Was ik gisteren nog lichtjes ontstemd over het gebod van de gynaecologe om het rustiger aan te doen, dan voel ik vandaag toch al het heilzame effect daarvan. Ik ben braaf een uur in de voormiddag en twee uur in de namiddag gaan liggen en ik merk al hoe rustig ik daarvan word. Het blijft natuurlijk een beetje cru hoe ze dat gisteren haast manu militari heeft beslist, maar misschien heeft ze wel genoeg mensenkennis om dat in te schatten.
Helemaal eerlijk was het niet: ik had al op mijn rust gelet, ik heb geen fysiek zware job, ik heb vrijwel nergens last van en er zijn geen tekenen dat de baby vroeger zou komen. Het was duidelijk dat geen enkel argument van mij zou hebben gewerkt en ze liet me haast de kans niet om te reageren. Ze gaf een hele litanie over mensen die denken dat ze onmisbaar en onvervangbaar zijn, over hoeveel kinderen ik wel denk te krijgen, over mensen die willen blijven doorleven als vroeger en er eventjes een kind denken bij te nemen...
Ik kende haar categorische verontwaardiging al van horen zeggen, maar had het zelf nog nooit meegemaakt. Tijdens het verdere gesprek was ze ook best begripvol, maar ik voelde me toch ten onrechte in de hoek van de meedogenloze workaholics geduwd. Maar soit, het is mijn eerste les geweest in de combinatie werk-gezin en het is waarschijnlijk ook nog de gemakkelijkste!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten