Mijn acht dagen als single mom zitten er bijna op, en zoals altijd zijn ze voorbijgevlogen. Het waren nochtans lange dagen: ik moest een paar keer vroeg op het werk zijn en daarom rond half zeven opstaan, en alsof Thelma het geroken had, was ze die dagen al wakker om zes uur. Weg dus mijn plan om eerst mezelf klaar te maken en rustig te eten, om haar daarna zachtjes wakker te maken en de hele rimram te voltrekken.
Toen ik 's avonds alles had klaargezet voor een vliegende start de volgende ochtend, was het telkens al na middernacht, dus ik heb wel wat zitten indommelen de laatste dagen. Dat lijkt me toch wel de gouden regel om het nog langer vol te kunnen houden: zorgen dat je genoeg slaapt. Maar het lukt me maar niet. Als ze dan eindelijk om acht uur in bed ligt en ik aan mijn eten kan beginnen, en als ik daarna nog wat wil opruimen, facebooken, douchen, werken, e-mailen, bloggen, skypen ... dan is het middernacht voor ik het goed en wel besef.
Als ik natuurlijk al eens mijn laptop in mijn tas zou laten zitten, zou er meteen heel wat slaaptijd vrijkomen. Maar ja, ik wil toch ook nog een beetje communicatie 's avonds, en het liefst met meer dan één iemand. Bernard heeft vaak concert of afbouw en kan ik dus niet altijd storen, en voor een weinigzeggend babbeltje kan je toch niet iedereen telefoneren? Skype is al heel wat vrijblijvender vind ik, hoewel mijn beste vrienden niet altijd online zijn, omdat je daar aangeeft of je beschikbaar bent voor een babbel of niet. Maar skype = facebook = e-mail = RSS = tijdverlies.
Real-life contact is natuurlijk het beste, maar als je 's avonds nog vrienden over de vloer haalt om samen te eten, zoals het fijne etentje dinsdagavond, en ze komen pas rond half negen bij je aan omdat je dan pas op je plooi bent, is het ook een stuk na twaalven voor je weer aan de volgende dag kunt denken. 't Is wel ideale input, vrienden over de vloer, want gisteren was het toch maar wat eenzaam. Meestal heb ik daar niet echt last van, maar gisteren was ik eigenlijk te moe om iets leuks te doen, op facebook viel niet veel te beleven, en de mails en reader waren uitgelezen. Note to self: foto’s uploaden!
Wat ik wel een supertip vind als je langere tijd alleen bent met een baby, is samen in bad gaan. Af en toe vind ik Thelma in bad stoppen een heel corvee, omdat ze meestal al vrij moe is ‘s avonds, het uitkleden niet snel genoeg kan gaan en ze de boel bijeenschreeuwt als ze weer uit bad moet. Ik heb wel al mijn trucjes (unidentified objects ter observatie, zoals tandpasta, lenzenpotjes en zalfjes, om het aankleden wat te verhullen, liedjes zingen en af en toe voor de spiegel wat dansen), maar meestal wringt ze zich in duizend bochten met heel wat kabaal. Best wel vermoeiend na een werkdag.
Maar als je gewoon samen in bad gaat, ben je zelf al voor de helft ontspannen, is het voor Thelma ook eens iets anders, zit ze er zelf wat langer in, hoef je 's avonds niet meer te douchen, en zou je zelfs - oh horror der pyjama's overdag - jezelf ook al een nachtkostuum kunnen aanmeten. Wat ik nooit ofte nimmer doe, want dan lijkt het alsof mijn leven voor die dag al voorbij is ... Een fomo dus, zelfs al betreft het mijn eigen huiselijke leven ...
donderdag 8 september 2011
maandag 5 september 2011
zondag 4 september 2011
Prioriteiten
Owla, meer dan tien dagen niets gepost! De reden is nochtans niet ver te zoeken. Ik ben vorige week acht dagen alleen met Thelma geweest omdat va-lief in Frankrijk zat, ik heb snel-snel wat werk kunnen inhalen in de vier dagen dat hij weer thuis was, en nu zit ik midden in mijn volgende acht dagen als Bewust Alleengelaten Moeder, omdat va-lief dit keer in Duitsland zit: Weimar, Berlijn en later nog eens Bonn. En dat is nog niets vergeleken met de veertien dagen BAM in oktober. Dat is gewoon een halve maand dag en nacht moeder-en-dochtertje spelen!
Moeilijk is het wel niet echt, zo alleen met z'n tweeën. Je moet alles beter plannen, altijd twee stappen op voorhand proberen te zien, maar als mama ben je dat toch al gewend, getuige het geniale postje van Kerygma. En met een babysit op tijd en stond kan moeder zich ook nog eens laven aan het nachtleven. Moeilijker wordt het wel als er ook nog een hele hoop werk op je bord belandt met de obligate deadlines. En als dochterlief dan net twee extra kiezen krijgt, naast de vier al aangekondigde nieuwkomers, en de nachten onderbroken zijn.
Ik was dus een ietsiepietsie gefrustreerd toen Bernard vorige zaterdagnacht terugkwam. Ik moest nog een doctoraat lezen en beoordelen, ik heb een artikel te herschrijven, examens op te stellen, die ook nog te verbeteren, een inleiding af te werken, drie masterproeven te becommentariëren, een lezing te schrijven, lessen voor te bereiden en ga zo maar door. Allemaal liefst binnen de week. Ik heb Thelma op zondag dus vlotjes doorgeschoven in zijn richting en ben als een bezetene werk beginnen in te halen. De dagen tussendoor waren dan ook niet de meest relaxte, maar de plicht riep.
Gelukkig wel dat ik zo'n schat van een dochter heb. Die mij doet lachen met haar streken, die zelf hardop meelacht, knipoogt, dingetjes uitvindt en boekjes bestudeert, die geniet van verse soep met boterhamblokjes, 's morgens en 's avonds met me wil dansen. En gelukkig dat ik fantastische ouders heb, die Thelma gisteren hebben opgevangen toen ik onverwacht wou gaan volleyballen en vandaag in de bres zijn gesprongen om mij wat te laten doorwerken. En gelukkig dat ik zulke toffe buren heb, die vrijdag een BBQ organiseerden in het parkje hier rechtover zodat ik met babyfoon een beetje kon doorzakken, en lieve vrienden die me gisteren onverwacht op couscous trakteerden zodat mijn innerlijke mens ook wat input kreeg.
Het enige wat op het achterplan schuift, is de tijd voor een blogje. Maar kijk, dat is bij deze ook opgelost. De voldoening is des te groter als je als tijdelijke BAM alles klaargespeeld krijgt en nog net dat beetje tijd over hebt om van je prestaties te genieten. Maar nu eerst nog de was ophangen, een stuk tekst doorsturen, de tafel dekken en Thelma's tasje maken om morgen uitzonderlijk vroeg aan de dag te beginnen ...
