Present!

Er staat niet wat er staat, dat weet u toch? Ik weet het in elk geval al van bij Thelma: elke keer als je met enige stelligheid iets op de blog verkondigt, klopt dat de volgende dag al niet meer. Het is dus weer een beetje anders gelopen, dat hele slaapplan. Begon er eindelijk weer een beetje systeem in te komen de eerste helft van augustus, dan was dat hele systeem in de tweede helft alweer zoek.

Sinds 16 augustus ben ik weer beginnen te werken, slaapt ze in een bedje bij de onthaalmoeder, wist ik wel dat ze wellicht wat mamahonger zou hebben de eerste dagen, maar die dagen werden weken. Het badritueel starten om zes uur was dus geen winner meer. En haar later in bed steken, was ook geen optie: ze hield het haast niet uit en ze sliep er niet beter door. De oplossing die het uiteindelijk werd, is een avonddutje rond zes uur, rond zeven er weer uit en rond half negen het badritueel en in bed voor de nacht.

Het heeft wat tijd en tranen gekost, maar nu lijken we weer een beetje op goede weg. Na talloze avonden waarop ze haar slaap totaal niet vond aan de borst en ik veel te vroeg urenlang in bed lag, om daarna ook nog elke twee à drie uur wakker gemaakt te worden, was het tijd voor iets anders. Maar wat? Ik kwam er langzamerhand achter dat ze met mij erbij haar slaap niet vond, dat denk ik toch, en dat ze misschien net als Thelma nood had aan een avonddutje, en wel in haar eigen bedje.

Ze huilt dan, helaas, een vijftal minuten, soms eens drie, soms zeven, en één keer al tien minuten met tussenpozen, en hoewel ik daar nog steeds niet achtersta, omdat ze dan van verdriet inslaapt, het opgeeft om jouw hulp in te roepen, zich er letterlijk en figuurlijk bij neerlegt dat je niet meer komt, sommigen spreken zelfs van genmutaties door huilend inslapen, denk ik dat het echt niet anders kon.

Als ik bij haar blijf zitten, huilt ze veel harder en vindt ze haar slaap helemaal niet, als ik haar aan de borst laat inslapen voor een dutje, zie ik haar zoeken en proberen om in te slapen, maar lukt het vaak niet, en overdag is ze na een halfuur al wakker op die manier. Het was dus tijd voor iets anders, en dat lijkt nu te lukken. Ze protesteert nog, laat duidelijk horen dat het haar niet zint, maar ze slaapt langer en beter.

En ik laat haar uiteraard niet langer dan tien minuten huilen, en dat ook alleen als ik weet dat ze doodmoe is, dat ze lekker gedronken heeft, en ze zich voor de rest erg geborgen heeft gevoeld die dag. Rond negen uur mag ze wel in slaap vallen aan de borst en geef ik haar daar alle tijd toe, 's nachts ligt ze ook nog bij mij een heeft ze vrije toegang, dus ik denk dat het met de veilige hechting en mijn moederlijke zorg wel goed zit // zit ik mij hier een beetje te verantwoorden ...

Ze komt volgens mij nu eindelijk aan haar diepe slaap toe, en ik dus ook. Nu moet ik zelf nog leren doorslapen, want woensdagnacht heb ik van negen uur tot één uur geslapen en werd ik wakker toen ze mijn arm vastgreep, ben ik opgestaan om mijn tanden te poetsen en beneden nog wat spullen klaar te zetten, terwijl Martha nog tot drie uur verdersliep, en donderdagnacht kwam Bernard thuis rond twee uur, ben ik ook opgestaan, en vond ik daarna mijn slaap niet meer, tot Martha rond kwart voor vier weer wakker was.

Ik heb dus de borstvoedingshormonen zelf ook nodig om weer in slaap te vallen ... Prolactine en oxytocine staan nu dus op plaats twee en drie van geoorloofde roesmiddelen, want de morfine die ik ooit kreeg na een zware voetoperatie, stoten ze niet van de troon! Al zou het ook al helpen als ik mijn tanden al poets voor ik in bed kruip met Martha en zorg dat alle tassen voor de volgende dag al netjes klaarstaan. Gemoedsrust, weet je wel.

Ik ben natuurlijk zelf ook al drie nachten vroeg in bed gekropen om de opgebouwde slaapschuld een beetje te beginnen inlossen, en ik hoop dat de miraculeuze verbetering niet aan het samen inslapen ligt, maar dat zien we later wel. Voorlopig doet het ons allen deugd. Ik heb drie kwartier vrij na zes uur, Martha zit nog een beetje bij Thelma en Bernard van zeven tot acht, én ze slaapt daarna een dikke zes uur aan een stuk.

En misschien komt er dan een tijd dat ik weer eens over iets anders kan schrijven dan haar slaap, en eens kan vertellen wat een fantastisch kindje het toch is. Altijd vrolijk, altijd lachen, volop ontdekken, goed leren zitten, gekke bekken trekken en vooral heel komieke geluidjes maken: aha aha aha, en drrrinn drrrrrinn tegen haar tandenboog, maar daarover later meer!

