Present!

Er staat niet wat er staat, dat weet u toch? Ik weet het in elk geval al van bij Thelma: elke keer als je met enige stelligheid iets op de blog verkondigt, klopt dat de volgende dag al niet meer. Het is dus weer een beetje anders gelopen, dat hele slaapplan. Begon er eindelijk weer een beetje systeem in te komen de eerste helft van augustus, dan was dat hele systeem in de tweede helft alweer zoek.

Sinds 16 augustus ben ik weer beginnen te werken, slaapt ze in een bedje bij de onthaalmoeder, wist ik wel dat ze wellicht wat mamahonger zou hebben de eerste dagen, maar die dagen werden weken. Het badritueel starten om zes uur was dus geen winner meer. En haar later in bed steken, was ook geen optie: ze hield het haast niet uit en ze sliep er niet beter door. De oplossing die het uiteindelijk werd, is een avonddutje rond zes uur, rond zeven er weer uit en rond half negen het badritueel en in bed voor de nacht.

Het heeft wat tijd en tranen gekost, maar nu lijken we weer een beetje op goede weg. Na talloze avonden waarop ze haar slaap totaal niet vond aan de borst en ik veel te vroeg urenlang in bed lag, om daarna ook nog elke twee à drie uur wakker gemaakt te worden, was het tijd voor iets anders. Maar wat? Ik kwam er langzamerhand achter dat ze met mij erbij haar slaap niet vond, dat denk ik toch, en dat ze misschien net als Thelma nood had aan een avonddutje, en wel in haar eigen bedje.

Ze huilt dan, helaas, een vijftal minuten, soms eens drie, soms zeven, en één keer al tien minuten met tussenpozen, en hoewel ik daar nog steeds niet achtersta, omdat ze dan van verdriet inslaapt, het opgeeft om jouw hulp in te roepen, zich er letterlijk en figuurlijk bij neerlegt dat je niet meer komt, sommigen spreken zelfs van genmutaties door huilend inslapen, denk ik dat het echt niet anders kon.

Als ik bij haar blijf zitten, huilt ze veel harder en vindt ze haar slaap helemaal niet, als ik haar aan de borst laat inslapen voor een dutje, zie ik haar zoeken en proberen om in te slapen, maar lukt het vaak niet, en overdag is ze na een halfuur al wakker op die manier. Het was dus tijd voor iets anders, en dat lijkt nu te lukken. Ze protesteert nog, laat duidelijk horen dat het haar niet zint, maar ze slaapt langer en beter.

En ik laat haar uiteraard niet langer dan tien minuten huilen, en dat ook alleen als ik weet dat ze doodmoe is, dat ze lekker gedronken heeft, en ze zich voor de rest erg geborgen heeft gevoeld die dag. Rond negen uur mag ze wel in slaap vallen aan de borst en geef ik haar daar alle tijd toe, 's nachts ligt ze ook nog bij mij een heeft ze vrije toegang, dus ik denk dat het met de veilige hechting en mijn moederlijke zorg wel goed zit // zit ik mij hier een beetje te verantwoorden ...

Ze komt volgens mij nu eindelijk aan haar diepe slaap toe, en ik dus ook. Nu moet ik zelf nog leren doorslapen, want woensdagnacht heb ik van negen uur tot één uur geslapen en werd ik wakker toen ze mijn arm vastgreep, ben ik opgestaan om mijn tanden te poetsen en beneden nog wat spullen klaar te zetten, terwijl Martha nog tot drie uur verdersliep, en donderdagnacht kwam Bernard thuis rond twee uur, ben ik ook opgestaan, en vond ik daarna mijn slaap niet meer, tot Martha rond kwart voor vier weer wakker was.

Ik heb dus de borstvoedingshormonen zelf ook nodig om weer in slaap te vallen ... Prolactine en oxytocine staan nu dus op plaats twee en drie van geoorloofde roesmiddelen, want de morfine die ik ooit kreeg na een zware voetoperatie, stoten ze niet van de troon! Al zou het ook al helpen als ik mijn tanden al poets voor ik in bed kruip met Martha en zorg dat alle tassen voor de volgende dag al netjes klaarstaan. Gemoedsrust, weet je wel.

Ik ben natuurlijk zelf ook al drie nachten vroeg in bed gekropen om de opgebouwde slaapschuld een beetje te beginnen inlossen, en ik hoop dat de miraculeuze verbetering niet aan het samen inslapen ligt, maar dat zien we later wel. Voorlopig doet het ons allen deugd. Ik heb drie kwartier vrij na zes uur, Martha zit nog een beetje bij Thelma en Bernard van zeven tot acht, én ze slaapt daarna een dikke zes uur aan een stuk.

En misschien komt er dan een tijd dat ik weer eens over iets anders kan schrijven dan haar slaap, en eens kan vertellen wat een fantastisch kindje het toch is. Altijd vrolijk, altijd lachen, volop ontdekken, goed leren zitten, gekke bekken trekken en vooral heel komieke geluidjes maken: aha aha aha, en drrrinn drrrrrinn tegen haar tandenboog, maar daarover later meer!