn er niet waarin vooral heteroseksuele relaties worden geïdealiseerd, waarin sterk steunende relaties tussen meisjes worden uitgesloten, waarin de optie om single en gelukkig te zijn niet lijkt te bestaan, waarin meisjes leren om subassertief en passief te zijn, en moeten wachten op jongens om initiatief te nemen. Gelukkig dat er ook verhalen bestaan als Pipi Langkous, Deesje (van Joke van Leeuwen, mijn favoriet vroeger!), Annie M.G. Schmidt, Roald Dahl ...

Overigens zijn ook heel wat films voor volwassenen in hetzelfde bedje ziek: hoeveel films hebben maar één vrouw als hoofdpersonage, die enkel over mannen praat? Dat is de zogenaamde Bechdeltest, naar de striptekenares Alison Bechdel: een film voldoet aan de test als er (1) ten minste twee vrouwen in voorkomen, die (2) een naam hebben, en (3) met elkaar praten, over iets anders dan een man ...

Op de foto lijkt Thelma goed op weg om voor zichzelf op te komen, maar de echte reden is natuurlijk dat de handjes in de eerste levensfase vaak vuistjes blijven (en dat je toch eens naar de dokter moet als de vuistjes gesloten blijven volgens K&G), en dat de vuistjes en handjes bijzonder fascinerend zijn als je ze ontdekt. Maar toch ... Ze deed het wel opvallend vaak en heel overtuigd!

Trip

De Afwezige Vader is on a roadtrip to Bratislava, en moeder en kind zitten zodoende gezellig samen thuis. Maar niet voor lang! Vrijdagavond gaan we voor het eerst op weekend naar de Ardennen met ons piepke, en dan is de Vader gelukkig weer Aanwezig. Vorig jaar heb ik in hetzelfde Ardense gezelschap met gierende zenuwen aan het zondagse ontbijt bekend gemaakt dat ik zwanger was, en zie, vandaag nemen we een kleintje mee van maar liefst vier en een halve maand oud!

Waar die zenuwen vandaan kwamen, ik 'n weet het niet, maar ze zorgden ervoor dat ik het niet zaterdagvoormiddag, niet zaterdagnamiddag, laat staan zaterdagavond durfde te vertellen. Stilte vragen in een auditorium met honderd studenten, een lezing geven in de grote zaal van 't Pand geven me nog niet de helft van die zenuwen. Er was nog maar één moeder in het gezelschap en iemand die al een paar keer kort moeder was geweest, maar telkens haar geluk weer was verloren. Om dan te gaan vertellen dat je bijna drie maanden ver bent, terwijl je er zelf fysiek nog niets van voelt en psychisch toch nog een beetje in het duister tast, is op zijn minst een beetje moeilijk.

Behalve in dat gezelschap voelde ik mij overigens overal een achterkomertje: het leek wel alsof ik echt de laatste was die een kind zou krijgen. Ik dacht dat iedereen die nog geen aanstalten maakte in die richting er ook geen meer zou krijgen en daar al lang vrede mee had. Maar ondertussen zijn er maar liefst acht kleinere piepkes in de vriendenkring, ook bij de moeder die ik het zo graag toewenste, en komen er zeker nog zes piepkes bij. Het is een aaneenschakeling van klein nieuw leven waarin Thelma een bescheiden plaatsje inneemt.

Van 't weekend zal Thelma voor het eerst letterlijk tussen de kindjes zitten. We zijn al eens op reis geweest naar Frankrijk, maar toen was ze de koning te rijk tussen al die volwassenen. Nu zal ze de aandacht moeten delen met Arno, Noah, Oona, Monica en Amélie. Aangezien ze ook nog geen plekje heeft bij de onthaalmoeder, zal het de eerste langere confrontatie zijn met ander klein grut. Het is een mooie voorbereiding op een langer weekend met oudejaar, waar ze plots met Noa, Elias, Nora, Margot, Luce, Berend, Josefien, Pieternel, Serafien, Josse, Anemoon en Aude op stap zal gaan. Wat er overblijft van het ontspannende feestweekend met een eigen dochter mee noemen we voorlopig een experiment ...

O ja, en ondertussen zit ze al, met een klein beetje hulp van de Bumbo, en eet ze bij oma elke dag een hapje of tien van de wortelpap op grootmoeders wijze. Benieuwd of de grotere zit- en eetkunsten van de andere kleine weekendgangers enige invloed zullen hebben!

