Olijfje in Zuid-Afrika ...

Het leven van Olijfje in Zuid-Afrika is definitief begonnen! Thelma heeft gevlogen alsof ze nooit iets anders heeft gedaan: ze keek haar ogen uit op de luchthaven, papte aan met de obers in het Gordon Ramsey Restaurant in Heathrow, zwaaide naar haar medepassagiers en sliep op het ritme van de straalmotoren van één tot zeven. We hadden geluk dat we op de vlucht van Londen naar Johannesburg een rij van vier zetels voor ons alleen hadden, zodat Thelma languit kon liggen.

Om oorpijn te vermijden tijdens het stijgen en dalen, wilden we haar aan het slikken houden. Thelma wist waarschijnlijk niet wat haar overkwam: eerst mocht ze een hele chocomelk uitdrinken, die uiteraard op was toen we nog maar net aan het taxiën waren, daarna kreeg ze berensnoepjes à volonté, Smarties zoveel ze opkon en een fles fruitsap -- weliswaar verdeeld over twee keer stijgen (Brussel & Londen) en één keer dalen (in Londen). Bij de landing in Johannesburg zat er gelukkig al een korte nacht tussen al dat gesnoep.

Zodra Thelma's enthousiasme hoog in de lucht een beetje gekelderd was en ze het beu was om in en uit de zetel te kruipen en staand te proberen te slapen, de koptelefoon in het juiste gaatje te stoppen of de touchscreen op de stoel voor haar uit te testen, is ze naast me in slaap gevallen, heb ik haar gordel vastgeklikt, een dekentje over haar gelegd en heb ik zelf geprobeerd de slaap te vatten. Proberen, zeg wel, want slapen in een vliegtuig is niet mijn sterkste kant blijkbaar, hoewel ik de twee nachten ervoor ook amper drie uur had geslapen.

We sliepen vorig weekend bij mijn ouders om iets relaxter te kunnen vertrekken en ons huis half leeg en helemaal schoon te kunnen maken voor de nieuwe huurders, maar ik kon maar niet slapen doordat Thelma de eerste nacht feestvierde in onze kamer, door mijn eigen piekersessies, drie Europese muggenbeten die jeukten als de pest, een kussen dat dringend afgekeurd moet worden voor buikslapers zoals ik, en de krakende vloer die ik niet meer durfde te betreden omdat Thelma weer wakker zou worden -- ook al moest ik zo nodig en had ik eigenlijk te koud om in slaap te vallen.

Gelukkig heb ik hier, in Potchefstroom, zalig geslapen. 't Was ook met Thelma in één bed, omdat ze iets na middernacht wakker is geworden, Bernard haar even naast me had gelegd om zelf naar het toilet te gaan en zag dat ze al in slaap gevallen was toen hij terugkeerde. Hij is dan zelf maar in onze gastenkamer gaan slapen en moeder en dochter hebben de nacht samen doorgebracht. Thuis in België is dat uitzonderlijk, omdat Thelma niet te warm mag hebben door haar stuipen van weleer, én omdat ze meestal alle hoeken van het bed verkent, of net dicht tegen me aankruipt, of op mijn arm gaat liggen, of mijn gezicht streelt en mij zo een nacht lang uit mijn slaap houdt.

En zie: Thelma heeft hier ook zalig geslapen. Zonder krioelen, zonder huilen, wakker geworden rond zeven en weer in slaap gevallen tot negen. En nu ligt ze in haar eigen bed te slapen als een roosje. 't Zal de rust zijn van ons 'geleeg', de vermoeidheid van de voorbije dagen en het feit dat het al om zes uur donker is en afkoelt. Overdag is het al dik in de twintig graden met een stralende zon, ook al is het nog winter, maar 's nachts koelt het flink af. In oktober begint het regenseizoen, maar september zal voor ons een geweldige indian summer worden.

Thelma kijkt haar ogen uit en geeft haar oren de kost. Heel veel dingen zien er vertrouwd uit, zoals de keuken, de living, het terras, de supermarkt, het speeltuintje in de tuin, het houten bedje waarin ze mag slapen, de brandweerhelm en het hobbelpaard annex waterski van de jongetjes die ook op het domein wonen, maar andere dingen zijn dan weer helemaal anders. Zo graast er een bruine merrie bij de buren, maar lopen er daarnaast ook drie springbokken rond. Dat het huis en de tuin zo gigantisch zijn, neemt ze er zonder problemen bij!

