Trip

De Afwezige Vader is on a roadtrip to Bratislava, en moeder en kind zitten zodoende gezellig samen thuis. Maar niet voor lang! Vrijdagavond gaan we voor het eerst op weekend naar de Ardennen met ons piepke, en dan is de Vader gelukkig weer Aanwezig. Vorig jaar heb ik in hetzelfde Ardense gezelschap met gierende zenuwen aan het zondagse ontbijt bekend gemaakt dat ik zwanger was, en zie, vandaag nemen we een kleintje mee van maar liefst vier en een halve maand oud!

Waar die zenuwen vandaan kwamen, ik 'n weet het niet, maar ze zorgden ervoor dat ik het niet zaterdagvoormiddag, niet zaterdagnamiddag, laat staan zaterdagavond durfde te vertellen. Stilte vragen in een auditorium met honderd studenten, een lezing geven in de grote zaal van 't Pand geven me nog niet de helft van die zenuwen. Er was nog maar één moeder in het gezelschap en iemand die al een paar keer kort moeder was geweest, maar telkens haar geluk weer was verloren. Om dan te gaan vertellen dat je bijna drie maanden ver bent, terwijl je er zelf fysiek nog niets van voelt en psychisch toch nog een beetje in het duister tast, is op zijn minst een beetje moeilijk.

Behalve in dat gezelschap voelde ik mij overigens overal een achterkomertje: het leek wel alsof ik echt de laatste was die een kind zou krijgen. Ik dacht dat iedereen die nog geen aanstalten maakte in die richting er ook geen meer zou krijgen en daar al lang vrede mee had. Maar ondertussen zijn er maar liefst acht kleinere piepkes in de vriendenkring, ook bij de moeder die ik het zo graag toewenste, en komen er zeker nog zes piepkes bij. Het is een aaneenschakeling van klein nieuw leven waarin Thelma een bescheiden plaatsje inneemt.

Van 't weekend zal Thelma voor het eerst letterlijk tussen de kindjes zitten. We zijn al eens op reis geweest naar Frankrijk, maar toen was ze de koning te rijk tussen al die volwassenen. Nu zal ze de aandacht moeten delen met Arno, Noah, Oona, Monica en Amélie. Aangezien ze ook nog geen plekje heeft bij de onthaalmoeder, zal het de eerste langere confrontatie zijn met ander klein grut. Het is een mooie voorbereiding op een langer weekend met oudejaar, waar ze plots met Noa, Elias, Nora, Margot, Luce, Berend, Josefien, Pieternel, Serafien, Josse, Anemoon en Aude op stap zal gaan. Wat er overblijft van het ontspannende feestweekend met een eigen dochter mee noemen we voorlopig een experiment ...

O ja, en ondertussen zit ze al, met een klein beetje hulp van de Bumbo, en eet ze bij oma elke dag een hapje of tien van de wortelpap op grootmoeders wijze. Benieuwd of de grotere zit- en eetkunsten van de andere kleine weekendgangers enige invloed zullen hebben!

Pestpost

Ik las onlangs op een blog bedenkingen over hoe moeilijk het moet zijn als je kind verdriet wordt aangedaan: kleine verdrietjes als een vriendje geen vriendje meer wil zijn, grotere verdrietjes als er iemand gemene dingen zegt, als een verliefdheid niet wederzijds is, als ze tegen haar eigen grenzen aanbotst ... Hoe moeilijk het dan is om te beseffen dat je kind triest is, en dat je daar als mama weinig aan kunt doen. Je kunt ze weerbaar proberen op te voeden, genoeg bevestiging geven, zelfvertrouwen aanwakkeren, maar uiteindelijk moet je hen zelf hun eigen weg laten gaan en hopen dat ze zich meer dan heelhuids door die verdrietjes slaan.