Moeilijk is het wel niet echt, zo alleen met z'n tweeën. Je moet alles beter plannen, altijd twee stappen op voorhand proberen te zien, maar als mama ben je dat toch al gewend, getuige het geniale postje van Kerygma. En met een babysit op tijd en stond kan moeder zich ook nog eens laven aan het nachtleven. Moeilijker wordt het wel als er ook nog een hele hoop werk op je bord belandt met de obligate deadlines. En als dochterlief dan net twee extra kiezen krijgt, naast de vier al aangekondigde nieuwkomers, en de nachten onderbroken zijn.
Ik was dus een ietsiepietsie gefrustreerd toen Bernard vorige zaterdagnacht terugkwam. Ik moest nog een doctoraat lezen en beoordelen, ik heb een artikel te herschrijven, examens op te stellen, die ook nog te verbeteren, een inleiding af te werken, drie masterproeven te becommentariëren, een lezing te schrijven, lessen voor te bereiden en ga zo maar door. Allemaal liefst binnen de week. Ik heb Thelma op zondag dus vlotjes doorgeschoven in zijn richting en ben als een bezetene werk beginnen in te halen. De dagen tussendoor waren dan ook niet de meest relaxte, maar de plicht riep.
Gelukkig wel dat ik zo'n schat van een dochter heb. Die mij doet lachen met haar streken, die zelf hardop meelacht, knipoogt, dingetjes uitvindt en boekjes bestudeert, die geniet van verse soep met boterhamblokjes, 's morgens en 's avonds met me wil dansen. En gelukkig dat ik fantastische ouders heb, die Thelma gisteren hebben opgevangen toen ik onverwacht wou gaan volleyballen en vandaag in de bres zijn gesprongen om mij wat te laten doorwerken. En gelukkig dat ik zulke toffe buren heb, die vrijdag een BBQ organiseerden in het parkje hier rechtover zodat ik met babyfoon een beetje kon doorzakken, en lieve vrienden die me gisteren onverwacht op couscous trakteerden zodat mijn innerlijke mens ook wat input kreeg.
Het enige wat op het achterplan schuift, is de tijd voor een blogje. Maar kijk, dat is bij deze ook opgelost. De voldoening is des te groter als je als tijdelijke BAM alles klaargespeeld krijgt en nog net dat beetje tijd over hebt om van je prestaties te genieten. Maar nu eerst nog de was ophangen, een stuk tekst doorsturen, de tafel dekken en Thelma's tasje maken om morgen uitzonderlijk vroeg aan de dag te beginnen ...
woensdag 24 augustus 2011
Spurt
Effe een spurtje trekken, denkt onze dochter. Eerste vinger, tweede vinger, ready, set, go. De snelheid waarmee ze vooruitgaat, en de snelheid waarmee alles vooruitgaat, is ongelooflijk.
Ook op het vlak van tandjes trekt ze een spurtje: ze was nogal laat en kreeg de eerste twee tandjes rond negen maanden, de volgende twee rond elf maanden, maar deze week zitten er maar liefst vier door: twee snijtanden, een hoektand en een kies! En dan zitten er beneden ook nog eens twee snijtanden te dringen. Je zou voor minder 's nachts het huis op stelten zetten, net nu mama een logée uit Spanje over de vloer heeft.
Ik had het misschien ook wel kunnen voorspellen, de combinatie treuzelen-sprinten, want ze is aan het einde van de zwangerschap eerst acht dagen knus blijven zitten, om zich dan binnen de vijf uur gezwind uit mij te wurmen.
O ja, en drie dutjes per dag is ook écht voor babies: één middagdut van een paar uur en het klokje rond van acht tot acht is meer dan genoeg als je al eens een kaarsje hebt mogen uitblazen. Anders schreeuw je gewoon de buurt bijeen en denk je pas om middernacht aan slapengaan.
Ook op het vlak van tandjes trekt ze een spurtje: ze was nogal laat en kreeg de eerste twee tandjes rond negen maanden, de volgende twee rond elf maanden, maar deze week zitten er maar liefst vier door: twee snijtanden, een hoektand en een kies! En dan zitten er beneden ook nog eens twee snijtanden te dringen. Je zou voor minder 's nachts het huis op stelten zetten, net nu mama een logée uit Spanje over de vloer heeft.
Ik had het misschien ook wel kunnen voorspellen, de combinatie treuzelen-sprinten, want ze is aan het einde van de zwangerschap eerst acht dagen knus blijven zitten, om zich dan binnen de vijf uur gezwind uit mij te wurmen.
O ja, en drie dutjes per dag is ook écht voor babies: één middagdut van een paar uur en het klokje rond van acht tot acht is meer dan genoeg als je al eens een kaarsje hebt mogen uitblazen. Anders schreeuw je gewoon de buurt bijeen en denk je pas om middernacht aan slapengaan.
vrijdag 19 augustus 2011
Opgemerkt
- Thelma laat twee muisjes, twee afstandsbedieningen, twee vingers, twee voetjes, twee dotjes schuim, een paard en een koe kusjes geven. Zeer schattig om te zien, dat spreekt. En een paar dagen geleden nam ze mijn wijsvinger en die van Bernard en liet ze ook die een kusje geven. De romantiek die zo'n kind brengt, je houdt het niet voor mogelijk! (ironie toevoegen naar wens)
- Thelma kruipt met behoorlijk wat moeite uit het schuifraam naar buiten, plukt een roosje peterselie van de peterselieplant, kruipt de woonkamer weer binnen, trekt een lege kartonnen tas uit haar kast en gooit het peterselieroosje er met zichtbare trots in. Alles kent zijn plaats, nietwaar. Dat we dat nog niet wisten.
- Thelma stapt! Allez, nog steeds aan het handje, twee handjes zelfs, maar sinds vanavond heeft ze de hoofdfunctie van de Baby Walker ontdekt en holt ze de kamer door. Ik stond buiten, zag haar zich optrekken aan het snelle ding met vier wielen, wou onmiddellijk ingrijpen, want ik zag haar in gedachten al tegen de vlakte gaan, maar tegen de tijd dat ik er was, liep ze zichzelf haast voorbij, achter dat ding aan, met haar kleine korte beentjes. Apetrots en verwonderd over zoveel zelfstandigheid.
vrijdag 12 augustus 2011
Separatie
Een weetje over de draagdoek: "Uit observatie blijkt dat kinderen die veel gedragen zijn, vroeg zelfstandig zijn en zich later gemakkelijker van de moeder losmaken." Ik wist dat eigenlijk al, maar nu valt die wijsheid als een blok op mijn kop. Allez, een kleine dichterlijke overdrijving weze gepermitteerd. Ik verklaar me nader.
We zijn op weekend geweest naar de Ardennen, midden in de week (een 'midweek' noemen ze dat, maar ik gruw van het woord), met mijn ouders, mijn broer, zijn vrouw en hun dochtertje Louise. Louise is vijf maanden jonger en nog een echt knuffelaartje. Een kindje dat geniet als je haar opneemt, haar kaak tegen jouw kaak legt, tegen je aan komt leunen, zich een beetje laat wiegen en vooral zo lang mogelijk blijft zitten op de arm.