Martha's klok

Met Martha's biologische klok is in elk geval niets mis. Niet te geloven hoezeer je je klok gelijk kunt zetten met haar slaapfases. Sinds Martha's Grote Slaapplan, waarvan we aan dag 7 zitten, valt ze rond 19.15 uur in slaap, bijna exact een uur nadat ik het avondritueel ben gestart. Voorlopig ziet dat er niet spectaculair uit, maar het doet zijn werk: 18.15 uur Welterustenbadje van Weleda, 18.30 uur massage met Sölum olie, pyjama, pamper en slaapzak aan, 18.45 uur borstvoeding in de stoel, 19 uur borstvoeding in de co-sleeper en indommelen maar. Het klinkt wellicht neurotisch, maar het werkt in ieder geval.

Een groot verschil met een paar maanden geleden, toen ze uren lag te worstelen en zwiepen met haar armpjes, en ik weet nog steeds niet waarom. Ik vermoed nu vermoeidheid en verwoede pogingen om de slaap te vinden die ze niet vond. Het was clusteren, maar dan van de onrustige soort. Ik heb tijdens die vier maanden overal raad gezocht, en zelfs een Ph-meting laten uitvoeren na een week waarin ze zichtbaar pijn had en de huisarts het op verborgen reflux hield. Voor de meting heb ik nog koemelkallergie en soja-allergie proberen uit te sluiten, maar het bleek niets van dat alles. Rond haar zes maanden is het vanzelf gepasseerd en lag ze gewoon lang te drinken, zonder zwieparmpjes of overstrekken.

Toen stak ik haar ook nog heel wisselend in bed, afhankelijk van het tijdstip van haar laatste dutje en de besognes van het gezin. Gewoon beneden pamper en slaapzak aan, kus aan papa en zus, tekeningen in de gang bekijken en bed binnen. Soms gaf ik eens een badje, soms een massage, maar ze leek daar alleen maar wakkerder van te worden, omdat er geen enkele regelmaat in zat. Het duurde oneindig veel langer voor ze toen in slaap viel en ik haar kon loskoppelen van de borst, maar geheid drie kwartier later was ze daar weer, exact de duur van de eerste fase van lichte slaap.

Dat is nu nog steeds het geval na 45 minuten, maar het nieuwe is nu dat ik haar om 20 uur al drinkend op haar buik manoeuvreer en zij dan ongeveer een tweetal uur slaapt, de eerste fase van diepe slaap. Dan wordt ze weer wakker, tankt ze zich nog eens vol, en gaat ze weer slapen tot ik erbij kruip en ze meestal nog eens drinkt. Maar de Major Breakthrough van vandaag was dat ze voor het eerst na het voltanken om 22 uur in slaap gevallen is Van De Borst Af, terwijl ik over haar rugje wreef. Dag 7 van het grote Slaapplan heeft dus al wat opgebracht!

Het Slaapplan is eigenlijk een verzameling van allerlei weetjes over baby's en slaap die Elizabeth Pantley heeft samengebracht en uitgetest. Het gaat uiteraard over rust en regelmaat, maar dan niet van de beruchte Ria Blom. Pantley is zelf langvoedster en co-sleeper die voedt op vraag en de rest van het slapen daarmee combineert: vaste dutjes overdag die niet te lang duren, een uur voor het slapengaan zonder te veel licht, activiteit of lawaai, een voorspelbaar slaapritueel dat aangeeft wat er komt, en een rustgevend muziekje en knuffel erbij.

Na 10 dagen zou er ook een effect op de nachtrust moeten optreden, dat was althans zo in 40% van haar testgroep. Bij nog eens 10% traden er veranderingen op na 20 dagen, en de laatste 40% zag hun kinderen doorslapen na 60 dagen. En doorslapen is de medische definitie van doorslapen bij baby's, wat gaat over vijf uur aansluitend slapen. Ik zit in elk geval niet bij de allerlaatste 10% bij wie er na 60 dagen nog geen sprake is van enige verandering, want ik vind de bescheiden succesjes in de vooravond toch al heel wat, om niet te zeggen een Major Breakthrough!

Met de nachten is wel nog niet zo best gesteld, om het zachtjes uit te drukken. Gisteren is ze om half twee, half drie, half vier en vijf wakker geworden en was het een Bright Sunny Morning om zeven uur. Niet echt waw, dus. Maar wie weet ... Daarnet is ze met waaiervormig ruggestreel ingeslapen, heeft ze nog twee keer haar kopje opgericht maar sliep ze toch verder. Het kan zeker aan dat buikslapen te wijten zijn, maar door het vaste stramien 's avonds hebben we dat toch al ontdekt.

En zodra ze zelf opnieuw leert inslapen tussen de slaapfases door en niet altijd mij nodig heeft om haar liefdevol naar de volgende fase te begeleiden, is het Grote Slaapplan gelukt. En dan kunnen we misschien ook eens aan de dutjes in eigen bed beginnen. Alles op zijn tijd!