Ook de vogels vallen hier op: de meeste zien er hetzelfde uit -- behalve de twee ibis-achtigen met blinkende blauwe vleugels, hoge poten en een lange gekrulde bek die hier vanmiddag even zijn geland -- maar ze klinken en vliegen anders dan de duiven, kraaien en mussen die we in België kennen. 'Vogel roept hè', zegt Thelma, en dat is nog licht uitgedrukt ... Onze buurt lijkt misschien niet op het idyllische Zuid-Afrika uit de boekjes, maar zo klinkt het hier in elk geval wel.

Voor ons zijn er ook vertrouwde dingen en minder vertrouwde. Het landschap op weg naar Potchefstroom doet Andalusisch aan, is weids, dor en stoffig, maar je rijdt er natuurlijk ook langs de townships die je in Europa niet ziet. Toen onze chauffeur even halt hield in een buitenwijk op weg naar Johannesburg om in een tankstation de weg te vragen, wisten we toch even niet of we nu bang moesten zijn of niet. Hier rijden de SUV's naast oude wrakken op een autosnelweg zonder middenberm, en flitsen mountainbikes de oude mannen op krakkemikkige minifietsjes voorbij.

We zijn nog niet in het centrum geraakt, omdat we er een drietal kilometer vandaan wonen en we nog geen fietsen of auto hebben, maar Bernard hoorde van een jonge visser aan de rivier dat het echt een wijze stad is. Veel studenten weliswaar die soms het varken uithangen en zich lazarus zuipen, maar ook veel andere vormen van vertier. Van 't weekend is er bijvoorbeeld een kleinschalig festival in het centrum en dat lijkt ons de ideale manier om de stad te leren kennen. In oktober is er overigens het bekende Aardklopfestival met theater, film, optredens -- een mini Gentse feesten stel ik me voor ...

Gisteren leek onze eerste wandeling buiten de muren van ons domein niet zo aantrekkelijk: de plaatselijke supermarkt liep vol met Die Antwoord-adepten, zo leek het toch, met studenten die een zwarte bedelaar aankeken als het vuil van de straat; we liepen over een stoffige weg met snel verkeer met een oud buggy'tje vol eten en een peuter op de arm, moe van het lange reizen ... Het leek ons absurd om een half jaar aan de andere kant van de wereld te komen wonen en werken, en wel hier.

De buurt waarin we wonen is niet echt mooi te noemen. Brits van architectuur, Spaans van klimaat, met ook behoorlijk wat afval en armoede, wat we natuurlijk al kenden van onze geliefde buurt de Muide ... Maar vandaag hebben we na een verkwikkende nacht al onze spullen geïnstalleerd, een muziekje opgezet, genoten van de zon, de rust, het terras, Thelma's kamertje versierd met vlagjes en dieren op de muur, de andere mensen ontmoet die in dit gigantische huis wonen, gewandeld naar de rivier die grenst aan de tuin, en we zien het helemaal zitten.

En de meeste mensen zijn hier, oh cliché, ont-zet-tend vriendelijk. Er stond lunch klaar toen we aankwamen, koffie, thee en koekjes, een fles fruitsap en melk in onze frigo op de kamer, verse bloemen en vers fruit ... Er werd meteen een kinderbed aangedragen en verduisterende gordijnen, en we werden geëscorteerd tot de dichtstbijzijnde supermarkt, met name de 'friendly grocer'! Bernard heeft vandaag zelfs een fiets meegekregen van een fietsenmaker zonder dat hij zelfs maar zijn identiteitskaart moest bovenhalen of een waarborg moest betalen ...

Er is ook vriendelijkheid van een andere aard natuurlijk, al leek die tot dusver wel even gemeend. In het huis waar wij verblijven, wonen behalve onze huisbazin-professor, ook een Duits koppel en twee Zuid-Afrikaanse studenten, die allemaal op hun wenken bediend worden door twee tuin- en klusjesmannen en twee schoonmaaksters. Wij doen voorlopig nog onze afwas zelf, omdat we het echt niet over ons hart krijgen om de vaat gewoon op het aanrecht te laten staan, maar onze was en strijk wordt door hen overgenomen en onze bedden worden elke dag gemaakt ...

Wat er mij aan doet denken om dringend eens mijn bed op te zoeken!

Ode aan Pasja

Tijd voor een ode. Een ode aan Thelma's onthaalmoeder Patricia. Een ode aan een fantastische vrouw die twee jaar lang, maar met jaren ervaring, het beste van zichzelf heeft geschonken om Thelma de tijd van haar leven te geven. Met eindeloos veel geduld en oeverloos veel liefde voedt zij haar kindjes op. Ze weet dat kinderen vooral liefde nodig hebben, en duidelijkheid, maar ze geeft ze zoveel meer. Eten en drinken, dat spreekt, maar dat is bij haar slechts de basis.

