Zwart

Ik begin langzamerhand te begrijpen waarom oudere kindjes elke dag in bad gaan. Voor Thelma's geboorte dacht ik dat alle kindjes elke dag in bad hoorden te gaan, maar verschillende vroedvrouwen vertelden me toen dat dat eigenlijk een misvatting is en een babyhuidje daar ook niet zo goed tegen kan. Dag om dag is meer dan genoeg.

(Terwijl ik bovenstaande alinea schrijf, moet ik tegelijk denken aan het kwart van de kinderen dat volgens de Armoedebarometer niet eens een bad heeft en twijfel ik zelfs om voort te schrijven in de teneur die ik in gedachten had. Ik hou het kort.)

Waar waren we? Thelma heeft vandaag in korte mouwen en zonder broek de hele living rondgeslopen, heeft een beetje op de kade zitten schuiven bij de DOKkantine, heeft met blokken gespeeld in de tuin, en van dat alles was het badwater van vanavond de stille getuige. Wat kan zo'n kleine uk zich vuil maken!

Contrasten

't Is een wereld van contrasten, de laatste week met Thelma. Ze kan ontzettend driftig zijn en alles om zich heen van tafel gooien, zich in alle mogelijke en liefst tegengestelde richtingen draaien op haar kussen, tegen haar lepel groentepap slaan, met haar voeten stampen, zich achteruit gooien, met haar armen zwieren... met meestal maar één oorzaak: vermoeidheid. Ze ziet zoveel meer van de wereld, sluipt zich te pletter, moet voortdurend bezig zijn met van alles en nog wat, dat ze daar alleen maar moe van kan worden. De drie dutjes overdag houden dus nog altijd stand.

Tegelijk doet ze de laatste tijd niets liever dan boekjes lezen, waarschijnlijk ter compensatie. Zodra ze een boekje spot, neemt ze het vast en steekt ze het in de lucht, zodat ik wel weet hoe laat het is. En ze weet al waarin boekjes van ander speelgoed verschillen, want zelfs als het een stoffen knisperboekje, plastieken badboekje, een rond boekje of superzacht boekje is, ze steekt het steevast met vragende blik in de lucht. Ik profiteer er natuurlijk van, want dan zit ze eindelijk eens rustig op mijn schoot, hoewel het er na tien keer voorlezen op een tiental minuten ook wel weer op zit.

En haar derde tandje is in aantocht! Twee kleine witte stipjes kondigen bovenaan het kleinood aan en rechts ervan zie ik al in de verte tand nummer vier opdoemen. De moeilijke nacht vorige weekend aan zee was dus vermoedelijk niet enkel door de vreemde kamer en de aanrollende golven geïnspireerd...

Soep!

Even tijd voor wat reclame. Ik heb namelijk iets ontdekt wat Thelma ongelooflijk lekker vindt: Baby Soup van Nestlé. Eigenlijk dronk ze de laatste tijd te veel melk: een ochtendfles, nog een toetje na haar groentenpap, een fles om zes en een avondfles. Ze dronk haar fles niet altijd helemaal leeg, maar toch zat ze vaak boven de maximumgrens van 750 cc per dag. Een meelpapje ter vervanging wou ze niet, een boterham met confituur of honing sabbelt ze kruimel per kruimel op, een geplette banaan werkt constiperend, en boterhammen in melk gesopt knijpt ze uit en laat ze vallen op de grond.

K&G had me aangeraden om rond zessen eens soep te proberen, maar dat was sneller gezegd dan gedaan. Mijn zelfgemaakte babywitloofsoep wou ze niet, en eigenlijk begrijp ik dat wel: enkel ajuin en witloof, zonder zout of kruiden, wie wil dat nu? Aan een aardappel erbij had ik aanvankelijk niet gedacht en tuinkruiden had ik niet in huis. Een volgende poging was paprikasoep zoals wij ze eten, met bouillon, best wel wat gekruid en een beetje pikant. Thelma smulde ervan, maar echt goed was dat ook niet, want er zit te veel zout in voor een babylijfje en dat pikante had onze nachtrust wel eens kunnen hypothekeren.