Hoera!

De code is gekraakt! Martha is een buikslaper. Gisteren pas ontdekt, en vandaag al opnieuw bewezen. Terwijl ik de voorbije maanden elke drie kwartier naar boven werd gesommeerd omdat madammetje nog maar eens wakker was en zonder borst haar slaap niet opnieuw vond, heb ik vandaag en gisteren telkens twee uur aan een stuk beneden kunnen vertoeven. Revelatie! Eureka! Major Breakthrough!

Ik geef dus ook nog altijd borstvoeding, met overtuiging, dat wel, onder meer omdat er voorlopig geen enkele andere manier is om haar (weer) in slaap te krijgen. Overdag lukt de buggy ook, en per uitzondering eens de maxi-cosi, maar een bedje, ho maar! Ze wordt panisch als ik haar erin leg en met elke poging wordt het erger. Mijn belofte aan de onthaalmoeder dat ik het haar zou aanleren in de vakantie kan ik dus met de beste wil van de wereld niet nakomen.

Ik geloof niet in laten huilen, ook al krijg ik dat uit elke hoek aangeraden. Ik heb te veel gelezen hoe schadelijk dat is, krijg het niet over mijn hart, vind de hypergevoelige Martha daar het kind niet voor, en voer hele dialogen tussen voor- en tegenstanders als ik het dan toch een keertje probeer. Weg ermee dus. Bovendien wordt ze voorlopig bij elke nieuwe slaapfase wakker en kan ik haar toch niet elk uur laten huilen tot ze van uitputting in slaap valt?

Dat wil wel zeggen dat ik blijf borstvoeden tot ze op een andere manier zelf in slaap leert vallen. En dat is dus niet alleen rond half zeven, maar ook om kwart voor acht, rond negen uur, en dan nog eens rond tien, elf of twaalf uur. Dan pas, als ik erbij lig, gaat ze haar nacht in en ontwaakt ze ofwel om de twee à drie uur, of, wat gemiddeld een keer per maand voorkomt, pas na vijf à zes uur. Van die zes uur ben ik het zelfs niet helemaal zeker, want misschien herinner ik me gewoon niet dat ik tussendoor toch even wakker ben geweest. Maar zelfs in dat geval was het een heerlijke illusie.

Ik heb dus de voorbije maanden, zeg maar al meer dan een halfjaar, gemiddeld niet langer dan drie uur aan een stuk geslapen. Je lijf past zich daaraan aan, de borstvoedingshormonen doen hun werk en laten je sneller en dieper slapen en ik hou het dus wel nog even vol. Het is natuurlijk ook vakantie en er staat bewust niet zoveel op de planning, wat over een tiental dag wel anders zal zijn ...

Dinsdag 16 augustus moet ik immers weer voltijds aan het werk, en dat zal hoegenaamd een ander paar mouwen zijn. We zien wel hoe het loopt, of ik één (of twee?) keer kolven per dag volhoud, of mijn productie standhoudt, of ik het zorgende kan combineren met het intellectuele. Mijn algehele verstrooidheid en ochtendlijke inefficiëntie zullen er niet op verbeteren, maar ik ga me nog eens dubbel en dik inzetten om er overdag het maximum uit te halen, zodat mijn avonden niet aan werk opgaan.

En bloggen, die draad wil ik ook weer oppikken. Zodra dat buikslapen hier verder blijkt te lukken en ik ook geen uren meer boven vertoef om mijn kleintje in slaap te borsten en mezelf los te koppelen, openen zich zeeën van tijd! Ik zou ze natuurlijk het best eerst gebruiken om wat bij te slapen, maar ik heb het gevoel dat ik veel moet inhalen, met Thelma, met Bernard, met mezelf.

Uitstapjes met vrienden, laat staan een nachtje doorzakken, zitten er nog niet in zolang Bernard geen borsten heeft, en er geen magisch wiegritueel wordt ontdekt, maar wie weet welke carroussel dat buikslapen in gang zet ... Twee uur wordt misschien drie uur, drie uur vier uur, misschien volstaat ooit een flesje gekolfde melk of een boterham? Wordt vervolgd!

Jong en oud

Ongelooflijk: het is nog maar negen uur en Martha slaapt! En met slapen bedoel ik echt slapen: niet even een hazenslaapje plegen zoals Miss Micro-Sleep meestal doet, maar echt oprecht in dromenland vertoeven -- zonder dat ze mijn aanwezigheid opmerkt: zelfs mijn linkerborst laat ze links liggen. Ik heb dus eindelijk eens tijd om te bloggen. Wellicht niet over Zuid-Afrika, maar over het klompje goud dat ik meermaals per etmaal aan mijn borst mag leggen, en over mijn liefste oma, die 5 maart van me heen is gegaan. 

