Voor ik vergeet

hoe fijn het is als zo'n klein meisje in een fietstoeltje haar handen op je rug legt, je zachtjes kriebelt, je jas bestudeert ... en dan plots keihard aan de rand van je onderbroek trekt.

Scatologie

Het onderstaande verhaal is niet geschikt voor meerwaardezoekers.

Thelma was al een tijdje geconstipeerd: ze kakte kleine muizenkeuteltjes en kreeg er niet meer uit. Moeder wou het ukje helpen en paste het oude trucje toe: op het ververskussen beentjes geplooid tegen haar buikje houden zodat de doorgang enigszins werd vrijgemaakt. Maar helaas, het trucje hielp geen ene moer en na een halfuur hield ze het voor bekeken. Doch niet zonder een licht gevoel van spijt en schrik voor wat de toekomst brengen zou.

Vader opperde dat een ontspannend badje misschien wel deugd zou doen, en zo geschiedde. Moeder kleedde Thelma uit, nam haar vast met het rugje tegen zich aan, hield één arm in haar knieholtes en voelde nog even of het water niet te warm was, toen plots, plok, één, plok, twee, plok, drie stenen eitjes op de houten vloer van de badkamer rolden.

Niks tandjes

Niks tandjes! Ze had het lastig omdat ze een dubbele oorontsteking had, haar eerste noemenswaardige ziekte van haar leven. 't Ging op en af, met een dagje zeuren en huilen, en dan weer een dagje hypercontent. Maar toen ze ook nog eens rode vlekken kreeg over haar hele O-lijfje, zijn we toch naar de kinderarts gegaan. Eén oor vuurrood, één oor dat net geperforeerd was. De vlekken waren een reactie op die infectie en zouden vanzelf verdwijnen. De dag erna was nog wat lastig, maar op zondag was ze alweer helemaal in vorm.

Ik daarentegen, ben nog niet helemaal de oude. Door het slaaptekort een grote verkoudheid opgedaan, zere keel gekregen, en toen ik dacht dat ik er min of meer van af was, een hele namiddag en avond 39 graden koorts om bij de dokter te horen dat ik een beginnende oor- en longontsteking heb. Een les die ik dus in mijn oren knoop: ik recupereer niet meer zo goed met een baby in huis, dus zelfs als ik denk dat ik genezen ben, moet ik toch nog een nacht vroeg in bed.

En idealiter houdt Thelma dan ook haar oude nachtritme aan, zonder honger om half vijf en groot feest om zeven. Zeker als ik er alleen voor sta omdat mijn lief op tournee is.

Sprintje

Het kan natuurlijk ook toeval zijn, uiteraard. Ik wil echt niet beweren dat mijn kind hoogbegaafd is, ah nee. Ken je die sketch die ouders tegenwoordig opvoeren? *Hoogbegaafd, ja, ja, ik denk dat mijn kind hoogbegaafd is, echt. Wat die kan! Ongelooflijk en ze doet het. Ik denk echt dat ze hoogbegaafd is. Maar 't is ook niet gemakkelijk hoor, een hoogbegaafd kind. Nee, nee, zo hoogbegaafd zijn, echt niet makkelijk.*

Soit, ik wil niet zeggen dat mijn kind hoogbegaafd is. Maar ik wil toch even melden dat mijn negenmaanderke vanmorgen in de badkamer stilletjes triomfantelijk 'pssht' zei, net nadat de bus deodorant mijn linkeroksel had bediend met het gelijkluidende 'pssht'. En toen nog eens, nadat hetzelfde was gebeurd bij mijn rechteroksel. Pssht! En toen ben ik het nog eens gaan proberen met twee korte pssht'jes en deed ze weer 'pssht'. Niet te geloven zo schattig. Wat ze later met die vaardigheid zal bereiken, dat weet ik natuurlijk niet, maar ik wou u gewoon eens deelachtig maken in mijn plezier.

Ze zwaait ook sinds kort en zegt dadaaa. Niet zo'n flauw babyzwaaitje met een handje dat open en dicht gaat, dat kon ze al eerder, maar echt naar iemand terugzwaaien met een (slap) handje dat op en neer en heen en weer gaat. En dat we haar dat niet geleerd hebben! Zei iemand daar hoogbegaafd? Oef, gelukkig maar.

't Is gewoon onvoorstelbaar wat zo'n kleine uk leert op zo'n korte tijd door gewoon om zich heen te kijken. Of gewoon uit zichzelf, door langzaam uit te testen waarvoor elk lichaamsdeel mogelijk nog kan dienen, naast de geijkte mogelijkheden. Want dat snuiven als een dolle chihuahua met het tandvlees ontbloot of het proesten-spekelen-tong-manoeuvre (hoe noem je dat in?) heb ik nog niet meteen in onze naaste omgeving gespot.

Ze lijkt zich echt te amuseren de laatste tijd, maar ze heeft het ook lastig. Tandjes allicht, die haar 's nachts uit haar slaap houden en ook overdag soms vragen om een suppo of wat Nurofen. Of nachtkakken, een hobby die af en toe weer eens de kop opsteekt tot haar en ons ongenoegen. En nu de achtmaandenangst definitief niet opgetreden is, zou een negenmaandenangst in haar geval wel eens op de loer kunnen liggen. Ik dacht dat ze de verlatingsangst gewoon zou overslaan, maar de K&G-verpleegster doorprikte fijntjes mijn illusie.

Ik mag haar soms geen minuut alleen laten, en als ik ze even wat rechter zet op haar speelmat, klampt ze zich met al haar macht aan me vast en dwingt ze me om haar nog maar eens op de arm te nemen. Ze komt nu ook echt tegen me aan liggen, zoekt een holletje tussen nek en oksel, gaat liggen op mijn schouder als ik haar 's nachts na een groot verdriet uit bed neem. Wat een heerlijkheid, dat onvoorwaardelijke hou-van-mij.

Nieuw nieuw nieuw

Eerste eigen creatie

O wat een fijne dag gisteren. 's Ochtends is vader even bij een vriendin in de leer gegaan om een pracht van een jurkje te maken voor Thelma. De stof was geheim, het model ook, en of het allemaal zou lukken, viel ook nog te bezien. Maar wat een verrassing! Ik wist wel al dat hij wat ervaring had van vroeger en tot de handigen der aarde gerekend mag worden, maar 't is toch fijn om eens niet een boekenkast, badomranding of 'dirigentenbok' te voorschijn te zien komen.

Na haar dutje van twaalf tot twee hebben we een pracht van een fietstocht gemaakt. Beetje verkeerd vertrokken over de hoogste berg van Gent, die we eigenlijk links hadden moeten laten liggen, tegen onze wil de Sterre overgestoken, en nog eens thumbs up gedaan naar een chauffeur die ons moedwillig de pas afsneed, beetje te lang langs de N60 gereden, met een paar bruggen te veel, maar zodra we in Zwijnaarde zaten en het begin van het pad langs de Schelde hadden gevonden, was het rust en zon en fijnheid alom. We zijn tot in Asper gefietst, terwijl we eigenlijk in Zingem wilden raken, maar de pintjes en Valèrekes smaakten even goed in Asper en ons doelpubliek was ons tegemoetgekomen.

Thelma heeft in haar fietskar een dutje heen en een dutje terug gedaan, keek om zich heen naar de bomen en het water, en speelde ter afwisseling met haar voetjes of mijn jas. Volgende keer toch nog een extra speeltje meenemen en een zonnehoedje om het helemaal af te maken. Het duivenkot waar we bij de tussenstop even naar gingen kijken was net iets te vreemd voor haar, en de duif en het babyduifje dat ze mocht aaien, konden haar nog niet echt charmeren. Op de terugweg heeft moeder de fietskaart ter hand genomen en zijn we vrijwel de hele tijd langs het water kunnen blijven fietsen en door een stukje niemandsland dat plotseling bij het station Gent-Sint-Pieters uitkwam. Een fietstocht van drie tot acht met een blije baby, wat wil een mens nog meer?

En er waren nog nieuwigheden dit weekend: Thelma heeft twee babykrulletjes boven haar oren, ze kan boven haar hoofd achterwaarts iets grijpen zonder dat het uit haar handen valt, probeert haar bovenlip op te eten, trekt haar neus omhoog en ontbloot haar tandvlees zoals een tandenloze chihuahua. Ze charmeert ons met al haar schattigheid.

Gruute kuis

Grijpgrage grijper

Vandaag hield heel Gent grote kuis: 55 bewonersgroepen kregen van Ivago zwerfvuilzakken, grijpers, handschoenen en fluohesjes om de vuilnis de straten en parken uit te krijgen. Op de Muide hebben de inwoners van de Makelaarsstraat en de Loodsenstraat het buurtparkje, ook bekend als het Iron Muidepark, aangepakt. Het zwerfvuil, de achtergelaten rommel, de hondenpoep moeten verdwijnen om het parkje weer in ere te herstellen.

