Op 28 weken van twee vroedvrouwen te horen krijgen dat je piepke al goed ligt, om op 32 weken van de gynaecologe te horen dat ze gedraaid is en dus in stuit ligt: toch wel even schrikken. Niet tijdens het consult bij de gynaecologe, want ik weet dat 32 weken nog wel wat perspectieven biedt, ook niet toen ze het obligate scenario moest schetsen, maar wel achteraf, als de onrust willens nillens toch een beetje binnensloop ...
Mijn ingebakken optimisme bij Externe Onvoorzienigheden kon aanvankelijk wel weg met het stramien: nieuwe echo op 35 weken, daarna manuele kering proberen, indien geen ommekeer: radiologische bekkenmeting, nog een aantal parameters controleren om te zien of een natuurlijke bevalling überhaupt toegestaan is, nagaan of ik het zelf zie zitten om natuurlijk van een stuit te bevallen, en indien niet: keizerlijke snede. Het zou allemaal zo'n vaart niet lopen ...
Maar een dag later moest ik toegeven dat ik het toch niet zo tof vond. Mijn lief had het eerder zien aankomen, het feit dat het me toch zou bekruipen. Hij weet dat ik eigenlijk niet zo goed om kan met Idiosyncrasieën die de boel niet doen lopen zoals gepland of gewenst. Als ik er meteen een mouw aan kan passen en de dingen kan omgooien, geen probleem, maar nu: gewoon maar afwachten, niet veel kunnen doen behalve elke ochtend checken waar haar hoofdje ligt, en dan telkens weer lichtjes teleurgesteld zijn.
Ik heb ontzettend veel geduld, maar ik weet niet waarom het nu een beetje op lijkt te zijn. Ik voel het aan als een soort boycot of sabotage en kan er onbewust een beetje kregelig van worden. Daar gaat mijn mogelijke plan om thuis te bevallen als er niets verandert. Daar gaat mijn voornemen om medische interventies tot een minimum te beperken. En dat ze nu met haar hoofdje tegen mijn maag aanzit, met alle harde buiken vandien, en met haar voetjes stevig in mijn blaas port als was het een trampoline, heeft er ook wel wat mee te maken.
Bewegen dat dat kleintje doet! En sterk dat ze lijkt. Bij Thelma kon ik de laatste weken mijn buik wat op en neer zien gaan en zachtjes van links naar rechts bewegen, en was het één hieltje dat me af en toe wat pijn deed, maar nu is het in maand zeven al een gestommel, geduw en getrek van jewelste. Als het een jongen was geweest, ik zou nog in intrinsieke aangeboren verschillen gaan geloven! Bernard zegt dat het wellicht goed is, dat ze zoveel beweegt, want dat wil zeggen dat ze een van de volgende weken misschien wel een koprol maakt naar links, maar ik voel toch een beetje wrevel om zoveel gestoei zonder gewenst resultaat.
Ik denk ook dat mijn werk ermee te maken heeft, want het recept om haar te laten draaien is natuurlijk rusten, en dat zit er, driewerf helaas, nog niet meteen in. Rusten, beetje wrijven in wijzerzin, positief denken, én de kind- of kathouding uit de yogalessen elke dag toepassen. Daar zit ik dan, als ik even wegloop van mijn pc, met mijn poep in de lucht en steunend op mijn ellebogen of handen. Elke dag, voor een minuut of twintig, om maximaal de plaats en de kans te geven om te draaien. Onder het bekende adagium 'baat het niet, dan schaadt het niet'.
Ik moet ook meer drinken, want ik heb weinig vruchtwater, en echt bevorderlijk voor een paar onderwatersalto's is dat ook niet. Weinig vruchtwater is op zich geen probleem als de groei goed zit, en dat is gelukkig het geval, maar méér is in dit geval beter. Ik heb in mijn leven al massa's pogingen ondernomen om meer te drinken: fancy waterflessen, een nieuwe thermos, lijstjes bijhouden, een camelbak overwegen, een glas water neerzetten dat uit moet zijn voor het uur om is, maar niets werd ooit een gewoonte. Ik heb gewoon nooit dorst, zelfs niet na een dag wandelen.
Nu heb ik een app geïnstalleerd, hoe kan het ook anders in 2015, en dat lijkt grappig genoeg wel te werken. Op tijd en stond een remindertje, een mooi ontworpen keuzebord en een simpele statistiek met de resultaten per dag of maand. Ik raak aan 78% à 92% van mijn dagelijkse doel van twee liter en begin al wat patronen te zien: als ik 's voormiddags drie grote koppen thee toevoeg aan mijn traditionele koffie van 's ochtends en 's namiddags niet al mijn drinken uitstel tot 's avonds, lijkt het haalbaar om een van de dagen eens echt een 2000 cc'tje te scoren. Of meer misschien, na verloop van tijd?