Waarom ik nog niet eerder wat tijd vond? Martha is morgen drie maanden en drinkt nog altijd om de twee uur overdag en om de drie uur 's nachts. Mijn prioriteiten zijn dus nog altijd: eten, douchen, als het even kan even het zwembad induiken, en wat tot voor kort haast nooit lukte: van de Zuid-Afrikaanse zon genieten terwijl ik eens niet met Martha in de schaduw zit. 's Avonds kruip ik samen met Martha in bed, en gelukkig is dat niet meer rond middernacht zoals thuis, maar halen we meestal de klok van tien.

We zijn vorige week ook naar het nationaal park in Pilanesberg geweest en hebben dat drie dagen doorkruist, dus klagen doe ik hoegenaamd niet. Dat was trouwens heerlijk, ook voor Martha: twee volle dagen op mijn schoot, aan de borst, in een ronkende auto in slaap dommelen. Borstvoeden aan 20 km per uur: check! En ik zag eens wat meer dan de Hadeda's en hagedissen vanop ons terras: we hebben leeuwen, zebra's, giraffen en neushoorns van dichtbij gezien, en olifanten en nijlpaarden van veraf.

We maken hier ook andere uitstapjes natuurlijk, naar een tuinterras of naar Parys, we gaan bij vrienden barbecueën of bereiden zelf een braai voor, of we gaan een weekendje weg. Zo zijn we onlangs met de dochter, schoonzoon en kleinkinderen van Oma'Nette naar Jumbo geweest: haar buitenverblijf aan de rivier de Vaal, in een beschermd natuurgebied, waar de aapjes over het terras lopen en Thelma en Bernard gingen varen in een open kayak, onder de reigers, aalscholvers en hamerkoppen door. The good life, dat spreekt.

Dé grote revelatie van de laatste drie dagen was dat Martha 's voormiddags bij Bernard in de draagdoek haar tukje doet. Ze komt er helemaal bezweet uit, maar ze slaapt tenminste eens twee uur aan een stuk. Ook goed voor mijn gemoed dat Bernard haar bij thuiskomst nu ook zelf kan sussen en in slaap wiegen, want tot voor kort was dat privilege aan mij voorbehouden. Ze sliep enkel in mijn armen, op mijn schoot of aan de borst (wat dat volgende maand gaat geven als ze halftijds naar onze fantastische onthaalmoeder gaat: ik mag er niet aan denken).

Gisteren ben ik al om negen uur met Martha in bed gekropen en na een nacht uit de boekjes (lees: voeden om 1 uur, 4 uur en 7 uur) ben ik vandaag zo fris als een hoentje. Ik heb van de gewonnen tijd gebruik gemaakt om rekeningen te betalen, met Thelma choco zonder palmolie te maken (nadat ik haar verteld had over het verdwijnende regenwoud), met haar een duik te nemen in ons zwembad en (na een nieuwe voeding) een filmpje af te werken met Explain Everything: een app die vooral gebruikt wordt om powerpoints te animeren, maar waarmee ik nu met Thelma een filmpje heb gemaakt. Zodra er weer sneller internet is en ik het kan inladen in mijn Picasa app, zwier ik het online.

***

De week voor ons verblijf in het dierenpark is mijn allerliefste oma gestorven. Ze lag al enkele maanden in het ziekenhuis, nadat mijn opa een nieuwe knie had gekregen. Ze was 92, kon niet meer voor zichzelf zorgen en was dus tijdelijk naar een bejaardentehuis voor kortverblijf gegaan terwijl mijn opa opgenomen was, maar de veranderingen, de stress en de angst waren te groot. Ze heeft een trombose gehad en is in het ziekenhuis beland.

Ik ben haar voor ons vertrek nog twee keer gaan bezoeken met Martha, en had gehoopt dat ze april zou halen, maar het heeft niet mogen zijn. Ze kon niet meer eten en is zachtjes uitgedoofd. Het was wellicht ook beter voor haar om te gaan op haar moment, zonder extra pijn, zonder een nodeloos langgerekt einde. Ze vond het trouwens een goed idee van ons om naar Zuid-Afrika te gaan. Ze keek altijd in de toekomst. Een supervrouw.

Ik wou terugkeren met Martha, en had daar ook een verzekering voor, maar mijn familie heeft me uiteindelijk aangeraden om dat niet te doen. Vier extra vluchten op een week tijd zouden te veel kunnnen zijn voor het ukkie dat Martha nog maar is. Ze heeft de heenreis zo goed doorstaan en mijn oma komt er niet door terug.

Ik heb proberen rouwen hier in Zuid-Afrika, maar dat ging heel moeilijk zonder de familie in de buurt. Ik heb wel gewerkt aan een tekst voor de begrafenis, veel geskypet, ge-sms't en gebeld, maar dat leek meer op verdriet verdringen dan verwerken. Ik ga er thuis bewust tijd voor maken, mijn opa vaker opzoeken, uithuilen bij haar graf.

Ziehier mijn afscheidstekst:

Liefste Oma
(Lieve stoere gevoelige eigenzinnige top-oma)

Zou je dichterbij komen, als ik dichterbij kwam? Zou ik je hoge gibberlachje nog eens kunnen horen, als ik naar je toe kwam? Zou ik je regenboogsoep nog eens kunnen proeven, of je perziken op siroop? Zou dat kunnen, voor heel even? En laat je ons dan elk weer dertien speculoosjes doppen in de koffie? Dertien, en zo is het genoeg hoor! 