Uiteindelijk heb ik op de site van Nestlé, en u hoort de slimme marketingtruc al komen, een recept gevonden voor babytomatensoep met basilicum dat ze ook best wel kon smaken. Baby-aspergesoep was de volgende tip, uiteraard met 30 cc Nan Pro 2, want het zou anders geen marketingtruc zijn. Maar elke avond, of een paar keer per week, lekkere babysoep maken met verse groenten en tuinkruiden, zat er eigenlijk niet echt in, zeker omdat we zelf niet zoveel soep eten met het mooie weer.

Ik had het soepplan bijna weer opgeborgen, tot ik per toeval, of toch net niet natuurlijk, op het bestaan van Nestlé Baby Soup botste. Brikjes soep in een groene en rode variant, wat ingedikt met rijst of gierst, gekruid met tuinkruiden en eigenlijk ook voor volwassenen best lekker. Thelma die thuis vaak geen groentepap wou omdat het bij de onthaalmoeder blijkbaar beter smaakt, smikkelt en smoefelt de volledige 250 cc binnen, hoewel ik de producenten ook wel van wat gefoefel verdenk. Als ik het brikje namelijk in twee porties verdeel in een fles met maatstreepjes, blijkt er in de eerste helft logischerwijs 120 cc te zitten, terwijl de tweede 'helft' maar uit 90 cc bestaat...

In het gras

's Avonds, na een dagje onthaalmoeder, nog even naar het veldje iets verderop. Kruipen in het gras, met de zon op haar bolletje, zalig...

Rush

Een gat in deze blog! Een gat van een week waarin ik de tijd niet heb gevonden om iets te posten. 't Was een moeder-dochterweek, want vader was op tournee in Frankrijk. Een week waarin moeder elke dag uithuizig is geweest en Thelma op café is geweest na acht uur 's avonds ...

Ik twijfel of ik mezelf nu een onverantwoorde moeder hoor te vinden, maar ik vond dat het net kon. Thelma had ontzettend veel geslapen die dag en had nog een avonddut gedaan van een uur. Meestal zit ze daarna nog anderhalf uur beneden, dus of ik nu thuis zat, of in een rookvrij café met veel licht (Café Walter), wakker was ze toch. Het was een avondje Powerdare van het Gents Milieufront, op vraag van een vriend, waar je uitleg kon krijgen om van energieleverancier te veranderen. Via de website een fluitje van een cent, maar ik had me ook ingeschreven op een groepsaankoop groene stroom en wou een second opinion. Thelma was haar sociale zelf, lachte naar iedereen, heeft een beetje rondgekropen, een avondfles gekregen en rond kwart over negen heb ik haar weer in de fietskar gestoken om naar huis te fietsen.

De dagen ervoor en erna zaten volledig vol: prijsuitreiking, volley-avond, eten bij mijn moeder en bezoek van een vriendin, klasreünie van het zesde middelbaar, etentje en korte Vlasmarktepisode en dan vandaag een babytuinfeest. Thelma is nog steeds niet vreemd, en hoewel Kind & Gezin mij heeft verzekerd dat het nog komt, denk ik toch dat ze het gaat overslaan. Of ze iemand nog nooit gezien heeft of door en door kent, ze strekt altijd haar armen uit om gepakt te worden. Niet dat ze mij onaangenaam gezelschap vindt, verre van, maar op een ander is het uitzicht net iets anders, en stel je voor dat ze iets niet gezien zou hebben.

