M eisje
A gaatje
R ebelletje van dons
T eder
H erautje
A ard maar bij ons
(het mooiste naamdicht van mijn immer dichtende collega sdp)
woensdag 30 december 2015
maandag 28 december 2015
Martha!
Op dinsdagochtend 22 december is, in de langste nacht van het jaar, onze tweede dochter Martha geboren. Ze is geboren in onze woonkamer, onder het alziende oog van drie wijze vroedvrouwen van 't Geboortehuis, en een apetrotse Bernard. Ze woog 3,320 kg en was 48 cm lang. Morgen is ze een week oud, en het is een absolute droombaby, zoals ze volgens mij alleen in sprookjes bestaan.
Het uitgebreide bevallingsverhaal volgt later; laat ik het er nu op houden dat het pittig was, en veel heftiger dan mijn eerste, quasi pijnloze bevalling van Thelma -- nochtans ook zonder prik. Borstvoeding loopt allesbehalve van een leien dakje, maar je kunt niet alles willen. Ik ben in elk geval overgelukkig met het langverwachte en al intens gekoesterde geschenk.
Het uitgebreide bevallingsverhaal volgt later; laat ik het er nu op houden dat het pittig was, en veel heftiger dan mijn eerste, quasi pijnloze bevalling van Thelma -- nochtans ook zonder prik. Borstvoeding loopt allesbehalve van een leien dakje, maar je kunt niet alles willen. Ik ben in elk geval overgelukkig met het langverwachte en al intens gekoesterde geschenk.
 | ||
| Net na de geboorte |
 |
| Met een fiere grote zus op dag vier |
zaterdag 19 december 2015
Besef
'En? Beseft ze het al?' vragen mensen soms als ze zien dat ik zwanger ben en hen vertel dat mijn oudste dochter al vijf is. Of ze het al beseft? Grappig om net dat te vragen over een kind dat aan de kapper uitlegt dat een vulkaan is ontstaan door aardplaten die tegen elkaar botsen. Dat je slapende vulkanen hebt, maar ook vulkanen die uitbarsten, en dat er dan hete lava vrijkomt uit het diepste van de aarde.
Ik doe dan altijd alsof mijn neus bloedt en antwoord gewoon dat ze gynaecologe wil worden sinds ze is meegegaan op consultatie. Gynaecologe of vroedvrouw, soms twijfelt ze nog. Het doet me denken aan de verpleegster van Kind & Gezin die ooit vroeg of ze al 'ikke doen' zei, nadat ik net een heel relaas over haar talenkennis had gebracht, met perfecte zinsconstructies van acht woorden en meer.
En of ze het al beseft!
Ik doe dan altijd alsof mijn neus bloedt en antwoord gewoon dat ze gynaecologe wil worden sinds ze is meegegaan op consultatie. Gynaecologe of vroedvrouw, soms twijfelt ze nog. Het doet me denken aan de verpleegster van Kind & Gezin die ooit vroeg of ze al 'ikke doen' zei, nadat ik net een heel relaas over haar talenkennis had gebracht, met perfecte zinsconstructies van acht woorden en meer.
En of ze het al beseft!
 |
| Thelma's grote ambachtelijke baby-aftelkalender |
woensdag 9 december 2015
U-turn
Joehoe! Ze is gedraaid! En wel op 36,5 weken, maar niet op eigen houtje. Mijn gynaecologe heeft veel goede ervaringen met externe manuele keringen en heeft me overgehaald. Ik was niet helemaal overtuigd, maar ben er dan toch voor gegaan. 'Baat het niet, dan schaadt het niet' gold niet echt in dit geval, want er is altijd een klein risico dat de bevalling op gang komt, en dan uiteindelijk toch met keizersnede moet -- en wie weet wat er nog allemaal mis kon gaan.
Ik was er niet gerust op, heb de nacht voordien slecht geslapen en had er eigenlijk geen rekening mee gehouden dat het ook kon lukken, zo bedacht ik achteraf. Ik was bezig met valiezen en keizersnedes en verplicht blijven in het ziekenhuis, niet met een gelukte kering die een risicovoller keizersnede of stuitbevalling zou uitsluiten. Ik vond het ook wat paradoxaal om in te grijpen in een proces dat ik verder zo natuurlijk mogelijk wil laten verlopen, maar ik ben natuurlijk heel blij nu.
