Stilte en storm

't Is hier stil, ik weet het. Nochtans is dat maar schijn. Voor Thelma gaat het leven zijn gewone gangetje, met een nieuwe fase contrariteiten. Een greep uit het aanbod:

• Amai, jij hebt grote honger = Temma kleine honger!
• Thelma, ga je mooi blijven liggen? = Mama mooi blijven liggen!
• Kijk eens, Winnie de Poeh = Nie Winniepoe!
• 't Is al laat = Nie laat!
• 't Is tijd om te slapen = Nie slapen!
• Jij mag dat ook = Nie ook!
• We gaan nu toch niet ruziemaken? Ruziemaken!
• Thelma, je voeten onder tafel = Voeten boven tafel!
• Thelma, het mag niet = Toch wel.

Voor ons zijn deze laatste weken redelijk hectisch, maar wij uiten dat voorlopig niet in contrariteiten. De samenwerking moet hier redelijk gesmeerd lopen, want anders raken we nooit aan de andere kant van de wereld. Gelukkig is het meeste al geregeld en zal de rest met een klein beetje stress ook wel lukken. Een kleine greep uit het aanbod:

• Reispassen ophalen
• Officiële uitnodigingen van de universiteiten daar en hier scoren
• Ons laten inenten, voor het algemene goed
• Bewijzen dat we medisch in orde zijn, voor onze visumaanvraag
• Bewijzen dat we ons goed en zedelijk gedragen, voor onze visumaanvraag
• Onze longen bij een radioloog laten controleren op tbc, voor onze visumaanvraag
• Bewijzen dat we een koppel zijn, voor onze visumaanvraag
• Bewijzen dat Thelma geboren is, voor onze visumaanvraag
• Bewijzen dat we het financieel gaan redden, voor onze visumaanvraag
• Officiële papieren laten vertalen en beëdigen
• Bernard bij mij ten laste zetten, voor het ziekenfonds
• Reiskrediet aanvragen
• Internationale rijbewijzen aanvragen
• Valiezen verzamelen waarin 138 kg kan
• Dozen verzamelen waarin handdoeken, luiers, lakens, kleren, schoenen, paperassen passen
• De zolder bewoonbaar maken
• Een huis in Zuid-Afrika zoeken
• Administratie in orde maken
• Pasfoto's laten maken
• Laatste kapper- en tandartsbezoek regelen
• Een afscheidsfeest geven in de Video
• Een informeel huurcontract en plaatsbeschrijving maken
• De kelder, tuin, gang, badkamer ... opruimen
• Mijn vak van het eerste semester doorgeven
• Vluchten boeken
• Mijn job in Zuid-Afrika voorbereiden
• Artikels scannen
• Masterproefstudenten in gang steken
• Volmacht voor de verkiezingen geven
• Bril en lenzen kopen
• Reislijstjes opstellen
• Herexamens opstellen en verbeteren
• De auto laten keuren
• De kat laten keuren
• Een extra clausule in onze brandverzekering laten opnemen
• Aankondigen dat Thelma in maart 2013 naar school gaat
• Abonnementen afsluiten
• Onze bankkaarten laten werken in Zuid-Afrika
• Meterstanden doorgeven
• Malariapillen kopen
• Reisbijstandsverzekering regelen
• Mijn moeder troosten

Vandaar dat het hier op de blog zo stil is. Maar daar komt verandering in, als we een beetje gesettled zijn in het zwoele Zuid-Afrika, dat momenteel zijn schoonheid verbergt onder een dikke laag sneeuw. Over twee weken zal die uiteraard al gesmolten zijn en staat er een stralend lentezonnetje aan de hemel, maar ik heb toch voor alle zekerheid Thelma's dikke muts, jas, fleece- en regenpak aan ons reislijstje toegevoegd.

Thelmataal (13): Nachtbabbels

Thelma babbelt. Aan een stuk door. Nochtans ligt ze al in bed. 'Allo', 'saluuu', 'nie komen andere Dirk', 'sloepje eten', 'andere Dirk', 'Dirk', 'andere Dirk', 'alloo', 'Temma kijken deken', 'koe', 'zag twee beren, boodjes smeren, hihiha, stonnebij enekekenaar', 'tante Dirk', 'andere tante ook Dirk', [fake huilbui] 'Temma weent', 'papa', 'mama', 'Dirk', 'Dirk weg', 'hier blijven'.