Als ouder hoop je dat je kinderen niet te veel vernietigende oordelen zullen te horen krijgen, en in overtreffende trap, dat ze niet gepest zullen worden. Pesten slaat zulke diepe gaten, heeft zo'n ontzettende invloed op het latere leven, is zo'n flagrant machtsmisbruik dat nergens op gestoeld is, behalve op de eigen onmacht en frustraties van de pester. Maar wat ik eigenlijk ook hoop, als mijn kind in een warm en weerbaar nest opgroeit en daaraan kan ontsnappen, is dat ze zelf geen pester wordt. Dat we haar genoeg respect en empathie kunnen bijbrengen dat ze zelf niet pest, dat ze niet meeheult met een pester en dat ze misschien wel mondig genoeg is om ertegenin te gaan.

Ik heb zelf in de lagere school meegedaan met een paar pesters en schaam me daar nog altijd voor. Nathalie was een meisje van wie de moeder met moeite de eindjes aan elkaar kon knopen, die er 'anders' uitzag en snel heel boos werd. Ik was zo'n mondige kleine die niet het voortouw nam, maar ook nooit in de bres gesprongen is voor haar. Ik heb lange tijd nadien gedacht en gehoopt om daar ooit nog iets aan te kunnen doen en misschien wel mijn excuses te kunnen aanbieden, maar dat is me nooit meer gelukt. We zijn elkaar uit het oog verloren. Maar ik heb halverwege het middelbaar beseft hoe fout dat pesten was, toen ik zag dat 'anders' en 'arm' voor haar ook nog eens het stigma van gepeste met zich mee hadden gebracht.

Ik kan het nu niet meer zien hoe kinderen op straat op hun kop krijgen van zussen, buurjongens of pubers en probeer er meestal iets over te zeggen. Ik hoop dat die jonge daders ook snel zullen beseffen dat het allemaal geen zin heeft, tot kortstondig plezier leidt, henzelf verlaagt tot iets waar ze nooit eigenwaarde uit zullen kunnen halen. Ik hoop dat ze als volwassenen ten minste het besef zullen hebben dat het fout was. Maar als ik dan die volwassen mannen zie bij Mactac die hun collega negen jaar lang de meest vernederende dingen hebben aangedaan, dan weet ik het even niet meer. En dat zowel een christelijke als socialistische vakbond die pesters steunt, maakt me diep beschaamd in hun plaats. Je zou van minder beginnen te hopen op een flinke dosis immanente gerechtigheid.

Boerderij

Thelma leest een boek. Ze is dan ook al vier maanden natuurlijk ...

Het boek gaat over een boerderij, misschien wel de boerderij van haar overgrootouders, waar ik vrijwel elke vakantie ging ravotten. Met de overgrootmoeder, mijn oma, gaat het niet zo goed, zo hoor ik net. Ze zou met een herseninfarctje in het ziekenhuis opgenomen zijn. Ons prille viergeslacht is heel fragiel, maar ik blijf geloven dat ze zich er weer maar eens doorheen zal slaan, met dat sterke boerinnenbloed van haar.

Luiers

Ik ben weer helemaal enthousiast over herbruikbare luiers. We gebruiken ze al een hele tijd, maar vorige week moest Thelma overschakelen op een grotere maat, wat weer wat oefening vroeg om de vouwluiers netjes in het overbroekje te krijgen. Eerst moeten ze ook allemaal voorgewassen worden zodat ze genoeg absorberen en dat onderbreekt de routine een beetje. Maar verder is het een hele aanrader. Geen extra vuilniszak van 30 liter op de stoep (1 kind = 1 ton luiers; alle luiers samen = 7% van het jaarlijkse Belgische afval), geen grote dozen plastic pampers waar bij de productie al ontzettend veel water is gebruikt, geen hogere supermarktrekening, nooit pampers tekort, beter voor de billetjes en de heupjes, zo schijnt, en ze zorgen er ook voor dat kinderen vlugger zindelijk zijn.