Daarbovenop komt liefde in duizend vormen. Liefde als dikke knuffels, liefde vermomd als een knutselwerk, plakkertjes op knieën die geschaafd zijn, stickerblaadjes voor de kindjes die ze zindelijk helpt worden, super-de-luxe-kronen voor de jarigen, nieuwe thema's die elk seizoen aan de muur prijken, de boeken die ze samen met hen leest, de kleuren die ze hen een voor een leert, de vaat die samen geleegd wordt, het dekentje waarin ze ondergestopt worden, de spelletjes die ze hen samen leert spelen. De zonnemelk op hun snoetjes, de zonnehoedjes erbij, de windpokken die met liefde worden aangestipt.

Ik had al van overal lof gehoord toen ik Thelma bij haar inschreef, maar je voelt dat pas zelf als je je eigen kindje bij haar ziet groeien en bloeien. Je ziet de foto's en bedankkaartjes van jaren ver hangen en er komen er telkens nog bij, maar het is pas als je eigen kind staat te springen om te gaan dat je weet hoe goed het daar is. Je hoort het aan de liedjes die ze mee naar huis nemen, je hoort het aan de verhalen, je ziet het aan de geruste tred waarmee je kind de wereld verkent.

Patricia, je bent één uit de duizend. Ik ben nog altijd zielsgelukkig dat er net over het water, vlak bij ons huis, nog dat ene plekje vrij was. Thelma gaat nu een half jaar vroeger weg, de wereld verkennen, maar ze zal dat doen met een vertrouwen waarvan jij een groot deel hebt opgebouwd. Ze neemt de woorden en de dansjes van je mee, ze houdt je knuffels in gedachten, en ze bewaart er vast ook een voor de lente volgend jaar, als we samen onze grote verhalen aan de nieuwe hummeltjes komen vertellen.

Bedankt voor je bovenste-beste zorgen!

Stilte en storm

't Is hier stil, ik weet het. Nochtans is dat maar schijn. Voor Thelma gaat het leven zijn gewone gangetje, met een nieuwe fase contrariteiten. Een greep uit het aanbod:

• Amai, jij hebt grote honger = Temma kleine honger!
• Thelma, ga je mooi blijven liggen? = Mama mooi blijven liggen!
• Kijk eens, Winnie de Poeh = Nie Winniepoe!
• 't Is al laat = Nie laat!
• 't Is tijd om te slapen = Nie slapen!
• Jij mag dat ook = Nie ook!
• We gaan nu toch niet ruziemaken? Ruziemaken!
• Thelma, je voeten onder tafel = Voeten boven tafel!
• Thelma, het mag niet = Toch wel.

Voor ons zijn deze laatste weken redelijk hectisch, maar wij uiten dat voorlopig niet in contrariteiten. De samenwerking moet hier redelijk gesmeerd lopen, want anders raken we nooit aan de andere kant van de wereld. Gelukkig is het meeste al geregeld en zal de rest met een klein beetje stress ook wel lukken. Een kleine greep uit het aanbod:

• Reispassen ophalen
• Officiële uitnodigingen van de universiteiten daar en hier scoren
• Ons laten inenten, voor het algemene goed
• Bewijzen dat we medisch in orde zijn, voor onze visumaanvraag
• Bewijzen dat we ons goed en zedelijk gedragen, voor onze visumaanvraag
• Onze longen bij een radioloog laten controleren op tbc, voor onze visumaanvraag
• Bewijzen dat we een koppel zijn, voor onze visumaanvraag
• Bewijzen dat Thelma geboren is, voor onze visumaanvraag
• Bewijzen dat we het financieel gaan redden, voor onze visumaanvraag
• Officiële papieren laten vertalen en beëdigen
• Bernard bij mij ten laste zetten, voor het ziekenfonds
• Reiskrediet aanvragen
• Internationale rijbewijzen aanvragen
• Valiezen verzamelen waarin 138 kg kan
• Dozen verzamelen waarin handdoeken, luiers, lakens, kleren, schoenen, paperassen passen
• De zolder bewoonbaar maken
• Een huis in Zuid-Afrika zoeken
• Administratie in orde maken
• Pasfoto's laten maken
• Laatste kapper- en tandartsbezoek regelen
• Een afscheidsfeest geven in de Video
• Een informeel huurcontract en plaatsbeschrijving maken
• De kelder, tuin, gang, badkamer ... opruimen
• Mijn vak van het eerste semester doorgeven
• Vluchten boeken
• Mijn job in Zuid-Afrika voorbereiden
• Artikels scannen
• Masterproefstudenten in gang steken
• Volmacht voor de verkiezingen geven
• Bril en lenzen kopen
• Reislijstjes opstellen
• Herexamens opstellen en verbeteren
• De auto laten keuren
• De kat laten keuren
• Een extra clausule in onze brandverzekering laten opnemen
• Aankondigen dat Thelma in maart 2013 naar school gaat
• Abonnementen afsluiten
• Onze bankkaarten laten werken in Zuid-Afrika
• Meterstanden doorgeven
• Malariapillen kopen
• Reisbijstandsverzekering regelen
• Mijn moeder troosten