Niet zo bij Thelma, dat heb ik al een keer verteld. Knuffelen behoort ondanks mijn laatste illusie niet tot haar favoriete bezigheden. Wég, denkt ze als ik haar opneem, daar wil ik heen, en wel nu, niet hier zo'n beetje indommelen, zet me neer, ga met me lopen, toon me hoe ik uit de zetel moet, doe iets! Fietsen, of naar het strand. Niet gewoon wat zitten, niet gewoon wat wiegen, laat ten minste toe dat ik wat aan je oorbellen kom, in je neus knijp of je décolleté naar beneden trek.
Zeker als opa en oma in de buurt zijn, lijkt mama steeds meer quantité négligeable. Dat wordt nog sterker als mama vooral vervelende dingen doet zoals pampers verversen, riempjes vastklikken, nagels knippen, mondjes afvegen en baby's in bed leggen. En als opa's dan lange wandelingen maken in de tuin en stilstaan bij elke bloem en elk blaadje, of binnen in huis elk kadertje en elke foto laten inspecteren, zonder dat het ooit te veel wordt, zijn ze helemaal favoriet.
Toegegeven, mijn moeder heeft zelf ook wat van die dagelijkse kwellingen overgenomen om Thelma toch het gevoel te geven dat het niet aan mij lag, maar toch. Oma is toch ook diegene die haar laat proeven van de chocoladetaart, die veel meer grilletjes inwilligt en altijd en overal voor haar kleinkind schermt. Oma weet wanneer ze honger heeft, pleit voor een tweede koekje, geeft alles wat ze aanwijst als het voor babyhandjes geschikt is.
(bij nader inzien doe ik dat ook allemaal, maar ja, perceptie is alles)
Ik maakte er af en toe eens een toespeling op, toen ik bijvoorbeeld een lachje kreeg van Thelma of toen ze aan mijn broekspijpen kwam trekken om op mijn schoot te kunnen, of ze haar mama dan toch nog graag zag? En toen begon mijn eigenste moeder/psychologe over de separatie tussen moeder en dochter die zich langzaam maar zeker gaat inzetten ... Dat ik er alvast maar aan moest wennen!
Ik protesteerde eerst nog even met een kordaat: 'Komaan, ze is nog maar een jaar!', maar mijn moeder hield voet bij stuk. Zich afzetten tegen de moeder is voor dochters ontzettend belangrijk en die fase is nu ingezet, net zoals zonen zich tegen hun vader afzetten. Zucht. Dat is minstens nog tien jaar te vroeg! Ik ben daar nog niet klaar voor. Stop daar onmiddellijk mee! Eet mij op, pak mij vast, knuffel me dood!
Ik weet natuurlijk wel dat dat in fases gaat, dat ze eerst nog 'mama' gaat leren zeggen tegen mij in plaats van het 'mamamamama' tegen niets in het bijzonder. Ik weet ook wel dat het besef dat ik en niemand anders haar mama ben, ook nog gaat komen, dat ze mij gaat missen als ze op kamp gaat, dat ze mij ook nog de liefste mama ter wereld gaat vinden (misschien nu al, hoop, hoop, hoop), maar toch. Separatie bij baby's, krijg nou wat!
Ik steel dus mijn momenten. Als ze huilt en zich door mij laat troosten, als ze moe is en ik haar mag dragen, als ze 's ochtends en 's avonds haar fles krijgt op mijn schoot. En als ze in de draagdoek zit. Alleen in de draagdoek heb ik ze een lange tijd dicht bij me, en zit Thelma zichtbaar te genieten. Hoog en droog, bijna helemaal zelfstandig, zonder armen die je vasthouden, op de uitkijk, alleen en toch samen.
Ik had wel niet gedacht dat het net die draagdoek zou zijn die ook de vroegtijdige separatie in zou zetten ...
We zijn op weekend geweest naar de Ardennen, midden in de week (een 'midweek' noemen ze dat, maar ik gruw van het woord), met mijn ouders, mijn broer, zijn vrouw en hun dochtertje Louise. Louise is vijf maanden jonger en nog een echt knuffelaartje. Een kindje dat geniet als je haar opneemt, haar kaak tegen jouw kaak legt, tegen je aan komt leunen, zich een beetje laat wiegen en vooral zo lang mogelijk blijft zitten op de arm.
Niet zo bij Thelma, dat heb ik al een keer verteld. Knuffelen behoort ondanks mijn laatste illusie niet tot haar favoriete bezigheden. Wég, denkt ze als ik haar opneem, daar wil ik heen, en wel nu, niet hier zo'n beetje indommelen, zet me neer, ga met me lopen, toon me hoe ik uit de zetel moet, doe iets! Fietsen, of naar het strand. Niet gewoon wat zitten, niet gewoon wat wiegen, laat ten minste toe dat ik wat aan je oorbellen kom, in je neus knijp of je décolleté naar beneden trek.
Zeker als opa en oma in de buurt zijn, lijkt mama steeds meer quantité négligeable. Dat wordt nog sterker als mama vooral vervelende dingen doet zoals pampers verversen, riempjes vastklikken, nagels knippen, mondjes afvegen en baby's in bed leggen. En als opa's dan lange wandelingen maken in de tuin en stilstaan bij elke bloem en elk blaadje, of binnen in huis elk kadertje en elke foto laten inspecteren, zonder dat het ooit te veel wordt, zijn ze helemaal favoriet.
Toegegeven, mijn moeder heeft zelf ook wat van die dagelijkse kwellingen overgenomen om Thelma toch het gevoel te geven dat het niet aan mij lag, maar toch. Oma is toch ook diegene die haar laat proeven van de chocoladetaart, die veel meer grilletjes inwilligt en altijd en overal voor haar kleinkind schermt. Oma weet wanneer ze honger heeft, pleit voor een tweede koekje, geeft alles wat ze aanwijst als het voor babyhandjes geschikt is.
(bij nader inzien doe ik dat ook allemaal, maar ja, perceptie is alles)
Ik maakte er af en toe eens een toespeling op, toen ik bijvoorbeeld een lachje kreeg van Thelma of toen ze aan mijn broekspijpen kwam trekken om op mijn schoot te kunnen, of ze haar mama dan toch nog graag zag? En toen begon mijn eigenste moeder/psychologe over de separatie tussen moeder en dochter die zich langzaam maar zeker gaat inzetten ... Dat ik er alvast maar aan moest wennen!
Ik protesteerde eerst nog even met een kordaat: 'Komaan, ze is nog maar een jaar!', maar mijn moeder hield voet bij stuk. Zich afzetten tegen de moeder is voor dochters ontzettend belangrijk en die fase is nu ingezet, net zoals zonen zich tegen hun vader afzetten. Zucht. Dat is minstens nog tien jaar te vroeg! Ik ben daar nog niet klaar voor. Stop daar onmiddellijk mee! Eet mij op, pak mij vast, knuffel me dood!
Ik weet natuurlijk wel dat dat in fases gaat, dat ze eerst nog 'mama' gaat leren zeggen tegen mij in plaats van het 'mamamamama' tegen niets in het bijzonder. Ik weet ook wel dat het besef dat ik en niemand anders haar mama ben, ook nog gaat komen, dat ze mij gaat missen als ze op kamp gaat, dat ze mij ook nog de liefste mama ter wereld gaat vinden (misschien nu al, hoop, hoop, hoop), maar toch. Separatie bij baby's, krijg nou wat!
Ik steel dus mijn momenten. Als ze huilt en zich door mij laat troosten, als ze moe is en ik haar mag dragen, als ze 's ochtends en 's avonds haar fles krijgt op mijn schoot. En als ze in de draagdoek zit. Alleen in de draagdoek heb ik ze een lange tijd dicht bij me, en zit Thelma zichtbaar te genieten. Hoog en droog, bijna helemaal zelfstandig, zonder armen die je vasthouden, op de uitkijk, alleen en toch samen.
Ik had wel niet gedacht dat het net die draagdoek zou zijn die ook de vroegtijdige separatie in zou zetten ...
zondag 7 augustus 2011
Babycoiffure
Even een minder apetijtelijk postje. Ik was het beu, die croûtes de lait, die cradle cap, oftewel die melkkorstjes van Thelma. Ik heb me lang opgehouden in het kamp van de blijf-daaraf-ouders, die hoogstens een loshangend flapje de wijde wereld inhielpen en hun kind wat olie op het hoofd smeerden. Ik werd daarin gesteund door de Kind en Gezinners, die me verzekerden dat amandelolie de klus wel zou klaren, en tal van andere ouders die het manuele wegkrabben ook heel griezelig vonden. 't Zou vanzelf wel weggaan.
Maar aan de andere kant krijg je van alle kanten de goede raad om met een bankkaart de korstjes weg te krabben. Een griezelig idee maar blijkbaar effectief, zoals bij de onthaalmoeder van een bevriende tweeling die op één namiddag de ondingen had weggekrabd (met twee rode hoofdjes als gevolg) ... En je hebt het tegenvoorbeeld van een tweeënhalfjarig meisje, dat op haar leeftijd nog altijd rondloopt met zwartgeworden korstjes die door haar blonde haartjes pieken ...
Dilemma! Ik heb het zo lang mogelijk uitgesteld om een beslissing te nemen, maar omdat smeren en afwachten niet hielp en Thelma er steeds meer begon uit te zien als een clown, met krullen achteraan en een haarloos hoofd vanboven, helde ik steeds meer over naar de andere kant. Ik heb dus nog maar eens haar hoofdje ingesmeerd met amandelolie, heb het dan twee keer grondig gewassen en heb daarna voorzichtig mijn klantenkaart van de apotheek bovengehaald. Dat leek me nog net iets gepaster dan een bankkaart ...
En zie: als ik zachtjes tegen de korstjes duwde, dus niet schrapen, zoals het idee 'wegkrabben met een bankkaart' suggereert, kwamen ze een voor een van haar hoofdje los. Ik moest ze alleen nog manueel uit haar haar plukken of met een kammetje wegvissen, maar Thelma had er in het geheel geen last van. Die velletjes hingen daar maar wat te plakken, wachtend op iemand die ze wegnam.
Het heeft me wel moeite gekost om Thelma te entertainen ondertussen, dat spreekt voor zich. Eerst wat achter haar op de mat gezeten terwijl ze een boekje las, dan Studio 100 opgezet, haar daarna met mijn saccoche laten spelen (haar lievelingsbezigheid), wat in de eetstoel voortgeprutst, en ten slotte voor het schuifraam in het daglicht de boel afgewerkt, want toen ik eenmaal de smaak te pakken had, moesten ze er allemaal aan geloven, een enkele dwaalgast niet te na gesproken. En Thelma liet het zich welgevallen. Eindelijk begreep haar moeder hoe het moest.
En zodoende heeft ons meisje een fris kopje: korte blonde minihaartjes vooraan, die nu alle kans krijgen om te groeien, en donkerblonde krulletjes achteraan. Ze zal de volgende weken dus een echt babykapsel krijgen, met vooraan haar dat in haar ogen piekt of krulletjes die op haar voorhoofd dansen.
Maar aan de andere kant krijg je van alle kanten de goede raad om met een bankkaart de korstjes weg te krabben. Een griezelig idee maar blijkbaar effectief, zoals bij de onthaalmoeder van een bevriende tweeling die op één namiddag de ondingen had weggekrabd (met twee rode hoofdjes als gevolg) ... En je hebt het tegenvoorbeeld van een tweeënhalfjarig meisje, dat op haar leeftijd nog altijd rondloopt met zwartgeworden korstjes die door haar blonde haartjes pieken ...
Dilemma! Ik heb het zo lang mogelijk uitgesteld om een beslissing te nemen, maar omdat smeren en afwachten niet hielp en Thelma er steeds meer begon uit te zien als een clown, met krullen achteraan en een haarloos hoofd vanboven, helde ik steeds meer over naar de andere kant. Ik heb dus nog maar eens haar hoofdje ingesmeerd met amandelolie, heb het dan twee keer grondig gewassen en heb daarna voorzichtig mijn klantenkaart van de apotheek bovengehaald. Dat leek me nog net iets gepaster dan een bankkaart ...
En zie: als ik zachtjes tegen de korstjes duwde, dus niet schrapen, zoals het idee 'wegkrabben met een bankkaart' suggereert, kwamen ze een voor een van haar hoofdje los. Ik moest ze alleen nog manueel uit haar haar plukken of met een kammetje wegvissen, maar Thelma had er in het geheel geen last van. Die velletjes hingen daar maar wat te plakken, wachtend op iemand die ze wegnam.
Het heeft me wel moeite gekost om Thelma te entertainen ondertussen, dat spreekt voor zich. Eerst wat achter haar op de mat gezeten terwijl ze een boekje las, dan Studio 100 opgezet, haar daarna met mijn saccoche laten spelen (haar lievelingsbezigheid), wat in de eetstoel voortgeprutst, en ten slotte voor het schuifraam in het daglicht de boel afgewerkt, want toen ik eenmaal de smaak te pakken had, moesten ze er allemaal aan geloven, een enkele dwaalgast niet te na gesproken. En Thelma liet het zich welgevallen. Eindelijk begreep haar moeder hoe het moest.
En zodoende heeft ons meisje een fris kopje: korte blonde minihaartjes vooraan, die nu alle kans krijgen om te groeien, en donkerblonde krulletjes achteraan. Ze zal de volgende weken dus een echt babykapsel krijgen, met vooraan haar dat in haar ogen piekt of krulletjes die op haar voorhoofd dansen.
woensdag 3 augustus 2011
En dat groeit dat het wikkelt
Wat Thelma nu weer allemaal kan:
- vlot de steile trap opkruipen
- trots een lepeltje laten balanceren op haar kleine vingertjes
- gretig een pruim naarbinnen smikkelen
- als een grote meid dutjes overslaan
- druk spelen met een ijsblokje
- gezwind een rietje in een colaflesje mikken
- overtuigd de poezen uit de boekjes aan de echte poes linken
- luid blaffen onder tafel
- als een wolfje huilen bij het open raam
woensdag 27 juli 2011
Contrasten
Wat een contrasten zitten er in zo'n kinderleven! Van een slap schotelvodje naar een uitzinnig krijsend meisje, je moet het maar doen. Thelma heeft haar mazelenspuitje gehad en daardoor hebben vader en moeder twee dagen het meest aanhankelijke, knuffeligste en slapste kindje ooit bij zich gehad. Een paar dagen later is er een oorontsteking doorgebroken en werd Thelma, ondanks de shot Nurofen, bijna gek van de pijn.
Eerst het ene uiterste: een kleine week na haar spuitje wou ze haast niets eten. Even drinken van haar fles en meteen genoeg, even proeven van haar groentepap en meteen daarna heftig nee schudden, een paar happen fruitpap, bijna geen avondfles. En moe moe moe. We zaten in de Ardennen met vrienden en de vreemde kamer kon haar volstrekt niet deren. Middagslaapje, avondslaapje, de nacht in zonder morren. De ochtend erna wakker rond zessen, maar tussen moeder en vader nog tot twintig voor tien geslapen ...
Tot beider jolijt uiteraard, tot we merkten dat ze zo slap was als een voddenpop. Er zaten geen botjes meer in dat lijfje, geen spieren, geen willetje. Ze liet zich dragen en liet meteen haar hoofdje op mijn schouder vallen. Onze Thelma, kun je nagaan! Ze zat op mijn schoot en ging dicht tegen me aanleunen. Ze dronk met volle goesting een hele fles, tot mijn vreugde, maar kotste die er een kwartier later met dezelfde overgave weer helemaal uit. Liet zich slap opzij vallen als ik haar in de zetel zette, bleef onderuitgezakt in de zetel liggen toen nieuwsgierigen kwamen kijken wat er scheelde, viel in slaap in mijn armen tot ik ze weer in haar bedje legde.
Best wel beangstigend, maar de ervaren ouders onder de vrienden vonden het heel plausibel dat het van dat spuitje kwam. En het ging de hele dag zo door: ze heeft wel nog wat gegeten, maar is daarna in een ligzetel bovenop vader in slaap gevallen, om daarna door te pitten in haar eigen bedje, heeft in de draagdoek een wandeling gemaakt, heeft nog een avondfles gedronken en is dan stilletjes de nacht ingegaan.
Een droombaby op reis zou je denken, maar het was eigenlijk best beangstigend. De dokter had ons gewaarschuwd dat ze binnen de tien dagen na het spuitje een dag of drie lastig, hangerig, koortsig, verkouden, kortom vervelend zou kunnen zijn, maar over zo'n schotelvodsyndroom had hij met geen woord gerept. Beetje creepy op z'n minst.
Komt daar nog bij dat we de volgende ochtend een teek ontdekten in haar veel te poezelige onderarmpje. Opgelopen tijdens de boswandeling in de draagdoek, waarbij haast het enige lichaamsdeel dat nog vrij was het doelwit was geworden. Ik dacht natuurlijk meteen dat haar algehele slaptitude een symptoom was van die tekenbeet, misschien zelfs van de ziekte van Lyme die op eenjarigen een razendsnel effect had, maar een helder moment later, na wat overredingskracht van Bernard, besefte ik dat dat zo snel niet kon gaan. Tekentang erbij gehaald, het beest vakkundig verwijderd en gezien dat Thelma de volgende dag weer stilletjes de oude werd.
Lees: geen knuffels meer, niet meer slapen op schoot, geen hoofdje meer op de schouder, maar wild wijzen waar ze heen wou, van mijn schoot glijden, wegkruipen, omkijken en nog sneller voortkruipen, kabaal maken als iets niet snel genoeg ging, roepen als we iets afnamen, liefdevol haar moeder slaan, van de ene arm op de andere willen, zich optrekken aan alles wat bewoog en ga zo maar door. Met het absolute hoogtepunt op zondag. Ingegeven door pijn, zo weet ik nu, want vandaag bevestigde de huisarts dat haar linkeroor rood was en we dus met een nieuwe oorontsteking te maken hadden.
Zaterdagnacht, toen moeder op de lappen was, bij vader wakker geworden en pas anderhalf uur later, na opnieuw Nurofen, weer de slaap kunnen vatten. Zondagmiddag zeer onrustig geslapen, huilend wakker geworden, duidelijk van de pijn, en toen ik haar even op schoot hield tot de Nurofen kon beginnen te werken, begon ze te stampen met haar voeten, wou ze van mijn schoot af, gooide ze haar hoofd achterover, wou ze zich laten vallen, kroop ze weg, om meteen daarna te gaan zitten, weer te stampen en met haar armen te slaan, zich op de grond te gooien, weer te gaan zitten enzovoort. Een hoopje kwade zieligheid.
Ik moest haar echt tegen zichzelf beschermen, maar ik kon en mocht haast niet. Ze duwde me weg, leek schrik te hebben, huilde, gilde, wist niet waar ze moest kruipen. Ze snikte onbedaarlijk, hapte naar lucht, kon niet meer rustig ademen. Ik heb haar vastgenomen, proberen te sussen, ben traag rondjes beginnen te lopen in huis, omdat ze daar anders rustig van wordt, maar het kwade huilen begon telkens opnieuw. Ik wist dat de Nurofen wel zou aanslaan, maar het heeft nog heel lang geduurd tot ze rustig werd. Ze zag er ook zo ontzettend moe uit dat ik na een halfuur weer met haar in het grote bed ben gekropen en we twee uur in elkaars armen hebben geslapen.
's Avonds heeft ze nog feest gevierd tot half twaalf: wenen in bed en spelen als ik haar weer uit bed haalde, maandag heeft ze overdag haast niet geslapen en ging het 's avonds bij oma en opa ook niet zo best, en vandaag luidde het verdict van de dokter: lichte oorontsteking en ontsteking van de bovenste luchtwegen. Die spuitjeshistorie, het vijfde tandje en de tekenbeet hebben moeder en vader dus compleet op het verkeerde been gezet. Het was oma die met een frisse kijk kordaat de huisarts heeft gebeld en het raadsel heeft opgelost.
En het was ook oma die ons vandaag verbaasde met een breed lachende dochter die aan twee handen fier het ene beentje voor het andere zette, het hele huis door. Onze dochter stapt dus! Aan het handje, maar dat is al een hele vooruitgang na de fase waarin ze begot niet kon bevroeden dat er zoiets als een volgorde bestond bij het bewegen van been 1 en been 2. Na het sluipen, optrekken, knuffelen ... overigens ook de vierde vaardigheid die ze het eerst bij oma en opa tentoon heeft gespreid. Alleen van het kruipen waren moeder en vader thuis de trotse eerste getuigen, en van dat ultieme moment genieten we dus nog.
Eerst het ene uiterste: een kleine week na haar spuitje wou ze haast niets eten. Even drinken van haar fles en meteen genoeg, even proeven van haar groentepap en meteen daarna heftig nee schudden, een paar happen fruitpap, bijna geen avondfles. En moe moe moe. We zaten in de Ardennen met vrienden en de vreemde kamer kon haar volstrekt niet deren. Middagslaapje, avondslaapje, de nacht in zonder morren. De ochtend erna wakker rond zessen, maar tussen moeder en vader nog tot twintig voor tien geslapen ...
Tot beider jolijt uiteraard, tot we merkten dat ze zo slap was als een voddenpop. Er zaten geen botjes meer in dat lijfje, geen spieren, geen willetje. Ze liet zich dragen en liet meteen haar hoofdje op mijn schouder vallen. Onze Thelma, kun je nagaan! Ze zat op mijn schoot en ging dicht tegen me aanleunen. Ze dronk met volle goesting een hele fles, tot mijn vreugde, maar kotste die er een kwartier later met dezelfde overgave weer helemaal uit. Liet zich slap opzij vallen als ik haar in de zetel zette, bleef onderuitgezakt in de zetel liggen toen nieuwsgierigen kwamen kijken wat er scheelde, viel in slaap in mijn armen tot ik ze weer in haar bedje legde.
Best wel beangstigend, maar de ervaren ouders onder de vrienden vonden het heel plausibel dat het van dat spuitje kwam. En het ging de hele dag zo door: ze heeft wel nog wat gegeten, maar is daarna in een ligzetel bovenop vader in slaap gevallen, om daarna door te pitten in haar eigen bedje, heeft in de draagdoek een wandeling gemaakt, heeft nog een avondfles gedronken en is dan stilletjes de nacht ingegaan.
Een droombaby op reis zou je denken, maar het was eigenlijk best beangstigend. De dokter had ons gewaarschuwd dat ze binnen de tien dagen na het spuitje een dag of drie lastig, hangerig, koortsig, verkouden, kortom vervelend zou kunnen zijn, maar over zo'n schotelvodsyndroom had hij met geen woord gerept. Beetje creepy op z'n minst.
Komt daar nog bij dat we de volgende ochtend een teek ontdekten in haar veel te poezelige onderarmpje. Opgelopen tijdens de boswandeling in de draagdoek, waarbij haast het enige lichaamsdeel dat nog vrij was het doelwit was geworden. Ik dacht natuurlijk meteen dat haar algehele slaptitude een symptoom was van die tekenbeet, misschien zelfs van de ziekte van Lyme die op eenjarigen een razendsnel effect had, maar een helder moment later, na wat overredingskracht van Bernard, besefte ik dat dat zo snel niet kon gaan. Tekentang erbij gehaald, het beest vakkundig verwijderd en gezien dat Thelma de volgende dag weer stilletjes de oude werd.
Lees: geen knuffels meer, niet meer slapen op schoot, geen hoofdje meer op de schouder, maar wild wijzen waar ze heen wou, van mijn schoot glijden, wegkruipen, omkijken en nog sneller voortkruipen, kabaal maken als iets niet snel genoeg ging, roepen als we iets afnamen, liefdevol haar moeder slaan, van de ene arm op de andere willen, zich optrekken aan alles wat bewoog en ga zo maar door. Met het absolute hoogtepunt op zondag. Ingegeven door pijn, zo weet ik nu, want vandaag bevestigde de huisarts dat haar linkeroor rood was en we dus met een nieuwe oorontsteking te maken hadden.
Zaterdagnacht, toen moeder op de lappen was, bij vader wakker geworden en pas anderhalf uur later, na opnieuw Nurofen, weer de slaap kunnen vatten. Zondagmiddag zeer onrustig geslapen, huilend wakker geworden, duidelijk van de pijn, en toen ik haar even op schoot hield tot de Nurofen kon beginnen te werken, begon ze te stampen met haar voeten, wou ze van mijn schoot af, gooide ze haar hoofd achterover, wou ze zich laten vallen, kroop ze weg, om meteen daarna te gaan zitten, weer te stampen en met haar armen te slaan, zich op de grond te gooien, weer te gaan zitten enzovoort. Een hoopje kwade zieligheid.
Ik moest haar echt tegen zichzelf beschermen, maar ik kon en mocht haast niet. Ze duwde me weg, leek schrik te hebben, huilde, gilde, wist niet waar ze moest kruipen. Ze snikte onbedaarlijk, hapte naar lucht, kon niet meer rustig ademen. Ik heb haar vastgenomen, proberen te sussen, ben traag rondjes beginnen te lopen in huis, omdat ze daar anders rustig van wordt, maar het kwade huilen begon telkens opnieuw. Ik wist dat de Nurofen wel zou aanslaan, maar het heeft nog heel lang geduurd tot ze rustig werd. Ze zag er ook zo ontzettend moe uit dat ik na een halfuur weer met haar in het grote bed ben gekropen en we twee uur in elkaars armen hebben geslapen.
's Avonds heeft ze nog feest gevierd tot half twaalf: wenen in bed en spelen als ik haar weer uit bed haalde, maandag heeft ze overdag haast niet geslapen en ging het 's avonds bij oma en opa ook niet zo best, en vandaag luidde het verdict van de dokter: lichte oorontsteking en ontsteking van de bovenste luchtwegen. Die spuitjeshistorie, het vijfde tandje en de tekenbeet hebben moeder en vader dus compleet op het verkeerde been gezet. Het was oma die met een frisse kijk kordaat de huisarts heeft gebeld en het raadsel heeft opgelost.
En het was ook oma die ons vandaag verbaasde met een breed lachende dochter die aan twee handen fier het ene beentje voor het andere zette, het hele huis door. Onze dochter stapt dus! Aan het handje, maar dat is al een hele vooruitgang na de fase waarin ze begot niet kon bevroeden dat er zoiets als een volgorde bestond bij het bewegen van been 1 en been 2. Na het sluipen, optrekken, knuffelen ... overigens ook de vierde vaardigheid die ze het eerst bij oma en opa tentoon heeft gespreid. Alleen van het kruipen waren moeder en vader thuis de trotse eerste getuigen, en van dat ultieme moment genieten we dus nog.
dinsdag 19 juli 2011
Kater met kind
Wat een fantastische dochter heb ik toch: een dochter die aanvoelt dat mama gisteren is gaan feesten tot veel te vroeg in de ochtend, en die daarom de hele dag een engeltje was, niet zeurde, niet huilde, kusjes gaf, rustig speelde met alles wat ik haar aanreikte, en, heel belangrijk, lange dutten deed.
