Een mijlpaal! We hebben voor de eerste keer de naam van ons kleintje verklapt. Met voorbedachten rade weliswaar, want het diende een zeer nobel doel: het geboortekaartje. Het was blijkbaar even wennen voor de vormgever - voor ons overigens ook nog altijd - maar ik denk dat het uiteindelijk toch gesmaakt werd.
Origineel, maar toch een naam met een hele geschiedenis. Het komt van het Griekse Θελημα ('wil' of 'intentie'), en er was in 1887 al een hype rond de roman
Thelma, A Society Novel (1887) van Marie Corelli, waarin een Noorse prinses die naam draagt. En dan is er natuurlijk nog de welbekende roadmovie ... We moeten nog even kijken wie nu precies de ene is en wie de andere, maar heel erg zullen we ons er toch niet door laten leiden. Mijn favoriete jongensnamen Lewis & Louie mogen we weliswaar in een vlotte beweging schrappen, maar zelfs dat is geen bezwaar meer.
Toch was het geen makkelijke keuze: onze uitverkoren naam is maandenlang 'Mona' geweest en het was moeilijk om daar weer afstand van te nemen, voor mij nog iets moeilijker dan voor Bernard. Met 'Mona' kan je niets verkeerds doen: prachtige klanken, past goed bij de achternaam, afgeleid van het Arabische 'Moena', met als betekenis 'edel' of 'nobel'.
Dat we uiteindelijk toch voor de andere naam zijn gegaan, heeft uiteindelijk een paar redenen: 'Mona' wordt steeds populairder (wie weet zitten ze over een paar jaar met vier Mona's in de kleuterklas), er zijn al Ona's, Noa's, Anemoontjes en Monica's in de vriendenkring, en ... doorslaggevend: ik heb de naam uitgetest op mijn studenten tijdens het surveilleren voor een praktische proef. En ziedaar, raar maar waar: niemand leek in mijn ogen met de naam Mona te staan. Niet de braafjes, niet de karakterkoppen, niet de mooie meisjes en niet de minder mooie. Thelma daarentegen leek wel bij iedereen te passen... Een gek criterium -- misschien toont het aan dat ik toch al gewonnen was voor Thelma -- maar het gaf de doorslag.
Andere criteria, na een rondvraag bij vrienden en familie, waren de volgende:
- je moet het kunnen verkleinen (mama);
- het moet in andere talen niet mis te begrijpen zijn (Bruno, Ruud);
- tijdens een slow moet de tegenpartij het meteen begrepen hebben (Nicolas);
- het moet origineel zijn (Joachim);
- de naam moet een lange geschiedenis hebben en toch niet te populair zijn (Hein);
- het moet passen in de zin 'Zeg, hoe gaat het met ...? (Sigrid).
En volgens mij moet het ook bij elke leeftijd passen, mag je er geen verwachtingen mee projecteren (Belle, Lolita) en moet het een bestaande naam zijn. Vervelende rijmpjes zijn er bovendien niet echt mee te maken, en ik hoop dat ze snel de flauwe plezante ertussenuit zal weten te halen die voor de zoveelste keer vraagt waar Louise is. Ze moet maar zeggen dat die even naar de film is!
Het begint spannend te worden, nog 4 weken, maar dat kunnen er ook 2 zijn, of 6, wie zal het zeggen...