Ze kan de slaap maar niet vatten de laatste tijd. Ligt een uur te babbelen, tot het overgaat in huilen en we haar uiteindelijk uit bed halen, omdat ze echt wel haar goeie wil heeft getoond. Haar nog later in bed stoppen wil ik niet, want acht uur is al laat voor een kind van twee. Soms wordt het half negen in de hoop dat ... Maar gisteren was het na tien uur toen ze er voor de tweede keer weer in lag, en vandaag ziet het er hetzelfde uit (update: 21.44: alles lijkt stil ...). Ze slaapt dan wel vaak tot half negen à negen, maar het hele schema een uur opschuiven zie ik niet zitten.

Nu ja, in Zuid-Afrika zal het sowieso anders worden, want daar is het om zeven uur al donker en moet ik 's ochtends trouwens ook al om zeven uur op het werk zijn. Yep, zeven uur, dat wordt wel iets anders dan het gezapige tempo van hier. Voordeel is wel dat het werk ook snel klaar is en iedereen om half vier naar huis gaat, maar of mijn bioritme daaraan zal kunnen wennen?

En voor Thelma zal het hetzelfde zijn, want de 'pre-primary schools' beginnen al om zeven uur en de 'play groups' beginnen om acht. Wat van de twee het zal worden, weten we nog niet. 'Pre-primary schools' hebben meer structuur, meer begeleiders en vinden vijf (halve) dagen op zeven plaats, 'play groups' zijn losser, met één onthaalmoeder en maar voor drie halve dagen per week. Thelma is klaar voor allebei denk ik, nu ze de zeven-woord-zinnen uit haar mouw schudt alsof het niets is, maar we gaan eerst de sfeer opsnuiven voor we beslissen.

O ja, u vraagt zich vast ook af wie 'Dirk' is uit het verhaaltje van vanavond. Wel, we gingen eigenlijk bezoek krijgen vanavond. Een heel laat babybezoek, met een cadeautje dat bij hen al twee jaar in de kast ligt. Ze weten ondertussen zelf al niet meer wat erin zit. Ik had Thelma al uitgelegd dat we bezoek gingen krijgen van 'Dirk en Katty', en dat het niet haar favoriete Dirk was van de onthaalmoeder, maar een 'andere Dirk'. En dat moet ze blijkbaar nog even verwerkt krijgen vanavond.

Nu ja, die andere Dirk zal altijd legendarisch blijven, want vanavond kwam er een sms'je dat ze er onverwacht toch niet gingen geraken. Ik vermoed dat ze het record van laatste babybezoekje ooit willen breken en nog eens zullen langskomen als ze vijftien is. Met een mobiel of een schattig rompertje, wie weet.

Vakantie

Dat is bij voorkeur zonder smartphone, tablet en laptop, dus geen updates van de Gentse Feesten of ons weekje Champagne. De Gentse Feesten blijven wat ze zijn: zalig, en daar kon u in blogland al genoeg over lezen, en een weekje Frankrijk met mooi weer, een opblaasbaar zwembad, en champagne à volonté kan u zich wellicht ook moeiteloos voorstellen.

We wilden eigenlijk nog een weekje kamperen nadien, maar de lichte stress die zich van ons meester maakt nu ons vertrek naar Zuid-Afrika nadert (27 augustus!), heeft ons doen besluiten dat er nog veel werk thuis ligt te lachen om in alle schoonheid, humhum, te kunnen vertrekken. We hebben wel bevestiging gekregen over ons huis daar, en dat klinkt niet minder dan paradijselijk. Maar het reisgestoef spat al van alle facebookpagina's dat ik er zelf geen schepje bovenop wil doen.

