Hoest

Ik ben ongerust. Mijn kleine Thelma die haast nooit ziek is, hoest de longen uit haar lijfje. Ik ben deze week met haar al naar de huisarts en kinderarts geweest, maar het verbetert niet: wat aanvankelijk een zware verkoudheid was met wat koorts, werd een dubbele oorontsteking en ontstoken poliepen. En steeds blijft er die verschrikkelijke hoest. Niets op de longen, zegden beide artsen, maar zo klinkt het niet. Ik twijfel tussen nog een nacht afwachten, of nu iets doen. Ze hoest slijm op, en ze dreigt er soms haast in te blijven. Spoed? Raad vragen? Nauwkeurig monitoren? Hopen op een laatste lastige nacht voor haar?

Ik neem Bernards advies ter hand om te gaan kijken als ik ongerust ben: ik verlaat om het kwartier mijn bureau boven, waar ik werk inhaal dat ik deze week niet rond heb gekregen. Thelma sliep lang en veel, op dinsdagavond en woensdag hebben mijn ouders haar opgevangen, maandag 11/11 en vrijdag 15/11 was de universiteit gesloten, maar de duttijden en de avonden zijn niet genoeg gebleken om mijn werk rond te krijgen. Of was mijn planning ook zonder ziekenzorg te ambitieus? Ik zie mijn deadlines vooruitgeschoven worden en ik zie haar niet beter worden. Ik ben zelf verkouden, maar kan me geen ziekte veroorloven, al is dat laatste altijd een illusie. Het lijf gaat voor.

Mijn hart breekt als ik haar hoor vechten in haar slaap. Ik denk dat ik vannacht maar eens naast haar slaap.