Kaartje

Kaartjes, ik vind dat tof. Om te sturen, maar ook om te krijgen: de postbode af te wachten, de postbus te openen, om de afzender te raden aan de hand van het handschrift, om het analoge, de herinnering aan vroeger. En bij geboortekaartjes komt er nog eens het ritueel bij van de teruggestuurde kaartjes allemaal een plaats te geven in je huis, als ode aan het nieuwe leven. Ik heb dan ook veel geboortekaartjes verstuurd, ook al omdat ik het kaartje zelf zo ontzettend mooi vond.

Ik moest kiezen tussen 250 of 500 kaartjes, en had er net iets meer nodig dan 250 ... Ik had geen criterium vooropgesteld van wie wel en wie niet iets te sturen en heb gewoon de lijst van Thelma aangevuld met mensen aan wie ik nog dacht. Ik ben ondertussen twee keer veranderd van job en heb telkens een grote groep toffe collega's achtergelaten, en vond dit het ideale moment om nog eens iets van mij te laten horen. Ik heb ook de entourage van mijn ouders op de hoogte gebracht, en vrienden en familie, en zo kwam ik al gauw aan een aantal dat de meesten associëren met een professionele mailing van een bedrijf ...

Het prijsverschil voor beide oplages was niet bijster groot, en als ik 300 kaartjes zou bestellen, werden er wellicht toch 500 gedrukt en werden de resterende weggegooid. Ik ben dus voor 500 gegaan, tot lichte verbijstering van Bernard die dat nogal megalomaan vond ... We hebben ze uiteraard niet allemaal verstuurd, en hebben al slingers gemaakt met de resterende kaartjes, bakjes versierd, Martha's spaarpot ...

Thelma's kaartje was wit en glanzend, met een gestileerde rode opiumachtige bloem en zwarte letters. Voor Martha wou ik iets soortgelijks, maar het is uiteindelijk een heel eigen interpretatie geworden. Ik had aanvankelijk enkel mijn eerste idee mee naar Gunther, vriend en vormgever: een stuk behang uit onze woonkamer met ouderwetse rozen. Het andere idee dat ik al tijdelijk had laten varen, was een tekening van Thelma met aapjes, giraffen, leeuwen, libellen, dolfijnen -- telkens met een groot dier en een kleintje.

Het stuk behang met enkel haar naam bleek uiteindelijk te oubollig. Toen ik 's avonds de tekeningen van Thelma doorstuurde en Gunther het fiat kreeg om een avondje loos te gaan, was dit het resultaat:

In het echt zijn de hoeken afgerond, en is het een soort matfluwelen 'velvet' voorkant en een gladde achterkant. Heel geslaagd, al zeg ik het zelf. En als je nog meer van dit moois wil zien, één adres: Gunther Fobe.