Stuitje

Op 28 weken van twee vroedvrouwen te horen krijgen dat je piepke al goed ligt, om op 32 weken van de gynaecologe te horen dat ze gedraaid is en dus in stuit ligt: toch wel even schrikken. Niet tijdens het consult bij de gynaecologe, want ik weet dat 32 weken nog wel wat perspectieven biedt, ook niet toen ze het obligate scenario moest schetsen, maar wel achteraf, als de onrust willens nillens toch een beetje binnensloop ...

Mijn ingebakken optimisme bij Externe Onvoorzienigheden kon aanvankelijk wel weg met het stramien: nieuwe echo op 35 weken, daarna manuele kering proberen, indien geen ommekeer: radiologische bekkenmeting, nog een aantal parameters controleren om te zien of een natuurlijke bevalling überhaupt toegestaan is, nagaan of ik het zelf zie zitten om natuurlijk van een stuit te bevallen, en indien niet: keizerlijke snede. Het zou allemaal zo'n vaart niet lopen ...

Maar een dag later moest ik toegeven dat ik het toch niet zo tof vond. Mijn lief had het eerder zien aankomen, het feit dat het me toch zou bekruipen. Hij weet dat ik eigenlijk niet zo goed om kan met Idiosyncrasieën die de boel niet doen lopen zoals gepland of gewenst. Als ik er meteen een mouw aan kan passen en de dingen kan omgooien, geen probleem, maar nu: gewoon maar afwachten, niet veel kunnen doen behalve elke ochtend checken waar haar hoofdje ligt, en dan telkens weer lichtjes teleurgesteld zijn.

Ik heb ontzettend veel geduld, maar ik weet niet waarom het nu een beetje op lijkt te zijn. Ik voel het aan als een soort boycot of sabotage en kan er onbewust een beetje kregelig van worden. Daar gaat mijn mogelijke plan om thuis te bevallen als er niets verandert. Daar gaat mijn voornemen om medische interventies tot een minimum te beperken. En dat ze nu met haar hoofdje tegen mijn maag aanzit, met alle harde buiken vandien, en met haar voetjes stevig in mijn blaas port als was het een trampoline, heeft er ook wel wat mee te maken.

Bewegen dat dat kleintje doet! En sterk dat ze lijkt. Bij Thelma kon ik de laatste weken mijn buik wat op en neer zien gaan en zachtjes van links naar rechts bewegen, en was het één hieltje dat me af en toe wat pijn deed, maar nu is het in maand zeven al een gestommel, geduw en getrek van jewelste. Als het een jongen was geweest, ik zou nog in intrinsieke aangeboren verschillen gaan geloven! Bernard zegt dat het wellicht goed is, dat ze zoveel beweegt, want dat wil zeggen dat ze een van de volgende weken misschien wel een koprol maakt naar links, maar ik voel toch een beetje wrevel om zoveel gestoei zonder gewenst resultaat.

Ik denk ook dat mijn werk ermee te maken heeft, want het recept om haar te laten draaien is natuurlijk rusten, en dat zit er, driewerf helaas, nog niet meteen in. Rusten, beetje wrijven in wijzerzin, positief denken, én de kind- of kathouding uit de yogalessen elke dag toepassen. Daar zit ik dan, als ik even wegloop van mijn pc, met mijn poep in de lucht en steunend op mijn ellebogen of handen. Elke dag, voor een minuut of twintig, om maximaal de plaats en de kans te geven om te draaien. Onder het bekende adagium 'baat het niet, dan schaadt het niet'.

Ik moet ook meer drinken, want ik heb weinig vruchtwater, en echt bevorderlijk voor een paar onderwatersalto's is dat ook niet. Weinig vruchtwater is op zich geen probleem als de groei goed zit, en dat is gelukkig het geval, maar méér is in dit geval beter. Ik heb in mijn leven al massa's pogingen ondernomen om meer te drinken: fancy waterflessen, een nieuwe thermos, lijstjes bijhouden, een camelbak overwegen, een glas water neerzetten dat uit moet zijn voor het uur om is, maar niets werd ooit een gewoonte. Ik heb gewoon nooit dorst, zelfs niet na een dag wandelen.

Nu heb ik een app geïnstalleerd, hoe kan het ook anders in 2015, en dat lijkt grappig genoeg wel te werken. Op tijd en stond een remindertje, een mooi ontworpen keuzebord en een simpele statistiek met de resultaten per dag of maand. Ik raak aan 78% à 92% van mijn dagelijkse doel van twee liter en begin al wat patronen te zien: als ik 's voormiddags drie grote koppen thee toevoeg aan mijn traditionele koffie van 's ochtends en 's namiddags niet al mijn drinken uitstel tot 's avonds, lijkt het haalbaar om een van de dagen eens echt een 2000 cc'tje te scoren. Of meer misschien, na verloop van tijd?

Ik spreek mezelf ondertussen ook vermanend toe dat er veel ergere dingen zijn, dat het wel een reden zal hebben, dat ik volgende week misschien veel heisa heb gemaakt om niets, dat het misschien goed is om het allebei eens mee te maken, en dat ik het vooral gewoon los moet laten, maar loslaten is dit allemaal niet echt. Slapen, drinken, poep in de lucht, dat moet het nieuwe mantra worden, zoiets.