Bambino Mio overbroekje

Het extra werk, dat valt heel goed mee. Na gebruik stop je ze in een plastic emmer waarin een wasnetje zit, en als de emmer vol is, na een dag of drie, gooi je dat netje in de machine (eventueel met slabben en vaatdoeken). Daarna ophangen en twee minuutjes plooien en ze zijn weer klaar voor gebruik. Ik heb zonder veel vergelijkend onderzoek de luiers van Bambino Mio gekocht, omdat dat zowat de enige zijn die ze bij Dreambaby verkopen.

Maar het is een wereld op zich, die wasbare luiers. Er zijn ontzettend veel soorten en merken. Laat je vooral niet afschrikken door de grote keuze, want vrijwel elke recente luier doet waarvoor-ie gemaakt is. Meestal heb je een luier waarrond nog een broekje moet. Die luier is ofwel een doek die je in drieën vouwt en in het overbroekje legt (een 'prefold', zoals wij hebben), maar kan ook zelf al een luier in pampervorm zijn in absorberende stof (een 'voorgevormde luier'), waarover je dan nog een kunststoffen broekje ('wrap') trekt. Als bescherming leg je binnenin nog een flinterdun doekje ('liner') om de billetjes droog te houden en de stoelgang op te vangen.

Die voorgevormde luier bestaat ofwel uit zichzelf al uit absorberend materiaal, ofwel heeft het een opening ('pocket') waarin je naar wens absorberende inleggers kunt stoppen. Bij de onthaalmoeder willen we zo'n pocketluier met overbroekje gebruiken, omdat dat net iets handiger is dan de prefolddoeken als het echt snel moet gaan. We kunnen ze thuis al vullen én ze drogen sneller als we ze na het wassen weer uit elkaar halen. Ook 's nachts is zo'n pocketluier handig, omdat je die zo vol kunt steken als je wil. Met een wollen overbroekje, dat fris blijft in de zomer en warm is in de winter, heb je gegarandeerd nooit lekken.

Bumgenius AIO meegroeipocketluier

Daarnaast zijn er zelfs al all-in-one broekjes waar het overbroekje en de absorberende stof aan elkaar hangen. Je hebt ze als pocketluier (zie foto hiernaast), als luier waarin je absorberend materiaal vastklikt (bijvoorbeeld Itti Bitti) of als echte all-in-one ('AIO') waar de absorberende stof permanent in vastgemaakt zit. We gaan van die laatste soort een drietal luiers aanschaffen voor als we op stap gaan, want dat is toch net iets handiger om mee te nemen. Het nadeel van AIO's is wel dat je ze misschien maar voor een kindje kunt gebruiken als je uitsluitend die soort gebruikt, omdat je de overbroekjes telkens mee moet wassen. Ze drogen ook trager dan de systemen in meerdere delen en ze zijn natuurlijk wat duurder. Maar je kunt sommige wel van bij de geboorte tot de zindelijkheidsfase gebruiken. En ze zien er mooi uit!

Tots Bots AIO Easyfit

Mijn hernieuwd enthousiasme kwam ook doordat ik heel wat gelijkgestemden ben tegengekomen. Ik was op zoek naar een goeie nachtluier omdat Thelma 's nachts doorslaapt en dan niet dezelfde luiers kan gebruiken zonder een mogelijk lek en kwam zo op Zappybaby terecht. Ik dacht dat daar voornamelijk berichten stonden (vol schrijffouten) over de grote roze wolk en moederlijke ongerustheden, maar daar staan dus ook praktische tips over wasbare luiers bij. Dat je een nachtinlegger ('booster') uit bamboe of organisch katoen in de luier kunt leggen voor meer absorptie, dat er heel wat meer soorten zijn dan de vouwluiers (vandaar mijn uitleg hierboven), dat het 's nachts en op stap ook prima lukt, en dat je wat moet experimenteren met verschillende merken en materialen, omdat elk kindje toch andere behoeftes heeft en de noden 's nachts en overdag grondig kunnen verschillen. Ook op site van de MilieuAdviesWinkel vind je veel informatie en getuigenissen.