Ik spreek mezelf ondertussen ook vermanend toe dat er veel ergere dingen zijn, dat het wel een reden zal hebben, dat ik volgende week misschien veel heisa heb gemaakt om niets, dat het misschien goed is om het allebei eens mee te maken, en dat ik het vooral gewoon los moet laten, maar loslaten is dit allemaal niet echt. Slapen, drinken, poep in de lucht, dat moet het nieuwe mantra worden, zoiets.
dinsdag 10 november 2015
zaterdag 7 november 2015
Val
Val: niet het nieuwe boek van die Vlaamse schrijver R.S., die de Duitse schrijfster Charlotte Roche eens zo seksistisch-stompzinnig heeft afgekraakt in Knack, maar zo'n haastige val met de fiets die je liever niet wil meemaken als je zeven maanden zwanger bent.
Het was zo'n ochtend waarop ik wist dat ik eigenlijk al vertrokken had moeten zijn om netjes een kwartiertje voor tijd in de aula aan te komen, maar waarop ik toch mijn hele les nog eens wou bekijken vooraf, omdat ik nog een minuutje hier en een minuutje daar kon winnen. Niet slim, wist ik eigenlijk al bij voorbaat.
Het was zo'n ochtend waarop ik dacht een snellere weg te nemen dan de gebruikelijke (die maar liefst vier spoorwegovergangen telt), en dacht wat tijd te winnen door een shortcut over de Dampoort te nemen. Een dag waarop ik de onduidelijke situatie aan de Dampoort in mijn nadeel liet spreken en mij liet verleiden om het onzekere voor het zekere te nemen.
Er is namelijk zo'n stukje fietspad tussen Afrikalaan/Koopvaardijlaan en de Antwerpsesteenweg, waar het nogal onduidelijk is of je er in twee richtingen mag rijden. Op de twee aangrenzende oversteekplaatsen voor fietsers staan dubbele pijlen, maar het fietspad zelf dat ertussen ligt, heeft maar een enkele pijl. Het is ook te smal voor twee fietsers, zeker door alle pendelaars die daar op bus 3 en co. staan te wachten, maar ja, nood breekt wet, zo hield ik me toch voor.
Ik heb een paar dagen geleden gezien dat er wel degelijk één pijl staat op het fietspad, in de tegenovergestelde richting, maar waarom er dan twee staan op de oversteekplaats was mij op het moment van de botsing een raadsel. De enige legale optie daar, dacht ik, is (terug) de Koopvaardijlaan in te rijden, maar wie wil daar nu een U-turn maken? Ondertussen weet ik dat het om de fietsers moet gaan die van Dok-Zuid komen, maar op het moment van de feiten dacht ik daar hoegenaamd nog niet aan. Moedwillige vergetelheid zullen we het maar noemen.
Op de andere oversteekplaats staat de dubbele pijl er voor de fietsers die uit de Antwerpsesteenweg komen en richting Dendermondsesteenweg of Land van Waaslaan willen, al lijkt me dat ook niet echt logisch, want dan was je toch al eerder overgestoken? Anyway, in fietspadland is weinig echt logisch, en wat ik ondertussen wel weet, is dat ik daar eigenlijk toch niet had mogen rijden.
Het was het eerste wat mijn aanrijdster zei: 'Moogt gij hier eigenlijk wel ...?!' tot ik vanonder mijn fiets zei dat ik zeven maanden zwanger was. Twee hulpvaardige mensen wilden me meteen rechthelpen, maar ik zag echt sterretjes en wou even mijn staat van zijn opmaken ... Ken je dat? Die luttele seconden waarin het tot je doordringt dat je wel degelijk tegen de grond ligt, en waarin je wil nagaan waar het allemaal een beetje kapot is.
Maar tot mijn verbazing voelde ik nergens pijn. Wellicht mijn dikke jas? Het feit dat we allebei in de remmen waren gevlogen toen zij de hoek om kwam gesjeesd en de brug onder dook? In elk geval kwam ik er met de schrik vanaf, hebben we nog even gepraat over de onduidelijke situatie daar, al hield zij vol dat ik daar niet had mogen rijden. Fair enough. Ik ben wat verder gestapt, ben toen toch weer mijn fiets opgekropen en ging nog net op tijd aan mijn les in de aula kunnen beginnen, dacht ik.