Ze wil alles gezien hebben, alles! Kruipt waar ze niet gaan kan, frutselt de kleinste dingen uit de kleinste hoekjes, doet haar handjes open en dicht om iets te krijgen, wrijft met duim en wijsvinger over elkaar om iets te voelen, reikt naar de bladeren en bij uitbreiding de sterren om toch maar niets te missen. Vandaag heb ik haar wel vijftien keer hetzelfde voelboekje moeten voorlezen en elke keer wou ze opnieuw bij het begin starten, om zich ervan te vergewissen dat alles nog hetzelfde was. De poes met het bolletje wol op de eerste pagina is haar favoriet en dan kijkt ze telkens naar onze eigen poes, terwijl ze 'ssh' zegt.

Behalve 'uddaa' voor 'daaag' en 'ssh' voor het concept 'moeder gebruikt deodorant', verbindt ze 'ssh' nu ook met onze kat. Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Sluipverkeer

Thelma sluipt! Sinds vorige donderdag zet ze telkens één elleboog en één hand en duwt ze zich af met haar voet. Ze gaat dus niet enkel meer achteruit, draait niet enkel meer rondjes, rolt niet meer voortdurend de woonkamer rond, maar veegt in guerillastijl de vloer aan. En wat grappig is, als ze naar de planten sluipt en ik achter haar aan ga, schiet ze plots in een tweede versnelling. Zo klein en nu al van 'je-kunt-me-toch-niet-pakken' spelen. Straf!

Ik wil ook een nieuw trucje integreren: een slideshow met wat recente foto's, want de laatste tijd was het wat stil op het visuele vlak. Wel, ziehier enkele foto's van de laatste maanden:

Straatfeest

Zaterdagnamiddag was het feest in de straat: enkele tenten, tafels en stoelen, muziek en vers appelsiensap, Turkse thee, koffie en een dessert dat door elke buur was meegebracht. Zoals vorig jaar was het een heel gemengd gezelschap: jonge gezinnen, oudere schippersvrouwen, Turkse moeders en vaders, gemengde koppels, Bulgaarse, Turkse, witte en Roma kindjes. Foto's van buurman Michaël hier.

Het liep heel gesmeerd, maar we hebben toch een oogje in het zeil moeten houden: plotseling kwamen er druppelsgewijs een vijftiental ongenode gasten uit een aangrenzende straat proeven van het 'gratis' gebak en een kop koffie halen. Geen probleem, want vorig jaar hadden we veel over, tot ze lustig enkele borden vol schepten en ermee naar huis trokken. Ik heb toen toch even ingegrepen en vriendelijk gevraagd om bij ons te komen zitten, wat ze prompt deden. Dat enkele aangewaaide Europeanen zelf geen taart of koekjes meebrengen, is geen probleem (er waren ook witte dessertloze vrienden komen meevieren), maar een buurtfeest waarbij iedereen thuis zijn dessert verorbert, is de wereld op zijn kop.

Verder was het fijn om te zien hoe de gasten van Turkse en Bulgaarse afkomst zich met veel enthousiasme rond de oer-Vlaamse sjoelbak schaarden, hoe ze meespeelden met het Zweedse kubb-spel en hoe de kleinsten lustig hun dromen voor het buurtpark in elkaar knutselden. Met een beetje begeleiding kan je die gasten zo motiveren, laven ze zich aan de aandacht en doen ze iets anders dan vechten, verkeerspaaltjes molesteren en de boel bijeenkrijsen. Je zou er nog zin van krijgen om elke week je jeugdbewegingverleden weer boven te halen ...

Voor ik vergeet

hoe fijn het is als zo'n klein meisje in een fietstoeltje haar handen op je rug legt, je zachtjes kriebelt, je jas bestudeert ... en dan plots keihard aan de rand van je onderbroek trekt.

Scatologie

Het onderstaande verhaal is niet geschikt voor meerwaardezoekers.

Thelma was al een tijdje geconstipeerd: ze kakte kleine muizenkeuteltjes en kreeg er niet meer uit. Moeder wou het ukje helpen en paste het oude trucje toe: op het ververskussen beentjes geplooid tegen haar buikje houden zodat de doorgang enigszins werd vrijgemaakt. Maar helaas, het trucje hielp geen ene moer en na een halfuur hield ze het voor bekeken. Doch niet zonder een licht gevoel van spijt en schrik voor wat de toekomst brengen zou.