In de webwinkels van Mister Mirko, de Luierhoek en Klein Spook vind je heel wat verschillende en goedbevonden soorten met een prima service (Nature Babies, Mother-Ease, Itti Bitti, MamaBless, Popolini, Bumgenius, Tots Bots en Bambinex). Klein Spook heeft bovendien een zeer uitgebreide FAQ-pagina. Ze verkopen er ook 'romperverlengertjes', omdat de wasbare luiers natuurlijk wel wat dikker zijn dan plastic luiers. Je steekt die stukjes stof tussen de drukknopjes van de body'tjes en zo hoef je geen grotere maat dan nodig aan te trekken.

Wonderoo V2 AIO meegroeipocketluier.
Met dubbele inlegger hele nacht droog!

Wie zich in de wereld van de herbruikbare luiers wil verliezen, kan terecht op het Britse Babykind. Je houdt het niet voor mogelijk hoeveel überschattige, fluffy, prachtig vormgegeven en ingenieuze luiersystemen daar te koop zijn, voor een zachtere prijs die zelfs de portkosten schijnt op te heffen.
Real nappies for changing times! is hun toepasselijke devies. Mijn vrije vertaling daarvan is Verschoon de toekomst! en ik zal die slogan ook meteen maar deponeren...

Verliefd

Waar komt dat toch vandaan, die grote liefde? Hoe komt het dat die band zo sterk is? Dat kleine hummeltje heeft eigenlijk nog niets gedaan en krijgt toch liefde met hopen, gewoon door er te zijn. Het is onvoorwaardelijke liefde die ze niet hoeft te verdienen, waarmee ze gewoon overladen wordt als ze lacht, als ze weent, als ze speelt, als ze kijkt. Ik ben weer stapel op haar, na een heel weekend moeder-dochterbonding. We hebben een lange stadswandeling gemaakt, ze is twee keer op mijn schoot in slaap gevallen 's avonds (ze had wellicht mijn blog gelezen), ze legt haar kopje tegen mijn schouder als ze moe is en ze lijkt steeds meer zelf actief te knuffelen. Maar zelfs daarvoor, toen ze nog een klein hoopje kijkend, wenend, drinkend leven was, was dat gevoel al zo sterk. Waar komt dat toch vandaan?

Ze heeft ook weer een nieuwe 'mondelinge vaardigheid': het lijkt op kreunen of zeuren, maar dat is het niet. In de auto, in haar bed, in de kinderwagen, in haar wippertje, overal moet ze haar stem testen. Ze doet het laag, heel hoog, semi-boos, semi-blij. Very funny!

Foutje

Toch iets te vroeg victorie gekraaid denk ik. Thelma is de voorbije nachten wakker geweest van twaalf tot drie (dinsdag), van elf tot twaalf en vier tot vijf (woensdag) en heeft zich vandaag weer serieus laten gelden toen ik haar in bed stopte. Je raakt er veel te snel aan gewend als je eens een paar nachtjes kunt doorslapen en het ontwaken uit die droom is eens zo hard... Maar soit! Een paar dagen vroeg in bed, haar überschattige lachje 's ochtends en het zal wel snel weer vergeten zijn.

Slaap lekker

Hiernaast is ons schatje klaarwakker, maar over haar slaapritueel wil ik nog iets kwijt. Dat is namelijk veranderd de voorbije week. Vroeger vocht Thelma ontzettend tegen de slaap: ze schreeuwde het hele huis bijeen en je moest haar op alle mogelijke manieren kalmeren. Dat was zowat het enige moeilijke aan haar echt kleine babyperiode. Ze molenwiekte met haar armen, keek van links naar rechts naar links naar rechts, trok haar lakens over haar hoofd, weende hard, harder en nog harder tot ze opeens als een steen in slaap viel ...

Sinds vorige week is het alsof ze zich heeft overgegeven. Zaterdag, toen er voor het eerst een babysit was, is ze zelfs vrijwel meteen in slaap gevallen. Ze ligt nu meestal in bed nog wat te kijken, weent soms nog heel even, wringt nog een beetje, maar ze maakt niet meer het grote misbaar van vroeger alsof we haar iedere avond moedwillig mishandelden. Ze ligt er trouwens zelf als 'warrior' bij: tot de tanden gewapend met een slaapdoekje aan elke arm omdat ze zichzelf anders wakker wrijft en een knuffeldraakje op haar hoofd om wat meer geborgenheid te bieden. Ze blijft ook wat langer op overdag, zodat ze echt moe is als ik haar in bed leg. En: het moet haar eigen bed zijn of dat bij oma en opa, want anders is het een maat voor niets.

Door het winteruur zit ze nu elke dag om zeven uur in bed in plaats van om acht uur. 's Ochtends is ze rond zes uur wakker (behalve zondag, dan heeft ze tot acht uur wintertijd / negen uur zomertijd geslapen!), maar slaapt ze na haar fles nog drie uur voort. Ik zie ze sinds dat winteruur dus een uurtje minder overdag, en heb een uurtje meer vrije tijd 's avonds. Voorlopig was dat nog niet erg, want het waren drie vrije dagen, maar de volgende dagen is het weer werken geblazen en zal het dus wat pijn doen om haar alleen 's avonds een urenhalf te zien. Zeker omdat ze nu ook wat meer begint te knuffelen, haar armpje rond m'n nek legt en zich tegen me aan vlijt. Heerlijk.

Imagine

Gisterenavond gaf mijn vader een feest voor zijn zestigste verjaardag. Meer bepaald een wijnproeverij van Hugo's Favourites voor Hugo's Favourites: zeven topwijnen voor zestig vrienden en familieleden. Een aantal van die mensen werd gevraagd om een wijn waarmee ze een of andere band hadden in te leiden. Dit was mijn praatje bij de wijn 'Imagine' van 2007:

"U kent ze allemaal wel, de talloze tips als het langverwachte kindje maar niet geboren wil worden … Trappen lopen, Schweppes drinken, lange wandelingen maken, eens goed van bil gaan … Allemaal zaken waaraan ik mij niet heb laten vangen, toen ik vorige zomer hoogzwanger op de geboorte van Thelma aan het wachten was. Een kindje komt immers toch wanneer het zelf wil, na 35 weken, na 40 weken, of na 42, hoeveel Schweppes je ook drinkt, hoeveel trappen je ook doet, hoeveel wandelingen je ook maakt, hoeveel pret in bed je ook hebt … De laatste tip is toch altijd de juiste.

Nu ja, ik heb wel wat Schweppes besteld, het was tenslotte zomer en rond de 30 graden … Ik heb natuurlijk ook wel wat gewandeld, want het waren de laatste dagen zonder kind, wanneer je nog kan gaan en staan waar je wil, zonder rekening te houden met pampers, slaapjes, borstvoeding en zo meer … Ik heb ook wel wat trappen gedaan, want ja, een mens moet toch boven geraken – alleen dat van de grond gaan, dat moeten ze mij eerst toch nog eens voordoen.

Anyway, op 8 juli, een week na de uitgerekende datum, toen de datum voor een inleiding net was vastgelegd, was mijn dochter er nog steeds niet.

Nu was er één tip waar ik nog nooit eerder van had gehoord – en die dus het voordeel van de twijfel kreeg. Ik hoorde hem van een vriendin, die een paar dagen voor haar eigen bevalling een Amerikaanse reportage had gezien over bevallen en over tijd gaan. Daarin werd gezegd dat je gewoon een groot glas goeie rode wijn moest drinken. Zelf had ze ook een paar weken voor de uitgerekende datum een groot glas rode wijn gedronken, omdat ze echt genoeg had van al dat zwanger zijn, en zie: nog dezelfde nacht is haar zoon geboren.

Het was een tip die ik wel kon smaken, na zo’n negen bijna alcoholloze maanden, en waar kon ik beter terecht dan ten huize Hugo. Op de traditionele donderdagavond waarop we bijna elke week bij mijn ouders gaan eten, zou papa nu eens echt een hele goeie rode wijn uithalen. Het werd Imagine van 2007 en ik dronk er een groot glas van.