Thelma blijft last hebben van haar eigen opgroeien, maar de crises beperken zich voorlopig tot één aanval per dag. Onze creativiteit vaart er wel bij! 't Blijven de klassieke 'Thelma wil niet, Thelma wil wél': ook al vraag je drie keer of ze het appelsapje niet meer hoeft, net nadat je het zelf uit praktische overwegingen hebt opgedronken, is de wereld te klein voor zoveel onrecht. En probeer maar eens iets te herstellen aan een opgedronken appelsapje als je in een auto zit zónder extra appelsapjes!

Of een tuut tevoorschijn toveren die je 's ochtends in de vuilnisbak hebt gegooid, omdat je uiteindelijk toch nog een minder beproefd exemplaar hebt aangeschaft. Een gele tuut, aaargh, terwijl de vorige groen was. Een nieuwe dan nog, zo proper en hygiënisch, nee toch. En met een lief kikkertje op, aaargh, weg ermee, ook al is het exact dezelfde maat van hetzelfde merk als alle vorige ...

Opgroeien is lastig, dat vind zelfs een drieëndertigjarige nog, dus wat zou ik het haar kwalijk nemen? Zeker als de crises ook afgewisseld worden met sporadische knuffelsessies, een handje op mijn kaak, gewoel door mijn haar, een allesversmeltende blik. Hartje mijn kleintje.

Thelmataal (12): 1 2 3

Thelma was een schatje vandaag. We zijn na haar ellenlange middagdut naar Batabang afgezakt en ze was een modelpeuter. Nieuwsgierig, blij, sociaal, babbelachtig en content met het minste. 't Was zo fijn dat ik me even permitteer om over haar kleine identiteitscrises van de laatste dagen te schrijven. Wat er in haar hoofdje omgaat, weet ik niet precies, maar dat ze haar eigen weg zoekt, is zeker.

Vrijdag was Bernard bij zijn ouders en had hij zitten stoefen over hoe graag Thelma wel niet in de fietskar zit. Tarara, toen hij haar 's avonds weer wou meenemen, was ze met geen stokken in de kar te krijgen. Trucjes, streng eisen, boos worden, in de hoek, afspraken, beloftes, niets hielp. Het enige wat erop zat, was te voet gaan, of mij opbellen zodat ik met de fiets en het kinderstoeltje ter hulp kon snellen. Wat ik ook gedaan heb ...

Zaterdag van 't zelfde. Ik ging haar na een nachtje Gentse Feesten ophalen bij mijn ouders en ze wou NIET in de autostoel. Niet, niet, niet. 'Temma wil nie, è?', zegt ze dan lief. Tot ze bij een volgende poging weer krijsend weerstand biedt. Bernard had me geleerd dat hij dan gewoon wacht tot zij het wachten beu is en haar ondertussen uitlegt dat ze niet kunnen vertrekken als ze niet in de stoel zit. Simpeler kan het niet.

Ik heb hetzelfde geprobeerd en deed alsof ik ondertussen een dutje deed, tot ze zelf in de stoel zou kruipen. Gelukt, zo leek het op het eerste gezicht, tot ik haar gordels vast wou klikken. Opnieuw een scène tot en met, tot twee keer toe. En toen schoot me iets te binnen. Het simpelste trucje ever: tellen. 'Thelma, ik tel tot drie' en hups, ze zat in de stoel. 'Thelma, ik tel tot drie' en hups, de gordels zaten klikvast.

We moeten nu alleen zorgen dat het trucje niet devalueert door overmatig gebruik, want bij de 'hapje-voor-Pablo'-truc van de laatste weken, zei ze gisteren: 'Temma niet hapje-Pablo-Willeke, Temma nie hapje-oma-opa-mama-papa-Louise-pepeSam-tanteLien!'.

Summertime

Ooit, in een ver verleden, was het zomer. Dan trok Thelma haar UV-bestendig pakkie aan, deed ze haar watersandaaltjes om en nam ze een zwemmer in de hand. Good times!

Summertime!

Thelmataal (11): Twie jaar

'Temma twie jaar', zei ze stoer, met haar duim en wijsvinger in de lucht. 'Temma twie jaar', toen twee jongens van amper drie op de speeltuin riepen dat ze een vuile kaka was. Het raakte haar niet, want er was nog geen krul op haar kleine hoofdje dat eraan dacht dat het eventueel over haar kon gaan. En daarbij, 'Temma twie jaar', wie doet haar wat?