Tot ik het voorvalletje in de docentenkamer even terloops aan twee collega's wou vertellen en daarbij tranen en trillen niet kon tegenhouden. Uitgestelde shock of zoiets? Mijn ene collega ging meteen mijn studenten verwittigen dat mijn les 10 minuten later zou beginnen, mijn andere collega begon een overtuigingsoffensief dat ik toch echt wel naar het ziekenhuis moest voor controle, ook al voelde ik geen pijn en had ik de baby al weer voelen bewegen, en welke excuses ook die ik ter plekke verzon om die les toch nog zelf te kunnen geven.
Mijn directeur stond er toevallig bij en vroeg wie die les nog gaf, en heeft meteen collega Stijn opgevorderd om de les over te nemen. Welke les is het eigenlijk, riep hij al op weg, en met de woorden 'talige interactie' trok hij ten strijde. Mijn studenten vonden het overigens een geweldige les, zo'n improvisatie (door een hoogst ervaren natuurtalent moet ik wel zeggen).
De collega met de missie mij naar het verloskwartier te krijgen, zette haar offensief voort en werd gesteund door de twee andere collega's, en zij overtuigden de aanwezige directeur en coördinator in mijn plaats. Een vierde collega was uitzonderlijk vrij het lesuur nadien en was voor het eerst met de auto, en zij zou me zelfs meteen kunnen brengen. En zo gezegd, zo gedaan.
Ik weet ondertussen dat ik me in die kwesties niet moet laten leiden door mijn eigen intuïtie en dat ik beter naar mijn omgeving kan luisteren. Ik zou me minder ongerust voelen -- maar ik was niet ongerust, zo zei ik. En toch. Ik ben blij dat ik geweest ben. Halfuurtje monitor, maar ook bloedcontrole, want aangezien ik A- ben, en dat vrij uitzonderlijk is, is de kans groot dat mijn dochter een andere bloedgroep heeft. En als er door de val toch een of ander contact zou zijn tussen ons beider bloed, kon ik antistoffen aanmaken en de baby misschien wel afstoten ... Wist ik veel!
Ik heb dus een bloedstaal gegeven en een preventieve inspuiting gekregen, en kon me na een bezoekje aan de spoed (want mijn pols en enkel deden toch ook wel een heel klein beetje pijn) met een steunverband en de goede raad om nog een dagje thuis te blijven om de onvermijdelijke stijfheid op te vangen, laten ophalen en thuisbrengen.
En toen herinnerde ik me weer de raad van Kind & Gezin en mijn eigen vroedvrouw om bij elke val tijdens de zwangerschap naar het verloskwartier te gaan, bedacht ik me dat ik zonder controle toch ongerust zou zijn geworden tegen 's avonds, en wist ik weer dat ietsje meer over die broodnodige zelfzorg waar ik het vaak zo moeilijk mee heb. Win-win!
Het was zo'n ochtend waarop ik wist dat ik eigenlijk al vertrokken had moeten zijn om netjes een kwartiertje voor tijd in de aula aan te komen, maar waarop ik toch mijn hele les nog eens wou bekijken vooraf, omdat ik nog een minuutje hier en een minuutje daar kon winnen. Niet slim, wist ik eigenlijk al bij voorbaat.
Het was zo'n ochtend waarop ik dacht een snellere weg te nemen dan de gebruikelijke (die maar liefst vier spoorwegovergangen telt), en dacht wat tijd te winnen door een shortcut over de Dampoort te nemen. Een dag waarop ik de onduidelijke situatie aan de Dampoort in mijn nadeel liet spreken en mij liet verleiden om het onzekere voor het zekere te nemen.
Er is namelijk zo'n stukje fietspad tussen Afrikalaan/Koopvaardijlaan en de Antwerpsesteenweg, waar het nogal onduidelijk is of je er in twee richtingen mag rijden. Op de twee aangrenzende oversteekplaatsen voor fietsers staan dubbele pijlen, maar het fietspad zelf dat ertussen ligt, heeft maar een enkele pijl. Het is ook te smal voor twee fietsers, zeker door alle pendelaars die daar op bus 3 en co. staan te wachten, maar ja, nood breekt wet, zo hield ik me toch voor.
Ik heb een paar dagen geleden gezien dat er wel degelijk één pijl staat op het fietspad, in de tegenovergestelde richting, maar waarom er dan twee staan op de oversteekplaats was mij op het moment van de botsing een raadsel. De enige legale optie daar, dacht ik, is (terug) de Koopvaardijlaan in te rijden, maar wie wil daar nu een U-turn maken? Ondertussen weet ik dat het om de fietsers moet gaan die van Dok-Zuid komen, maar op het moment van de feiten dacht ik daar hoegenaamd nog niet aan. Moedwillige vergetelheid zullen we het maar noemen.
Op de andere oversteekplaats staat de dubbele pijl er voor de fietsers die uit de Antwerpsesteenweg komen en richting Dendermondsesteenweg of Land van Waaslaan willen, al lijkt me dat ook niet echt logisch, want dan was je toch al eerder overgestoken? Anyway, in fietspadland is weinig echt logisch, en wat ik ondertussen wel weet, is dat ik daar eigenlijk toch niet had mogen rijden.
Het was het eerste wat mijn aanrijdster zei: 'Moogt gij hier eigenlijk wel ...?!' tot ik vanonder mijn fiets zei dat ik zeven maanden zwanger was. Twee hulpvaardige mensen wilden me meteen rechthelpen, maar ik zag echt sterretjes en wou even mijn staat van zijn opmaken ... Ken je dat? Die luttele seconden waarin het tot je doordringt dat je wel degelijk tegen de grond ligt, en waarin je wil nagaan waar het allemaal een beetje kapot is.
Maar tot mijn verbazing voelde ik nergens pijn. Wellicht mijn dikke jas? Het feit dat we allebei in de remmen waren gevlogen toen zij de hoek om kwam gesjeesd en de brug onder dook? In elk geval kwam ik er met de schrik vanaf, hebben we nog even gepraat over de onduidelijke situatie daar, al hield zij vol dat ik daar niet had mogen rijden. Fair enough. Ik ben wat verder gestapt, ben toen toch weer mijn fiets opgekropen en ging nog net op tijd aan mijn les in de aula kunnen beginnen, dacht ik.
Tot ik het voorvalletje in de docentenkamer even terloops aan twee collega's wou vertellen en daarbij tranen en trillen niet kon tegenhouden. Uitgestelde shock of zoiets? Mijn ene collega ging meteen mijn studenten verwittigen dat mijn les 10 minuten later zou beginnen, mijn andere collega begon een overtuigingsoffensief dat ik toch echt wel naar het ziekenhuis moest voor controle, ook al voelde ik geen pijn en had ik de baby al weer voelen bewegen, en welke excuses ook die ik ter plekke verzon om die les toch nog zelf te kunnen geven.
Mijn directeur stond er toevallig bij en vroeg wie die les nog gaf, en heeft meteen collega Stijn opgevorderd om de les over te nemen. Welke les is het eigenlijk, riep hij al op weg, en met de woorden 'talige interactie' trok hij ten strijde. Mijn studenten vonden het overigens een geweldige les, zo'n improvisatie (door een hoogst ervaren natuurtalent moet ik wel zeggen).
De collega met de missie mij naar het verloskwartier te krijgen, zette haar offensief voort en werd gesteund door de twee andere collega's, en zij overtuigden de aanwezige directeur en coördinator in mijn plaats. Een vierde collega was uitzonderlijk vrij het lesuur nadien en was voor het eerst met de auto, en zij zou me zelfs meteen kunnen brengen. En zo gezegd, zo gedaan.
Ik weet ondertussen dat ik me in die kwesties niet moet laten leiden door mijn eigen intuïtie en dat ik beter naar mijn omgeving kan luisteren. Ik zou me minder ongerust voelen -- maar ik was niet ongerust, zo zei ik. En toch. Ik ben blij dat ik geweest ben. Halfuurtje monitor, maar ook bloedcontrole, want aangezien ik A- ben, en dat vrij uitzonderlijk is, is de kans groot dat mijn dochter een andere bloedgroep heeft. En als er door de val toch een of ander contact zou zijn tussen ons beider bloed, kon ik antistoffen aanmaken en de baby misschien wel afstoten ... Wist ik veel!
Ik heb dus een bloedstaal gegeven en een preventieve inspuiting gekregen, en kon me na een bezoekje aan de spoed (want mijn pols en enkel deden toch ook wel een heel klein beetje pijn) met een steunverband en de goede raad om nog een dagje thuis te blijven om de onvermijdelijke stijfheid op te vangen, laten ophalen en thuisbrengen.
En toen herinnerde ik me weer de raad van Kind & Gezin en mijn eigen vroedvrouw om bij elke val tijdens de zwangerschap naar het verloskwartier te gaan, bedacht ik me dat ik zonder controle toch ongerust zou zijn geworden tegen 's avonds, en wist ik weer dat ietsje meer over die broodnodige zelfzorg waar ik het vaak zo moeilijk mee heb. Win-win!
Abonneren op:
Posts (Atom)