Thelma trekt zich recht in haar park en staat rechtop. Vandaag bij oma en opa gezien. Gewoon even registreren, want ik ben het zo weer vergeten. Ik weet nu al niet meer wanneer ze precies kon rollen, zitten, sluipen en moet altijd op dit weblog te rade gaan. Als ik het al opgeschreven heb, want er zijn meestal interessantere verhalen te vertellen dan de droge registratie van die kleine feiten. Over slaapjes en kakjes en kleertjes, over liefde en verdriet en onmisbaarheid.
Ik was eigenlijk vastberaden om die kleine stapjes allemaal te noteren en dacht dat het met een blog niet kon mislopen. Ah ja, want wat schrijf je anders? Maar ook het boekje van Kind & Gezin, de Oei, ik groei-kluif, het Dag Jij!-boek, met al hun plaats om het allemaal eens goed te noteren, vertonen af en toe grote lacunes. Het moment is namelijk voorbij voor je er erg in hebt en er dient zich alweer een nog grotere evolutie aan.
Thelma gaat dus mogen puzzelen later: wat kribbels van de dokter, wat aanvullingen van de verpleegster, ontelbare foto's, verhaaltjes op de blog, verhaaltjes in Dag Jij, een paar notities in Oei, ik groei!, en natuurlijk de talloze herinneringen van moeder, vader, oma, opa, meter, peter, nichtjes, vrienden en vriendinnen.
donderdag 23 juni 2011
woensdag 22 juni 2011
Waar is mama?
En dan kijkt ze triomfantelijk naar mij. Waar is papa? En dan kijkt ze, na een lichte aarzeling maar even triomfantelijk, naar Bernard. Waar is de poes? En dan zoekt en wijst ze naar Charlot. Geen mopje, geen pun, gewoon een dochter die langzaam woordjes begint te leren. En wat voor woordjes!
De poes was eerst, toegegeven, maar de andere twee zijn heerlijk. We zouden dat spelletje wel de hele dag door kunnen spelen. Wij dan toch.
De poes was eerst, toegegeven, maar de andere twee zijn heerlijk. We zouden dat spelletje wel de hele dag door kunnen spelen. Wij dan toch.
donderdag 16 juni 2011
Wekker
We mogen Thelma dus niet meer als wekker gebruiken, dat staat sinds vandaag ontegensprekelijk vast. Het is namelijk een niet te vertrouwen formule. We wisten natuurlijk al dat we een echte slaapdoos hadden met haar gemiddelde van drie dutjes per dag, maar haar ochtenduur swingt de laatste tijd de pan uit. Toen ze heel piep was en ik in bevallingsverlof, kon ik haar rond zeven uur meestal wel paaien met nog een extra dutje tot een uur of tien. Daarna was een tijdje half zeven, wat ik uiteraard niet fijn vond, dan kwart over zeven, half acht, sporadisch acht uur, en soms zelfs eens half negen. Maar vanmorgen was het gewoon een eind voorbij half tien!
Akkoord, ze had om kwart voor zes eens om haar tuutje gevraagd, was rond kwart voor zeven even kwaad geworden, maar daarna zijn we alle drie gewoon weer ingedommeld, moeder en vader zelfs door hun radiowekker heen. Behalve Thelma en de radiowekker wordt nu dus ook een klassiek alarm ingeschakeld. Gelukkig dat ik even één oog opsloeg om te kijken waar we waren, want anders hadden we nog een uurtje doorgepit. Thelma lag rond twintig voor tien immers nog altijd (of weer) als een roosje te slapen.
Ik bedacht vroeger wel eens dat het ochtendritueel zo veel fijner geworden is met een kleintje erbij. Nooit meer twijfelen of je nu dan wel na de volgende snooze moet opstaan, nooit meer tijd verliezen door je nog even om te draaien en dan je ontbijt te moeten overslaan, gewoon uit je bed gesommeerd worden door een wriemelend stukje liefde dat je op haar grootste glimlach bedient. Ze geeft nu zelfs al ostentatief zelf haar tuut af als ze vindt dat het slapen welletjes is geweest. Maar dan moet ze natuurlijk zelf wel rond kwart over zeven wakker worden, anders is het haastig aankleden en ontbijt overslaan mét baby, en zoveel fijner is dat hoegenaamd niet.
I count my blessings en bedenk dat mijn tijd van hypervroeg opstaan misschien ooit nog komt. Maar laat het nog even achterwege, bij voorkeur op zaterdag en zondag.
Akkoord, ze had om kwart voor zes eens om haar tuutje gevraagd, was rond kwart voor zeven even kwaad geworden, maar daarna zijn we alle drie gewoon weer ingedommeld, moeder en vader zelfs door hun radiowekker heen. Behalve Thelma en de radiowekker wordt nu dus ook een klassiek alarm ingeschakeld. Gelukkig dat ik even één oog opsloeg om te kijken waar we waren, want anders hadden we nog een uurtje doorgepit. Thelma lag rond twintig voor tien immers nog altijd (of weer) als een roosje te slapen.
Ik bedacht vroeger wel eens dat het ochtendritueel zo veel fijner geworden is met een kleintje erbij. Nooit meer twijfelen of je nu dan wel na de volgende snooze moet opstaan, nooit meer tijd verliezen door je nog even om te draaien en dan je ontbijt te moeten overslaan, gewoon uit je bed gesommeerd worden door een wriemelend stukje liefde dat je op haar grootste glimlach bedient. Ze geeft nu zelfs al ostentatief zelf haar tuut af als ze vindt dat het slapen welletjes is geweest. Maar dan moet ze natuurlijk zelf wel rond kwart over zeven wakker worden, anders is het haastig aankleden en ontbijt overslaan mét baby, en zoveel fijner is dat hoegenaamd niet.
I count my blessings en bedenk dat mijn tijd van hypervroeg opstaan misschien ooit nog komt. Maar laat het nog even achterwege, bij voorkeur op zaterdag en zondag.
zaterdag 11 juni 2011
Klein, groter, kleinst
Er zijn zo van die mijlpalen in een babyleven die plotseling tastbaar zichtbaar maken hoe snel een kindje groeit. Kleedjes die uit de doos en weer in de doos vliegen, liggen voor de hand. Soms gaan ze zelfs ongedragen weer de doos in, omdat het bij voorbaat al een maat voor niets was. Soms wurm je het schaap er voor een halve dag in, omdat je het echt niet eerder had gezien dat ze er al in paste en dat gewurm het afscheid net iets draaglijker en tevens onvermijdelijk maakt. Een andere keer denk ik dat ik bij een eventuele tweede wel op mijn hoede zal zijn, maar ik zie mezelf al moeiteloos tegen dezelfde steen stoten.
Maar vandaag zat Thelma in een echte autostoel. Geen maxicosi meer, want da's voor baby's, maar een echte stoel die meegaat tot ze tien is. God beware mij. Eventjes toch nog. Een tijd geleden hebben we ook de babyschelp uit de fietskar vervangen door een peuterschelp en nog daarvoor was het de platte kinderwagen die plotseling een buggy werd.
En meestal stelde ik de transitie uit tot het moment waarop ze bijna niet meer in de eerste versie paste, om dan te besluiten dat het eigenlijk eerder had moeten gebeuren. Gelukkig zien ze er op een nieuwe troon weer heel even echt klein uit. Ook zo met de autostoel. De maxicosi was echt al op het randje en viel absoluut niet meer elegant te dragen met een of twee handen. In de autostoel zit ze als een klein konijntje in een veel te groot hol. Gelukkig maar, want anders zou het echt té snel gaan.
Maar vandaag zat Thelma in een echte autostoel. Geen maxicosi meer, want da's voor baby's, maar een echte stoel die meegaat tot ze tien is. God beware mij. Eventjes toch nog. Een tijd geleden hebben we ook de babyschelp uit de fietskar vervangen door een peuterschelp en nog daarvoor was het de platte kinderwagen die plotseling een buggy werd.
En meestal stelde ik de transitie uit tot het moment waarop ze bijna niet meer in de eerste versie paste, om dan te besluiten dat het eigenlijk eerder had moeten gebeuren. Gelukkig zien ze er op een nieuwe troon weer heel even echt klein uit. Ook zo met de autostoel. De maxicosi was echt al op het randje en viel absoluut niet meer elegant te dragen met een of twee handen. In de autostoel zit ze als een klein konijntje in een veel te groot hol. Gelukkig maar, want anders zou het echt té snel gaan.
woensdag 8 juni 2011
Stofzuigen
Ik heb een nieuwe activiteit ontdekt die nut en vermaak combineert: stofzuigen met baby! Thelma wordt een halfuurtje geëntertaind, leert een nieuw geluid, en kruipt achter de stofzuiger aan waardoor ik niet voortdurend moet kijken waar ze nu weer uithangt. Niets dan voordelen!
Dat was gisteren, voor mijn wasmachine bijna ontplofte toen er net een nieuwe babysit was. En ik van de volleybal naar huis ben gesneld, want mijn lief zat in Parijs. Om samen met de nieuwe babysit, elk met een trekker in de hand, het water naar buiten te begeleiden. Om daarna het deurtje van de wasmachine nog eens open te trekken, waardoor er weer vijftig liter naar buiten gutste. De machine zat zo vol met water dat ze leeg leek. Hmm. Gelukkig was ik even later zo slim om de machine eerst nog eens te laten zwieren, wat niet lukte, ah nee, want ze was stuk, maar wat ten minste wel het water via de reguliere weg liet wegvloeien.
Resultaat: om half een 's nachts had ik een schone vloer en stond ik dertig kletsnatte luiers op te hangen aan mijn net geïnstalleerde waslijn in de tuin. Een waslijn waartegen ik even had geprotesteerd uit esthetische overwegingen, maar die toch maar mooi op tijd was gearriveerd. En gelukkig dat ik gestofzuigd had, want er is niets vervelenders dan een vloer dweilen waar nog kruimels, kattenhaar en andere vuiligheid op achtergebleven zijn. Hoera voor de nieuwe hobby dus.
Dat was gisteren, voor mijn wasmachine bijna ontplofte toen er net een nieuwe babysit was. En ik van de volleybal naar huis ben gesneld, want mijn lief zat in Parijs. Om samen met de nieuwe babysit, elk met een trekker in de hand, het water naar buiten te begeleiden. Om daarna het deurtje van de wasmachine nog eens open te trekken, waardoor er weer vijftig liter naar buiten gutste. De machine zat zo vol met water dat ze leeg leek. Hmm. Gelukkig was ik even later zo slim om de machine eerst nog eens te laten zwieren, wat niet lukte, ah nee, want ze was stuk, maar wat ten minste wel het water via de reguliere weg liet wegvloeien.
Resultaat: om half een 's nachts had ik een schone vloer en stond ik dertig kletsnatte luiers op te hangen aan mijn net geïnstalleerde waslijn in de tuin. Een waslijn waartegen ik even had geprotesteerd uit esthetische overwegingen, maar die toch maar mooi op tijd was gearriveerd. En gelukkig dat ik gestofzuigd had, want er is niets vervelenders dan een vloer dweilen waar nog kruimels, kattenhaar en andere vuiligheid op achtergebleven zijn. Hoera voor de nieuwe hobby dus.
zondag 5 juni 2011
Zwart
Ik begin langzamerhand te begrijpen waarom oudere kindjes elke dag in bad gaan. Voor Thelma's geboorte dacht ik dat alle kindjes elke dag in bad hoorden te gaan, maar verschillende vroedvrouwen vertelden me toen dat dat eigenlijk een misvatting is en een babyhuidje daar ook niet zo goed tegen kan. Dag om dag is meer dan genoeg.
(Terwijl ik bovenstaande alinea schrijf, moet ik tegelijk denken aan het kwart van de kinderen dat volgens de Armoedebarometer niet eens een bad heeft en twijfel ik zelfs om voort te schrijven in de teneur die ik in gedachten had. Ik hou het kort.)
Waar waren we? Thelma heeft vandaag in korte mouwen en zonder broek de hele living rondgeslopen, heeft een beetje op de kade zitten schuiven bij de DOKkantine, heeft met blokken gespeeld in de tuin, en van dat alles was het badwater van vanavond de stille getuige. Wat kan zo'n kleine uk zich vuil maken!
(Terwijl ik bovenstaande alinea schrijf, moet ik tegelijk denken aan het kwart van de kinderen dat volgens de Armoedebarometer niet eens een bad heeft en twijfel ik zelfs om voort te schrijven in de teneur die ik in gedachten had. Ik hou het kort.)
