Met Martha's biologische klok is in elk geval niets mis. Niet te geloven hoezeer je je klok gelijk kunt zetten met haar slaapfases. Sinds Martha's Grote Slaapplan, waarvan we aan dag 7 zitten, valt ze rond 19.15 uur in slaap, bijna exact een uur nadat ik het avondritueel ben gestart. Voorlopig ziet dat er niet spectaculair uit, maar het doet zijn werk: 18.15 uur Welterustenbadje van Weleda, 18.30 uur massage met Sölum olie, pyjama, pamper en slaapzak aan, 18.45 uur borstvoeding in de stoel, 19 uur borstvoeding in de co-sleeper en indommelen maar. Het klinkt wellicht neurotisch, maar het werkt in ieder geval.
Een groot verschil met een paar maanden geleden, toen ze uren lag te worstelen en zwiepen met haar armpjes, en ik weet nog steeds niet waarom. Ik vermoed nu vermoeidheid en verwoede pogingen om de slaap te vinden die ze niet vond. Het was clusteren, maar dan van de onrustige soort. Ik heb tijdens die vier maanden overal raad gezocht, en zelfs een Ph-meting laten uitvoeren na een week waarin ze zichtbaar pijn had en de huisarts het op verborgen reflux hield. Voor de meting heb ik nog koemelkallergie en soja-allergie proberen uit te sluiten, maar het bleek niets van dat alles. Rond haar zes maanden is het vanzelf gepasseerd en lag ze gewoon lang te drinken, zonder zwieparmpjes of overstrekken.
Toen stak ik haar ook nog heel wisselend in bed, afhankelijk van het tijdstip van haar laatste dutje en de besognes van het gezin. Gewoon beneden pamper en slaapzak aan, kus aan papa en zus, tekeningen in de gang bekijken en bed binnen. Soms gaf ik eens een badje, soms een massage, maar ze leek daar alleen maar wakkerder van te worden, omdat er geen enkele regelmaat in zat. Het duurde oneindig veel langer voor ze toen in slaap viel en ik haar kon loskoppelen van de borst, maar geheid drie kwartier later was ze daar weer, exact de duur van de eerste fase van lichte slaap.
Dat is nu nog steeds het geval na 45 minuten, maar het nieuwe is nu dat ik haar om 20 uur al drinkend op haar buik manoeuvreer en zij dan ongeveer een tweetal uur slaapt, de eerste fase van diepe slaap. Dan wordt ze weer wakker, tankt ze zich nog eens vol, en gaat ze weer slapen tot ik erbij kruip en ze meestal nog eens drinkt. Maar de Major Breakthrough van vandaag was dat ze voor het eerst na het voltanken om 22 uur in slaap gevallen is Van De Borst Af, terwijl ik over haar rugje wreef. Dag 7 van het grote Slaapplan heeft dus al wat opgebracht!
Het Slaapplan is eigenlijk een verzameling van allerlei weetjes over baby's en slaap die Elizabeth Pantley heeft samengebracht en uitgetest. Het gaat uiteraard over rust en regelmaat, maar dan niet van de beruchte Ria Blom. Pantley is zelf langvoedster en co-sleeper die voedt op vraag en de rest van het slapen daarmee combineert: vaste dutjes overdag die niet te lang duren, een uur voor het slapengaan zonder te veel licht, activiteit of lawaai, een voorspelbaar slaapritueel dat aangeeft wat er komt, en een rustgevend muziekje en knuffel erbij.
Na 10 dagen zou er ook een effect op de nachtrust moeten optreden, dat was althans zo in 40% van haar testgroep. Bij nog eens 10% traden er veranderingen op na 20 dagen, en de laatste 40% zag hun kinderen doorslapen na 60 dagen. En doorslapen is de medische definitie van doorslapen bij baby's, wat gaat over vijf uur aansluitend slapen. Ik zit in elk geval niet bij de allerlaatste 10% bij wie er na 60 dagen nog geen sprake is van enige verandering, want ik vind de bescheiden succesjes in de vooravond toch al heel wat, om niet te zeggen een Major Breakthrough!