Ik hoor je nog roepen 'Woetje, kom! Woetje, kom!' als je de varkens binnenriep, en 'Poews, poews, poews' om de katten te lokken naar je dooreengehusselde restjes. Ik hoor je af en toe eens snurken tijdens je broodnodige middagdut. Ik hoor nog je typische hoestje, waar ik mijn studenten nog vaak over vertel, en soms ook een zucht 'uut 't diepst van m'n erte'.

Ik hoor je vragen om een 'teusje' bier of een Picon, ik hoor je later Pepe uitgebreid loven en prijzen omdat hij zo goed voor je zorgt. Ik hoor je nog zeggen 'eentje op z'n oogsje, eentje op ze neuzetje' toen je ons 's avonds onderstopte -- en ik weet dat je ons midden in de nacht nog eens kwam toedekken.

Ik zie het harde werk op de boerderij en de zorgen die dat soms meebracht. Ik zie je boterhammen smeren voor Pepe op het veld, en kerrepap maken 's avonds tegen tienen. Ik zie je in de diepvries duiken op zondag, toen we weer naar huis reden en je ons nog meer vlees en brood wou meegeven, want we zouden eens moeten verhongeren, daar in het verre Gent. Ik zie je onze vrienden verwelkomen op de boerderij of thuis. En ik zie je genieten en knipogen als je mijn lief omhelst. Je had alles gezien, en alles gehoord. 

En ik hoor je elke keer vragen of we nu echt al weer naar huis moeten. Of het weekend er al op zit, of de dag alweer voorbij is, of we echt al moeten gaan. Dat het toch zo jammer is dat we zo ver wonen, en of we je nu echt al gaan verlaten?' Wel, liefste oma, jij hebt ons nu verlaten. Op je 92ste, maar toch ook veel te vroeg. 

Maar net als jij toen, houden we vast aan de herinnering, beleven we telkens opnieuw wat er geweest is, en ben je ver weg, maar toch nog zo dichtbij.

Lotje  

Nieuws?

Ik heb nog wat nieuws beloofd over Zuid-Afrika deel II, maar ik kom er voorlopig niet toe. Een borstontsteking en immer dorstige Martha weerhouden me daarvan.

Wie niet meer kan wachten op vers leesvoer, vindt hier ons eerste bericht uit Potchefstroom in 2012, en kan gewoon linksonder 'nieuwer bericht' aanklikken bij opvallend onstilbare leeshonger!

Back in Potch

Na drie jaar zijn we terug in Potchefstroom! En het is de 'best maternity leave ever' tot dusver. Als ik thuis vier uur kraamzorg had per week, heb ik dat hier elke dag. Er zijn hier drie vrouwen die voor iedereen de was doen, het huis schoonmaken, de kamers opruimen ... De troeven van een guesthouse, of restanten van het koloniale systeem van weleer? Iets wat trouwens dubbele gevoelens met zich meebrengt, al verlicht onze huisbazin die scheeftrekking zo goed als ze kan: ze betaalt hen het dubbele van het minimumloon, helpt hen uit de nood als ze in financiële problemen zitten, stimuleert de ene tuinman om in de politiek te gaan ...

We wonen in een ander huis dan toen, dit keer samen met Alice, een PhD-studente uit Kenia, en Oma'Nette, en wel op hetzelfde domein als in 2012. Toen hebben we daar zes maanden gewoond omdat ik werkte aan de North-West Universiteit, en nu komen we een kleine zes weken om volop te genieten van elkaar, de rust, de warmte, de vrienden van weleer. Thelma hoeft niet naar school, Bernard hoeft niet te werken en winkelt en kookt, ik doe ongeveer hetzelfde als thuis: borstvoeden, baby verschonen, in slaap wiegen, zelf eens douchen en wat eten tussendoor, af en toe naar de winkel of bij vrienden op bezoek, maar dat alles met een geweldig uitzicht en weg van het koude België.

Ik kreeg zoveel meer gedaan in de eerste weken van mijn moederschapsrust dan in de weken voor ons vertrek. Martha was een 'low maintenance baby' in het begin: slapen en eten, zonder veel poeha, maar is in een 'high maintenance baby' veranderd. Voor de krokusvakantie is ze 's nachts plots wakker beginnen te worden tussen de voedingen door of viel ze gewoon niet meer in slaap. Je geeft eten om drie uur, hoopt vurig tegen vier uur terug in slaap te vallen, maar dat wordt uiteindelijk een uur of zes ... En dat zeven dagen op rij.

Vreselijk als je al met een gigantisch slaaptekort zit en de wekker al gaat om kwart voor zeven om Thelma naar school te brengen. Bijslapen is dan helemaal niet meer aan de orde: je haalt dat gewoon onmogelijk in, ook al slaap je één à twee uur overdag. s' Avonds tussen negen en twaalf was al altijd moeilijk en onrustig geweest, maar zulke slechte nachten erbij, dat was nieuw.