Waar waren we? Thelma heeft vandaag in korte mouwen en zonder broek de hele living rondgeslopen, heeft een beetje op de kade zitten schuiven bij de DOKkantine, heeft met blokken gespeeld in de tuin, en van dat alles was het badwater van vanavond de stille getuige. Wat kan zo'n kleine uk zich vuil maken!
woensdag 1 juni 2011
Contrasten
't Is een wereld van contrasten, de laatste week met Thelma. Ze kan ontzettend driftig zijn en alles om zich heen van tafel gooien, zich in alle mogelijke en liefst tegengestelde richtingen draaien op haar kussen, tegen haar lepel groentepap slaan, met haar voeten stampen, zich achteruit gooien, met haar armen zwieren... met meestal maar één oorzaak: vermoeidheid. Ze ziet zoveel meer van de wereld, sluipt zich te pletter, moet voortdurend bezig zijn met van alles en nog wat, dat ze daar alleen maar moe van kan worden. De drie dutjes overdag houden dus nog altijd stand.
Tegelijk doet ze de laatste tijd niets liever dan boekjes lezen, waarschijnlijk ter compensatie. Zodra ze een boekje spot, neemt ze het vast en steekt ze het in de lucht, zodat ik wel weet hoe laat het is. En ze weet al waarin boekjes van ander speelgoed verschillen, want zelfs als het een stoffen knisperboekje, plastieken badboekje, een rond boekje of superzacht boekje is, ze steekt het steevast met vragende blik in de lucht. Ik profiteer er natuurlijk van, want dan zit ze eindelijk eens rustig op mijn schoot, hoewel het er na tien keer voorlezen op een tiental minuten ook wel weer op zit.
En haar derde tandje is in aantocht! Twee kleine witte stipjes kondigen bovenaan het kleinood aan en rechts ervan zie ik al in de verte tand nummer vier opdoemen. De moeilijke nacht vorige weekend aan zee was dus vermoedelijk niet enkel door de vreemde kamer en de aanrollende golven geïnspireerd...
Tegelijk doet ze de laatste tijd niets liever dan boekjes lezen, waarschijnlijk ter compensatie. Zodra ze een boekje spot, neemt ze het vast en steekt ze het in de lucht, zodat ik wel weet hoe laat het is. En ze weet al waarin boekjes van ander speelgoed verschillen, want zelfs als het een stoffen knisperboekje, plastieken badboekje, een rond boekje of superzacht boekje is, ze steekt het steevast met vragende blik in de lucht. Ik profiteer er natuurlijk van, want dan zit ze eindelijk eens rustig op mijn schoot, hoewel het er na tien keer voorlezen op een tiental minuten ook wel weer op zit.
En haar derde tandje is in aantocht! Twee kleine witte stipjes kondigen bovenaan het kleinood aan en rechts ervan zie ik al in de verte tand nummer vier opdoemen. De moeilijke nacht vorige weekend aan zee was dus vermoedelijk niet enkel door de vreemde kamer en de aanrollende golven geïnspireerd...
donderdag 26 mei 2011
Soep!
Even tijd voor wat reclame. Ik heb namelijk iets ontdekt wat Thelma ongelooflijk lekker vindt: Baby Soup van Nestlé. Eigenlijk dronk ze de laatste tijd te veel melk: een ochtendfles, nog een toetje na haar groentenpap, een fles om zes en een avondfles. Ze dronk haar fles niet altijd helemaal leeg, maar toch zat ze vaak boven de maximumgrens van 750 cc per dag. Een meelpapje ter vervanging wou ze niet, een boterham met confituur of honing sabbelt ze kruimel per kruimel op, een geplette banaan werkt constiperend, en boterhammen in melk gesopt knijpt ze uit en laat ze vallen op de grond.
K&G had me aangeraden om rond zessen eens soep te proberen, maar dat was sneller gezegd dan gedaan. Mijn zelfgemaakte babywitloofsoep wou ze niet, en eigenlijk begrijp ik dat wel: enkel ajuin en witloof, zonder zout of kruiden, wie wil dat nu? Aan een aardappel erbij had ik aanvankelijk niet gedacht en tuinkruiden had ik niet in huis. Een volgende poging was paprikasoep zoals wij ze eten, met bouillon, best wel wat gekruid en een beetje pikant. Thelma smulde ervan, maar echt goed was dat ook niet, want er zit te veel zout in voor een babylijfje en dat pikante had onze nachtrust wel eens kunnen hypothekeren.
Uiteindelijk heb ik op de site van Nestlé, en u hoort de slimme marketingtruc al komen, een recept gevonden voor babytomatensoep met basilicum dat ze ook best wel kon smaken. Baby-aspergesoep was de volgende tip, uiteraard met 30 cc Nan Pro 2, want het zou anders geen marketingtruc zijn. Maar elke avond, of een paar keer per week, lekkere babysoep maken met verse groenten en tuinkruiden, zat er eigenlijk niet echt in, zeker omdat we zelf niet zoveel soep eten met het mooie weer.
Ik had het soepplan bijna weer opgeborgen, tot ik per toeval, of toch net niet natuurlijk, op het bestaan van Nestlé Baby Soup botste. Brikjes soep in een groene en rode variant, wat ingedikt met rijst of gierst, gekruid met tuinkruiden en eigenlijk ook voor volwassenen best lekker. Thelma die thuis vaak geen groentepap wou omdat het bij de onthaalmoeder blijkbaar beter smaakt, smikkelt en smoefelt de volledige 250 cc binnen, hoewel ik de producenten ook wel van wat gefoefel verdenk. Als ik het brikje namelijk in twee porties verdeel in een fles met maatstreepjes, blijkt er in de eerste helft logischerwijs 120 cc te zitten, terwijl de tweede 'helft' maar uit 90 cc bestaat...
K&G had me aangeraden om rond zessen eens soep te proberen, maar dat was sneller gezegd dan gedaan. Mijn zelfgemaakte babywitloofsoep wou ze niet, en eigenlijk begrijp ik dat wel: enkel ajuin en witloof, zonder zout of kruiden, wie wil dat nu? Aan een aardappel erbij had ik aanvankelijk niet gedacht en tuinkruiden had ik niet in huis. Een volgende poging was paprikasoep zoals wij ze eten, met bouillon, best wel wat gekruid en een beetje pikant. Thelma smulde ervan, maar echt goed was dat ook niet, want er zit te veel zout in voor een babylijfje en dat pikante had onze nachtrust wel eens kunnen hypothekeren.
Uiteindelijk heb ik op de site van Nestlé, en u hoort de slimme marketingtruc al komen, een recept gevonden voor babytomatensoep met basilicum dat ze ook best wel kon smaken. Baby-aspergesoep was de volgende tip, uiteraard met 30 cc Nan Pro 2, want het zou anders geen marketingtruc zijn. Maar elke avond, of een paar keer per week, lekkere babysoep maken met verse groenten en tuinkruiden, zat er eigenlijk niet echt in, zeker omdat we zelf niet zoveel soep eten met het mooie weer.
Ik had het soepplan bijna weer opgeborgen, tot ik per toeval, of toch net niet natuurlijk, op het bestaan van Nestlé Baby Soup botste. Brikjes soep in een groene en rode variant, wat ingedikt met rijst of gierst, gekruid met tuinkruiden en eigenlijk ook voor volwassenen best lekker. Thelma die thuis vaak geen groentepap wou omdat het bij de onthaalmoeder blijkbaar beter smaakt, smikkelt en smoefelt de volledige 250 cc binnen, hoewel ik de producenten ook wel van wat gefoefel verdenk. Als ik het brikje namelijk in twee porties verdeel in een fles met maatstreepjes, blijkt er in de eerste helft logischerwijs 120 cc te zitten, terwijl de tweede 'helft' maar uit 90 cc bestaat...
In het gras
's Avonds, na een dagje onthaalmoeder, nog even naar het veldje iets verderop. Kruipen in het gras, met de zon op haar bolletje, zalig...
zondag 22 mei 2011
Rush
Een gat in deze blog! Een gat van een week waarin ik de tijd niet heb gevonden om iets te posten. 't Was een moeder-dochterweek, want vader was op tournee in Frankrijk. Een week waarin moeder elke dag uithuizig is geweest en Thelma op café is geweest na acht uur 's avonds ...
Ik twijfel of ik mezelf nu een onverantwoorde moeder hoor te vinden, maar ik vond dat het net kon. Thelma had ontzettend veel geslapen die dag en had nog een avonddut gedaan van een uur. Meestal zit ze daarna nog anderhalf uur beneden, dus of ik nu thuis zat, of in een rookvrij café met veel licht (Café Walter), wakker was ze toch. Het was een avondje Powerdare van het Gents Milieufront, op vraag van een vriend, waar je uitleg kon krijgen om van energieleverancier te veranderen. Via de website een fluitje van een cent, maar ik had me ook ingeschreven op een groepsaankoop groene stroom en wou een second opinion. Thelma was haar sociale zelf, lachte naar iedereen, heeft een beetje rondgekropen, een avondfles gekregen en rond kwart over negen heb ik haar weer in de fietskar gestoken om naar huis te fietsen.