Thelma heeft anderhalf uur in een draagdoek op mijn rug gezeten en vond het berefijn. Ze is sowieso al zot van bomen, licht en bladeren, kijkt haar ogen uit naar nieuwe mensen en zit graag dicht bij moeder op de rug. Na anderhalf uur vond ze het welletjes en heb ik haar in bed gelegd, om met de babyfoon op zak nog wat verder te helpen, bewoners aan te spreken en te genieten van het welverdiende gratis aperitief.

De grote kuis is een eerste stap in een groter actieplan om van het parkje weer een toegankelijke plaats te maken waar de hele buurt van kan genieten. In samenwerking met Stad Gent en de Groendienst willen we de plek immers een nieuwe invulling geven. De kale grond met de trieste bomen en de eenzame picknicktafel hebben dringend behoefte aan wat inbreng. Niet van hondenpoep en zwerfvuil, laat staan van een paar ton sluikstort, maar wel van avontuurlijke speeltuigen, moestuintjes, een fietsenstalling, zitbanken, gevlochten muurtjes met snoeihout, een pad ...

Topje van het sluikstort

Wat we bijeengegaard hebben, tart alle verbeelding: drie vuilniswagens zijn er aan te pas gekomen om het hele sluikstort mee te nemen. Ik wist wel dat er onlangs twee gezinnen zijn komen wonen die het niet zo nauw nemen met de regels, maar dat we twee gigantische afvalbergen hebben ontdekt, een geïmproviseerde badkamer met matras, en een hele garagebox vol computerschermen, kleren, pmd en hopen regelrechte vuiligheid, slaat alles. We hebben het afval meteen op straat gezet, want Ivago mag op het terrein van de nmbs eigenlijk geen sluikstort opruimen. Ramptoeristen kunnen zich laven aan de fotoreeks van buurman Michaël.

Al bij al was het een hele fijne zonovergoten middag, met hernieuwde strijdkracht tegen de overlast, een schoon parkje als resultaat, en heel wat onbekende buren die kwamen meehelpen. De zwarte vader Joshua, de Turkse vader Bayram (die nog nooit een babyfoon had gezien), heel wat Turkse en Belgische kinderen, de buren van het straatcomité, drie vegers van Ivago en zelfs de sluikstorters zelf. Wat we daarvan moeten denken, weet ik niet: schone schijn, een belofte om het beter te doen, een poging om de boete te omzeilen?

Schommelen

Een filmpje met een schone Gentse soundtrack. Ik schrik toch altijd weer als ik mezelf op band hoor. Maar wat een plezier! Thelma is acht en een halve maand en schommelt als de beste. Ze genoot met volle teugen. En ze ziet er plots zo groot uit ...

Record

Mijn dochter krijgt dus tandjes. Ik dacht dat zoiets garant stond voor onderbroken nachten en hartverscheurend gehuil. Wel, dat hartverscheurend gehuil dat is er af en toe wel bij: van zumpig zeuren over triest huilen tot tranen met tuiten, maar die nachten, die zijn niet te geloven. Gisteren heb ik ze om zes uur, na een kleine fles en een badje, zonder neusgespoel en zonder nachtluier, even in bed gelegd voor een minislaapje, omdat ze haar ogen niet meer open kon houden, en ze heeft tot! acht! uur! vanmorgen! aan een stuk door geslapen! Veertien uur, vertel mij wat.

En zeggen dat ze zaterdagochtend na haar ochtendfles nog tot half elf heeft geslapen, zondagochtend tot half tien (hoogst noodzakelijk, want ik lag er maar om drie uur in en was vijf dagen TAM, Tijdelijk Alleenstaande Moeder), met middagdutjes van een uur of twee en buggydutjes zo ergens tussen vijf en zeven. Ofwel heb ik dus dikke chance met mijn eerstgeborene (wacht maar, zei iemand met een eerstgeboren slaapkop en een hypervroege tweede), ofwel broeit er iets (aldus mijn collega), ofwel zijn tandjes echt wel heel vermoeiend.

