Thelma was gisteren een echte droombaby: eten, lachen, spelen en véél slapen. Geen enkele keer heb ik haar in slaap moeten wiegen of sussen: ze viel gewoon vanzelf! zomaar! zonder moeite! in slaap. Zowel in haar wieg, in haar wippertje als in haar bedje 's avonds. Meer van dat!Vandaag was weer een klassieke Thelmadag, met afwisselend eten, lachen, spelen in haar park en dan de bijna obligate huilbuitjes van vermoeidheid. Gelukkig heeft Bernard ondertussen ook de kneepjes door om haar ritmisch in slaap te wandelen, dus dat scheelt een pak. Misschien houdt ze toch niet zo van broccoli?
Het blijft in elk geval mijn grootste en mooiste cadeau. Ik vraag me soms af waar dat naartoe gaat, als ik ze elke dag nog liever zie dan de vorige. Ik zou ze soms willen optillen uit haar slaap om haar murw te knuffelen, maar hou me uiteraard telkens in, omdat ik haar slaapjes ondertussen bijzonder naar waarde weet te schatten...
En Bernard is er natuurlijk ook nog om mijn love attacks op af te reageren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten