Hoera!

De code is gekraakt! Martha is een buikslaper. Gisteren pas ontdekt, en vandaag al opnieuw bewezen. Terwijl ik de voorbije maanden elke drie kwartier naar boven werd gesommeerd omdat madammetje nog maar eens wakker was en zonder borst haar slaap niet opnieuw vond, heb ik vandaag en gisteren telkens twee uur aan een stuk beneden kunnen vertoeven. Revelatie! Eureka! Major Breakthrough!

Ik geef dus ook nog altijd borstvoeding, met overtuiging, dat wel, onder meer omdat er voorlopig geen enkele andere manier is om haar (weer) in slaap te krijgen. Overdag lukt de buggy ook, en per uitzondering eens de maxi-cosi, maar een bedje, ho maar! Ze wordt panisch als ik haar erin leg en met elke poging wordt het erger. Mijn belofte aan de onthaalmoeder dat ik het haar zou aanleren in de vakantie kan ik dus met de beste wil van de wereld niet nakomen.

Ik geloof niet in laten huilen, ook al krijg ik dat uit elke hoek aangeraden. Ik heb te veel gelezen hoe schadelijk dat is, krijg het niet over mijn hart, vind de hypergevoelige Martha daar het kind niet voor, en voer hele dialogen tussen voor- en tegenstanders als ik het dan toch een keertje probeer. Weg ermee dus. Bovendien wordt ze voorlopig bij elke nieuwe slaapfase wakker en kan ik haar toch niet elk uur laten huilen tot ze van uitputting in slaap valt?

Dat wil wel zeggen dat ik blijf borstvoeden tot ze op een andere manier zelf in slaap leert vallen. En dat is dus niet alleen rond half zeven, maar ook om kwart voor acht, rond negen uur, en dan nog eens rond tien, elf of twaalf uur. Dan pas, als ik erbij lig, gaat ze haar nacht in en ontwaakt ze ofwel om de twee à drie uur, of, wat gemiddeld een keer per maand voorkomt, pas na vijf à zes uur. Van die zes uur ben ik het zelfs niet helemaal zeker, want misschien herinner ik me gewoon niet dat ik tussendoor toch even wakker ben geweest. Maar zelfs in dat geval was het een heerlijke illusie.

Ik heb dus de voorbije maanden, zeg maar al meer dan een halfjaar, gemiddeld niet langer dan drie uur aan een stuk geslapen. Je lijf past zich daaraan aan, de borstvoedingshormonen doen hun werk en laten je sneller en dieper slapen en ik hou het dus wel nog even vol. Het is natuurlijk ook vakantie en er staat bewust niet zoveel op de planning, wat over een tiental dag wel anders zal zijn ...

Dinsdag 16 augustus moet ik immers weer voltijds aan het werk, en dat zal hoegenaamd een ander paar mouwen zijn. We zien wel hoe het loopt, of ik één (of twee?) keer kolven per dag volhoud, of mijn productie standhoudt, of ik het zorgende kan combineren met het intellectuele. Mijn algehele verstrooidheid en ochtendlijke inefficiëntie zullen er niet op verbeteren, maar ik ga me nog eens dubbel en dik inzetten om er overdag het maximum uit te halen, zodat mijn avonden niet aan werk opgaan.

En bloggen, die draad wil ik ook weer oppikken. Zodra dat buikslapen hier verder blijkt te lukken en ik ook geen uren meer boven vertoef om mijn kleintje in slaap te borsten en mezelf los te koppelen, openen zich zeeën van tijd! Ik zou ze natuurlijk het best eerst gebruiken om wat bij te slapen, maar ik heb het gevoel dat ik veel moet inhalen, met Thelma, met Bernard, met mezelf.

Uitstapjes met vrienden, laat staan een nachtje doorzakken, zitten er nog niet in zolang Bernard geen borsten heeft, en er geen magisch wiegritueel wordt ontdekt, maar wie weet welke carroussel dat buikslapen in gang zet ... Twee uur wordt misschien drie uur, drie uur vier uur, misschien volstaat ooit een flesje gekolfde melk of een boterham? Wordt vervolgd!