Thelma was een schatje vandaag. We zijn na haar ellenlange middagdut naar Batabang afgezakt en ze was een modelpeuter. Nieuwsgierig, blij, sociaal, babbelachtig en content met het minste. 't Was zo fijn dat ik me even permitteer om over haar kleine identiteitscrises van de laatste dagen te schrijven. Wat er in haar hoofdje omgaat, weet ik niet precies, maar dat ze haar eigen weg zoekt, is zeker.
Vrijdag was Bernard bij zijn ouders en had hij zitten stoefen over hoe graag Thelma wel niet in de fietskar zit. Tarara, toen hij haar 's avonds weer wou meenemen, was ze met geen stokken in de kar te krijgen. Trucjes, streng eisen, boos worden, in de hoek, afspraken, beloftes, niets hielp. Het enige wat erop zat, was te voet gaan, of mij opbellen zodat ik met de fiets en het kinderstoeltje ter hulp kon snellen. Wat ik ook gedaan heb ...
Zaterdag van 't zelfde. Ik ging haar na een nachtje Gentse Feesten ophalen bij mijn ouders en ze wou NIET in de autostoel. Niet, niet, niet. 'Temma wil nie, è?', zegt ze dan lief. Tot ze bij een volgende poging weer krijsend weerstand biedt. Bernard had me geleerd dat hij dan gewoon wacht tot zij het wachten beu is en haar ondertussen uitlegt dat ze niet kunnen vertrekken als ze niet in de stoel zit. Simpeler kan het niet.
Ik heb hetzelfde geprobeerd en deed alsof ik ondertussen een dutje deed, tot ze zelf in de stoel zou kruipen. Gelukt, zo leek het op het eerste gezicht, tot ik haar gordels vast wou klikken. Opnieuw een scène tot en met, tot twee keer toe. En toen schoot me iets te binnen. Het simpelste trucje ever: tellen. 'Thelma, ik tel tot drie' en hups, ze zat in de stoel. 'Thelma, ik tel tot drie' en hups, de gordels zaten klikvast.
We moeten nu alleen zorgen dat het trucje niet devalueert door overmatig gebruik, want bij de 'hapje-voor-Pablo'-truc van de laatste weken, zei ze gisteren: 'Temma niet hapje-Pablo-Willeke, Temma nie hapje-oma-opa-mama-papa-Louise-pepeSam-tanteLien!'.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten