Bellenblazen

Thelma kan bellenblazen! Oké, we houden het ringetje zelf op de juiste afstand van haar mond, want anders eet ze het bijna op, we houden het flesje zelf vast, om niet de hele living in een sopje te zetten, maar dan blaast ze zacht een hele reeks blinkende bellen. En is ze ontzettend kwaad als we ermee ophouden. Verongelijkt, ontgoocheld, diep gekwetst, in de steek gelaten, met luid geschreeuw en dikke biggelende tranen die dat moeten illustreren.

Ze heeft al lang een obsessie met blazen: als we in de tuin aankomen met de fiets, moet ik altijd het plastieken groene strandwindmolentje in gang blazen en dan giert ze het uit, als er paardenbloemen in de tuin staan, wil ze die omver blazen, als ik in haar gezicht blaas, knijpt ze lachend haar ogen dicht. Alleen voor haar eerste kaarsje was ze nog net niet klaar, maar schattig waren die pogingen wel.

Ze staat natuurlijk ook al weer drie maanden verder. Drie maanden, waarin ze een drietal pasjes alleen zet met haar nieuwe schoenen, waarin ze een paar nieuwe woordjes kent, zoals 'kaka' voor het welbekende fenomeen, 'iesch' voor 'vis' en 'op' voor 'deksel op de pot' en 'alles is op'.

En dierengeluiden natuurlijk. 'K(w)aak' zegt ze voor een kikker, 'mui' voor een koe en 'iiiiiiiiiiiii' voor een paard. Als ze die toevallig ergens ziet, dat spreekt, want het spelletje 'wat zegt de hond/poes/koe/olifant?' speelt ze voorlopig nog niet mee.

Haar eerste woord was 'tsch' voor 'poes', maar dat is ondertussen 'pfff' geworden. 'Tuut' is 'th-tjh' geworden, en 'ik wil nog' was eerst 'ko' en is nu 'kù', liefst op een vragend toontje. Een hond is nog altijd 'ouwouf', gelukkig maar, anders raken we helemaal de draad kwijt. 'Edaaa' voor 'daag' zegt ze niet meer, en 'baba' voor om het even welk familielid is ook verdwenen. 'Papa' zegt ze eigenlijk ook, maar het is nog altijd 'pepà' en het liefst tien keer na elkaar.

'Mama' vooralsnog niet. Ik wacht geduldig af!