Ik ben dus niet afgestraft voor mijn liederlijk gedrag en ik kan met een gerust hart in de toekomst nog eens zo'n escapade wagen. Al weet ik wel dat ze hoe langer hoe minder gaat slapen overdag en ik ooit toch nog de pijnlijke gevolgen van kater met kind zal voelen... Nu ja, een kater zonder kind is ook niet te onderschatten, laat dat duidelijk zijn.
Ik ben al vier dagen op zwier -- de Gentse Feesten zijn een zwak van mij -- en ik wou het gisteren écht niet laat maken. Maar zoals dat gaat, zijn de avonden waarop je het écht niet laat gaat maken, de ochtenden waarop je na zonsopgang thuiskomt. Op voorhand plannen dat je het écht wel laat gaat maken, is natuurlijk ook geen oplossing, zeker niet als je weet dat je er de volgende dag alleen voor staat.
Ik heb mijn lief die vandaag naar Lyon moest, rond half zes afgelost vanmorgen, en kon nog tot half negen slapen. Ik heb een verfrissend fietstochtje gemaakt met Thelma, haar in bed gestopt voor haar voormiddagdut, alles klaargezet voor haar groentepapje en ben er zelf weer ingekropen. Thelma heeft mij getrakteerd op een voormiddagdut van twee en een half uur en ik kon dus een vervolg breien aan mijn korte nacht ...
's Namiddags moest ik enkel het vuur onder de groenten steken, hebben we gespeeld, boekjes gelezen en zijn we samen in bad gegaan. Ik heb ze rond half vijf in bed gelegd voor haar namiddagdut en heb zelf weer anderhalf uur meegeslapen. Dat ik fris als een hoentje ben, zou ik niet zeggen, maar het kon veel en veel erger vandaag!
Ik ben dus niet afgestraft voor mijn liederlijk gedrag en ik kan met een gerust hart in de toekomst nog eens zo'n escapade wagen. Al weet ik wel dat ze hoe langer hoe minder gaat slapen overdag en ik ooit toch nog de pijnlijke gevolgen van kater met kind zal voelen... Nu ja, een kater zonder kind is ook niet te onderschatten, laat dat duidelijk zijn.
Ik ben al vier dagen op zwier -- de Gentse Feesten zijn een zwak van mij -- en ik wou het gisteren écht niet laat maken. Maar zoals dat gaat, zijn de avonden waarop je het écht niet laat gaat maken, de ochtenden waarop je na zonsopgang thuiskomt. Op voorhand plannen dat je het écht wel laat gaat maken, is natuurlijk ook geen oplossing, zeker niet als je weet dat je er de volgende dag alleen voor staat.
Ik heb mijn lief die vandaag naar Lyon moest, rond half zes afgelost vanmorgen, en kon nog tot half negen slapen. Ik heb een verfrissend fietstochtje gemaakt met Thelma, haar in bed gestopt voor haar voormiddagdut, alles klaargezet voor haar groentepapje en ben er zelf weer ingekropen. Thelma heeft mij getrakteerd op een voormiddagdut van twee en een half uur en ik kon dus een vervolg breien aan mijn korte nacht ...
's Namiddags moest ik enkel het vuur onder de groenten steken, hebben we gespeeld, boekjes gelezen en zijn we samen in bad gegaan. Ik heb ze rond half vijf in bed gelegd voor haar namiddagdut en heb zelf weer anderhalf uur meegeslapen. Dat ik fris als een hoentje ben, zou ik niet zeggen, maar het kon veel en veel erger vandaag!
dinsdag 12 juli 2011
Eén jaar, twee feestjes
Eén jaar later, twintig kilo lichter, en een schat van een dochter erbij. Fair deal, isn't it? Mijn grootste schat, mijn eigenzinnig eigenwijsje, mijn lievelingsolijfje ... dat ik voor geen geld ter wereld zou kunnen missen. Mijn moeder zei ooit dat kinderen het bereik van je emoties in de twee richtingen de pan doen uitswingen, en ze heeft gelijk. Ze zitten aan je vast met een onzichtbare band, een gigantische verantwoordelijkheid waar je niet te veel bij mag stilstaan. Ze maken je weker, gevoeliger, kwetsbaarder, en tegelijk voller, verwonderder, actiever, sterker.
Ze boren een reservoir aan liefde aan dat ergens verscholen zit, waarvan je oeverloos veel beschikbaar hebt, meer dan je familie, je vrienden of je lief ooit kunnen opmaken. Een reservoir dat zij ook in zich heeft en dat ze de eerste jaren voluit aan ons zal besteden, zo mag ik hopen, en dat langzamerhand andere objects of desire in het vizier zal krijgen. Liefjes, een echt lief, en misschien ook wel haar eigen kinderen.
Thelma was nooit zo'n knuffelaar, maar komt sinds vorige week lekker tegen me aanleunen. Meestal onverwacht en impulsief, maar ze blijft nu vaker een tijdje zo liggen en laat zich de kriebels op haar rugje welgevallen. Pas op, ze doet dat de laatste tijd ook met een tapijt of tegen de zetel, dus ik maak me nog niet te veel illusies. Ze moet ook het liefst een beetje moe en pampus zijn, want anders durft ze me wel eens te slaan om meteen daarna vermanend haar wijsvinger op te steken.
De twee feestjes kwamen er omdat haar meter niet kon op zaterdag en wij vooral op haar verjaardag ook uitbundig wilden vieren. We hebben er dan op zaterdag, naast haar peter, zijn vrouw en haar nichtje Louise, mijn ouders bijgevraagd en meteen ook wat vrienden, met kinderen en zonder kinderen, want ik vond het zelf als kinderloze altijd zo sneu dat verjaardagsfeestjes plotseling enkel voor vrienden-mét bestemd waren. Alsof feestjes niet gewoon feestjes zijn en je op je hoofd zou staan van de drukte als je zelf geen koters rondlopen hebt.
Thelma was bijzonder opgetogen omdat we hier allemaal stonden te zingen toen ze net wakker was na haar middagdut, ze was uitzinnig over de ballonnen in de tuin, ze heeft wat chocoladetaart gegeten (en op maandag had ze drie puistjes op haar kin, toeval of niet?), ze heeft ons verbaasd met een visspelletje voor 3+ waar ze bijna moeiteloos met het hengeltje de oceaan leegviste, ze is verwend geweest door al het bezoek zodat ze de pijn van haar nieuw opkomende tandjes helemaal vergat. Een waar feest, die twee feestjes!
Ze boren een reservoir aan liefde aan dat ergens verscholen zit, waarvan je oeverloos veel beschikbaar hebt, meer dan je familie, je vrienden of je lief ooit kunnen opmaken. Een reservoir dat zij ook in zich heeft en dat ze de eerste jaren voluit aan ons zal besteden, zo mag ik hopen, en dat langzamerhand andere objects of desire in het vizier zal krijgen. Liefjes, een echt lief, en misschien ook wel haar eigen kinderen.
