Zou het?

'We zijn op goede weg', zei Bernard gisteren. En ik denk het ook. Voorzichtig positief, zoals ze zeggen. Na een trip naar Porto voor mijn werk, met Martha mee onder deskundige begeleiding van mijn ouders, is het tij een beetje gekeerd. Voeden in bed ging al een tijdje niet meer, en voeden naast het bedje ging plotseling ook niet meer. Ze viel niet in slaap, of ik kon haar niet wegleggen zonder paniek, en haar boven doorgeven aan Bernard was ook geen goed idee. Om niet te zeggen: een regelrechte ramp.

Het is begonnen met de dutjes. Bernard kon Martha beter en beter in slaap krijgen, en ze sliep langer en langer in haar eigen bedje thuis. Geen drie kwartier dutten en dan weer wakker, maar anderhalf uur, en vorig weekend zelfs twee keer drie uur.  En zo zijn we vorige donderdag op dezelfde manier als de middagdutjes beginnen te werken. Ik neem Martha en Thelma mee naar de badkamer, kleed hen allebei om, en ga met Martha weer naar beneden. Bernard toogt dan naar boven, leest voor uit de GVR voor Thelma, en als ik klaar ben met voeden, neemt Bernard ook Martha mee naar boven.

Ik neem Bernards huiselijke taken weer over zodat hij het gevoel heeft dat er nog iets wezenlijks gebeurt terwijl hij Martha naar dromenland begeleidt, en ik geniet van de extra uren die vrij zijn gekomen. Ach, de geneugten van een simpel avondje Scrabble, of samen Slimste Mens kijken. Wat een verschil met die verwoede pogingen om haar na elke slaapfase weer maar eens in slaap te krijgen. Eten onderbreken, het vervolg van een programma missen, de was laten stikken, gedwongen worden je pyjama aan te trekken, pfft.

En hoe welgemeend onze eerdere pogingen ook waren, we hadden het proces niet kunnen versnellen. Ze liet het niet toe, en nu plots wel. Ze heeft zich overgegeven en we hebben daar een routine rondgebouwd. En voor mij is het even goed zo. Bernard gaat nog één à twee keer terug en dan slaapt ze tot na middernacht. De voorbije twee dagen is hij zelfs niet één keer moeten teruggaan. En ik kan rond tien à elf in bed sluipen zonder dat ik haar eerst weer moet voeden. Zalig om mijn hoofd neer te leggen en gewoon simpelweg in te dutten.

En ook al is ze dan nog twee of drie keer wakker 's nachts, dat neem ik er voorlopig graag bij. Ik heb niet het gevoel dat het op mijn slaap inwerkt. Zolang ik zelf op tijd ga slapen, en zolang ze niet rond drie of vier uur alle melk eruitspuwt zoals gisteren en eergisteren, voel ik me frisser dan voor haar geboorte, toen ik meestal rond één uur ging slapen. Ik heb ook goede hoop dat het doorslapen 's avonds zich langzaamaan zal doorzetten 's nachts. En dan is het toch geleidelijk gegaan, zonder bruuskeren en al te lang laten huilen. Hoop ik!

Ik hoop ook dat dit ongeveer mijn laatste post is over slaap en slaapproblemen. Ik heb nog een eerste Martha-taaltje in mijn hoofd (putch / pssh / putain + dada + bzzzz), en ik wil eindelijk ook nog eens over Thelma schrijven (haar eerste kamp met de Scouts, haar oorpiercings links en rechts, de interactie met Martha ...). Maar: alles op zijn tijd. Kiezen is zelfzorg, las ik eens in de reacties bij Tales from the Crib dacht ik, en tegenwoordig is dat mijn motto.