Oudercontact

Gisteren was het Thelma's tweede oudercontact, en voor de gelegenheid gingen Bernard en ik eens samen luisteren. Toen het idee van oudercontacten voor kleuters opkwam, vond iedereen dat gek, en dat idee leeft nog altijd een beetje, ware het niet dat het toch wel fijn is om eens in alle rust ervaringen bij elkaar te leggen met de juf, want zij is tenslotte dertig uur per week met je kind bezig. Welbevinden, kopvoeters tekenen, kleuren herkennen, fijne motoriek, taalvaardigheid, zelfredzaamheid: je kunt al heel veel zeggen over zo'n ukkie.

Thelma zegt altijd parmantig 'gespeeld' als we vragen wat ze die dag gedaan heeft op school, en als we vragen waarmee, volgt steevast 'met de blokken'! Alsof ze ooit met de blokken speelt op school ... 't Is zomaar een antwoord om van onze vragen af te zijn, en juf Vannessa benadrukte licht verbaasd dat ze echt nooit met de blokken speelt. Op maandag- en donderdagochtend in de praatronde zegt Thelma ook vaak hetzelfde volgens de juf: wat ze gegeten heeft 's morgens en dat ze met haar 'caravan' heeft gespeeld (een kampje tussen twee kasten, haar winkeltje en twee stoelen).

We hebben meestal van alles gedaan in 't weekend, maar mij geeft het niet dat ze een eigenzinnige selectie maakt: ze hoeft geen uitgebreid verslag te geven van wat ze allemaal heeft meegemaakt. Er komen nog genoeg zelfevaluaties, overzichtsrapporten en functioneringsgesprekken aan. Dat neemt niet weg dat ik het fijn vind om de verslagjes van de praatronde te lezen en te kijken wat ze eruit haalt -- en wat ze erbij verzint (Plopsaland) op basis van wat anderen zeggen. Een kleine bloemlezing:

• 16/9: ik heb een valies, een rode, ook een caravan, van speelgoed, die is lekker warm, mijn chauffage staat daar aan; ik heb 1 koude, en 1 warme, ik heb ook een zwarte poes en die heet Charlot
• 30/9: maandag is mijn lievelingsdag! ik was op een feest van bompa [waarom?] hij was jarig! [hoeveel jaar?] weet ik niet [80] ik ben ook nog naar de stad geweest en er was alarm, die was luid dan weer gedaan; ik heb ook een ballon gekregen op dat feest
• 11/10: een boterham met choco gegeten, die was lauw, die zat in de diepvries [juf legt uit: eerst heel koud, bevroren, en dan ontdooien] ik ga naar Plopsaland, ik ben er nog niet geweest
• 21/10: die T-shirt heb ik van oma gekregen, er staat een poes op met blinkertjes, Louise was daar ook, dat is mijn nichtje; Laura was op school, er was daar feest; ik heb ook nieuwe schoenen en ze doen hier een beetje pijn
• 7/11: een boterham met choco gegeten; van de caravan heb ik al verteld hè? mama was een boerin, zij speelde dat voor ik ging slapen, ze had een zeesterticketje nodig om aan de politie te geven; ik was de chauffeur van de caravan
• 14/11: ik ben naar de stad geweest, een nieuwe tandenborstel gekocht met 2 voetjes die kunnen plakken, ik heb chocolade gekregen bij Els en een omslag gegeven [robots gezien? (zoektocht van tweede leefgroep en juf Els met chocolaatje als beloning)] ja, veel, wij gingen roepen: 'wij zijn de robots'
• 16/12: mijn oma heeft ook hertjes in de kerstboom gehad zoals hier in de klas, ik ben naar een kleine Louise feest geweest, daar heb ik taart met chocolade gegeten en macaroni; ze werd drie jaar, kleine Louise!