Vandaar dat het hier op de blog zo stil is. Maar daar komt verandering in, als we een beetje gesettled zijn in het zwoele Zuid-Afrika, dat momenteel zijn schoonheid verbergt onder een dikke laag sneeuw. Over twee weken zal die uiteraard al gesmolten zijn en staat er een stralend lentezonnetje aan de hemel, maar ik heb toch voor alle zekerheid Thelma's dikke muts, jas, fleece- en regenpak aan ons reislijstje toegevoegd.

Thelmataal (13): Nachtbabbels

Thelma babbelt. Aan een stuk door. Nochtans ligt ze al in bed. 'Allo', 'saluuu', 'nie komen andere Dirk', 'sloepje eten', 'andere Dirk', 'Dirk', 'andere Dirk', 'alloo', 'Temma kijken deken', 'koe', 'zag twee beren, boodjes smeren, hihiha, stonnebij enekekenaar', 'tante Dirk', 'andere tante ook Dirk', [fake huilbui] 'Temma weent', 'papa', 'mama', 'Dirk', 'Dirk weg', 'hier blijven'.

Ze kan de slaap maar niet vatten de laatste tijd. Ligt een uur te babbelen, tot het overgaat in huilen en we haar uiteindelijk uit bed halen, omdat ze echt wel haar goeie wil heeft getoond. Haar nog later in bed stoppen wil ik niet, want acht uur is al laat voor een kind van twee. Soms wordt het half negen in de hoop dat ... Maar gisteren was het na tien uur toen ze er voor de tweede keer weer in lag, en vandaag ziet het er hetzelfde uit (update: 21.44: alles lijkt stil ...). Ze slaapt dan wel vaak tot half negen à negen, maar het hele schema een uur opschuiven zie ik niet zitten.

Nu ja, in Zuid-Afrika zal het sowieso anders worden, want daar is het om zeven uur al donker en moet ik 's ochtends trouwens ook al om zeven uur op het werk zijn. Yep, zeven uur, dat wordt wel iets anders dan het gezapige tempo van hier. Voordeel is wel dat het werk ook snel klaar is en iedereen om half vier naar huis gaat, maar of mijn bioritme daaraan zal kunnen wennen?

En voor Thelma zal het hetzelfde zijn, want de 'pre-primary schools' beginnen al om zeven uur en de 'play groups' beginnen om acht. Wat van de twee het zal worden, weten we nog niet. 'Pre-primary schools' hebben meer structuur, meer begeleiders en vinden vijf (halve) dagen op zeven plaats, 'play groups' zijn losser, met één onthaalmoeder en maar voor drie halve dagen per week. Thelma is klaar voor allebei denk ik, nu ze de zeven-woord-zinnen uit haar mouw schudt alsof het niets is, maar we gaan eerst de sfeer opsnuiven voor we beslissen.

O ja, u vraagt zich vast ook af wie 'Dirk' is uit het verhaaltje van vanavond. Wel, we gingen eigenlijk bezoek krijgen vanavond. Een heel laat babybezoek, met een cadeautje dat bij hen al twee jaar in de kast ligt. Ze weten ondertussen zelf al niet meer wat erin zit. Ik had Thelma al uitgelegd dat we bezoek gingen krijgen van 'Dirk en Katty', en dat het niet haar favoriete Dirk was van de onthaalmoeder, maar een 'andere Dirk'. En dat moet ze blijkbaar nog even verwerkt krijgen vanavond.

Nu ja, die andere Dirk zal altijd legendarisch blijven, want vanavond kwam er een sms'je dat ze er onverwacht toch niet gingen geraken. Ik vermoed dat ze het record van laatste babybezoekje ooit willen breken en nog eens zullen langskomen als ze vijftien is. Met een mobiel of een schattig rompertje, wie weet.