Met de nachten is wel nog niet zo best gesteld, om het zachtjes uit te drukken. Gisteren is ze om half twee, half drie, half vier en vijf wakker geworden en was het een Bright Sunny Morning om zeven uur. Niet echt waw, dus. Maar wie weet ... Daarnet is ze met waaiervormig ruggestreel ingeslapen, heeft ze nog twee keer haar kopje opgericht maar sliep ze toch verder. Het kan zeker aan dat buikslapen te wijten zijn, maar door het vaste stramien 's avonds hebben we dat toch al ontdekt.
En zodra ze zelf opnieuw leert inslapen tussen de slaapfases door en niet altijd mij nodig heeft om haar liefdevol naar de volgende fase te begeleiden, is het Grote Slaapplan gelukt. En dan kunnen we misschien ook eens aan de dutjes in eigen bed beginnen. Alles op zijn tijd!
zondag 7 augustus 2016
zaterdag 6 augustus 2016
Hoera!
De code is gekraakt! Martha is een buikslaper. Gisteren pas ontdekt, en vandaag al opnieuw bewezen. Terwijl ik de voorbije maanden elke drie kwartier naar boven werd gesommeerd omdat madammetje nog maar eens wakker was en zonder borst haar slaap niet opnieuw vond, heb ik vandaag en gisteren telkens twee uur aan een stuk beneden kunnen vertoeven. Revelatie! Eureka! Major Breakthrough!
Ik geef dus ook nog altijd borstvoeding, met overtuiging, dat wel, onder meer omdat er voorlopig geen enkele andere manier is om haar (weer) in slaap te krijgen. Overdag lukt de buggy ook, en per uitzondering eens de maxi-cosi, maar een bedje, ho maar! Ze wordt panisch als ik haar erin leg en met elke poging wordt het erger. Mijn belofte aan de onthaalmoeder dat ik het haar zou aanleren in de vakantie kan ik dus met de beste wil van de wereld niet nakomen.
Ik geloof niet in laten huilen, ook al krijg ik dat uit elke hoek aangeraden. Ik heb te veel gelezen hoe schadelijk dat is, krijg het niet over mijn hart, vind de hypergevoelige Martha daar het kind niet voor, en voer hele dialogen tussen voor- en tegenstanders als ik het dan toch een keertje probeer. Weg ermee dus. Bovendien wordt ze voorlopig bij elke nieuwe slaapfase wakker en kan ik haar toch niet elk uur laten huilen tot ze van uitputting in slaap valt?
Dat wil wel zeggen dat ik blijf borstvoeden tot ze op een andere manier zelf in slaap leert vallen. En dat is dus niet alleen rond half zeven, maar ook om kwart voor acht, rond negen uur, en dan nog eens rond tien, elf of twaalf uur. Dan pas, als ik erbij lig, gaat ze haar nacht in en ontwaakt ze ofwel om de twee à drie uur, of, wat gemiddeld een keer per maand voorkomt, pas na vijf à zes uur. Van die zes uur ben ik het zelfs niet helemaal zeker, want misschien herinner ik me gewoon niet dat ik tussendoor toch even wakker ben geweest. Maar zelfs in dat geval was het een heerlijke illusie.
Ik heb dus de voorbije maanden, zeg maar al meer dan een halfjaar, gemiddeld niet langer dan drie uur aan een stuk geslapen. Je lijf past zich daaraan aan, de borstvoedingshormonen doen hun werk en laten je sneller en dieper slapen en ik hou het dus wel nog even vol. Het is natuurlijk ook vakantie en er staat bewust niet zoveel op de planning, wat over een tiental dag wel anders zal zijn ...
Dinsdag 16 augustus moet ik immers weer voltijds aan het werk, en dat zal hoegenaamd een ander paar mouwen zijn. We zien wel hoe het loopt, of ik één (of twee?) keer kolven per dag volhoud, of mijn productie standhoudt, of ik het zorgende kan combineren met het intellectuele. Mijn algehele verstrooidheid en ochtendlijke inefficiëntie zullen er niet op verbeteren, maar ik ga me nog eens dubbel en dik inzetten om er overdag het maximum uit te halen, zodat mijn avonden niet aan werk opgaan.
En bloggen, die draad wil ik ook weer oppikken. Zodra dat buikslapen hier verder blijkt te lukken en ik ook geen uren meer boven vertoef om mijn kleintje in slaap te borsten en mezelf los te koppelen, openen zich zeeën van tijd! Ik zou ze natuurlijk het best eerst gebruiken om wat bij te slapen, maar ik heb het gevoel dat ik veel moet inhalen, met Thelma, met Bernard, met mezelf.