Thelma gaat dus graag naar school, is enthousiast en opgewekt, neemt actief deel aan het 'klasgebeuren', en ze weet zich goed te redden als ze koud heeft, honger of naar het toilet moet. En dat is het belangrijkste. Ze heeft nood aan klasrituelen, geeft aan wanneer de juf iets vergeten is (ook al sloeg de juf net een stuk van het verhaal over om wat voort te maken) en legt ook aan de andere kindjes uit hoe iets moet. Vanessa heeft ook een sociogram gemaakt en daar blijkt dat elk klasgenootje haar opnoemt als ze gevraagd worden wie hun vriendjes zijn. Thelma noemde zelf Ramon, Bas, Eloy, Amélie en Zhané, maar wordt dus heel vaak zelf vernoemd.

De juf zei dat ze wellicht zo geliefd is omdat ze graag van alles uitlegt aan de andere kinderen, en daarna ook heel geïnteresseerd vraagt of ze het begrijpen. Omdat ze al zo goed praat en veel onthoudt, herhaalt ze vaak wat er gezegd is als hulp voor de anderen, en wellicht weten die andere ukkies dat te waarderen. Ze is ook vaak heel grappig, wat we al wisten, en kan heel verrassend en ontwapenend uit de hoek komen. Ze heeft geen stuurse buien meer, maar heeft het soms wat moeilijk om gezag te aanvaarden als er iemand nieuw is bij de opvang of in de klas. Eten lukt ook niet elke keer even goed op school, maar dat moeten we maar gewoon aanvaarden.

Omdat ze vooral op taal en verhalen is gefocust, is de fijne motoriek nog niet optimaal: scheuren en knippen zijn niet altijd makkelijk (daar zijn de befaamde 'knipvaardigheden' van Verhaeghe weer!), en dan zegt ze vaak dat ze er moe van wordt, met de illustrerende 'pfff' erbij, dat het lastig is en dat ze wil stoppen. Soms ligt het ook aan de eisen die ze zichzelf stelt: ze wou niet gewoon *op* de dikke lijn knippen tussen twee tekeningen, maar wou koste wat het kost die lijn *eraf* knippen ... De juf luistert gelukkig naar haar verzuchtingen: ze mag dan opruimen en doet gewoon de volgende keer verder. Geen aanmaningen om nog harder te proberen, genre 'je kunt dat wél', geen aansporing om vol te houden, geen vergelijkingen met anderen die het wel al kunnen. Gewoon de volgende dag nog eens proberen en dan zien dat het telkens beter lukt.

Ik ben blij dat ze daar de ruimte voor krijgt, dat ze niet alles hoeft te kunnen, want ik herken wel het perfectionisme, de lichte faalangst om iets niet helemaal goed te kunnen, en er dan liever mee te willen stoppen. Ik wil er ook soms liever de brui aan geven als ik vrees iets niet perfect te kunnen, tot ik me van de weeromstuit dan weer voorneem om er helemaal voor te gaan. Het is iets waar je door moet, waar je zelfvertrouwen in moet ontwikkelen, maar dat moet er in elk geval niet ingeramd worden. Niet iedereen moet alles kunnen, en meer nog: niet iedereen moet alles perfect kunnen. 't Is allang goed genoeg zoals het is.

Thelmataal (23)