Ze is twee geworden, onze kleine meid met haar honderden woorden, haar schuine kopje, de vragen die zo mooi de hoogte in schieten. 'Papa beetje koffie?' in haar gloednieuwe keukentje. 'Beetje mek ebij, ook-e-beetje suiker in?' En hoe ze spontaan de vaat deed aan dat kleine aanrecht: kopjes in de spoelbak, kraan opendraaien en soppen maar. Handelingen die ik haar nog nooit heb zien doen. Aandoenlijk, in al haar oeverloze schattigheid.

'Amai!', 'spesjaal!', 'kijk nu!', 'leuk è!' becommentarieert ze haar wereld. 'Mamatjeuh?', 'wa-bén jeuh?', 'kom-e-keer!' of 'Temma sool eweest', als ze even met haar fietsje de woonkamer uitgereden is om in de keuken weer tevoorschijn te komen. 'Papa nie slangetje beetje op-e-buik Temma', als Bernard haar plaagt met een plastieken duizendpoot. 'Kijk maar, Temma beetje pijn edaan e-tafel è', als ze zachtjes tegen de tafel is gebotst.

Hoe perfect ze woorden zegt als 'fotodokter' uit het boek dat ze kreeg in het ziekenhuis, 'kruimeltjes' of 'eland', en hoezeer ze volhardt in 'tsjoebamme' voor boterham, 'wakajaja' voor vrachtwagen, 'tuwant' voor olifant en 'pape chute' voor tanden poetsen. Haar driftbuien, haar willetje, haar zelfverzonnen liedjes, haar oeverloze empathie ... Binnenkort eet ik haar op.

Vakantie

Onze onthaalmoeder is vandaag naar Mauritius vertrokken en Thelma heeft dus een maand vakantie. Ik moet nog twee weken werken, dus het is exclusieve papatijd voor Thelma. Niet te onderschatten, twee weken in je uppie een peuter enterainen, maar als we op vandaag afgaan, was het alvast bijzonder geslaagd. De patatjes waren niet echt een giller, maar dat is meestal zo de laatste tijd. Het dutje en de fruitsla waren wel heel welkom en het blitzbezoek bij Willeke was ook een voltreffer.

Tijdens haar slaapje heeft Bernard als volleerde huisman verse soep en een mediterraanse ovenschotel gemaakt, en vooraf is hij met haar inkopen gaan doen, dus het was heerlijk thuiskomen. Thelma heeft zich weer eens van haar beste kant laten zien, dus haar contraire fase is misschien weer even snel voorbij als die gekomen is (hoop doet leven). Ze vraagt nu 's morgens niet alleen: 'Goed geslaapt, papa? Goed geslaapt, mama?', maar ook sinds kort: 'Goed gedroomd, papa? Goed gedroomd, mama?'

En Bernard gaat de uitdaging aan om haar helemaal zindelijk te krijgen de volgende weken. Pamper uit, onderbroekje aan en een hele stapel broekjes die desgewenst 's avonds de wasmachine in vliegen. Ben heel benieuwd! Waarschijnlijk is het nu de korte pijn en doorbijten geblazen en moeten we haar voor de duidelijkheid ook geen pamper meer aandoen als we op stap gaan, al heb ik daar nog mijn twijfels over. Potje telkens meenemen of veel buiten op stap gaan en haar poepje in de wind laten waaien in hoge nood? Of voorkruipen als het echt heel dringend is?

Thelmataal (10): Contrair

Olala, de peuterpuberteit heeft zich doorgezet. Een hele tijd geleden had Thelma ook al wat last van de grenzen waar een peuter tegenaan botst, maar nu is het menens. Na haar geweldige ja-fase en haar ik-test-traag-uit-waar-de-grens-ligt-fase zitten we nu ongetwijfeld in de nee-fase. Die soms geruisloos overgaat in de ja/nee-fase: als ze maar contrair kan zijn!

