Wat een contrasten zitten er in zo'n kinderleven! Van een slap schotelvodje naar een uitzinnig krijsend meisje, je moet het maar doen. Thelma heeft haar mazelenspuitje gehad en daardoor hebben vader en moeder twee dagen het meest aanhankelijke, knuffeligste en slapste kindje ooit bij zich gehad. Een paar dagen later is er een oorontsteking doorgebroken en werd Thelma, ondanks de shot Nurofen, bijna gek van de pijn.
Eerst het ene uiterste: een kleine week na haar spuitje wou ze haast niets eten. Even drinken van haar fles en meteen genoeg, even proeven van haar groentepap en meteen daarna heftig nee schudden, een paar happen fruitpap, bijna geen avondfles. En moe moe moe. We zaten in de Ardennen met vrienden en de vreemde kamer kon haar volstrekt niet deren. Middagslaapje, avondslaapje, de nacht in zonder morren. De ochtend erna wakker rond zessen, maar tussen moeder en vader nog tot twintig voor tien geslapen ...
Tot beider jolijt uiteraard, tot we merkten dat ze zo slap was als een voddenpop. Er zaten geen botjes meer in dat lijfje, geen spieren, geen willetje. Ze liet zich dragen en liet meteen haar hoofdje op mijn schouder vallen. Onze Thelma, kun je nagaan! Ze zat op mijn schoot en ging dicht tegen me aanleunen. Ze dronk met volle goesting een hele fles, tot mijn vreugde, maar kotste die er een kwartier later met dezelfde overgave weer helemaal uit. Liet zich slap opzij vallen als ik haar in de zetel zette, bleef onderuitgezakt in de zetel liggen toen nieuwsgierigen kwamen kijken wat er scheelde, viel in slaap in mijn armen tot ik ze weer in haar bedje legde.
Best wel beangstigend, maar de ervaren ouders onder de vrienden vonden het heel plausibel dat het van dat spuitje kwam. En het ging de hele dag zo door: ze heeft wel nog wat gegeten, maar is daarna in een ligzetel bovenop vader in slaap gevallen, om daarna door te pitten in haar eigen bedje, heeft in de draagdoek een wandeling gemaakt, heeft nog een avondfles gedronken en is dan stilletjes de nacht ingegaan.
Een droombaby op reis zou je denken, maar het was eigenlijk best beangstigend. De dokter had ons gewaarschuwd dat ze binnen de tien dagen na het spuitje een dag of drie lastig, hangerig, koortsig, verkouden, kortom vervelend zou kunnen zijn, maar over zo'n schotelvodsyndroom had hij met geen woord gerept. Beetje creepy op z'n minst.
Komt daar nog bij dat we de volgende ochtend een teek ontdekten in haar veel te poezelige onderarmpje. Opgelopen tijdens de boswandeling in de draagdoek, waarbij haast het enige lichaamsdeel dat nog vrij was het doelwit was geworden. Ik dacht natuurlijk meteen dat haar algehele slaptitude een symptoom was van die tekenbeet, misschien zelfs van de ziekte van Lyme die op eenjarigen een razendsnel effect had, maar een helder moment later, na wat overredingskracht van Bernard, besefte ik dat dat zo snel niet kon gaan. Tekentang erbij gehaald, het beest vakkundig verwijderd en gezien dat Thelma de volgende dag weer stilletjes de oude werd.
Lees: geen knuffels meer, niet meer slapen op schoot, geen hoofdje meer op de schouder, maar wild wijzen waar ze heen wou, van mijn schoot glijden, wegkruipen, omkijken en nog sneller voortkruipen, kabaal maken als iets niet snel genoeg ging, roepen als we iets afnamen, liefdevol haar moeder slaan, van de ene arm op de andere willen, zich optrekken aan alles wat bewoog en ga zo maar door. Met het absolute hoogtepunt op zondag. Ingegeven door pijn, zo weet ik nu, want vandaag bevestigde de huisarts dat haar linkeroor rood was en we dus met een nieuwe oorontsteking te maken hadden.
Zaterdagnacht, toen moeder op de lappen was, bij vader wakker geworden en pas anderhalf uur later, na opnieuw Nurofen, weer de slaap kunnen vatten. Zondagmiddag zeer onrustig geslapen, huilend wakker geworden, duidelijk van de pijn, en toen ik haar even op schoot hield tot de Nurofen kon beginnen te werken, begon ze te stampen met haar voeten, wou ze van mijn schoot af, gooide ze haar hoofd achterover, wou ze zich laten vallen, kroop ze weg, om meteen daarna te gaan zitten, weer te stampen en met haar armen te slaan, zich op de grond te gooien, weer te gaan zitten enzovoort. Een hoopje kwade zieligheid.