Ik dacht dat het niet abnormaal was, tot mijn gynaecologe toch aanraadde om eens bij een osteopaat langs te gaan. Geen idee waarom ik daar niet eerder aan had gedacht. Omdat het in de eerste weken goed ging? Ik meen me zelfs te herinneren dat de vroedvrouwen dat hadden aangeraden, maar het drong precies niet tot me door. Met het aankomende verblijf in een gedeeld huis leek het me toch goed om het nachtelijk gehuil tot een minimum te beperken ...

De osteopate vond het meer dan tijd dat ik langskwam en heeft haar de twee dagen voor vertrek twee keer behandeld. Ze zat volgens haar helemaal vast. Het zou komen doordat ze driemaal in de navelstreng was gewikkeld bij haar geboorte en een soort 'fight to flight' had ontwikkeld omdat ze zo beklemd had gezeten. Daardoor was ze zo onrustig 's nachts elke keer als ik haar in de co-sleeper legde en het licht uitdeed, en zocht ze beschutting bij mij aan de borst.

Ze wou enkel in mijn armen slapen, dicht bij me, met mijn adem haast in haar gezicht. Als ze in slaap viel aan de borst en ik legde haar een halve meter verder, werd ze tien minuten later geheid wakker van haar molenwiekende armpjes. Ik dacht dan telkens dat ze nog honger had, maar dat was het wellicht ook niet, en ik nam ze toen maar in mijn armen, gestut door een berg kussens, om zelf ook nog wat te kunnen slapen.

De ingreep van de osteopate heeft precies effect gehad: overdag merkten we al verschil, maar het kon ook wishful thinking zijn. En de eerste avond na ons bezoek was vrij stressvol, maar de nacht was goed. De nacht op het vliegtuig was zelfs een mirakel, maar daar zitten het geluid en de trillingen zeker voor iets tussen. En het feit dat ze op mijn schoot lag natuurlijk. Ze sliep en sliep en sliep, en werd maar af en toe wakker om te drinken.

En de dagen nadien gingen ook goed: ze valt nog niet alleen in slaap, wordt nog geregeld wakker, maar de grote onrust is verdwenen. En later meer over Zuid-Afrika!

Martha (Tom Waits)

Op ons kaartje staat een citaat uit 'Martha', de song van Tom Waits die hij in 1973 uitbracht op 'Closing Time'. Het is al sinds mijn tiende mijn lievelingsnummer van Waits. Ik grapte vroeger weleens dat ik grootgebracht ben met Tom Waits en Duvel, twee van mijn moeders favorieten, en ik kreeg al vrij vroeg haar platen mét bijhorende platenspeler -- de Duvels bleven haar bezit. Tot mijn broer plotseling vond dat het zijn beurt was om plaatjes te draaien, de platenspeler na een tijdje in zijn bezit sneuvelde en ik niet langer met Waits en vrienden in slaap viel ...

Het citaat op ons kaartje is 'Those were the days of roses, poetry, and prose' en gaat in het lied verder met 'and, Martha, all I had was you and all you had was me'. Toen mijn kennis van Engels nog niet optimaal was, vroeg ik aan alle vrienden van mijn ouders wat hij nu eigenlijk zong daar in die zin, en tot mijn grote consternatie kon niemand me daarop antwoorden. Er was uiteraard nog geen internet, en Waits heeft ook niet de gewoonte om zijn songteksten op zijn albums te zetten, waardoor het lange tijd een raadsel is gebleven.

Ondertussen heb ik het zelf ontcijferd en vond ik het best wel passen als citaat, nu we toch bij Martha waren uitgekomen en de rozen op het kaartje. De zin verwijst in onze babycontext naar een rooskleurige periode, wat we natuurlijk nog moesten afwachten toen we het kaartje ontwierpen, maar ook naar een langverwachte en al fel gekoesterde zwangerschap, mocht de roze wolk toch doorkruist worden door ellenlange huilbuien, onvindbare ziektes of ondraaglijke vermoeidheid.

Bij Waits is het helemaal iets anders: hij verwijst in een bui van opperste melancholie naar een oud liefje Martha en de roze wolk waarop zij samen zweefden. Al wijzen 'proza' en 'prozaïsch' misschien ook wel een beetje naar de moeilijkheden die ervoor gezorgd hebben dat ze niet samen oud zijn geworden, zoals Adèle in haar eigenste telefoongesprek-song 'Hello' nog eens dunnetjes heeft overgedaan.

Maar wij gaan -- als alle Goden het believen -- wel samen oud worden, mijn lieve Martha! En afgezien van de voorbije twee nachten waarin ze klaarwakker was van drie tot een uur of half zes, lijkt het hier tot dusver behoorlijk op een roze wolk waarin ik overloop van liefde voor dat kleine muisje:

• voor haar camouflagekreetje als ze moet niezen en dat plots niet blijkt te gaan
• voor haar oogjes die wegdraaien als ze indommelt
• voor haar hulpeloos-dankbare blik met haar mondje stil maar nog op huilstand als ik haar opneem na een huilbui
• voor haar gefronste kinnetje en opeengeklemd mondje als ze net bij me gedronken heeft
• voor haar scherpe nageltjes die mijn haar of mijn vel vastgrijpen
• voor haar indringende blik
• en, nog even, voor die totale overgave ...