'Temma nie soep!' en dat honderd keer herhalen als een mantra die haar in een colèrige trance brengt, met tranen en snottebellen en de hik, ook al zeggen wij dat soep niet hoeft en bieden we iets anders aan (dan is het plots 'Temma wel soep!', ogenblikkelijk gevolgd door 'Temma nie soep!'). De kom soep blijft in de buurt, want we weten dat ze vaak toch overstag gaat en de soep gretig naar binnen smikkelt na het eerste hapje. Desnoods tussen de hagelslag, a.k.a. 'slamuisjes', door.

Ik noem dat eerste hapje tegenwoordig het Pablo-hapje, want ze laat haar koppigheid meestal even varen als ik vraag: 'Een hapje voor Pablo?' en zij dan in opperste vervoering even haar kwellingen vergeet. Daarna volgen, als het goed gaat, nog het Willeke-hapje, het oma-hapje, het opa-hapje, het pepe-Sam-hapje, het papa-hapje maar niet het mama-hapje, het Ramon-hapje, het Louise-hapje, het Mira-hapje, u kent het wel.

Ze is niet voor enige rede vatbaar als ze zo'n peutercrisis krijgt. Laat zich op de grond zakken, rolt heen en weer, roept alle peutergoden aan, strekt zich als een plank in je armen, wil zich desnoods van het verzorgingskussen gooien en huilt hartverscheurend. Supermarktscènes dus. Niets helpt, behalve laten uitrazen, maar het ging telkens zo crescendo dat een van ons tweeën toch spontaan ingreep. Of probeerde.

Haar stevig vastnemen en zachtjes wiegen helpt niet. Een liedje zingen helpt niet. Tegen haar praten helpt niet. Uitleg wil ze hoegenaamd niet horen, ook al weet ik dat ze die zou begrijpen. In de hoek al helemaal niet, daar beginnen we zelfs niet aan. In de gang vind ik te zielig. Radicaal afleiden, genre 'oh kijk daar!', is het enige wat helpt, maar ik vraag me af hoelang dat gaat duren ... Ik kijk al uit naar de waarom-fase!

Gisterenavond was het omdat we haar windpokken wilden aanstippen, ervoor omdat Bernard vond dat ze al te veel choco had gegeten 's ochtends en het tijd was voor soep, vanavond omdat ik haar wou wassen en haar pyjama wou aantrekken, daarna ook even omdat ze op het potje moest voor haar dagelijkse knol die ongetwijfeld stond te dringen, en zo gaat het maar door. 't Ging ook van 'nie oma opa' toen we haar gisteren afzetten bij mijn ouders, van 'nie Pasja' toen we naar de onthaalmoeder reden.

Ze is natuurlijk ook een beetje uit de haak door haar windpokken en haar onderbroken nachten, maar al bij al vallen haar windpokken erg goed mee. Een tiental op haar hoofd, en op haar gezicht een aantal bovenaan, onderaan, kleintjes rond haar neusje en oren. Ook een tiental op haar poep, wat op haar rug, vier op haar handjes ... Niet zoals de horrorverhalen van kindjes die bezaaid zijn tot op hun gehemelte, tong en voetjes toe.

En ze kan ook zo ontzettend empathisch zijn voor haar leeftijd. Ze kan met grote ogen zeggen 'Baby weent' als er een kleintje huilt of 'vogetjes nat ewordet' (= geworden) als het regent. Ze zegt 'papa top!' (stop) en daarna 'mama top!' als we discussiëren aan tafel, maar ze gaat ook verder. Donderdag zat ze met mijn moeder in de zetel toen mijn moeder vroeg: 'zit je gemakkelijk?' en Thelma antwoordde: 'Oma ook emakkelijk?' Of 's ochtends, out of the blue: 'Papa goed geslaapt?'

En 's avonds van 't zelfde aan tafel: 'mama lekker?', 'pepe Sam lekker?', 'papa lekker?', 'opa lekker?', 'oma lekker?', 'Tante Lien lekker?' En ze zegt ook plots lief-vragend 'mamaatjeuh' en 'papaatjeuh', naar analogie van 'Thelmaatje'. Geweldig vind ik dat, zo'n zichzelf-opvoedend kind. Ze zegt haast elke keer spontaan 'dank u' als ze iets krijgt van ons, ook al hebben we haar dat niet aangeleerd. Alleen die anger management, die moet ze nog wat beter onder de knie krijgen.

Hypochonder

Ik dus. Ik heb nog drie windpokken-in-wording gespot op mijn buik, ik heb nog talloze ogenschijnlijke windpokken-in-spe gevonden op mijn rug, maar ik kan mezelf officieel windpokkenvrij verklaren, want behalve psychosomatische jeuk en rode vlekken voor mijn ogen was er uiteindelijk toch niet echt iets te zien. Houden zo!

Onze pasfoto's zijn dus eindelijk genomen, mijn reispas is aangevraagd, Bernards nieuwe identiteitskaart is aangevraagd want die zou verlopen in oktober, en zodra hij nu een 'attest verlies' te pakken heeft bij de politie, kan hij zijn reispas ook aanvragen. De pasfoto's voor de reispas van Thelma zijn begrijpelijkerwijs weer eventjes uitgesteld ...

Windpokken

Hupla, Thelma heeft de windpokken. Ze was er al een paar keer aan ontsnapt toen haar nichtje Louise geveld was en heeft twee rondes bij de onthaalmoeder overgeslagen, maar nu is het menens. Ik zag een gestipte paddenstoel op me af komen vandaag en wist hoe laat het was. Ik weet meteen ook waarom ze de voorbije tien dagen bijna elke nacht wakker is geworden. Onder andere, want waarschijnlijk is het een samenloop van kwaaltjes en een willetje dat zich steeds feller doorzet. 

Temma wil niet. Temma wil niet slapen. Temma grote bed. Temma flesje. Temma pipi kaka potje. Temma boekje leesse. Temma puusje (puzzel) maken. Mama nie aaien. Mama liedje zingen. Mama nie liedje zingen.

Eerst dacht ik dat ze haar hele slaaproutine kwijt was, omdat ze haar middagdut had overgeslagen toen we op zaterdag naar het Magritte Museum waren geweest en ze 's avonds pas om tien uur de slaap kon vatten, maar zondagnacht was het ook van dat: zingen, babbelen, roepen en na een dik uur uiteindelijk huilen. Maandagnacht was het huilen en toch weer indommelen, dinsdag niets, want toen was er een babysit, en ja, dan doet men dat niet.

Woensdagnacht weer concert, donderdagochtend opgestaan met een gigasnotneus, donderdagnacht idem, vrijdag niet, want toen was er weer een babysit en die moest studeren, dus oogjes dicht en snaveltjes toe. Zaterdagnacht koos ze voor feest van vijf tot zes, toen ik zelf nog maar even in bed lag, mooi geregeld dus, en maandagavond was het schaapje tot middernacht wakker met oor- en oor- en oorpijn. 

En alsof zij al niet zielig genoeg is ten huize Olijfje, heb ik vanmorgen twee blaasjes in mijn nek ontdekt. Aaargh, hopelijk overdrijf ik. Maar aaargh nog aan toe, windpokken! Vanmorgen dacht ik aan een vervelende mug die in mijn haar was gekropen om op een plek te steken die nog nooit bestookt was. Vanmiddag dacht ik: Tiens, twee muggenbeten boven elkaar, vreemd. Vanavond dacht ik: Och mijn lieveke, hopelijk zijn je pokjes een beetje te doen. En daarna bekroop mij de gedachte: Aaargh. Aaargh! Muggenbeten. Blaasjes. Nee, niet nu, niet hier!

Ik heb meteen naar mijn ouders gebeld of ik de windpokken al gehad heb, want foto's zijn er niet, maar geen van beiden kon het mij met zekerheid vertellen. Ik zal nu dus nog maar wat overdrijven, over hoe weinig tijd ik heb om ziek te zijn op het einde van het academiejaar, hoe weinig zin ik heb in windpokken over heel mijn lijf, hoe zeer ik de hemeltergende jeuk vrees, hoe ongeschonden ik moet zijn voor de pasfoto's die we nog veel dringender dan drie weken geleden moeten laten nemen. Om dan morgen opgelucht te kunnen vertellen dat ik een hypochonder ben en er allemaal niets van aan is. Uiteraard.