Pestpost

Ik las onlangs op een blog bedenkingen over hoe moeilijk het moet zijn als je kind verdriet wordt aangedaan: kleine verdrietjes als een vriendje geen vriendje meer wil zijn, grotere verdrietjes als er iemand gemene dingen zegt, als een verliefdheid niet wederzijds is, als ze tegen haar eigen grenzen aanbotst ... Hoe moeilijk het dan is om te beseffen dat je kind triest is, en dat je daar als mama weinig aan kunt doen. Je kunt ze weerbaar proberen op te voeden, genoeg bevestiging geven, zelfvertrouwen aanwakkeren, maar uiteindelijk moet je hen zelf hun eigen weg laten gaan en hopen dat ze zich meer dan heelhuids door die verdrietjes slaan.

Als ouder hoop je dat je kinderen niet te veel vernietigende oordelen zullen te horen krijgen, en in overtreffende trap, dat ze niet gepest zullen worden. Pesten slaat zulke diepe gaten, heeft zo'n ontzettende invloed op het latere leven, is zo'n flagrant machtsmisbruik dat nergens op gestoeld is, behalve op de eigen onmacht en frustraties van de pester. Maar wat ik eigenlijk ook hoop, als mijn kind in een warm en weerbaar nest opgroeit en daaraan kan ontsnappen, is dat ze zelf geen pester wordt. Dat we haar genoeg respect en empathie kunnen bijbrengen dat ze zelf niet pest, dat ze niet meeheult met een pester en dat ze misschien wel mondig genoeg is om ertegenin te gaan.

Ik heb zelf in de lagere school meegedaan met een paar pesters en schaam me daar nog altijd voor. Nathalie was een meisje van wie de moeder met moeite de eindjes aan elkaar kon knopen, die er 'anders' uitzag en snel heel boos werd. Ik was zo'n mondige kleine die niet het voortouw nam, maar ook nooit in de bres gesprongen is voor haar. Ik heb lange tijd nadien gedacht en gehoopt om daar ooit nog iets aan te kunnen doen en misschien wel mijn excuses te kunnen aanbieden, maar dat is me nooit meer gelukt. We zijn elkaar uit het oog verloren. Maar ik heb halverwege het middelbaar beseft hoe fout dat pesten was, toen ik zag dat 'anders' en 'arm' voor haar ook nog eens het stigma van gepeste met zich mee hadden gebracht.

Ik kan het nu niet meer zien hoe kinderen op straat op hun kop krijgen van zussen, buurjongens of pubers en probeer er meestal iets over te zeggen. Ik hoop dat die jonge daders ook snel zullen beseffen dat het allemaal geen zin heeft, tot kortstondig plezier leidt, henzelf verlaagt tot iets waar ze nooit eigenwaarde uit zullen kunnen halen. Ik hoop dat ze als volwassenen ten minste het besef zullen hebben dat het fout was. Maar als ik dan die volwassen mannen zie bij Mactac die hun collega negen jaar lang de meest vernederende dingen hebben aangedaan, dan weet ik het even niet meer. En dat zowel een christelijke als socialistische vakbond die pesters steunt, maakt me diep beschaamd in hun plaats. Je zou van minder beginnen te hopen op een flinke dosis immanente gerechtigheid.

Boerderij

Thelma leest een boek. Ze is dan ook al vier maanden natuurlijk ...

Het boek gaat over een boerderij, misschien wel de boerderij van haar overgrootouders, waar ik vrijwel elke vakantie ging ravotten. Met de overgrootmoeder, mijn oma, gaat het niet zo goed, zo hoor ik net. Ze zou met een herseninfarctje in het ziekenhuis opgenomen zijn. Ons prille viergeslacht is heel fragiel, maar ik blijf geloven dat ze zich er weer maar eens doorheen zal slaan, met dat sterke boerinnenbloed van haar.

Luiers

Ik ben weer helemaal enthousiast over herbruikbare luiers. We gebruiken ze al een hele tijd, maar vorige week moest Thelma overschakelen op een grotere maat, wat weer wat oefening vroeg om de vouwluiers netjes in het overbroekje te krijgen. Eerst moeten ze ook allemaal voorgewassen worden zodat ze genoeg absorberen en dat onderbreekt de routine een beetje. Maar verder is het een hele aanrader. Geen extra vuilniszak van 30 liter op de stoep (1 kind = 1 ton luiers; alle luiers samen = 7% van het jaarlijkse Belgische afval), geen grote dozen plastic pampers waar bij de productie al ontzettend veel water is gebruikt, geen hogere supermarktrekening, nooit pampers tekort, beter voor de billetjes en de heupjes, zo schijnt, en ze zorgen er ook voor dat kinderen vlugger zindelijk zijn.

