Neurose op de loer?

Zou ons kleintje een lichte vorm van dwangneurose hebben? Vanmorgen wou ze haar fles niet leegdrinken, want er was blijkbaar iets wat haar mateloos irriteerde. Ze wees al roepend naar een fles melk, papa zei 'melk' en probeerde nog eens haar eigen flesje aan te bieden, maar dan wees ze al roepend naar de groene dop ervoor, met enige stelligheid, en ze wou pas met een gerust hart voortdrinken toen papa ook effectief de dop op de fles had geschroefd ...

Ook 's avonds is het van dat, hoewel de rituelen wel eens durven te wisselen. Zo wou ze een lange tijd haar fles alleen maar uitdrinken als ze de dop in haar ene hand had en een duim van mij in een andere hand (leg dat maar eens uit aan de babysit). Ze moest en zou ook het everzwijn en het varken op de kast nog even slaapwel wensen, en -- dat spreekt voor zich -- toch ook nog even hun staarten controleren. Een krulstaart en een spits staartje, die er telkens nog bleken te zijn. Huh?

De laatste tijd is de dop van de papfles 's avonds duidelijk passé en wil ze dat ik een boek in mijn vrije hand hou, waar zij dan tijdens het drinken naar believen en niet zonder moeite de pagina's van kan omslaan. Ze ligt tegen mijn linkerarm, krijgt van mijn linkerhand de fles en in mijn rechterhand hou ik dan dat boek zo'n beetje balancerend vast. Gelukkig heb ik nogal grote handen, want de boekjes zijn niet van de kleinste en hebben nog kartonnen pagina's ook. Het is een heel gejongleer om haar te vriend te houden en dat boek niet op haar hoofd of fles te laten donderen.

Ik probeer er niet mee te overdrijven, met dat geritueel, want voor je het weet, zit je met rituelen van anderhalf uur opgescheept met een kleine dirigent die iedereen de weg wijst. En ook met die dwangmatigheid probeer ik op te letten, zodat ze toch nog een beetje flexibel en multi-inzetbaar blijft! Bij oma mag ze bijvoorbeeld zelf met een lepel in de pot terwijl ze eet, maar ik vind dat voorlopig een veel te grote kans op gesmos. Bij de onthaalmoeder doet ze dat toch ook niet? En wat als ze eens gaat logeren of een dagje bij vrienden zit? Moet je dan een handleiding meegeven?

Ze zeggen dat het goed is om rituelen te ontwikkelen, en duidelijkheid te creëren, maar trek hier maar weer eens de grens. Bad, pyjama, fles, boekje, tanden poetsen, aai over haar bol en lekker slapen, tot daar. Maar daartussenin? Wat is haar eigen willetje, waar test ze hoever ze kan gaan, wat bezorgt haar meer dan de noodzakelijke gemoedsrust en structuur? Het gaat vanzelf, dag na dag, maar 't is toch niet altijd zo simpel.

Schoenen

Thelma heeft haar eerste paar schoenen gekregen, van oma en opa, voor haar eerste verjaardag. Het was in twee minuten geklonken, wat zeg ik, in één minuut. Na Muziek op schoot hadden we bij Aap Noot Mies afgesproken. Allez ja, mijn lief en mijn moeder hadden dat afgesproken zonder mijn medeweten, en toen ik naar mijn ouderlijk huis belde om een ander voorstel te doen, zat mijn ma al op de bus.

Waardoor het kind geen patatjes mee had, waardoor we dus snel-snel bij de Ayuno pompoen-bloemkool zijn gaan kopen, wat ze niet ging lusten, ha neen, want ze lust geen potjes, om die dan in 't Hetekoekje liefdevol toe te dienen. Tarara, ze lust nog steeds geen potjesvoedsel. Dan maar soep en brood besteld, waar ze ook niet van wou eten, want veels te moe, ah ja, na Muziek op schoot. Dus snel-snel soep naar binnengegoten, boze Thelma beetje rustig laten worden met wat speelgoed op de grond en dan apetrots naar Aap Noot Mies.

Apetrots inderdaad: Thelma heeft namelijk nu al een schoenenverslaving. Ze is erdoor gefascineerd, al een hele tijd. Misschien door oma, die al weken zegt dat die Bobux-slofjes toch maar niets zijn voor zo'n kind: dat geeft geen steun, ze voelt elke oneffenheid erdoor, ... Misschien door nichtje Louise, die al een schoenencollectie heeft om u tegen te zeggen, al kan ze nog lang niet stappen. Misschien door het uitstel, want moeder heeft ergens (en nog ergens en nog ergens) gehoord dat je pas de eerste schoentjes mag kopen als kindlief al goed kan stappen.

Maar gaat dat dan over goed 'alleen' kunnen stappen (dacht ik dus) of over goed aan het handje kunnen stappen? Of gaat dat ook over pijlsnel achter een loopwagentje kunnen crossen? Soit, vorige week vond ik plots ook dat het urgent was, dat ze eindelijk schoenen kreeg. Maar toen paste het niet echt, omdat vaderlief in Bonn zat, waardoor we dus pas vandaag zijn gaan shoppen.

Ze was dus apetrots. Een winkel vol schoenen! Eindelijk niet meer Louises schoenen proberen af te pakken en aan te doen, eindelijk niet meer af en toe die (prachtige retro) schoentjes passen die papa had gescoord op de rommelmarkt. Ze waren nochtans ook maat 19, maar wisten wij veel, en de wetenschap dat tweedehands schoentjes niet zo goed zijn, hield ons tegen om ze meer dan even aan te doen. (Update: ze zijn zelfs van hetzelfde Italiaanse merk als de nieuwe schoentjes! En dat voor 5 euro ...)

Thelma nam meteen een paar turkooizen lakschoentjes vast, maar gelukkig zette de verkoopster die gezwind weer netjes in het rek. Haar voetje werd gemeten, ze werd met grote verwonderde ogen op een stoeltje gezet, en twee schoentjes aangemeten in maat 19: een prachtig okeren schoentje met bruine vetertjes en een rood doordeweeks botje.

En omdat ze smalle enkeltjes heeft en beter dus geen botjes draagt voorlopig, was het dus in één minuut geklonken. Moeder en vader content, Thelma doltevreden. Oma die vond dat het allemaal wat snel ging, want waren er niet nog andere? In een andere kleur? Een ander model?

Maar ik had de collectie al helemaal gescand bij het binnenkomen, en papa vond het ook het mooiste paar, dus waarom nog twijfelen? Oma haalde de bankkaart boven (dank u oma!), Thelma kreeg haar eerste klantenkaart, en ze kon rustig achterop de fiets in slaap dommelen.

Olijfjes

Het leven van Olijfje is nu echt het leven van Olijfje. We hebben daarnet pizza gegeten bij mijn ouders en Thelma wou zelf met haar handjes in het bord graaien, wat natuurlijk mocht van oma. Zo heeft ze niet alleen zalm, paprika en champignons met aanstekelijke goesting naarbinnen gesmikkeld, maar ook ontelbaar veel zwarte olijven.

Ik vind dat stoer, zo'n kindje dat olijven lust. Ik weet nog dat ik daar echt van versteld stond toen mijn metekindje een dikke vijftien jaar geleden al olijven lustte, en ik dat zelf nog maar net aan het leren eten was ...

Tinkel

We zijn vanmorgen met Thelma naar de tweede reeks van Muziek op schoot geweest. Een hele tijd geleden getipt door i. van Kerygma, een acht maanden oude Thelma onmiddellijk ingeschreven, en nu zitten we al aan reeks twee. Vorige reeks was in een oud schooltje bij Bart, toen nog onder de vleugels van Tuimeloor, en daar zaten we met drie baby's en hun ouders samen liedjes te leren. Nu, na een herinnering die net op tijd kwam, zitten we bij Tinkel in het luxueuze Centrum Yalu op de Land van Waaslaan, met acht dreumesen en hun trotse ouders.

