Kijk kijk!

Een kat, dat is iets ongelooflijks. Daarvoor laat je dus alles vallen: een speeltje, een lekkere fles ... Daarvoor duw je ook iedereen aan de kant. Liedjes zijn niet meer interessant, moeder en vader stellen niets meer voor, een kat, dat is pas wat. Ze hoeft niet eens zoveel te doen: gewoon voorbijlopen, even omkijken, gaan zitten ... Als het even meezit, zich eens uitrekken, even geeuwen, achter haar oor krabben. Oh, en een wasmachine. Dat al gezien? Onvoorstelbaar. Dat maakt geluid, daar zitten kleurtjes in, en schuim. Niet te doen. Wie heeft dat ooit uitgevonden?

Thelma is zoals alle mini's gefascineerd door alles wat beweegt, geluid maakt, en liefst kleiner is dan zichzelf. Haar nichtje Louise ook bijvoorbeeld: zeven weken, beweeglijk, trekt gekke bekken, en kan soms heel veel lawaai maken. Donderdag was Thelma niet bij haar weg te slaan. En toen ze haar hand uitstrekte om haar aan te raken, en moeder vreesde dat dochter haar klauwen ging laten zien, kwamen er zowaar twee streeltjes aan te pas! Thelma die beseft dat haar nichtje brozer is dan moeder of opa, en dus niet even de weerstand van het vlees test, maar gewoon van schouder tot elleboog over dat kleine armpje wreef. Wonderlijk!

O ja, en ze zit! Sinds vandaag valt ze niet meer naar voren, naar achteren, naar links of naar rechts. Er ligt nog wel iets in de buurt voor mocht ze even het noorden kwijt zijn, maar ze zit!