Spurt

Effe een spurtje trekken, denkt onze dochter. Eerste vinger, tweede vinger, ready, set, go. De snelheid waarmee ze vooruitgaat, en de snelheid waarmee alles vooruitgaat, is ongelooflijk.

Ook op het vlak van tandjes trekt ze een spurtje: ze was nogal laat en kreeg de eerste twee tandjes rond negen maanden, de volgende twee rond elf maanden, maar deze week zitten er maar liefst vier door: twee snijtanden, een hoektand en een kies! En dan zitten er beneden ook nog eens twee snijtanden te dringen. Je zou voor minder 's nachts het huis op stelten zetten, net nu mama een logée uit Spanje over de vloer heeft.

Ik had het misschien ook wel kunnen voorspellen, de combinatie treuzelen-sprinten, want ze is aan het einde van de zwangerschap eerst acht dagen knus blijven zitten, om zich dan binnen de vijf uur gezwind uit mij te wurmen.

O ja, en drie dutjes per dag is ook écht voor babies: één middagdut van een paar uur en het klokje rond van acht tot acht is meer dan genoeg als je al eens een kaarsje hebt mogen uitblazen. Anders schreeuw je gewoon de buurt bijeen en denk je pas om middernacht aan slapengaan.

Opgemerkt

1. Thelma laat twee muisjes, twee afstandsbedieningen, twee vingers, twee voetjes, twee dotjes schuim, een paard en een koe kusjes geven. Zeer schattig om te zien, dat spreekt. En een paar dagen geleden nam ze mijn wijsvinger en die van Bernard en liet ze ook die een kusje geven. De romantiek die zo'n kind brengt, je houdt het niet voor mogelijk! (ironie toevoegen naar wens)
2. Thelma kruipt met behoorlijk wat moeite uit het schuifraam naar buiten, plukt een roosje peterselie van de peterselieplant, kruipt de woonkamer weer binnen, trekt een lege kartonnen tas uit haar kast en gooit het peterselieroosje er met zichtbare trots in. Alles kent zijn plaats, nietwaar. Dat we dat nog niet wisten.
3. Thelma stapt! Allez, nog steeds aan het handje, twee handjes zelfs, maar sinds vanavond heeft ze de hoofdfunctie van de Baby Walker ontdekt en holt ze de kamer door. Ik stond buiten, zag haar zich optrekken aan het snelle ding met vier wielen, wou onmiddellijk ingrijpen, want ik zag haar in gedachten al tegen de vlakte gaan, maar tegen de tijd dat ik er was, liep ze zichzelf haast voorbij, achter dat ding aan, met haar kleine korte beentjes. Apetrots en verwonderd over zoveel zelfstandigheid.

Separatie

Een weetje over de draagdoek: "Uit observatie blijkt dat kinderen die veel gedragen zijn, vroeg zelfstandig zijn en zich later gemakkelijker van de moeder losmaken." Ik wist dat eigenlijk al, maar nu valt die wijsheid als een blok op mijn kop. Allez, een kleine dichterlijke overdrijving weze gepermitteerd. Ik verklaar me nader.

We zijn op weekend geweest naar de Ardennen, midden in de week (een 'midweek' noemen ze dat, maar ik gruw van het woord), met mijn ouders, mijn broer, zijn vrouw en hun dochtertje Louise. Louise is vijf maanden jonger en nog een echt knuffelaartje. Een kindje dat geniet als je haar opneemt, haar kaak tegen jouw kaak legt, tegen je aan komt leunen, zich een beetje laat wiegen en vooral zo lang mogelijk blijft zitten op de arm.

Niet zo bij Thelma, dat heb ik al een keer verteld. Knuffelen behoort ondanks mijn laatste illusie niet tot haar favoriete bezigheden. Wég, denkt ze als ik haar opneem, daar wil ik heen, en wel nu, niet hier zo'n beetje indommelen, zet me neer, ga met me lopen, toon me hoe ik uit de zetel moet, doe iets! Fietsen, of naar het strand. Niet gewoon wat zitten, niet gewoon wat wiegen, laat ten minste toe dat ik wat aan je oorbellen kom, in je neus knijp of je décolleté naar beneden trek.

Zeker als opa en oma in de buurt zijn, lijkt mama steeds meer quantité négligeable. Dat wordt nog sterker als mama vooral vervelende dingen doet zoals pampers verversen, riempjes vastklikken, nagels knippen, mondjes afvegen en baby's in bed leggen. En als opa's dan lange wandelingen maken in de tuin en stilstaan bij elke bloem en elk blaadje, of binnen in huis elk kadertje en elke foto laten inspecteren, zonder dat het ooit te veel wordt, zijn ze helemaal favoriet.

Toegegeven, mijn moeder heeft zelf ook wat van die dagelijkse kwellingen overgenomen om Thelma toch het gevoel te geven dat het niet aan mij lag, maar toch. Oma is toch ook diegene die haar laat proeven van de chocoladetaart, die veel meer grilletjes inwilligt en altijd en overal voor haar kleinkind schermt. Oma weet wanneer ze honger heeft, pleit voor een tweede koekje, geeft alles wat ze aanwijst als het voor babyhandjes geschikt is.

(bij nader inzien doe ik dat ook allemaal, maar ja, perceptie is alles)

Ik maakte er af en toe eens een toespeling op, toen ik bijvoorbeeld een lachje kreeg van Thelma of toen ze aan mijn broekspijpen kwam trekken om op mijn schoot te kunnen, of ze haar mama dan toch nog graag zag? En toen begon mijn eigenste moeder/psychologe over de separatie tussen moeder en dochter die zich langzaam maar zeker gaat inzetten ... Dat ik er alvast maar aan moest wennen!