Thelma was nooit zo'n knuffelaar, maar komt sinds vorige week lekker tegen me aanleunen. Meestal onverwacht en impulsief, maar ze blijft nu vaker een tijdje zo liggen en laat zich de kriebels op haar rugje welgevallen. Pas op, ze doet dat de laatste tijd ook met een tapijt of tegen de zetel, dus ik maak me nog niet te veel illusies. Ze moet ook het liefst een beetje moe en pampus zijn, want anders durft ze me wel eens te slaan om meteen daarna vermanend haar wijsvinger op te steken.
De twee feestjes kwamen er omdat haar meter niet kon op zaterdag en wij vooral op haar verjaardag ook uitbundig wilden vieren. We hebben er dan op zaterdag, naast haar peter, zijn vrouw en haar nichtje Louise, mijn ouders bijgevraagd en meteen ook wat vrienden, met kinderen en zonder kinderen, want ik vond het zelf als kinderloze altijd zo sneu dat verjaardagsfeestjes plotseling enkel voor vrienden-mét bestemd waren. Alsof feestjes niet gewoon feestjes zijn en je op je hoofd zou staan van de drukte als je zelf geen koters rondlopen hebt.
Thelma was bijzonder opgetogen omdat we hier allemaal stonden te zingen toen ze net wakker was na haar middagdut, ze was uitzinnig over de ballonnen in de tuin, ze heeft wat chocoladetaart gegeten (en op maandag had ze drie puistjes op haar kin, toeval of niet?), ze heeft ons verbaasd met een visspelletje voor 3+ waar ze bijna moeiteloos met het hengeltje de oceaan leegviste, ze is verwend geweest door al het bezoek zodat ze de pijn van haar nieuw opkomende tandjes helemaal vergat. Een waar feest, die twee feestjes!
maandag 4 juli 2011
Weg zonder Thelma
We zijn voor het eerst twee dagen en twee nachten weggeweest zonder Thelma. Het was hoogst nodig en het heeft dan ook ontzettend deugd gedaan. We hebben het pas twee weken geleden beslist en het toeval wou dat mijn ouders nog het hele weekend vrij hadden. Ze was dus in uitermate goede handen en we konden haar met een gerust hart eventjes vergeten. Heel eventjes, en ook niet helemaal natuurlijk. Het prikte even toen ik ze achterliet, maar toen we eenmaal op weg waren, was het te zalig om daar nog langer over te tobben.
Dingen die we gedaan hebben zonder Thelma: zalig lang geaperitiefd, beachvolley gespeeld, strandwandelingen gemaakt, gekajakt op open zee, een fles champagne gekraakt op het strand, intense nachten beleefd, rustig ontbeten en vooral heel veel bijgebabbeld. Wat we niet gedaan hebben: pampers ververst, gespeeld, gelachen om haar fratsen, papjes gemaakt, badje gegeven, wandeling of fietstocht gemaakt, haar mee op restaurant genomen, kleren aan- en uitgetrokken, opgeruimd, verdrietjes getroost en ga zo maar door.
Ik was uiteraard heel blij toen ik haar terugzag, maar ik besefte plots hoeveel een baby van je vraagt. Ik zag er zelfs even tegenop om ze weer mee naar huis te nemen en het hele avondritueel te voltrekken, maar zodra ik daarmee bezig was, was ik dat natuurlijk meteen weer vergeten en deed ik het gewoon alsof het niets was. En ik vind het eigenlijk geen last, zo'n kindje, zeker niet omdat het echt een makkelijk kind is, maar als je weer zo'n weekend zoals vroeger beleeft, merk je plots hoeveel tijd en energie zij van je steelt. Allez, stelen is een groot woord, want ze krijgt het van mij gratis en voor niets, maar het is pas als ze er even niet is, dat je dat gewaarwordt.
Voor mij is het bovendien nog anders, want ik heb haar altijd bij me. Een occasionele babysit, de dagen bij de onthaalmoeder en een paar nachten bij mijn ouders niet te na gesproken natuurlijk, maar anders heb ik ze altijd bij me. Voor Bernard is dat anders, omdat hij af en toe een week of langer weg is en haar dan moet missen, maar voor mij waren het de eerste achtenveertig uur zonder dochter in de buurt. Zeker voor herhaling vatbaar, en niet jaarlijks of halfjaarlijks, maar misschien wel trimestrieel of per kwartaal! Ha! Want gelukkige ouders betekent gelukkige kinderen. En gelukkige grootouders! Want zij hebben er ook van genoten, van zo'n occasioneel weekend net als vroeger...
Dingen die we gedaan hebben zonder Thelma: zalig lang geaperitiefd, beachvolley gespeeld, strandwandelingen gemaakt, gekajakt op open zee, een fles champagne gekraakt op het strand, intense nachten beleefd, rustig ontbeten en vooral heel veel bijgebabbeld. Wat we niet gedaan hebben: pampers ververst, gespeeld, gelachen om haar fratsen, papjes gemaakt, badje gegeven, wandeling of fietstocht gemaakt, haar mee op restaurant genomen, kleren aan- en uitgetrokken, opgeruimd, verdrietjes getroost en ga zo maar door.
Ik was uiteraard heel blij toen ik haar terugzag, maar ik besefte plots hoeveel een baby van je vraagt. Ik zag er zelfs even tegenop om ze weer mee naar huis te nemen en het hele avondritueel te voltrekken, maar zodra ik daarmee bezig was, was ik dat natuurlijk meteen weer vergeten en deed ik het gewoon alsof het niets was. En ik vind het eigenlijk geen last, zo'n kindje, zeker niet omdat het echt een makkelijk kind is, maar als je weer zo'n weekend zoals vroeger beleeft, merk je plots hoeveel tijd en energie zij van je steelt. Allez, stelen is een groot woord, want ze krijgt het van mij gratis en voor niets, maar het is pas als ze er even niet is, dat je dat gewaarwordt.
Voor mij is het bovendien nog anders, want ik heb haar altijd bij me. Een occasionele babysit, de dagen bij de onthaalmoeder en een paar nachten bij mijn ouders niet te na gesproken natuurlijk, maar anders heb ik ze altijd bij me. Voor Bernard is dat anders, omdat hij af en toe een week of langer weg is en haar dan moet missen, maar voor mij waren het de eerste achtenveertig uur zonder dochter in de buurt. Zeker voor herhaling vatbaar, en niet jaarlijks of halfjaarlijks, maar misschien wel trimestrieel of per kwartaal! Ha! Want gelukkige ouders betekent gelukkige kinderen. En gelukkige grootouders! Want zij hebben er ook van genoten, van zo'n occasioneel weekend net als vroeger...
Abonneren op:
Posts (Atom)