Imagine ... Stel je eens voor dat ons kleintje daardoor gelokt zou worden. Stel je eens voor dat ik na de maaltijd, zo rond tienen, naar huis zou gaan en dat de weeën zouden beginnen. Stel je eens voor dat ik niet ingeleid zou moeten worden maar mijn baby nog geen zeven uur later in mijn armen zou hebben. Stel je eens voor dat ik die nacht, rond middernacht, de vroedvrouw zou bellen voor wat assistentie, en dat ik rond vier uur naar het ziekenhuis zou vertrekken. Stel je eens voor. En stel je eens voor dat Thelma dan, een dik uur later, om vijf uur zeventien geboren zou worden. Je houdt het niet voor mogelijk, maar stel het je toch maar eens voor ..."

Bij de voorlaatste zin deden mijn tranen mijn stem stokken. Even slikken en een diepe zucht later heb ik de laatste zin door mijn tranen heen nog kunnen uitspreken, maar makkelijk was het niet. Ik was ervan geschrokken, dat die emoties nog altijd zo dichtbij liggen, maar het waren tranen van geluk, en dat zijn natuurlijk de mooiste.

Dolle pret

Ik ben vandaag voor het eerst een hele dag gaan werken zonder mijn kleine grote schat. Zij mocht nog even thuisblijven bij haar papa, en reken maar dat het fijn was. Samen gaan wandelen, lekker in bad, fijne spelletjes gespeeld. Papa heeft zelfs een filmpje gemaakt van al die pret! Thelma laat zich met plezier optrekken tot zit, maar dat manoeuvre kan haar toch haar lekkere rechtermouw niet doen vergeten. Ze stopt overigens heel veel in haar mond de laatste tijd, maar die mouw blijft toch haar favoriet.



Zelf heb ik het ook goed gesteld zo helemaal alleen en quasi kinderloos. Fijn om de collega's terug te zien, fijn om wat ruimte in het hoofd te hebben en ongestoord te kunnen doorwerken. Ik ben na het werk wel in een vliegende vaart naar huis gefietst, want plots was het verlangen om haar weer te zien veel te acuut. Ze lag lekker in haar park te spelen en had waarschijnlijk nog niet opgemerkt dat ik er een hele tijd niet was geweest. Tot ik haar vastnam en het wellicht heerlijk vertrouwd aanvoelde, en we nog een hele tijd in elkaars armen hebben staan wiegen.

Time flies

't Is een levensgroot cliché, maar wat gaat de tijd snel. De twee laatste weken van mijn bevallingsverlof zijn voorbijgevlogen. Maandag begin ik te werken, en nu voor echt. Ik heb het werk niet helemaal losgelaten de voorbije maanden, maar elke dag op post staan en weer lesgeven, zal een grote verandering zijn. Gisterennacht heeft Thelma van acht tot zeven geslapen, dus zij is er in elk geval klaar voor. We beginnen ook zachtjesaan: eerst zorgt Bernard een week voor haar, daarna mijn ouders een hele maand en in december is Bernard weer aan de beurt voor een week of drie. In de kerstvakantie is ze weer bij mij en in januari gaat ze naar de onthaalmoeder.

Wat ik ga missen: haar knuffels als we samen dicht dansen, haar kreetjes als ze net geniesd heeft, haar badritueel, haar lachjes als we samen in het grote bed nog een beetje wakker worden, de lange wandelingen door de stad ... Gelukkig zijn er vijf verlofdagen in de eerste helft van november en zal ik ze toch nog af en toe een hele dag meemaken. November belooft wel zwaar te worden, want Bernard is twee keer een dikke week weg. Maar ik heb dat al drie weken gekund toen ze nog piepklein was, dus dat moet dit keer ook wel lukken.