De dagen ervoor en erna zaten volledig vol: prijsuitreiking, volley-avond, eten bij mijn moeder en bezoek van een vriendin, klasreünie van het zesde middelbaar, etentje en korte Vlasmarktepisode en dan vandaag een babytuinfeest. Thelma is nog steeds niet vreemd, en hoewel Kind & Gezin mij heeft verzekerd dat het nog komt, denk ik toch dat ze het gaat overslaan. Of ze iemand nog nooit gezien heeft of door en door kent, ze strekt altijd haar armen uit om gepakt te worden. Niet dat ze mij onaangenaam gezelschap vindt, verre van, maar op een ander is het uitzicht net iets anders, en stel je voor dat ze iets niet gezien zou hebben.
Ze wil alles gezien hebben, alles! Kruipt waar ze niet gaan kan, frutselt de kleinste dingen uit de kleinste hoekjes, doet haar handjes open en dicht om iets te krijgen, wrijft met duim en wijsvinger over elkaar om iets te voelen, reikt naar de bladeren en bij uitbreiding de sterren om toch maar niets te missen. Vandaag heb ik haar wel vijftien keer hetzelfde voelboekje moeten voorlezen en elke keer wou ze opnieuw bij het begin starten, om zich ervan te vergewissen dat alles nog hetzelfde was. De poes met het bolletje wol op de eerste pagina is haar favoriet en dan kijkt ze telkens naar onze eigen poes, terwijl ze 'ssh' zegt.
Behalve 'uddaa' voor 'daaag' en 'ssh' voor het concept 'moeder gebruikt deodorant', verbindt ze 'ssh' nu ook met onze kat. Wordt ongetwijfeld vervolgd!
Ik twijfel of ik mezelf nu een onverantwoorde moeder hoor te vinden, maar ik vond dat het net kon. Thelma had ontzettend veel geslapen die dag en had nog een avonddut gedaan van een uur. Meestal zit ze daarna nog anderhalf uur beneden, dus of ik nu thuis zat, of in een rookvrij café met veel licht (Café Walter), wakker was ze toch. Het was een avondje Powerdare van het Gents Milieufront, op vraag van een vriend, waar je uitleg kon krijgen om van energieleverancier te veranderen. Via de website een fluitje van een cent, maar ik had me ook ingeschreven op een groepsaankoop groene stroom en wou een second opinion. Thelma was haar sociale zelf, lachte naar iedereen, heeft een beetje rondgekropen, een avondfles gekregen en rond kwart over negen heb ik haar weer in de fietskar gestoken om naar huis te fietsen.
De dagen ervoor en erna zaten volledig vol: prijsuitreiking, volley-avond, eten bij mijn moeder en bezoek van een vriendin, klasreünie van het zesde middelbaar, etentje en korte Vlasmarktepisode en dan vandaag een babytuinfeest. Thelma is nog steeds niet vreemd, en hoewel Kind & Gezin mij heeft verzekerd dat het nog komt, denk ik toch dat ze het gaat overslaan. Of ze iemand nog nooit gezien heeft of door en door kent, ze strekt altijd haar armen uit om gepakt te worden. Niet dat ze mij onaangenaam gezelschap vindt, verre van, maar op een ander is het uitzicht net iets anders, en stel je voor dat ze iets niet gezien zou hebben.
Ze wil alles gezien hebben, alles! Kruipt waar ze niet gaan kan, frutselt de kleinste dingen uit de kleinste hoekjes, doet haar handjes open en dicht om iets te krijgen, wrijft met duim en wijsvinger over elkaar om iets te voelen, reikt naar de bladeren en bij uitbreiding de sterren om toch maar niets te missen. Vandaag heb ik haar wel vijftien keer hetzelfde voelboekje moeten voorlezen en elke keer wou ze opnieuw bij het begin starten, om zich ervan te vergewissen dat alles nog hetzelfde was. De poes met het bolletje wol op de eerste pagina is haar favoriet en dan kijkt ze telkens naar onze eigen poes, terwijl ze 'ssh' zegt.