Knust

Ik weet dat er drie slangen opstaan, daar linksboven in het blauw, en dat ik heel verrast was toen ze vertelde wat dat blauw daaronder met die cirkels en die puntjes was, maar ik weet het begot niet meer. Ik heb me al sufgepiekerd of het nu een mossel of een huis was, maar eigenlijk weet ik dat het geen van beiden was. Vermoedelijk dan toch een poes.

Eronder ziet u zonder enige twijfel een grijnzende vis, al sta ik het publiek toe om van een toevalstreffer te spreken, en ernaast bevindt zich een bloemenveld met enkele welriekende exemplaren in het groen en oranje. En nu ik wat beter kijk, zie ik onderaan in het geel ook nog een huppelend paard op twee benen. Cy Twombly verbleekt erbij.

Omavis

We gaan dus naar Zuid-Afrika. De laatste handtekening is binnen, de vluchten zijn geboekt: 27 augustus om precies te zijn! Ons huis is bijna verhuurd, we wachten vol spanning op een stekje daar, het project is geschreven, de contacten zijn gelegd. Ik moet nog heel wat vooronderzoek doen, maar daar is voorlopig geen tijd voor. Ah neen, 't is superdruk op het werk met masterproeven, bachelorproeven, examens, een bundel die ik afwerk, een drukproef en doctoraat die wachten om gelezen te worden, een cursus die ik aan een collega moet doorgeven, en twee artikels die ik nog wil schrijven.

En naast dat eindejaarswerk, het huisverhuren en vluchtenboeken door, moeten we dringend pasfoto's laten maken voor onze paspoorten en visa, wat de voorbije tien dagen absoluut niet kon. Omdat ik met een kanjer van een blauw oog rondloop ... Volleybal in een mannenploeg: niet altijd even elegant. Ik was eigenlijk ook al van het veld, maar sprong nog even in voor een geblesseerde teamgenoot - met een elleboogstoot tot gevolg. Na die pasfoto's moeten we dringend naar de dokter voor intentingen, een medische check-up, radiologie van de longen, om nog niet te spreken over het bewijs van maandelijks inkomen, goed gedrag en zeden, ziekteverzekering, ... Noem maar op.

Voor Thelma is het nog helemaal onbekend terrein. We spreken al eens over Zuid-Afrika, maar wat zou ze zich daarbij voorstellen? We zeggen haar dat we met het vliegtuig gaan, maar ze kent voorlopig enkel auto en fiets. We hebben nog geen foto's getoond, omdat we ook nog niet weten waar we gaan wonen, en omdat drie maanden voor zo'n kind nog een eeuwigheid is. Ook over de opvang hebben we nog geen nieuws. Bernard is er om voor haar te zorgen tot we iets supergoeds en heel betrouwbaars hebben gevonden waar ze zich echt thuis voelt. Wellicht maar voor twee à drie dagen, zodat het ook voor haar iets speciaals wordt.

En voor daarna twijfelen we ook nog. Allez, ik toch. Eigenlijk mag ze naar school als we terug zijn, maar wordt dat niet veel ineens? Terug uit Zuid-Afrika en meteen weer aanpassen aan een nieuwe omgeving? Ik dacht aanvankelijk om haar nog een maandje naar de onthaalmoeder te laten gaan, omdat ze daar zo content is, maar iemand zei me onlangs dat ze ook daar weer zal moeten wennen, en dan een maand later weer moet veranderen. Hmm. Wat zouden jullie doen? We hoeven natuurlijk ook niet meteen te beslissen en kunnen nog wat afwachten tot we weten wat ze van Zuid-Afrika vindt, maar we moeten natuurlijk wel de onthaalmoeder en de school op tijd op de hoogte brengen.

Voorlopig speelt alles zich voor haar nog in het hier en nu af. Luid roepen dat ze een meisje is en ondertussen een megaboer laten, tot grote hilariteit van ons tweeën en tot haar eigen stijgende verbazing, of lezen met oma in een boekje, en bij het kleine visje zeggen 'Temmavis', bij de grotere vis 'mamavis', en bij de walvis ... 'omavis'! Tot licht ongenoegen van mijn moeder uiteraard ...