Vader opperde dat een ontspannend badje misschien wel deugd zou doen, en zo geschiedde. Moeder kleedde Thelma uit, nam haar vast met het rugje tegen zich aan, hield één arm in haar knieholtes en voelde nog even of het water niet te warm was, toen plots, plok, één, plok, twee, plok, drie stenen eitjes op de houten vloer van de badkamer rolden.

Niks tandjes

Niks tandjes! Ze had het lastig omdat ze een dubbele oorontsteking had, haar eerste noemenswaardige ziekte van haar leven. 't Ging op en af, met een dagje zeuren en huilen, en dan weer een dagje hypercontent. Maar toen ze ook nog eens rode vlekken kreeg over haar hele O-lijfje, zijn we toch naar de kinderarts gegaan. Eén oor vuurrood, één oor dat net geperforeerd was. De vlekken waren een reactie op die infectie en zouden vanzelf verdwijnen. De dag erna was nog wat lastig, maar op zondag was ze alweer helemaal in vorm.

Ik daarentegen, ben nog niet helemaal de oude. Door het slaaptekort een grote verkoudheid opgedaan, zere keel gekregen, en toen ik dacht dat ik er min of meer van af was, een hele namiddag en avond 39 graden koorts om bij de dokter te horen dat ik een beginnende oor- en longontsteking heb. Een les die ik dus in mijn oren knoop: ik recupereer niet meer zo goed met een baby in huis, dus zelfs als ik denk dat ik genezen ben, moet ik toch nog een nacht vroeg in bed.

En idealiter houdt Thelma dan ook haar oude nachtritme aan, zonder honger om half vijf en groot feest om zeven. Zeker als ik er alleen voor sta omdat mijn lief op tournee is.

Sprintje

Het kan natuurlijk ook toeval zijn, uiteraard. Ik wil echt niet beweren dat mijn kind hoogbegaafd is, ah nee. Ken je die sketch die ouders tegenwoordig opvoeren? *Hoogbegaafd, ja, ja, ik denk dat mijn kind hoogbegaafd is, echt. Wat die kan! Ongelooflijk en ze doet het. Ik denk echt dat ze hoogbegaafd is. Maar 't is ook niet gemakkelijk hoor, een hoogbegaafd kind. Nee, nee, zo hoogbegaafd zijn, echt niet makkelijk.*

Soit, ik wil niet zeggen dat mijn kind hoogbegaafd is. Maar ik wil toch even melden dat mijn negenmaanderke vanmorgen in de badkamer stilletjes triomfantelijk 'pssht' zei, net nadat de bus deodorant mijn linkeroksel had bediend met het gelijkluidende 'pssht'. En toen nog eens, nadat hetzelfde was gebeurd bij mijn rechteroksel. Pssht! En toen ben ik het nog eens gaan proberen met twee korte pssht'jes en deed ze weer 'pssht'. Niet te geloven zo schattig. Wat ze later met die vaardigheid zal bereiken, dat weet ik natuurlijk niet, maar ik wou u gewoon eens deelachtig maken in mijn plezier.

Ze zwaait ook sinds kort en zegt dadaaa. Niet zo'n flauw babyzwaaitje met een handje dat open en dicht gaat, dat kon ze al eerder, maar echt naar iemand terugzwaaien met een (slap) handje dat op en neer en heen en weer gaat. En dat we haar dat niet geleerd hebben! Zei iemand daar hoogbegaafd? Oef, gelukkig maar.

't Is gewoon onvoorstelbaar wat zo'n kleine uk leert op zo'n korte tijd door gewoon om zich heen te kijken. Of gewoon uit zichzelf, door langzaam uit te testen waarvoor elk lichaamsdeel mogelijk nog kan dienen, naast de geijkte mogelijkheden. Want dat snuiven als een dolle chihuahua met het tandvlees ontbloot of het proesten-spekelen-tong-manoeuvre (hoe noem je dat in?) heb ik nog niet meteen in onze naaste omgeving gespot.