Heftig was het wel, al had ik veel heftiger verhalen gehoord van mijn collega's (vooral door de toenmalige weeënremmers die hartkloppingen als bijwerking gaven), afgewisseld met recente ervaringen van fluitjes-van-een-cent bij anderen. Ik heb vooraf cranio-sacraaltherapie geprobeerd (diepe relaxatie kan nooit kwaad) en zou na de niet-gelukte kering ook nog osteopathie proberen, misschien zelfs de aangeraden moxatherapie of acupunctuur, maar zover hoefde het allemaal niet te komen.
Ik mocht om 8.30 uur nuchter binnengaan, lag een halfuurtje aan de monitor, kreeg toen een instant misselijkmakende weeënremmer, die gelukkig ook even snel weer verdween, en toen kon mijn gynaecologe eraan beginnen. Gelukkig zat Bernard aan mijn hoofdeind om mijn hand vast te houden en door mijn haar te woelen, want pijnloos was het niet. En het moeilijke was dat je niet kunt ontspannen door op je ademhaling te letten, omdat er iemand genadeloos lijkt te porren in je linkerzij.
De eerste helft was het pijnlijkst: poepje opheffen en beginnen duwen -- een beetje zoals een kinesist een verkleefd litteken van een spier probeert af te krijgen. Het moet spectaculair geweest zijn om te zien, zo zei Bernard: een dikke blob die naar rechts werd geduwd en dan helemaal dwars kwam te liggen. Ik heb er uiteraard niets van gezien, want ik kon alleen maar proberen om met gesloten ogen zo veel mogelijk te ontspannen en de experten hun werk te laten doen.
De gynaecologe dacht dat het in een keer zou lukken omdat ons piepke goed op weg was om haar U-turn ineens te maken, maar ze kreeg haar toen toch niet meteen helemaal rondgedraaid. Er werd tussendoor telkens ook een echografie gemaakt, om te zien of alles nog in orde was. En vooraf hadden ze natuurlijk ook gekeken of er geen placenta of navelstreng in de weg zat en geen andere tegenindicaties waren.
De tweede helft was draaglijker, maar het heeft daarna toch nog een halfuur geduurd tot ik besefte dat het goed was, en bedacht dat ik de gynaecologe misschien eens kon bedanken! Ik moest nadien opnieuw een halfuur aan de monitor liggen, en mijn baby'tje lag stil te slapen, terwijl ze anders zo actief is. Ze was wellicht ook zelf behoorlijk overdonderd en nog aan het wennen aan haar nieuwe perspectief op de wereld.
Ik mocht nadien ontbijten in het ziekenhuis, uit voorzorg, mocht er toch nog iets gebeuren, en moest daarna nog een derde halfuur aan de monitor liggen en een inenting krijgen zoals na mijn val met de fiets. Na de middag was ik weer tiptop, zijn we Sinterklaascadeautjes gaan kopen voor Thelma en twee wollen truitjes voor het piepke, hebben we de baby laten erkennen, ongehuwde ouders die we zijn, heb ik zelfs al een kerstcadeautje gekocht voor mijn moeder en vier bollen wol voor een eerste truitje.
Op de consultatie enkele dagen later vertelde de gynaecologe dat ze blij was dat ze haar zo goed geleerd hebben hoe ze zo'n kering moet uitvoeren. Aanvankelijk deed ze dat nooit, maar ze vond het zo'n zonde om telkens meteen tot keizersnede te besluiten bij een stuitligging. In Nederland worden blijkbaar alle baby's gedraaid, of wordt er toch een poging ondernomen, meestal met goed resultaat, en haar ervaringen zijn ook alleen maar positief.
Sinds ze gedraaid is, heb ik wel veel meer last van voorweeën. Haar hoofdje duwt nu op de baarmoederhals en dat geeft beenweeën in mijn rechterlies die me bijna doen dichtklappen. Zitten en liggen is geen probleem, maar staan en stappen was donderdag en de dagen daarna heel pijnlijk. Ik ben dus ook gestopt met werken, officieel dan toch, want ik werk deze week nog alles af van thuis uit om hopelijk vrijdag echt te kunnen uitkijken naar de geboorte, zo ergens in de volgende vier weken.
Ik was er niet gerust op, heb de nacht voordien slecht geslapen en had er eigenlijk geen rekening mee gehouden dat het ook kon lukken, zo bedacht ik achteraf. Ik was bezig met valiezen en keizersnedes en verplicht blijven in het ziekenhuis, niet met een gelukte kering die een risicovoller keizersnede of stuitbevalling zou uitsluiten. Ik vond het ook wat paradoxaal om in te grijpen in een proces dat ik verder zo natuurlijk mogelijk wil laten verlopen, maar ik ben natuurlijk heel blij nu.