Thelma vond het nog altijd even tof. Eerst schaapje Wollie herontdekken, dan een wiebelspel bij papa, tikken met de blokjes, stappen door de ruimte, torens bouwen, blokken opruimen, met belletjes rammelen, een koekje eten, en dat allemaal op muziek (behalve het koekje dan). Voor moeder en vader was er koffie en thee, zonder koekjes maar met chocolade, hoewel er toch een paar hongerigen niet aan de petit beurres konden weerstaan ...

Thelma zit bij de groep 15-22 maanden, hoewel ze nog maar 14 maanden is, maar het leeftijdsverschil leek niet erg groot met de andere kindjes. En toen we buiten gingen zagen we daar nog geheel per toeval twee helften van bevriende koppels: Wille met Tinus en Annemie met Louise. We hadden de reeks niet zelf getipt, en het was dus een verrassing. Jammer dat de groepen elkaar meteen opvolgden, want we hadden best nog wat langer kunnen kletsen. Binnenkort nog eens afspreken dus.

Ik ben ook voor het eerst ontmaskerd als blogster van Olijfje. Niet dat ik mijn identiteit per se verborgen wil houden, maar ik had toch niet gedacht dat het zo voor de hand lag. Maar ja, met een naam als Thelma moet je niet al te zeer op algehele anonimiteit hopen, zeker niet in Gent. En het was eigenlijk heel tof dat de 'mama van Emma' zich ook meteen bekend heeft gemaakt als volgster, dan zit je tenminste niet met een semipubliek geheim. Bij deze dus ook een virtuele hallo!

Zelf heb ik in het verleden ook al een paar medeblogsters in het echt gespot. Ilse natuurlijk, omdat we wel wat vrienden delen en mijn ex-lief Jo nog met haar huidig lief Henk heeft euh ... gestudeerd dacht ik, maar dat kan helemaal niet -- iets anders dus? Toen Henk op de Hogeschool kwam optreden voor onze laatstejaars, heb ik mezelf ook maar meteen bekendgemaakt als volgster van de blog van zijn lief. Hij gaf toe dat het vreemd was dat ik plots veel meer wist over hem en zijn leven dan op het eerste gezicht leek.

En Lien heb ik ook al gespot, toen ze van een gemeenteraad kwam of zo, en meisjesmama zie ik af en toe fietsen in de buurt of op Trapkracht. Haar huis heb ik tijdens de Muidefeesten ontdekt, omdat de vlagjes van haar kersverse zoon Astor nog voor het raam hingen ... Beetje vreemd toch, als de virtuele wereld en de 'echte' wereld even in elkaar vloeien.

Single mom

Mijn acht dagen als single mom zitten er bijna op, en zoals altijd zijn ze voorbijgevlogen. Het waren nochtans lange dagen: ik moest een paar keer vroeg op het werk zijn en daarom rond half zeven opstaan, en alsof Thelma het geroken had, was ze die dagen al wakker om zes uur. Weg dus mijn plan om eerst mezelf klaar te maken en rustig te eten, om haar daarna zachtjes wakker te maken en de hele rimram te voltrekken.

Toen ik 's avonds alles had klaargezet voor een vliegende start de volgende ochtend, was het telkens al na middernacht, dus ik heb wel wat zitten indommelen de laatste dagen. Dat lijkt me toch wel de gouden regel om het nog langer vol te kunnen houden: zorgen dat je genoeg slaapt. Maar het lukt me maar niet. Als ze dan eindelijk om acht uur in bed ligt en ik aan mijn eten kan beginnen, en als ik daarna nog wat wil opruimen, facebooken, douchen, werken, e-mailen, bloggen, skypen ... dan is het middernacht voor ik het goed en wel besef.

Als ik natuurlijk al eens mijn laptop in mijn tas zou laten zitten, zou er meteen heel wat slaaptijd vrijkomen. Maar ja, ik wil toch ook nog een beetje communicatie 's avonds, en het liefst met meer dan één iemand. Bernard heeft vaak concert of afbouw en kan ik dus niet altijd storen, en voor een weinigzeggend babbeltje kan je toch niet iedereen telefoneren? Skype is al heel wat vrijblijvender vind ik, hoewel mijn beste vrienden niet altijd online zijn, omdat je daar aangeeft of je beschikbaar bent voor een babbel of niet. Maar skype = facebook = e-mail = RSS = tijdverlies.