Behalve 'uddaa' voor 'daaag' en 'ssh' voor het concept 'moeder gebruikt deodorant', verbindt ze 'ssh' nu ook met onze kat. Wordt ongetwijfeld vervolgd!
maandag 9 mei 2011
Sluipverkeer
Thelma sluipt! Sinds vorige donderdag zet ze telkens één elleboog en één hand en duwt ze zich af met haar voet. Ze gaat dus niet enkel meer achteruit, draait niet enkel meer rondjes, rolt niet meer voortdurend de woonkamer rond, maar veegt in guerillastijl de vloer aan. En wat grappig is, als ze naar de planten sluipt en ik achter haar aan ga, schiet ze plots in een tweede versnelling. Zo klein en nu al van 'je-kunt-me-toch-niet-pakken' spelen. Straf!
Ik wil ook een nieuw trucje integreren: een slideshow met wat recente foto's, want de laatste tijd was het wat stil op het visuele vlak. Wel, ziehier enkele foto's van de laatste maanden:
Ik wil ook een nieuw trucje integreren: een slideshow met wat recente foto's, want de laatste tijd was het wat stil op het visuele vlak. Wel, ziehier enkele foto's van de laatste maanden:
maandag 2 mei 2011
Straatfeest
Zaterdagnamiddag was het feest in de straat: enkele tenten, tafels en stoelen, muziek en vers appelsiensap, Turkse thee, koffie en een dessert dat door elke buur was meegebracht. Zoals vorig jaar was het een heel gemengd gezelschap: jonge gezinnen, oudere schippersvrouwen, Turkse moeders en vaders, gemengde koppels, Bulgaarse, Turkse, witte en Roma kindjes. Foto's van buurman Michaël hier.
Het liep heel gesmeerd, maar we hebben toch een oogje in het zeil moeten houden: plotseling kwamen er druppelsgewijs een vijftiental ongenode gasten uit een aangrenzende straat proeven van het 'gratis' gebak en een kop koffie halen. Geen probleem, want vorig jaar hadden we veel over, tot ze lustig enkele borden vol schepten en ermee naar huis trokken. Ik heb toen toch even ingegrepen en vriendelijk gevraagd om bij ons te komen zitten, wat ze prompt deden. Dat enkele aangewaaide Europeanen zelf geen taart of koekjes meebrengen, is geen probleem (er waren ook witte dessertloze vrienden komen meevieren), maar een buurtfeest waarbij iedereen thuis zijn dessert verorbert, is de wereld op zijn kop.
Verder was het fijn om te zien hoe de gasten van Turkse en Bulgaarse afkomst zich met veel enthousiasme rond de oer-Vlaamse sjoelbak schaarden, hoe ze meespeelden met het Zweedse kubb-spel en hoe de kleinsten lustig hun dromen voor het buurtpark in elkaar knutselden. Met een beetje begeleiding kan je die gasten zo motiveren, laven ze zich aan de aandacht en doen ze iets anders dan vechten, verkeerspaaltjes molesteren en de boel bijeenkrijsen. Je zou er nog zin van krijgen om elke week je jeugdbewegingverleden weer boven te halen ...
Het liep heel gesmeerd, maar we hebben toch een oogje in het zeil moeten houden: plotseling kwamen er druppelsgewijs een vijftiental ongenode gasten uit een aangrenzende straat proeven van het 'gratis' gebak en een kop koffie halen. Geen probleem, want vorig jaar hadden we veel over, tot ze lustig enkele borden vol schepten en ermee naar huis trokken. Ik heb toen toch even ingegrepen en vriendelijk gevraagd om bij ons te komen zitten, wat ze prompt deden. Dat enkele aangewaaide Europeanen zelf geen taart of koekjes meebrengen, is geen probleem (er waren ook witte dessertloze vrienden komen meevieren), maar een buurtfeest waarbij iedereen thuis zijn dessert verorbert, is de wereld op zijn kop.
Verder was het fijn om te zien hoe de gasten van Turkse en Bulgaarse afkomst zich met veel enthousiasme rond de oer-Vlaamse sjoelbak schaarden, hoe ze meespeelden met het Zweedse kubb-spel en hoe de kleinsten lustig hun dromen voor het buurtpark in elkaar knutselden. Met een beetje begeleiding kan je die gasten zo motiveren, laven ze zich aan de aandacht en doen ze iets anders dan vechten, verkeerspaaltjes molesteren en de boel bijeenkrijsen. Je zou er nog zin van krijgen om elke week je jeugdbewegingverleden weer boven te halen ...
Abonneren op:
Posts (Atom)