Bambino Mio overbroekje

Het extra werk, dat valt heel goed mee. Na gebruik stop je ze in een plastic emmer waarin een wasnetje zit, en als de emmer vol is, na een dag of drie, gooi je dat netje in de machine (eventueel met slabben en vaatdoeken). Daarna ophangen en twee minuutjes plooien en ze zijn weer klaar voor gebruik. Ik heb zonder veel vergelijkend onderzoek de luiers van Bambino Mio gekocht, omdat dat zowat de enige zijn die ze bij Dreambaby verkopen.

Maar het is een wereld op zich, die wasbare luiers. Er zijn ontzettend veel soorten en merken. Laat je vooral niet afschrikken door de grote keuze, want vrijwel elke recente luier doet waarvoor-ie gemaakt is. Meestal heb je een luier waarrond nog een broekje moet. Die luier is ofwel een doek die je in drieën vouwt en in het overbroekje legt (een 'prefold', zoals wij hebben), maar kan ook zelf al een luier in pampervorm zijn in absorberende stof (een 'voorgevormde luier'), waarover je dan nog een kunststoffen broekje ('wrap') trekt. Als bescherming leg je binnenin nog een flinterdun doekje ('liner') om de billetjes droog te houden en de stoelgang op te vangen.

Die voorgevormde luier bestaat ofwel uit zichzelf al uit absorberend materiaal, ofwel heeft het een opening ('pocket') waarin je naar wens absorberende inleggers kunt stoppen. Bij de onthaalmoeder willen we zo'n pocketluier met overbroekje gebruiken, omdat dat net iets handiger is dan de prefolddoeken als het echt snel moet gaan. We kunnen ze thuis al vullen én ze drogen sneller als we ze na het wassen weer uit elkaar halen. Ook 's nachts is zo'n pocketluier handig, omdat je die zo vol kunt steken als je wil. Met een wollen overbroekje, dat fris blijft in de zomer en warm is in de winter, heb je gegarandeerd nooit lekken.

Bumgenius AIO meegroeipocketluier

Daarnaast zijn er zelfs al all-in-one broekjes waar het overbroekje en de absorberende stof aan elkaar hangen. Je hebt ze als pocketluier (zie foto hiernaast), als luier waarin je absorberend materiaal vastklikt (bijvoorbeeld Itti Bitti) of als echte all-in-one ('AIO') waar de absorberende stof permanent in vastgemaakt zit. We gaan van die laatste soort een drietal luiers aanschaffen voor als we op stap gaan, want dat is toch net iets handiger om mee te nemen. Het nadeel van AIO's is wel dat je ze misschien maar voor een kindje kunt gebruiken als je uitsluitend die soort gebruikt, omdat je de overbroekjes telkens mee moet wassen. Ze drogen ook trager dan de systemen in meerdere delen en ze zijn natuurlijk wat duurder. Maar je kunt sommige wel van bij de geboorte tot de zindelijkheidsfase gebruiken. En ze zien er mooi uit!

Tots Bots AIO Easyfit

Mijn hernieuwd enthousiasme kwam ook doordat ik heel wat gelijkgestemden ben tegengekomen. Ik was op zoek naar een goeie nachtluier omdat Thelma 's nachts doorslaapt en dan niet dezelfde luiers kan gebruiken zonder een mogelijk lek en kwam zo op Zappybaby terecht. Ik dacht dat daar voornamelijk berichten stonden (vol schrijffouten) over de grote roze wolk en moederlijke ongerustheden, maar daar staan dus ook praktische tips over wasbare luiers bij. Dat je een nachtinlegger ('booster') uit bamboe of organisch katoen in de luier kunt leggen voor meer absorptie, dat er heel wat meer soorten zijn dan de vouwluiers (vandaar mijn uitleg hierboven), dat het 's nachts en op stap ook prima lukt, en dat je wat moet experimenteren met verschillende merken en materialen, omdat elk kindje toch andere behoeftes heeft en de noden 's nachts en overdag grondig kunnen verschillen. Ook op site van de MilieuAdviesWinkel vind je veel informatie en getuigenissen.

In de webwinkels van Mister Mirko, de Luierhoek en Klein Spook vind je heel wat verschillende en goedbevonden soorten met een prima service (Nature Babies, Mother-Ease, Itti Bitti, MamaBless, Popolini, Bumgenius, Tots Bots en Bambinex). Klein Spook heeft bovendien een zeer uitgebreide FAQ-pagina. Ze verkopen er ook 'romperverlengertjes', omdat de wasbare luiers natuurlijk wel wat dikker zijn dan plastic luiers. Je steekt die stukjes stof tussen de drukknopjes van de body'tjes en zo hoef je geen grotere maat dan nodig aan te trekken.

Wonderoo V2 AIO meegroeipocketluier.
Met dubbele inlegger hele nacht droog!