Real-life contact is natuurlijk het beste, maar als je 's avonds nog vrienden over de vloer haalt om samen te eten, zoals het fijne etentje dinsdagavond, en ze komen pas rond half negen bij je aan omdat je dan pas op je plooi bent, is het ook een stuk na twaalven voor je weer aan de volgende dag kunt denken. 't Is wel ideale input, vrienden over de vloer, want gisteren was het toch maar wat eenzaam. Meestal heb ik daar niet echt last van, maar gisteren was ik eigenlijk te moe om iets leuks te doen, op facebook viel niet veel te beleven, en de mails en reader waren uitgelezen. Note to self: foto’s uploaden!

Wat ik wel een supertip vind als je langere tijd alleen bent met een baby, is samen in bad gaan. Af en toe vind ik Thelma in bad stoppen een heel corvee, omdat ze meestal al vrij moe is ‘s avonds, het uitkleden niet snel genoeg kan gaan en ze de boel bijeenschreeuwt als ze weer uit bad moet. Ik heb wel al mijn trucjes (unidentified objects ter observatie, zoals tandpasta, lenzenpotjes en zalfjes, om het aankleden wat te verhullen, liedjes zingen en af en toe voor de spiegel wat dansen), maar meestal wringt ze zich in duizend bochten met heel wat kabaal. Best wel vermoeiend na een werkdag.

Maar als je gewoon samen in bad gaat, ben je zelf al voor de helft ontspannen, is het voor Thelma ook eens iets anders, zit ze er zelf wat langer in, hoef je 's avonds niet meer te douchen, en zou je zelfs - oh horror der pyjama's overdag - jezelf ook al een nachtkostuum kunnen aanmeten. Wat ik nooit ofte nimmer doe, want dan lijkt het alsof mijn leven voor die dag al voorbij is ... Een fomo dus, zelfs al betreft het mijn eigen huiselijke leven ...

Poncho

Thelma op de Ponnekeblomsite.

Prioriteiten

Owla, meer dan tien dagen niets gepost! De reden is nochtans niet ver te zoeken. Ik ben vorige week acht dagen alleen met Thelma geweest omdat va-lief in Frankrijk zat, ik heb snel-snel wat werk kunnen inhalen in de vier dagen dat hij weer thuis was, en nu zit ik midden in mijn volgende acht dagen als Bewust Alleengelaten Moeder, omdat va-lief dit keer in Duitsland zit: Weimar, Berlijn en later nog eens Bonn. En dat is nog niets vergeleken met de veertien dagen BAM in oktober. Dat is gewoon een halve maand dag en nacht moeder-en-dochtertje spelen!

Moeilijk is het wel niet echt, zo alleen met z'n tweeën. Je moet alles beter plannen, altijd twee stappen op voorhand proberen te zien, maar als mama ben je dat toch al gewend, getuige het geniale postje van Kerygma. En met een babysit op tijd en stond kan moeder zich ook nog eens laven aan het nachtleven. Moeilijker wordt het wel als er ook nog een hele hoop werk op je bord belandt met de obligate deadlines. En als dochterlief dan net twee extra kiezen krijgt, naast de vier al aangekondigde nieuwkomers, en de nachten onderbroken zijn.

Ik was dus een ietsiepietsie gefrustreerd toen Bernard vorige zaterdagnacht terugkwam. Ik moest nog een doctoraat lezen en beoordelen, ik heb een artikel te herschrijven, examens op te stellen, die ook nog te verbeteren, een inleiding af te werken, drie masterproeven te becommentariëren, een lezing te schrijven, lessen voor te bereiden en ga zo maar door. Allemaal liefst binnen de week. Ik heb Thelma op zondag dus vlotjes doorgeschoven in zijn richting en ben als een bezetene werk beginnen in te halen. De dagen tussendoor waren dan ook niet de meest relaxte, maar de plicht riep.

Gelukkig wel dat ik zo'n schat van een dochter heb. Die mij doet lachen met haar streken, die zelf hardop meelacht, knipoogt, dingetjes uitvindt en boekjes bestudeert, die geniet van verse soep met  boterhamblokjes, 's morgens en 's avonds met me wil dansen. En gelukkig dat ik fantastische ouders heb, die Thelma gisteren hebben opgevangen toen ik onverwacht wou gaan volleyballen en vandaag in de bres zijn gesprongen om mij wat te laten doorwerken. En gelukkig dat ik zulke toffe buren heb, die vrijdag een BBQ organiseerden in het parkje hier rechtover zodat ik met babyfoon een beetje kon doorzakken, en lieve vrienden die me gisteren onverwacht op couscous trakteerden zodat mijn innerlijke mens ook wat input kreeg.

Het enige wat op het achterplan schuift, is de tijd voor een blogje. Maar kijk, dat is bij deze ook opgelost. De voldoening is des te groter als je als tijdelijke BAM alles klaargespeeld krijgt en nog net dat beetje tijd over hebt om van je prestaties te genieten. Maar nu eerst nog de was ophangen, een stuk tekst doorsturen, de tafel dekken en Thelma's tasje maken om morgen uitzonderlijk vroeg aan de dag te beginnen ...

Spurt

Effe een spurtje trekken, denkt onze dochter. Eerste vinger, tweede vinger, ready, set, go. De snelheid waarmee ze vooruitgaat, en de snelheid waarmee alles vooruitgaat, is ongelooflijk.

Ook op het vlak van tandjes trekt ze een spurtje: ze was nogal laat en kreeg de eerste twee tandjes rond negen maanden, de volgende twee rond elf maanden, maar deze week zitten er maar liefst vier door: twee snijtanden, een hoektand en een kies! En dan zitten er beneden ook nog eens twee snijtanden te dringen. Je zou voor minder 's nachts het huis op stelten zetten, net nu mama een logée uit Spanje over de vloer heeft.

Ik had het misschien ook wel kunnen voorspellen, de combinatie treuzelen-sprinten, want ze is aan het einde van de zwangerschap eerst acht dagen knus blijven zitten, om zich dan binnen de vijf uur gezwind uit mij te wurmen.

O ja, en drie dutjes per dag is ook écht voor babies: één middagdut van een paar uur en het klokje rond van acht tot acht is meer dan genoeg als je al eens een kaarsje hebt mogen uitblazen. Anders schreeuw je gewoon de buurt bijeen en denk je pas om middernacht aan slapengaan.

Opgemerkt

1. Thelma laat twee muisjes, twee afstandsbedieningen, twee vingers, twee voetjes, twee dotjes schuim, een paard en een koe kusjes geven. Zeer schattig om te zien, dat spreekt. En een paar dagen geleden nam ze mijn wijsvinger en die van Bernard en liet ze ook die een kusje geven. De romantiek die zo'n kind brengt, je houdt het niet voor mogelijk! (ironie toevoegen naar wens)
2. Thelma kruipt met behoorlijk wat moeite uit het schuifraam naar buiten, plukt een roosje peterselie van de peterselieplant, kruipt de woonkamer weer binnen, trekt een lege kartonnen tas uit haar kast en gooit het peterselieroosje er met zichtbare trots in. Alles kent zijn plaats, nietwaar. Dat we dat nog niet wisten.
3. Thelma stapt! Allez, nog steeds aan het handje, twee handjes zelfs, maar sinds vanavond heeft ze de hoofdfunctie van de Baby Walker ontdekt en holt ze de kamer door. Ik stond buiten, zag haar zich optrekken aan het snelle ding met vier wielen, wou onmiddellijk ingrijpen, want ik zag haar in gedachten al tegen de vlakte gaan, maar tegen de tijd dat ik er was, liep ze zichzelf haast voorbij, achter dat ding aan, met haar kleine korte beentjes. Apetrots en verwonderd over zoveel zelfstandigheid.

Separatie

Een weetje over de draagdoek: "Uit observatie blijkt dat kinderen die veel gedragen zijn, vroeg zelfstandig zijn en zich later gemakkelijker van de moeder losmaken." Ik wist dat eigenlijk al, maar nu valt die wijsheid als een blok op mijn kop. Allez, een kleine dichterlijke overdrijving weze gepermitteerd. Ik verklaar me nader.