Drama Queen

Thelma's eerste tandje heeft zich een paar dagen geleden, net voor ze acht maanden werd, laten zien. Een klein streepje dat eerste enkel voelbaar was, maar nu ook te zien is. Een klein streepje waarmee ze zichzelf al kan verwonden, want er zijn drie grote huilbuien uitgebroken toen ze per ongeluk op haar lip beet, of toen er een stukje vel tussen haar bijtring en dat kleinood zat. Je leest de angst in haar ogen bij zo'n intern offensief en ziet dan een even klein rood streepje verschijnen aan de binnenkant van haar lip.
[update 12 maart: het zijn er twee, onderaan naast elkaar!]

Ze schrikt er echt van, als daar vanbinnen plots iets pijn doet, en maakt dan vanzelfsprekend een helse scène. Maar ook zonder aanleiding maakt ze scènes: niet altijd larmoyante, ook grote kuchscènes met theatraal gehoest in alle toonaarden, als je er donder op kunt zeggen dat er geen enkel stofje of kriebeltje in de weg zit. Of de handen ver vooruitsteken en op en neer bewegen, een beetje zoals rappers doen, en ondertussen zitten wippen en kijken of het gesmaakt wordt.

En overal moet geluid bij: huh! huh! hah! hah! hahah! aaaaargh! tatatataa! wiiiiiiiiiiii! En uiteraard de combinatie van dat alles. Ze trekt zich op aan alles wat je aanhebt of wat ze op haar weg vindt. Ketting, trui, sjaal, kussen, gordijn ... de ideale ankerpunten om hogerop te raken. Het lijkt wel op een schipper die zijn netten binnenhaalt. Ze heeft ook een nieuwe blik: mondhoeken naar beneden en keurend kijken, als een oma die door haar leesbril de houdbaarheidsdatum zoekt.

't Is een eerste klasse wrikkelgat geworden, die moeiteloos rond haar as draait, vooral als er een fototoestel in de buurt is of als ze op haar kussen ligt om in bad te gaan. Als er een camera in de buurt is, fixeert ze de lens en blijft ze ondertussen lachen en draaien, traag genoeg zodat er foto's kunnen genomen worden (als dat maar goed komt). Op haar kussen in de badkamer is het vooral kronkelen om alles vast te kunnen grijpen wat in de buurt ligt, liefst semi-ontbloot, met één arm in de body en één eruit, en de luier nog half om haar poep. En wippen, kraaien, kijken, zingen, de aandacht zoeken van al wie kijkt.

Autootje

Omdat men met autorijden niet vroeg genoeg kan beginnen: Thelma's eerste auto!
Met dank aan iedereen die 'n bon van de Petit Zsa-Zsa heeft geschonken.
It's a wide open road...

Pacemaker

Bomma, Thelma en bompa

Bompa van vaderskant krijgt vandaag een pacemaker. Nog geen 48 uur nadat hij in een schelp door de brandweer uit zijn appartement is getakeld. Er wordt hier geduimd van Gent tot Ayacucho.

[Update 05/03/11: alles is goed verlopen!]

Het recept

Iedereen die ik bestookt heb met mijn vragen over doorslapen en mijn ellenlange betogen, mag ook wel eens ons antwoord krijgen. Wel, het lijkt te werken, onze ingreep van vorige week waarin Thelma een kamer opschoof. Ze slaapt veel rustiger nu, dat denken we toch, want de babyfoon licht enkel op als het menens is. Ze heeft in elk geval al een hele week niet meer genachtuild. Ik ben voorzichtig uiteraard, want niets is wat het lijkt.

Het was best moeilijk die eerste nacht zonder haar zuchtjes en zachte ademhaling, met een dikke muur tussen ons die ik nog nooit zo goed gevoeld heb, maar het lijkt z'n vruchten af te werpen. Zeker toen ik haar 's ochtends even blij als anders aantrof, wat bevestigde dat het echt wel tijd was om alleen te slapen. En het is natuurlijk niet die verhuizing alleen die het 'm deed. Andere ingrediënten zijn de volgende:

- als ze thuiskomt van de onthaalmoeder een flesje, zodat we de dikke Bebafles naar acht uur kunnen verschuiven
- om zes uur à half zeven een tukje (als ze 's namiddags weinig heeft geslapen) om haar bedtijd wat uit te stellen
- na de pyjama een Bebafles met een kwartiertje voor vuile manieren zoals boeren, plassen en u-weet-wel
- vlak voor bedtijd een fluffy fleeceluier met dubbele inleg, zodat ze eigenlijk met z'n tweeën zou moeten zijn om die vol te krijgen ...