Wie zich in de wereld van de herbruikbare luiers wil verliezen, kan terecht op het Britse Babykind. Je houdt het niet voor mogelijk hoeveel überschattige, fluffy, prachtig vormgegeven en ingenieuze luiersystemen daar te koop zijn, voor een zachtere prijs die zelfs de portkosten schijnt op te heffen.
Real nappies for changing times! is hun toepasselijke devies. Mijn vrije vertaling daarvan is Verschoon de toekomst! en ik zal die slogan ook meteen maar deponeren...

Verliefd

Waar komt dat toch vandaan, die grote liefde? Hoe komt het dat die band zo sterk is? Dat kleine hummeltje heeft eigenlijk nog niets gedaan en krijgt toch liefde met hopen, gewoon door er te zijn. Het is onvoorwaardelijke liefde die ze niet hoeft te verdienen, waarmee ze gewoon overladen wordt als ze lacht, als ze weent, als ze speelt, als ze kijkt. Ik ben weer stapel op haar, na een heel weekend moeder-dochterbonding. We hebben een lange stadswandeling gemaakt, ze is twee keer op mijn schoot in slaap gevallen 's avonds (ze had wellicht mijn blog gelezen), ze legt haar kopje tegen mijn schouder als ze moe is en ze lijkt steeds meer zelf actief te knuffelen. Maar zelfs daarvoor, toen ze nog een klein hoopje kijkend, wenend, drinkend leven was, was dat gevoel al zo sterk. Waar komt dat toch vandaan?

Ze heeft ook weer een nieuwe 'mondelinge vaardigheid': het lijkt op kreunen of zeuren, maar dat is het niet. In de auto, in haar bed, in de kinderwagen, in haar wippertje, overal moet ze haar stem testen. Ze doet het laag, heel hoog, semi-boos, semi-blij. Very funny!

Foutje

Toch iets te vroeg victorie gekraaid denk ik. Thelma is de voorbije nachten wakker geweest van twaalf tot drie (dinsdag), van elf tot twaalf en vier tot vijf (woensdag) en heeft zich vandaag weer serieus laten gelden toen ik haar in bed stopte. Je raakt er veel te snel aan gewend als je eens een paar nachtjes kunt doorslapen en het ontwaken uit die droom is eens zo hard... Maar soit! Een paar dagen vroeg in bed, haar überschattige lachje 's ochtends en het zal wel snel weer vergeten zijn.

Slaap lekker

Hiernaast is ons schatje klaarwakker, maar over haar slaapritueel wil ik nog iets kwijt. Dat is namelijk veranderd de voorbije week. Vroeger vocht Thelma ontzettend tegen de slaap: ze schreeuwde het hele huis bijeen en je moest haar op alle mogelijke manieren kalmeren. Dat was zowat het enige moeilijke aan haar echt kleine babyperiode. Ze molenwiekte met haar armen, keek van links naar rechts naar links naar rechts, trok haar lakens over haar hoofd, weende hard, harder en nog harder tot ze opeens als een steen in slaap viel ...

Sinds vorige week is het alsof ze zich heeft overgegeven. Zaterdag, toen er voor het eerst een babysit was, is ze zelfs vrijwel meteen in slaap gevallen. Ze ligt nu meestal in bed nog wat te kijken, weent soms nog heel even, wringt nog een beetje, maar ze maakt niet meer het grote misbaar van vroeger alsof we haar iedere avond moedwillig mishandelden. Ze ligt er trouwens zelf als 'warrior' bij: tot de tanden gewapend met een slaapdoekje aan elke arm omdat ze zichzelf anders wakker wrijft en een knuffeldraakje op haar hoofd om wat meer geborgenheid te bieden. Ze blijft ook wat langer op overdag, zodat ze echt moe is als ik haar in bed leg. En: het moet haar eigen bed zijn of dat bij oma en opa, want anders is het een maat voor niets.

Door het winteruur zit ze nu elke dag om zeven uur in bed in plaats van om acht uur. 's Ochtends is ze rond zes uur wakker (behalve zondag, dan heeft ze tot acht uur wintertijd / negen uur zomertijd geslapen!), maar slaapt ze na haar fles nog drie uur voort. Ik zie ze sinds dat winteruur dus een uurtje minder overdag, en heb een uurtje meer vrije tijd 's avonds. Voorlopig was dat nog niet erg, want het waren drie vrije dagen, maar de volgende dagen is het weer werken geblazen en zal het dus wat pijn doen om haar alleen 's avonds een urenhalf te zien. Zeker omdat ze nu ook wat meer begint te knuffelen, haar armpje rond m'n nek legt en zich tegen me aan vlijt. Heerlijk.