We zijn op weekend geweest naar de Ardennen, midden in de week (een 'midweek' noemen ze dat, maar ik gruw van het woord), met mijn ouders, mijn broer, zijn vrouw en hun dochtertje Louise. Louise is vijf maanden jonger en nog een echt knuffelaartje. Een kindje dat geniet als je haar opneemt, haar kaak tegen jouw kaak legt, tegen je aan komt leunen, zich een beetje laat wiegen en vooral zo lang mogelijk blijft zitten op de arm.

Niet zo bij Thelma, dat heb ik al een keer verteld. Knuffelen behoort ondanks mijn laatste illusie niet tot haar favoriete bezigheden. Wég, denkt ze als ik haar opneem, daar wil ik heen, en wel nu, niet hier zo'n beetje indommelen, zet me neer, ga met me lopen, toon me hoe ik uit de zetel moet, doe iets! Fietsen, of naar het strand. Niet gewoon wat zitten, niet gewoon wat wiegen, laat ten minste toe dat ik wat aan je oorbellen kom, in je neus knijp of je décolleté naar beneden trek.

Zeker als opa en oma in de buurt zijn, lijkt mama steeds meer quantité négligeable. Dat wordt nog sterker als mama vooral vervelende dingen doet zoals pampers verversen, riempjes vastklikken, nagels knippen, mondjes afvegen en baby's in bed leggen. En als opa's dan lange wandelingen maken in de tuin en stilstaan bij elke bloem en elk blaadje, of binnen in huis elk kadertje en elke foto laten inspecteren, zonder dat het ooit te veel wordt, zijn ze helemaal favoriet.

Toegegeven, mijn moeder heeft zelf ook wat van die dagelijkse kwellingen overgenomen om Thelma toch het gevoel te geven dat het niet aan mij lag, maar toch. Oma is toch ook diegene die haar laat proeven van de chocoladetaart, die veel meer grilletjes inwilligt en altijd en overal voor haar kleinkind schermt. Oma weet wanneer ze honger heeft, pleit voor een tweede koekje, geeft alles wat ze aanwijst als het voor babyhandjes geschikt is.

(bij nader inzien doe ik dat ook allemaal, maar ja, perceptie is alles)

Ik maakte er af en toe eens een toespeling op, toen ik bijvoorbeeld een lachje kreeg van Thelma of toen ze aan mijn broekspijpen kwam trekken om op mijn schoot te kunnen, of ze haar mama dan toch nog graag zag? En toen begon mijn eigenste moeder/psychologe over de separatie tussen moeder en dochter die zich langzaam maar zeker gaat inzetten ... Dat ik er alvast maar aan moest wennen!

Ik protesteerde eerst nog even met een kordaat: 'Komaan, ze is nog maar een jaar!', maar mijn moeder hield voet bij stuk. Zich afzetten tegen de moeder is voor dochters ontzettend belangrijk en die fase is nu ingezet, net zoals zonen zich tegen hun vader afzetten. Zucht. Dat is minstens nog tien jaar te vroeg! Ik ben daar nog niet klaar voor. Stop daar onmiddellijk mee! Eet mij op, pak mij vast, knuffel me dood!

Ik weet natuurlijk wel dat dat in fases gaat, dat ze eerst nog 'mama' gaat leren zeggen tegen mij in plaats van het 'mamamamama' tegen niets in het bijzonder. Ik weet ook wel dat het besef dat ik en niemand anders haar mama ben, ook nog gaat komen, dat ze mij gaat missen als ze op kamp gaat, dat ze mij ook nog de liefste mama ter wereld gaat vinden (misschien nu al, hoop, hoop, hoop), maar toch. Separatie bij baby's, krijg nou wat!

Ik steel dus mijn momenten. Als ze huilt en zich door mij laat troosten, als ze moe is en ik haar mag dragen, als ze 's ochtends en 's avonds haar fles krijgt op mijn schoot. En als ze in de draagdoek zit. Alleen in de draagdoek heb ik ze een lange tijd dicht bij me, en zit Thelma zichtbaar te genieten. Hoog en droog, bijna helemaal zelfstandig, zonder armen die je vasthouden, op de uitkijk, alleen en toch samen.

