Soep!

Even tijd voor wat reclame. Ik heb namelijk iets ontdekt wat Thelma ongelooflijk lekker vindt: Baby Soup van Nestlé. Eigenlijk dronk ze de laatste tijd te veel melk: een ochtendfles, nog een toetje na haar groentenpap, een fles om zes en een avondfles. Ze dronk haar fles niet altijd helemaal leeg, maar toch zat ze vaak boven de maximumgrens van 750 cc per dag. Een meelpapje ter vervanging wou ze niet, een boterham met confituur of honing sabbelt ze kruimel per kruimel op, een geplette banaan werkt constiperend, en boterhammen in melk gesopt knijpt ze uit en laat ze vallen op de grond.

K&G had me aangeraden om rond zessen eens soep te proberen, maar dat was sneller gezegd dan gedaan. Mijn zelfgemaakte babywitloofsoep wou ze niet, en eigenlijk begrijp ik dat wel: enkel ajuin en witloof, zonder zout of kruiden, wie wil dat nu? Aan een aardappel erbij had ik aanvankelijk niet gedacht en tuinkruiden had ik niet in huis. Een volgende poging was paprikasoep zoals wij ze eten, met bouillon, best wel wat gekruid en een beetje pikant. Thelma smulde ervan, maar echt goed was dat ook niet, want er zit te veel zout in voor een babylijfje en dat pikante had onze nachtrust wel eens kunnen hypothekeren.

Uiteindelijk heb ik op de site van Nestlé, en u hoort de slimme marketingtruc al komen, een recept gevonden voor babytomatensoep met basilicum dat ze ook best wel kon smaken. Baby-aspergesoep was de volgende tip, uiteraard met 30 cc Nan Pro 2, want het zou anders geen marketingtruc zijn. Maar elke avond, of een paar keer per week, lekkere babysoep maken met verse groenten en tuinkruiden, zat er eigenlijk niet echt in, zeker omdat we zelf niet zoveel soep eten met het mooie weer.

Ik had het soepplan bijna weer opgeborgen, tot ik per toeval, of toch net niet natuurlijk, op het bestaan van Nestlé Baby Soup botste. Brikjes soep in een groene en rode variant, wat ingedikt met rijst of gierst, gekruid met tuinkruiden en eigenlijk ook voor volwassenen best lekker. Thelma die thuis vaak geen groentepap wou omdat het bij de onthaalmoeder blijkbaar beter smaakt, smikkelt en smoefelt de volledige 250 cc binnen, hoewel ik de producenten ook wel van wat gefoefel verdenk. Als ik het brikje namelijk in twee porties verdeel in een fles met maatstreepjes, blijkt er in de eerste helft logischerwijs 120 cc te zitten, terwijl de tweede 'helft' maar uit 90 cc bestaat...

In het gras

's Avonds, na een dagje onthaalmoeder, nog even naar het veldje iets verderop. Kruipen in het gras, met de zon op haar bolletje, zalig...

Rush

Een gat in deze blog! Een gat van een week waarin ik de tijd niet heb gevonden om iets te posten. 't Was een moeder-dochterweek, want vader was op tournee in Frankrijk. Een week waarin moeder elke dag uithuizig is geweest en Thelma op café is geweest na acht uur 's avonds ...

Ik twijfel of ik mezelf nu een onverantwoorde moeder hoor te vinden, maar ik vond dat het net kon. Thelma had ontzettend veel geslapen die dag en had nog een avonddut gedaan van een uur. Meestal zit ze daarna nog anderhalf uur beneden, dus of ik nu thuis zat, of in een rookvrij café met veel licht (Café Walter), wakker was ze toch. Het was een avondje Powerdare van het Gents Milieufront, op vraag van een vriend, waar je uitleg kon krijgen om van energieleverancier te veranderen. Via de website een fluitje van een cent, maar ik had me ook ingeschreven op een groepsaankoop groene stroom en wou een second opinion. Thelma was haar sociale zelf, lachte naar iedereen, heeft een beetje rondgekropen, een avondfles gekregen en rond kwart over negen heb ik haar weer in de fietskar gestoken om naar huis te fietsen.