Kaartje

Kaartjes, ik vind dat tof. Om te sturen, maar ook om te krijgen: de postbode af te wachten, de postbus te openen, om de afzender te raden aan de hand van het handschrift, om het analoge, de herinnering aan vroeger. En bij geboortekaartjes komt er nog eens het ritueel bij van de teruggestuurde kaartjes allemaal een plaats te geven in je huis, als ode aan het nieuwe leven. Ik heb dan ook veel geboortekaartjes verstuurd, ook al omdat ik het kaartje zelf zo ontzettend mooi vond.

Ik moest kiezen tussen 250 of 500 kaartjes, en had er net iets meer nodig dan 250 ... Ik had geen criterium vooropgesteld van wie wel en wie niet iets te sturen en heb gewoon de lijst van Thelma aangevuld met mensen aan wie ik nog dacht. Ik ben ondertussen twee keer veranderd van job en heb telkens een grote groep toffe collega's achtergelaten, en vond dit het ideale moment om nog eens iets van mij te laten horen. Ik heb ook de entourage van mijn ouders op de hoogte gebracht, en vrienden en familie, en zo kwam ik al gauw aan een aantal dat de meesten associëren met een professionele mailing van een bedrijf ...

Het prijsverschil voor beide oplages was niet bijster groot, en als ik 300 kaartjes zou bestellen, werden er wellicht toch 500 gedrukt en werden de resterende weggegooid. Ik ben dus voor 500 gegaan, tot lichte verbijstering van Bernard die dat nogal megalomaan vond ... We hebben ze uiteraard niet allemaal verstuurd, en hebben al slingers gemaakt met de resterende kaartjes, bakjes versierd, Martha's spaarpot ...

Thelma's kaartje was wit en glanzend, met een gestileerde rode opiumachtige bloem en zwarte letters. Voor Martha wou ik iets soortgelijks, maar het is uiteindelijk een heel eigen interpretatie geworden. Ik had aanvankelijk enkel mijn eerste idee mee naar Gunther, vriend en vormgever: een stuk behang uit onze woonkamer met ouderwetse rozen. Het andere idee dat ik al tijdelijk had laten varen, was een tekening van Thelma met aapjes, giraffen, leeuwen, libellen, dolfijnen -- telkens met een groot dier en een kleintje.

Het stuk behang met enkel haar naam bleek uiteindelijk te oubollig. Toen ik 's avonds de tekeningen van Thelma doorstuurde en Gunther het fiat kreeg om een avondje loos te gaan, was dit het resultaat:

In het echt zijn de hoeken afgerond, en is het een soort matfluwelen 'velvet' voorkant en een gladde achterkant. Heel geslaagd, al zeg ik het zelf. En als je nog meer van dit moois wil zien, één adres: Gunther Fobe.

Bijna twee weken

Bijna twee weken oud! Tweede kindjes zijn vaak rustiger, maar de tijd lijkt nog sneller te gaan ... Ik kan het alleen maar dubbel beamen. Ik geniet van elk moment, maar het gaat zo snel. Cliché! Ik kan me niet voorstellen dat de bevalling al bijna twee weken geleden is, maar tegelijk ben ik al zo op mijn plooi dat het ook al langer lijkt.

Martha laat me ook echt veel tijd. Ze slaapt veel (overdag dan toch) en eet goed (vooral 's nachts), is makkelijk te troosten, maakt haast geen kleedjes vuil door melk terug te geven of iets naast haar pamper te plegen. Alleen plassen doet ze plichtsgetrouw als haar pamper uit is, maar daar zijn we ondertussen op voorbereid. Meestal.

Ik zou de gegeven tijd overdag nog iets beter kunnen benutten door bij te slapen, want voorlopig is mijn nacht verdeeld in drie blokjes slaap van één, twee of drie uur, maar ik moet overdag ook vaak kolven, en ik ben zo graag wakker met Thelma, om bezoek te ontvangen, op te ruimen, snel naar de stad te gaan, te bloggen of te haken.

En ik voel me ook helemaal niet moe. Adrenaline wellicht? Gisteren ben ik eens om negen uur in bed gekropen na een fijne oudejaarsnacht, maar de avonden voordien was het telkens pas tussen één en twee uur 's nachts. Je bioritme bedot je niet! We aten ook vaak laat doordat Thelma eerst in bad en bed moest, en nadat mijn eten wat was gezakt, was er nog heel wat opruimwerk, moest ik nog kolfonderdelen en flesjes steriliseren, Martha nog eens eten geven, nog eens kolven en ga zo maar door.