Ik had wel niet gedacht dat het net die draagdoek zou zijn die ook de vroegtijdige separatie in zou zetten ...

Babycoiffure

Even een minder apetijtelijk postje. Ik was het beu, die croûtes de lait, die cradle cap, oftewel die melkkorstjes van Thelma. Ik heb me lang opgehouden in het kamp van de blijf-daaraf-ouders, die hoogstens een loshangend flapje de wijde wereld inhielpen en hun kind wat olie op het hoofd smeerden. Ik werd daarin gesteund door de Kind en Gezinners, die me verzekerden dat amandelolie de klus wel zou klaren, en tal van andere ouders die het manuele wegkrabben ook heel griezelig vonden. 't Zou vanzelf wel weggaan.

Maar aan de andere kant krijg je van alle kanten de goede raad om met een bankkaart de korstjes weg te krabben. Een griezelig idee maar blijkbaar effectief, zoals bij de onthaalmoeder van een bevriende tweeling die op één namiddag de ondingen had weggekrabd (met twee rode hoofdjes als gevolg) ... En je hebt het tegenvoorbeeld van een tweeënhalfjarig meisje, dat op haar leeftijd nog altijd rondloopt met zwartgeworden korstjes die door haar blonde haartjes pieken ...

Dilemma! Ik heb het zo lang mogelijk uitgesteld om een beslissing te nemen, maar omdat smeren en afwachten niet hielp en Thelma er steeds meer begon uit te zien als een clown, met krullen achteraan en een haarloos hoofd vanboven, helde ik steeds meer over naar de andere kant. Ik heb dus nog maar eens haar hoofdje ingesmeerd met amandelolie, heb het dan twee keer grondig gewassen en heb daarna voorzichtig mijn klantenkaart van de apotheek bovengehaald. Dat leek me nog net iets gepaster dan een bankkaart ...

En zie: als ik zachtjes tegen de korstjes duwde, dus niet schrapen, zoals het idee 'wegkrabben met een bankkaart' suggereert, kwamen ze een voor een van haar hoofdje los. Ik moest ze alleen nog manueel uit haar haar plukken of met een kammetje wegvissen, maar Thelma had er in het geheel geen last van. Die velletjes hingen daar maar wat te plakken, wachtend op iemand die ze wegnam.

Het heeft me wel moeite gekost om Thelma te entertainen ondertussen, dat spreekt voor zich. Eerst wat achter haar op de mat gezeten terwijl ze een boekje las, dan Studio 100 opgezet, haar daarna met mijn saccoche laten spelen (haar lievelingsbezigheid), wat in de eetstoel voortgeprutst, en ten slotte voor het schuifraam in het daglicht de boel afgewerkt, want toen ik eenmaal de smaak te pakken had, moesten ze er allemaal aan geloven, een enkele dwaalgast niet te na gesproken. En Thelma liet het zich welgevallen. Eindelijk begreep haar moeder hoe het moest.

En zodoende heeft ons meisje een fris kopje: korte blonde minihaartjes vooraan, die nu alle kans krijgen om te groeien, en donkerblonde krulletjes achteraan. Ze zal de volgende weken dus een echt babykapsel krijgen, met vooraan haar dat in haar ogen piekt of krulletjes die op haar voorhoofd dansen.

En dat groeit dat het wikkelt

Wat Thelma nu weer allemaal kan:

• vlot de steile trap opkruipen
• trots een lepeltje laten balanceren op haar kleine vingertjes
• gretig een pruim naarbinnen smikkelen
• als een grote meid dutjes overslaan
• druk spelen met een ijsblokje
• gezwind een rietje in een colaflesje mikken
• overtuigd de poezen uit de boekjes aan de echte poes linken
• luid blaffen onder tafel
• als een wolfje huilen bij het open raam

Dat was het voor vandaag. Geen grote verhalen, geen kleine verhalen. Vakantie en toch een vol hoofd, maar niet voor publicatie vatbaar.