Uitstapjes met vrienden, laat staan een nachtje doorzakken, zitten er nog niet in zolang Bernard geen borsten heeft, en er geen magisch wiegritueel wordt ontdekt, maar wie weet welke carroussel dat buikslapen in gang zet ... Twee uur wordt misschien drie uur, drie uur vier uur, misschien volstaat ooit een flesje gekolfde melk of een boterham? Wordt vervolgd!
Ik geef dus ook nog altijd borstvoeding, met overtuiging, dat wel, onder meer omdat er voorlopig geen enkele andere manier is om haar (weer) in slaap te krijgen. Overdag lukt de buggy ook, en per uitzondering eens de maxi-cosi, maar een bedje, ho maar! Ze wordt panisch als ik haar erin leg en met elke poging wordt het erger. Mijn belofte aan de onthaalmoeder dat ik het haar zou aanleren in de vakantie kan ik dus met de beste wil van de wereld niet nakomen.
Ik geloof niet in laten huilen, ook al krijg ik dat uit elke hoek aangeraden. Ik heb te veel gelezen hoe schadelijk dat is, krijg het niet over mijn hart, vind de hypergevoelige Martha daar het kind niet voor, en voer hele dialogen tussen voor- en tegenstanders als ik het dan toch een keertje probeer. Weg ermee dus. Bovendien wordt ze voorlopig bij elke nieuwe slaapfase wakker en kan ik haar toch niet elk uur laten huilen tot ze van uitputting in slaap valt?
Dat wil wel zeggen dat ik blijf borstvoeden tot ze op een andere manier zelf in slaap leert vallen. En dat is dus niet alleen rond half zeven, maar ook om kwart voor acht, rond negen uur, en dan nog eens rond tien, elf of twaalf uur. Dan pas, als ik erbij lig, gaat ze haar nacht in en ontwaakt ze ofwel om de twee à drie uur, of, wat gemiddeld een keer per maand voorkomt, pas na vijf à zes uur. Van die zes uur ben ik het zelfs niet helemaal zeker, want misschien herinner ik me gewoon niet dat ik tussendoor toch even wakker ben geweest. Maar zelfs in dat geval was het een heerlijke illusie.
Ik heb dus de voorbije maanden, zeg maar al meer dan een halfjaar, gemiddeld niet langer dan drie uur aan een stuk geslapen. Je lijf past zich daaraan aan, de borstvoedingshormonen doen hun werk en laten je sneller en dieper slapen en ik hou het dus wel nog even vol. Het is natuurlijk ook vakantie en er staat bewust niet zoveel op de planning, wat over een tiental dag wel anders zal zijn ...
Dinsdag 16 augustus moet ik immers weer voltijds aan het werk, en dat zal hoegenaamd een ander paar mouwen zijn. We zien wel hoe het loopt, of ik één (of twee?) keer kolven per dag volhoud, of mijn productie standhoudt, of ik het zorgende kan combineren met het intellectuele. Mijn algehele verstrooidheid en ochtendlijke inefficiëntie zullen er niet op verbeteren, maar ik ga me nog eens dubbel en dik inzetten om er overdag het maximum uit te halen, zodat mijn avonden niet aan werk opgaan.
En bloggen, die draad wil ik ook weer oppikken. Zodra dat buikslapen hier verder blijkt te lukken en ik ook geen uren meer boven vertoef om mijn kleintje in slaap te borsten en mezelf los te koppelen, openen zich zeeën van tijd! Ik zou ze natuurlijk het best eerst gebruiken om wat bij te slapen, maar ik heb het gevoel dat ik veel moet inhalen, met Thelma, met Bernard, met mezelf.
Uitstapjes met vrienden, laat staan een nachtje doorzakken, zitten er nog niet in zolang Bernard geen borsten heeft, en er geen magisch wiegritueel wordt ontdekt, maar wie weet welke carroussel dat buikslapen in gang zet ... Twee uur wordt misschien drie uur, drie uur vier uur, misschien volstaat ooit een flesje gekolfde melk of een boterham? Wordt vervolgd!
Abonneren op:
Posts (Atom)