• 'Ik ga met de fiets naar brandweerland.'
• 'Kijk! Daar ligt een fietsslot. Dat kan een keer gebeuren, hè.'
• 'We zijn bijna bij Muziek op Schoot. Ik ruik het al.'
• 'Zijn mijn oogjes nog rond?' [Bernard had een paar weken voordien zijn vader geciteerd met de gevleugelde woorden: 'Van te veel televisiekijken krijg je vierkante ogen.']
• 'Maar mag ik alsjeblieft eens de vliegenmepper?'
• [Bernard stelt Rudy voor: 'Rudy is een hele goede fotograaf.'] Thelma antwoordt terstond: 'En jij?'
• 'Yoghurt met bossebes!'
• [zingt:] 'Vlindertje, vlindertje, zo vlieg je hoog ... Vlindertje, vlindertje, zo vlieg je laag ... Vlindertje, vlindertje, wat ga je doen? Vlindertje, vlindertje, zoek maar een broccoli-want-die-lijkt-op-een bloem!'
• 'Ik wil een fiets maar ik heb al een fiets!' [zelf ingetikt op mijn gsm]
• 'Als er hier zo water komt en overstroomt en alles nat maakt, dan moeten wij zeggen: "maseg"!'
• 'Hoor jij mijn kakje?'
• 'Maar mama, zou ik beter een koekje krijgen?'
• [ik: 'Eet een keer met je mondje dicht.' Thelma:] 'Is er hier een vlieg?'
• [tussentaal:]
• 'Ik vind da leuk zu.'
• 'Da vind ik ook schoon hoor.'
• 'Ga je dat in de vuilbak smijten?'
• [beelden na de tyfoon in de Filipijnen:] 'Precies 't is rommelmarkt!'
• 'Mega Mindy is geen nachtdier hè?'
• 'Troost mij nie!'
• 'Het is wel lekker, maar *wij* lusten het niet.' [reddingsmanoeuvre na snoepjes van een oma die ze niet goed kent en die vroeg of ze het niet lekker vond]
• '35, mama? Dat is wel heel oud, dan heb je zo'n ... verfrommelde ... kop.'
• 'Gaan we spelen dat dit [duploblokje] de koksmuts is? Want de giraf is de kok, hè.'

Tuut

Thelma heeft vrijdag haar tuut aan de Sint gegeven, en dat ging eigenlijk heel goed. We waren eerst niet echt van plan om mee te doen met de Sintgekte, omdat ik het toch moeilijk heb om zo georkestreerd te liegen tegen een kind, maar boycotten wou ik ook niet. Toen ik Thelma eens langs de neus weg vroeg of ze haar tuutje niet aan de Sint zou geven, zei ze tot mijn verbazing meteen ja. En dan kon ik niet meer terug natuurlijk.

Ze was verslingerd aan haar tuut de laatste tijd. De tuutjesboom stond al een tijdje gepland, maar we schoven het steeds maar voor ons uit. Toen ik vroeg wat ze in ruil wou voor haar tuut, koos ze een roze botsauto voor de ene, en een roze trein voor de andere tuut. Na een zoektocht bij Bart Smit, Petit Zsa-Zsa en KRAT, die veel roze maar weinig coole treinen, laat staan botsauto's opleverde, heb ik dan maar een knuffel gekocht in de vorm van een uil, haar laatste nieuwe lievelingsdier. En zie!

De eerste nacht had ze nog niet echt door dat het menens was: ze liep haar kamer in en vroeg gespeeld verbaasd waar haar tuutje was, in de hoop dat ik het theatraal tevoorschijn zou toveren, en was ze toch lichtjes ontgoocheld toen ik bevestigde dat het echt met de Sint was meegegaan. In de badkamer net hetzelfde scenario. In bed zei ze dat ze niet zou kunnen slapen, en vroeg ze: 'Heb jij niet iets wat er een beetje op lijkt?' en 'Wil je eens zoeken?', maar viel ze na het teleurstellende antwoord en wat zeuren en zingen toch in slaap.

Voor de middagdut op zaterdag zei ze dat ze weer niet zou kunnen slapen, maar toen ik als troost naast haar bedje ging zitten, bleek ze zo moe te zijn dat ze vrijwel meteen in slaap viel. Zaterdagavond was er protest en schreeuwde ze een paar keer dat het echt niet ging lukken, maar na wat roepen en nog eens opstaan en nog eens proberen en nog wat ontgoocheling en nog een keer plassen, lukte het uiteindelijk wel.

En de vier bedtijden nadien doken er geen problemen meer op. Ze vraagt wel of ik de Sint eens wil zeggen dat ze haar tuutje terug wil, en ze zegt geregeld dat ze haar tuutje mist, maar ze is blij dat ze toch haar doekje nog mocht houden, het schatje. Al bij al dus een vrij geruisloze transitie, die ik me helemaal anders had voorgesteld. Drie nachten gehuil bijvoorbeeld, of veertien dagen een onrustige slaapster in huis, om maar iets te zeggen.