Back in Potch

Na drie jaar zijn we terug in Potchefstroom! En het is de 'best maternity leave ever' tot dusver. Als ik thuis vier uur kraamzorg had per week, heb ik dat hier elke dag. Er zijn hier drie vrouwen die voor iedereen de was doen, het huis schoonmaken, de kamers opruimen ... De troeven van een guesthouse, of restanten van het koloniale systeem van weleer? Iets wat trouwens dubbele gevoelens met zich meebrengt, al verlicht onze huisbazin die scheeftrekking zo goed als ze kan: ze betaalt hen het dubbele van het minimumloon, helpt hen uit de nood als ze in financiële problemen zitten, stimuleert de ene tuinman om in de politiek te gaan ...

We wonen in een ander huis dan toen, dit keer samen met Alice, een PhD-studente uit Kenia, en Oma'Nette, en wel op hetzelfde domein als in 2012. Toen hebben we daar zes maanden gewoond omdat ik werkte aan de North-West Universiteit, en nu komen we een kleine zes weken om volop te genieten van elkaar, de rust, de warmte, de vrienden van weleer. Thelma hoeft niet naar school, Bernard hoeft niet te werken en winkelt en kookt, ik doe ongeveer hetzelfde als thuis: borstvoeden, baby verschonen, in slaap wiegen, zelf eens douchen en wat eten tussendoor, af en toe naar de winkel of bij vrienden op bezoek, maar dat alles met een geweldig uitzicht en weg van het koude België.

Ik kreeg zoveel meer gedaan in de eerste weken van mijn moederschapsrust dan in de weken voor ons vertrek. Martha was een 'low maintenance baby' in het begin: slapen en eten, zonder veel poeha, maar is in een 'high maintenance baby' veranderd. Voor de krokusvakantie is ze 's nachts plots wakker beginnen te worden tussen de voedingen door of viel ze gewoon niet meer in slaap. Je geeft eten om drie uur, hoopt vurig tegen vier uur terug in slaap te vallen, maar dat wordt uiteindelijk een uur of zes ... En dat zeven dagen op rij.

Vreselijk als je al met een gigantisch slaaptekort zit en de wekker al gaat om kwart voor zeven om Thelma naar school te brengen. Bijslapen is dan helemaal niet meer aan de orde: je haalt dat gewoon onmogelijk in, ook al slaap je één à twee uur overdag. s' Avonds tussen negen en twaalf was al altijd moeilijk en onrustig geweest, maar zulke slechte nachten erbij, dat was nieuw.

Ik dacht dat het niet abnormaal was, tot mijn gynaecologe toch aanraadde om eens bij een osteopaat langs te gaan. Geen idee waarom ik daar niet eerder aan had gedacht. Omdat het in de eerste weken goed ging? Ik meen me zelfs te herinneren dat de vroedvrouwen dat hadden aangeraden, maar het drong precies niet tot me door. Met het aankomende verblijf in een gedeeld huis leek het me toch goed om het nachtelijk gehuil tot een minimum te beperken ...

De osteopate vond het meer dan tijd dat ik langskwam en heeft haar de twee dagen voor vertrek twee keer behandeld. Ze zat volgens haar helemaal vast. Het zou komen doordat ze driemaal in de navelstreng was gewikkeld bij haar geboorte en een soort 'fight to flight' had ontwikkeld omdat ze zo beklemd had gezeten. Daardoor was ze zo onrustig 's nachts elke keer als ik haar in de co-sleeper legde en het licht uitdeed, en zocht ze beschutting bij mij aan de borst.

Ze wou enkel in mijn armen slapen, dicht bij me, met mijn adem haast in haar gezicht. Als ze in slaap viel aan de borst en ik legde haar een halve meter verder, werd ze tien minuten later geheid wakker van haar molenwiekende armpjes. Ik dacht dan telkens dat ze nog honger had, maar dat was het wellicht ook niet, en ik nam ze toen maar in mijn armen, gestut door een berg kussens, om zelf ook nog wat te kunnen slapen.

De ingreep van de osteopate heeft precies effect gehad: overdag merkten we al verschil, maar het kon ook wishful thinking zijn. En de eerste avond na ons bezoek was vrij stressvol, maar de nacht was goed. De nacht op het vliegtuig was zelfs een mirakel, maar daar zitten het geluid en de trillingen zeker voor iets tussen. En het feit dat ze op mijn schoot lag natuurlijk. Ze sliep en sliep en sliep, en werd maar af en toe wakker om te drinken.

En de dagen nadien gingen ook goed: ze valt nog niet alleen in slaap, wordt nog geregeld wakker, maar de grote onrust is verdwenen. En later meer over Zuid-Afrika!