Beaufort

Wat Thelma geleerd heeft in Zuid-Frankrijk:
* vuistje opeten
* papfles bestuderen
* knuffelwolf vastgrijpen
* blaasjes maken
* tong uitsteken
* rechtspringen in de TummyTub
* voetjes bestuderen
* mensen volgen die achter haar om weglopen
* zonnen aan het zwembad (in de schaduw!)
* praten met oma, opa, pepe Sam en tante Lien

En als enige van het hele gezin heeft ze de familiale verkoudheid niet te pakken gehad! Vader, 'pepe', tante en moeder hadden het serieus zitten, maar Thelma heeft het snotteren in deze zomerse temperaturen wijselijk aan zich voorbij laten gaan.

Kutkees

Excusez le mot, maar ik kan niet anders. Ik leg dadelijk uit waarom. Gisteren gingen we uit eten in Beaufort, het dorpje waar we twee weken op vakantie zijn met de familie. In een oud schooltje, getipt door de vrienden van mijn ouders in wier huis we logeren, kan je heerlijk eten. We wilden tegelijk ook vieren dat mijn vader zestig is geworden. Maar la douce France zou la douce France niet zijn als er geen vervelende Hollander te bespeuren viel (overigens mijn eerste ervaring in dat opzicht!). 'Vervelend' is daarbij nog een understatement van formaat.

We gingen rond half acht de deur uit, toen Thelma nog een uurtje zou slapen, daarna zou eten, wat wakker zou rondkijken en aan haar nacht zou beginnen. Mooi geregeld, al weet je met een baby nooit, maar het is de laatste tijd zo'n voorspelbaar schatje, dat we het erop wilden wagen. Ze was nog niet helemaal ingedommeld toen we te voet van onze berg kwamen, vandaar dat Bernard en ik nog even voortwandelden.

Toen we binnenkwamen, hadden twee heerschappen aan een tafeltje achter ons de kinderwagen al opgemerkt. Met enig misprijzen.




Thelma werd even later wakker, weende een seconde en daarop sakkerde de helft van het koppel dat er godverdomme weer zo'n 'kutkind' bij was. Ik geloofde mijn oren niet. Onmiddellijk daarna ging hij verder tegen zijn compagnon dat hij toch echt niet begreep hoe mensen met kinderen nog op restaurant durfden te gaan...

En toen kon ik me niet meer inhouden. Ik ging naar hun tafel en zei geërgerd: 'Excuseer meneer, maar wij verstaan wel Nederlands!' Hij keek bijzonder beteuterd, maar een excuus kon er niet af. We zijn met Thelma naar de gang gegaan, waar ze vrijwel onmiddellijk insliep. Toen we terugkwamen, zat het hele gezelschap met de zenuwen en dachten we eraan om weg te gaan, omdat niemand nog rustig zou kunnen eten met zulke onverdraagzame schepsels naast ons. We zouden de volgende middag wel terugkomen.

Mijn moeder legde uit aan de bazin dat we een probleem hadden. Ze vertelde over enkele gasten die zich enerveerden in de baby en zei dat we de dag erna wilden terugkeren, maar dat was buiten de waard gerekend. Ze zei vol ongeloof: 'Mais non! Qui a dit cela? Dites-moi, quelle table? Vous restez, bien sûr que vous restez! Mais c'était qui?!' Mijn moeder zei dat we zelf al gereageerd hadden, want anders was de gastvrouw er zeker nog eens op afgegaan. Ze voegde er nog aan toe dat 'les bébés doivent se faire entendre et se faire voir'.

En zo geschiedde. We zijn gebleven voor een hele fijne avond. Thelma sliep tot ze honger had, ik heb haar gevoed op het terras naast het vuur waarop ons eten werd bereid, we hebben haar afwisselend geëntertaind tot ze in slaap viel en toen heeft ze nog een dik uur als een roosje naast ons geslapen. En de vervelende Hollander heeft nog het hele restaurant stil gekregen met een veel te luide gsm, waarna hij gewichtig een heel verhaal begon te doen. Zoveel fatsoen en tafelmanieren had hij wel.