Ik protesteerde eerst nog even met een kordaat: 'Komaan, ze is nog maar een jaar!', maar mijn moeder hield voet bij stuk. Zich afzetten tegen de moeder is voor dochters ontzettend belangrijk en die fase is nu ingezet, net zoals zonen zich tegen hun vader afzetten. Zucht. Dat is minstens nog tien jaar te vroeg! Ik ben daar nog niet klaar voor. Stop daar onmiddellijk mee! Eet mij op, pak mij vast, knuffel me dood!

Ik weet natuurlijk wel dat dat in fases gaat, dat ze eerst nog 'mama' gaat leren zeggen tegen mij in plaats van het 'mamamamama' tegen niets in het bijzonder. Ik weet ook wel dat het besef dat ik en niemand anders haar mama ben, ook nog gaat komen, dat ze mij gaat missen als ze op kamp gaat, dat ze mij ook nog de liefste mama ter wereld gaat vinden (misschien nu al, hoop, hoop, hoop), maar toch. Separatie bij baby's, krijg nou wat!

Ik steel dus mijn momenten. Als ze huilt en zich door mij laat troosten, als ze moe is en ik haar mag dragen, als ze 's ochtends en 's avonds haar fles krijgt op mijn schoot. En als ze in de draagdoek zit. Alleen in de draagdoek heb ik ze een lange tijd dicht bij me, en zit Thelma zichtbaar te genieten. Hoog en droog, bijna helemaal zelfstandig, zonder armen die je vasthouden, op de uitkijk, alleen en toch samen.

Ik had wel niet gedacht dat het net die draagdoek zou zijn die ook de vroegtijdige separatie in zou zetten ...

Babycoiffure

Even een minder apetijtelijk postje. Ik was het beu, die croûtes de lait, die cradle cap, oftewel die melkkorstjes van Thelma. Ik heb me lang opgehouden in het kamp van de blijf-daaraf-ouders, die hoogstens een loshangend flapje de wijde wereld inhielpen en hun kind wat olie op het hoofd smeerden. Ik werd daarin gesteund door de Kind en Gezinners, die me verzekerden dat amandelolie de klus wel zou klaren, en tal van andere ouders die het manuele wegkrabben ook heel griezelig vonden. 't Zou vanzelf wel weggaan.

Maar aan de andere kant krijg je van alle kanten de goede raad om met een bankkaart de korstjes weg te krabben. Een griezelig idee maar blijkbaar effectief, zoals bij de onthaalmoeder van een bevriende tweeling die op één namiddag de ondingen had weggekrabd (met twee rode hoofdjes als gevolg) ... En je hebt het tegenvoorbeeld van een tweeënhalfjarig meisje, dat op haar leeftijd nog altijd rondloopt met zwartgeworden korstjes die door haar blonde haartjes pieken ...

Dilemma! Ik heb het zo lang mogelijk uitgesteld om een beslissing te nemen, maar omdat smeren en afwachten niet hielp en Thelma er steeds meer begon uit te zien als een clown, met krullen achteraan en een haarloos hoofd vanboven, helde ik steeds meer over naar de andere kant. Ik heb dus nog maar eens haar hoofdje ingesmeerd met amandelolie, heb het dan twee keer grondig gewassen en heb daarna voorzichtig mijn klantenkaart van de apotheek bovengehaald. Dat leek me nog net iets gepaster dan een bankkaart ...

En zie: als ik zachtjes tegen de korstjes duwde, dus niet schrapen, zoals het idee 'wegkrabben met een bankkaart' suggereert, kwamen ze een voor een van haar hoofdje los. Ik moest ze alleen nog manueel uit haar haar plukken of met een kammetje wegvissen, maar Thelma had er in het geheel geen last van. Die velletjes hingen daar maar wat te plakken, wachtend op iemand die ze wegnam.

Het heeft me wel moeite gekost om Thelma te entertainen ondertussen, dat spreekt voor zich. Eerst wat achter haar op de mat gezeten terwijl ze een boekje las, dan Studio 100 opgezet, haar daarna met mijn saccoche laten spelen (haar lievelingsbezigheid), wat in de eetstoel voortgeprutst, en ten slotte voor het schuifraam in het daglicht de boel afgewerkt, want toen ik eenmaal de smaak te pakken had, moesten ze er allemaal aan geloven, een enkele dwaalgast niet te na gesproken. En Thelma liet het zich welgevallen. Eindelijk begreep haar moeder hoe het moest.

En zodoende heeft ons meisje een fris kopje: korte blonde minihaartjes vooraan, die nu alle kans krijgen om te groeien, en donkerblonde krulletjes achteraan. Ze zal de volgende weken dus een echt babykapsel krijgen, met vooraan haar dat in haar ogen piekt of krulletjes die op haar voorhoofd dansen.

En dat groeit dat het wikkelt

Wat Thelma nu weer allemaal kan:

• vlot de steile trap opkruipen
• trots een lepeltje laten balanceren op haar kleine vingertjes
• gretig een pruim naarbinnen smikkelen
• als een grote meid dutjes overslaan
• druk spelen met een ijsblokje
• gezwind een rietje in een colaflesje mikken
• overtuigd de poezen uit de boekjes aan de echte poes linken
• luid blaffen onder tafel
• als een wolfje huilen bij het open raam

Dat was het voor vandaag. Geen grote verhalen, geen kleine verhalen. Vakantie en toch een vol hoofd, maar niet voor publicatie vatbaar.