Zingen?

Het beeld is niet fantastisch, want de avond was al gevallen, maar dat telt niet: het is de klank die 't 'm doet. Luister maar!

Zie ze doen

Na haar 'regelweek' in week acht, waarin het ontzettend moeilijk was om haar rustig te krijgen, kan Thelma een heleboel nieuwigheden. Ze heeft haar handjes ontdekt en kan die urenlang (allez, iets minder) bekijken: een vuistje, vingers, een draaiend vuistje... Ze slaat nu ook tegen haar speeltjes aan haar speelboog, grijpt haar tuutje en brabbelt tegen haar speeltjes. Very funny. Ze verraadt zichzelf ook als ze moe is door in haar oogjes te wrijven en voelt aan allerlei stofjes. Ze neemt ze vast en laat ze vaak niet meer los. Ook mijn haar voelt als een stofje. Voor haar dan: ik zie zo af en toe een paar krullen van mij tussen haar vingers verdwijnen...

Braaf braver braafst

Thelma was gisteren een echte droombaby: eten, lachen, spelen en véél slapen. Geen enkele keer heb ik haar in slaap moeten wiegen of sussen: ze viel gewoon vanzelf! zomaar! zonder moeite! in slaap. Zowel in haar wieg, in haar wippertje als in haar bedje 's avonds. Meer van dat!

Vandaag was weer een klassieke Thelmadag, met afwisselend eten, lachen, spelen in haar park en dan de bijna obligate huilbuitjes van vermoeidheid. Gelukkig heeft Bernard ondertussen ook de kneepjes door om haar ritmisch in slaap te wandelen, dus dat scheelt een pak. Misschien houdt ze toch niet zo van broccoli?

Het blijft in elk geval mijn grootste en mooiste cadeau. Ik vraag me soms af waar dat naartoe gaat, als ik ze elke dag nog liever zie dan de vorige. Ik zou ze soms willen optillen uit haar slaap om haar murw te knuffelen, maar hou me uiteraard telkens in, omdat ik haar slaapjes ondertussen bijzonder naar waarde weet te schatten...

En Bernard is er natuurlijk ook nog om mijn love attacks op af te reageren.

Slaap kindje slaap

Elke dag een nieuwe truc om me in slaap te krijgen, lijkt Thelma te denken. Ze vecht telkens zo hard ze kan tegen de slaap en we moeten haar dan ook met een list om de tuin proberen te leiden. Eergisteren wou ze blijkbaar in een dekentje in slaap gewiegd worden om dan in haar wippertje verder te slapen. Ze heeft ons voor de inspanning beloond door het een hele tijd vol te houden. De dag erna bleef ze al minder lang in dromenland en moesten we op zoek naar een nieuwe truc. De draagdoek ligt immers al een paar dagen aan de kant wegens rugpijn. Mijn moeder had mij er overigens ook subtiel op gewezen dat ik haar weliswaar nog niet kan verwennen, maar toch al behoorlijk kan conditioneren...

Andere toppers zijn nog steeds wandelen en een autorit, maar een nachtwandeling is niet altijd zo'n fijn vooruitzicht nu het kouder wordt en benzine de lucht injagen is ook niet zo menslievend. Vandaag is het eindelijk gelukt om haar in haar bedje zelf, met de nodige ssshhh's in slaap te sussen. Haar hoofdje strelen werkt niet echt meer, omdat ze telkens wakker schiet als je ermee ophoudt. Die ssshhh's in bed zijn dus een hele vooruitgang. Een kleine voorzichtige hoera is hier dan ook op zijn plaats! (hoera)