Heftig was het wel, al had ik veel heftiger verhalen gehoord van mijn collega's (vooral door de toenmalige weeënremmers die hartkloppingen als bijwerking gaven), afgewisseld met recente ervaringen van fluitjes-van-een-cent bij anderen. Ik heb vooraf cranio-sacraaltherapie geprobeerd (diepe relaxatie kan nooit kwaad) en zou na de niet-gelukte kering ook nog osteopathie proberen, misschien zelfs de aangeraden moxatherapie of acupunctuur, maar zover hoefde het allemaal niet te komen.
Ik mocht om 8.30 uur nuchter binnengaan, lag een halfuurtje aan de monitor, kreeg toen een instant misselijkmakende weeënremmer, die gelukkig ook even snel weer verdween, en toen kon mijn gynaecologe eraan beginnen. Gelukkig zat Bernard aan mijn hoofdeind om mijn hand vast te houden en door mijn haar te woelen, want pijnloos was het niet. En het moeilijke was dat je niet kunt ontspannen door op je ademhaling te letten, omdat er iemand genadeloos lijkt te porren in je linkerzij.
De eerste helft was het pijnlijkst: poepje opheffen en beginnen duwen -- een beetje zoals een kinesist een verkleefd litteken van een spier probeert af te krijgen. Het moet spectaculair geweest zijn om te zien, zo zei Bernard: een dikke blob die naar rechts werd geduwd en dan helemaal dwars kwam te liggen. Ik heb er uiteraard niets van gezien, want ik kon alleen maar proberen om met gesloten ogen zo veel mogelijk te ontspannen en de experten hun werk te laten doen.
De gynaecologe dacht dat het in een keer zou lukken omdat ons piepke goed op weg was om haar U-turn ineens te maken, maar ze kreeg haar toen toch niet meteen helemaal rondgedraaid. Er werd tussendoor telkens ook een echografie gemaakt, om te zien of alles nog in orde was. En vooraf hadden ze natuurlijk ook gekeken of er geen placenta of navelstreng in de weg zat en geen andere tegenindicaties waren.
De tweede helft was draaglijker, maar het heeft daarna toch nog een halfuur geduurd tot ik besefte dat het goed was, en bedacht dat ik de gynaecologe misschien eens kon bedanken! Ik moest nadien opnieuw een halfuur aan de monitor liggen, en mijn baby'tje lag stil te slapen, terwijl ze anders zo actief is. Ze was wellicht ook zelf behoorlijk overdonderd en nog aan het wennen aan haar nieuwe perspectief op de wereld.
Ik mocht nadien ontbijten in het ziekenhuis, uit voorzorg, mocht er toch nog iets gebeuren, en moest daarna nog een derde halfuur aan de monitor liggen en een inenting krijgen zoals na mijn val met de fiets. Na de middag was ik weer tiptop, zijn we Sinterklaascadeautjes gaan kopen voor Thelma en twee wollen truitjes voor het piepke, hebben we de baby laten erkennen, ongehuwde ouders die we zijn, heb ik zelfs al een kerstcadeautje gekocht voor mijn moeder en vier bollen wol voor een eerste truitje.
Op de consultatie enkele dagen later vertelde de gynaecologe dat ze blij was dat ze haar zo goed geleerd hebben hoe ze zo'n kering moet uitvoeren. Aanvankelijk deed ze dat nooit, maar ze vond het zo'n zonde om telkens meteen tot keizersnede te besluiten bij een stuitligging. In Nederland worden blijkbaar alle baby's gedraaid, of wordt er toch een poging ondernomen, meestal met goed resultaat, en haar ervaringen zijn ook alleen maar positief.
Sinds ze gedraaid is, heb ik wel veel meer last van voorweeën. Haar hoofdje duwt nu op de baarmoederhals en dat geeft beenweeën in mijn rechterlies die me bijna doen dichtklappen. Zitten en liggen is geen probleem, maar staan en stappen was donderdag en de dagen daarna heel pijnlijk. Ik ben dus ook gestopt met werken, officieel dan toch, want ik werk deze week nog alles af van thuis uit om hopelijk vrijdag echt te kunnen uitkijken naar de geboorte, zo ergens in de volgende vier weken.
Abonneren op:
Posts (Atom)