Ze lijkt zich echt te amuseren de laatste tijd, maar ze heeft het ook lastig. Tandjes allicht, die haar 's nachts uit haar slaap houden en ook overdag soms vragen om een suppo of wat Nurofen. Of nachtkakken, een hobby die af en toe weer eens de kop opsteekt tot haar en ons ongenoegen. En nu de achtmaandenangst definitief niet opgetreden is, zou een negenmaandenangst in haar geval wel eens op de loer kunnen liggen. Ik dacht dat ze de verlatingsangst gewoon zou overslaan, maar de K&G-verpleegster doorprikte fijntjes mijn illusie.

Ik mag haar soms geen minuut alleen laten, en als ik ze even wat rechter zet op haar speelmat, klampt ze zich met al haar macht aan me vast en dwingt ze me om haar nog maar eens op de arm te nemen. Ze komt nu ook echt tegen me aan liggen, zoekt een holletje tussen nek en oksel, gaat liggen op mijn schouder als ik haar 's nachts na een groot verdriet uit bed neem. Wat een heerlijkheid, dat onvoorwaardelijke hou-van-mij.

Nieuw nieuw nieuw

Eerste eigen creatie

O wat een fijne dag gisteren. 's Ochtends is vader even bij een vriendin in de leer gegaan om een pracht van een jurkje te maken voor Thelma. De stof was geheim, het model ook, en of het allemaal zou lukken, viel ook nog te bezien. Maar wat een verrassing! Ik wist wel al dat hij wat ervaring had van vroeger en tot de handigen der aarde gerekend mag worden, maar 't is toch fijn om eens niet een boekenkast, badomranding of 'dirigentenbok' te voorschijn te zien komen.

Na haar dutje van twaalf tot twee hebben we een pracht van een fietstocht gemaakt. Beetje verkeerd vertrokken over de hoogste berg van Gent, die we eigenlijk links hadden moeten laten liggen, tegen onze wil de Sterre overgestoken, en nog eens thumbs up gedaan naar een chauffeur die ons moedwillig de pas afsneed, beetje te lang langs de N60 gereden, met een paar bruggen te veel, maar zodra we in Zwijnaarde zaten en het begin van het pad langs de Schelde hadden gevonden, was het rust en zon en fijnheid alom. We zijn tot in Asper gefietst, terwijl we eigenlijk in Zingem wilden raken, maar de pintjes en Valèrekes smaakten even goed in Asper en ons doelpubliek was ons tegemoetgekomen.

Thelma heeft in haar fietskar een dutje heen en een dutje terug gedaan, keek om zich heen naar de bomen en het water, en speelde ter afwisseling met haar voetjes of mijn jas. Volgende keer toch nog een extra speeltje meenemen en een zonnehoedje om het helemaal af te maken. Het duivenkot waar we bij de tussenstop even naar gingen kijken was net iets te vreemd voor haar, en de duif en het babyduifje dat ze mocht aaien, konden haar nog niet echt charmeren. Op de terugweg heeft moeder de fietskaart ter hand genomen en zijn we vrijwel de hele tijd langs het water kunnen blijven fietsen en door een stukje niemandsland dat plotseling bij het station Gent-Sint-Pieters uitkwam. Een fietstocht van drie tot acht met een blije baby, wat wil een mens nog meer?

En er waren nog nieuwigheden dit weekend: Thelma heeft twee babykrulletjes boven haar oren, ze kan boven haar hoofd achterwaarts iets grijpen zonder dat het uit haar handen valt, probeert haar bovenlip op te eten, trekt haar neus omhoog en ontbloot haar tandvlees zoals een tandenloze chihuahua. Ze charmeert ons met al haar schattigheid.