Update: ik krijg ondertussen 's avonds steeds vaker 'mijn klop', maar moet nog leren onthouden dat Martha dan net wakker wordt. Omgekeerd dag-nachtritme nog voorlopig, en ik vind het zo'n zonde om haar overdag te wekken uit een diepe slaap om aan dat ritme een beetje te morrelen ... Maar ik vermoed ondertussen dat ze overdag te weinig eten binnenkrijgt door dat vele slapen en ga misschien toch eens met zachte hand de raad van de vroedvrouw opvolgen en haar om de drie uur wakker maken.

Martha lijkt echt op Thelma toen ze klein was, alleen haar neusje is opvallend anders. Thelma had een echt rond opstaand mopsneusje en Martha's is wat langer en platter. Haar mond en ogen zijn echt die van twee zusjes: grote amandelvormige ogen en volle lippen. Ik vermoed dat Thelma iets meer op Bernard leek, met zijn wat forsere neus en grote ogen, en Martha iets meer op mij, met een fijnere neus en amandelvormige ogen. Time will tell!

Martha & Risjaar

Mijn kleine lieve schattige Martha heeft al tandjes. Yep! Geboren met tandjes zoals de beruchte 'Risjaar Modderfokker den Derde' van Shakespeare / Tom Lanoye. Ik had het meteen na de bevalling gezien, zei zachtjes tegen de vroedvrouw dat ze precies al tandjes had, en zij antwoordde wat routineus: 'Ja, dat is de tandenboog, hè, die je ziet'. Maar dat was het niet!

Het waren onmiskenbaar twee tandjes. Ze zaten nog een beetje verscholen onder een laagje tandvlees, maar ze waren er niettemin. En de voorbije dagen zijn ze doorgekomen ook. Het was de eerste keer dat de vroedvrouwen dat zagen. Ze gaven bij nader inzien aan dat ze er wel degelijk zijn, en ofwel nog zullen uitvallen, ofwel gewoon gaan blijven. Ik wed erop dat ze zullen blijven. Oordeel zelf maar!

Hierzie!

Huiliefoto, enkel voor het bewijs

En niet dat het onderstaande enige voorspellende waarde heeft, of ook maar enigszins overeenstemt met de realiteit, maar ik wil het stukje theatertekst toch niet laten liggen. Risjaar boezemde de zittende koning Henry VI doodsangsten in. Die laatste vervloekte Risjaar met onderstaande woorden:

Het uur van Uw geboorte is gehaat
Een kerkuil kraste, pest en plagen ruikend
Uw moeder voelde meer dan moederpijnen
Maar minder dan de hoop des moeders
Een onbestemde vormeloze klomp
En niet de vrucht van een zo rijke stam
U had al tanden voor Uw eerste schreeuw
Ten teken dat U kwam om ons te bijten.

Risjaar zelf, voordien Gloucester genaamd, vond die beschrijving een hele eer, en terwijl hij de zittende vorst neerstak, sprak hij zelf de volgende woorden:

That I was born, mijn horrelvoet vooruit
De vroedvrouw kokhalsde, the nuns were crying
Protect us Lord, een boreling met tanden!
And boy, did I have teeth! And hair! And nails!
Een everzwijn to be, een weerwolfjong
Dat grommen moet dat grauwen moet en bijten!

Martha knort hooguit een beetje als haar neusje verstopt zit, maar verder is elke gelijkenis met het bovenstaande puur toeval. En haar heeft ze ook al niet te veel!

(met dank aan Caroline voor de verwijzing naar Risjaar)

Thelma heeft ondertussen ook al in een razend tempo twee tanden gewisseld. Ze zei dat haar tand los stond en ik dacht routineus 'ja, ja, zal wel', maar toen ik voelde stond die al meer dan los. Er zat zelfs al een andere tand klaar. Een week later was de melktand eruit en schoof de nieuwe tand gezapig op naar zijn nieuwe plekje. En nog een week later was de tweede al aan de beurt. Dentale demarrage noemen ze dat!

M.A.R.T.H.A.

M eisje
A gaatje
R ebelletje van dons
T eder
H erautje
A ard maar bij ons

(het mooiste naamdicht van mijn immer dichtende collega sdp)

Martha!

Op dinsdagochtend 22 december is, in de langste nacht van het jaar, onze tweede dochter Martha geboren. Ze is geboren in onze woonkamer, onder het alziende oog van drie wijze vroedvrouwen van 't Geboortehuis, en een apetrotse Bernard. Ze woog 3,320 kg en was 48 cm lang. Morgen is ze een week oud, en het is een absolute droombaby, zoals ze volgens mij alleen in sprookjes bestaan.

Het uitgebreide bevallingsverhaal volgt later; laat ik het er nu op houden dat het pittig was, en veel heftiger dan mijn eerste, quasi pijnloze bevalling van Thelma -- nochtans ook zonder prik. Borstvoeding loopt allesbehalve van een leien dakje, maar je kunt niet alles willen. Ik ben in elk geval overgelukkig met het langverwachte en al intens gekoesterde geschenk.

Net na de geboorte

Met een fiere grote zus op dag vier