De dagen ervoor en erna zaten volledig vol: prijsuitreiking, volley-avond, eten bij mijn moeder en bezoek van een vriendin, klasreünie van het zesde middelbaar, etentje en korte Vlasmarktepisode en dan vandaag een babytuinfeest. Thelma is nog steeds niet vreemd, en hoewel Kind & Gezin mij heeft verzekerd dat het nog komt, denk ik toch dat ze het gaat overslaan. Of ze iemand nog nooit gezien heeft of door en door kent, ze strekt altijd haar armen uit om gepakt te worden. Niet dat ze mij onaangenaam gezelschap vindt, verre van, maar op een ander is het uitzicht net iets anders, en stel je voor dat ze iets niet gezien zou hebben.

Ze wil alles gezien hebben, alles! Kruipt waar ze niet gaan kan, frutselt de kleinste dingen uit de kleinste hoekjes, doet haar handjes open en dicht om iets te krijgen, wrijft met duim en wijsvinger over elkaar om iets te voelen, reikt naar de bladeren en bij uitbreiding de sterren om toch maar niets te missen. Vandaag heb ik haar wel vijftien keer hetzelfde voelboekje moeten voorlezen en elke keer wou ze opnieuw bij het begin starten, om zich ervan te vergewissen dat alles nog hetzelfde was. De poes met het bolletje wol op de eerste pagina is haar favoriet en dan kijkt ze telkens naar onze eigen poes, terwijl ze 'ssh' zegt.

Behalve 'uddaa' voor 'daaag' en 'ssh' voor het concept 'moeder gebruikt deodorant', verbindt ze 'ssh' nu ook met onze kat. Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Sluipverkeer

Thelma sluipt! Sinds vorige donderdag zet ze telkens één elleboog en één hand en duwt ze zich af met haar voet. Ze gaat dus niet enkel meer achteruit, draait niet enkel meer rondjes, rolt niet meer voortdurend de woonkamer rond, maar veegt in guerillastijl de vloer aan. En wat grappig is, als ze naar de planten sluipt en ik achter haar aan ga, schiet ze plots in een tweede versnelling. Zo klein en nu al van 'je-kunt-me-toch-niet-pakken' spelen. Straf!

Ik wil ook een nieuw trucje integreren: een slideshow met wat recente foto's, want de laatste tijd was het wat stil op het visuele vlak. Wel, ziehier enkele foto's van de laatste maanden:

Straatfeest

Zaterdagnamiddag was het feest in de straat: enkele tenten, tafels en stoelen, muziek en vers appelsiensap, Turkse thee, koffie en een dessert dat door elke buur was meegebracht. Zoals vorig jaar was het een heel gemengd gezelschap: jonge gezinnen, oudere schippersvrouwen, Turkse moeders en vaders, gemengde koppels, Bulgaarse, Turkse, witte en Roma kindjes. Foto's van buurman Michaël hier.

Het liep heel gesmeerd, maar we hebben toch een oogje in het zeil moeten houden: plotseling kwamen er druppelsgewijs een vijftiental ongenode gasten uit een aangrenzende straat proeven van het 'gratis' gebak en een kop koffie halen. Geen probleem, want vorig jaar hadden we veel over, tot ze lustig enkele borden vol schepten en ermee naar huis trokken. Ik heb toen toch even ingegrepen en vriendelijk gevraagd om bij ons te komen zitten, wat ze prompt deden. Dat enkele aangewaaide Europeanen zelf geen taart of koekjes meebrengen, is geen probleem (er waren ook witte dessertloze vrienden komen meevieren), maar een buurtfeest waarbij iedereen thuis zijn dessert verorbert, is de wereld op zijn kop.

Verder was het fijn om te zien hoe de gasten van Turkse en Bulgaarse afkomst zich met veel enthousiasme rond de oer-Vlaamse sjoelbak schaarden, hoe ze meespeelden met het Zweedse kubb-spel en hoe de kleinsten lustig hun dromen voor het buurtpark in elkaar knutselden. Met een beetje begeleiding kan je die gasten zo motiveren, laven ze zich aan de aandacht en doen ze iets anders dan vechten, verkeerspaaltjes molesteren en de boel bijeenkrijsen. Je zou er nog zin van krijgen om elke week je jeugdbewegingverleden weer boven te halen ...