Ik moest haar echt tegen zichzelf beschermen, maar ik kon en mocht haast niet. Ze duwde me weg, leek schrik te hebben, huilde, gilde, wist niet waar ze moest kruipen. Ze snikte onbedaarlijk, hapte naar lucht, kon niet meer rustig ademen. Ik heb haar vastgenomen, proberen te sussen, ben traag rondjes beginnen te lopen in huis, omdat ze daar anders rustig van wordt, maar het kwade huilen begon telkens opnieuw. Ik wist dat de Nurofen wel zou aanslaan, maar het heeft nog heel lang geduurd tot ze rustig werd. Ze zag er ook zo ontzettend moe uit dat ik na een halfuur weer met haar in het grote bed ben gekropen en we twee uur in elkaars armen hebben geslapen.
's Avonds heeft ze nog feest gevierd tot half twaalf: wenen in bed en spelen als ik haar weer uit bed haalde, maandag heeft ze overdag haast niet geslapen en ging het 's avonds bij oma en opa ook niet zo best, en vandaag luidde het verdict van de dokter: lichte oorontsteking en ontsteking van de bovenste luchtwegen. Die spuitjeshistorie, het vijfde tandje en de tekenbeet hebben moeder en vader dus compleet op het verkeerde been gezet. Het was oma die met een frisse kijk kordaat de huisarts heeft gebeld en het raadsel heeft opgelost.
En het was ook oma die ons vandaag verbaasde met een breed lachende dochter die aan twee handen fier het ene beentje voor het andere zette, het hele huis door. Onze dochter stapt dus! Aan het handje, maar dat is al een hele vooruitgang na de fase waarin ze begot niet kon bevroeden dat er zoiets als een volgorde bestond bij het bewegen van been 1 en been 2. Na het sluipen, optrekken, knuffelen ... overigens ook de vierde vaardigheid die ze het eerst bij oma en opa tentoon heeft gespreid. Alleen van het kruipen waren moeder en vader thuis de trotse eerste getuigen, en van dat ultieme moment genieten we dus nog.
woensdag 27 juli 2011
dinsdag 19 juli 2011
Kater met kind
Wat een fantastische dochter heb ik toch: een dochter die aanvoelt dat mama gisteren is gaan feesten tot veel te vroeg in de ochtend, en die daarom de hele dag een engeltje was, niet zeurde, niet huilde, kusjes gaf, rustig speelde met alles wat ik haar aanreikte, en, heel belangrijk, lange dutten deed.
Ik ben dus niet afgestraft voor mijn liederlijk gedrag en ik kan met een gerust hart in de toekomst nog eens zo'n escapade wagen. Al weet ik wel dat ze hoe langer hoe minder gaat slapen overdag en ik ooit toch nog de pijnlijke gevolgen van kater met kind zal voelen... Nu ja, een kater zonder kind is ook niet te onderschatten, laat dat duidelijk zijn.
Ik ben al vier dagen op zwier -- de Gentse Feesten zijn een zwak van mij -- en ik wou het gisteren écht niet laat maken. Maar zoals dat gaat, zijn de avonden waarop je het écht niet laat gaat maken, de ochtenden waarop je na zonsopgang thuiskomt. Op voorhand plannen dat je het écht wel laat gaat maken, is natuurlijk ook geen oplossing, zeker niet als je weet dat je er de volgende dag alleen voor staat.
Ik heb mijn lief die vandaag naar Lyon moest, rond half zes afgelost vanmorgen, en kon nog tot half negen slapen. Ik heb een verfrissend fietstochtje gemaakt met Thelma, haar in bed gestopt voor haar voormiddagdut, alles klaargezet voor haar groentepapje en ben er zelf weer ingekropen. Thelma heeft mij getrakteerd op een voormiddagdut van twee en een half uur en ik kon dus een vervolg breien aan mijn korte nacht ...
's Namiddags moest ik enkel het vuur onder de groenten steken, hebben we gespeeld, boekjes gelezen en zijn we samen in bad gegaan. Ik heb ze rond half vijf in bed gelegd voor haar namiddagdut en heb zelf weer anderhalf uur meegeslapen. Dat ik fris als een hoentje ben, zou ik niet zeggen, maar het kon veel en veel erger vandaag!
Ik ben dus niet afgestraft voor mijn liederlijk gedrag en ik kan met een gerust hart in de toekomst nog eens zo'n escapade wagen. Al weet ik wel dat ze hoe langer hoe minder gaat slapen overdag en ik ooit toch nog de pijnlijke gevolgen van kater met kind zal voelen... Nu ja, een kater zonder kind is ook niet te onderschatten, laat dat duidelijk zijn.
Ik ben al vier dagen op zwier -- de Gentse Feesten zijn een zwak van mij -- en ik wou het gisteren écht niet laat maken. Maar zoals dat gaat, zijn de avonden waarop je het écht niet laat gaat maken, de ochtenden waarop je na zonsopgang thuiskomt. Op voorhand plannen dat je het écht wel laat gaat maken, is natuurlijk ook geen oplossing, zeker niet als je weet dat je er de volgende dag alleen voor staat.
Ik heb mijn lief die vandaag naar Lyon moest, rond half zes afgelost vanmorgen, en kon nog tot half negen slapen. Ik heb een verfrissend fietstochtje gemaakt met Thelma, haar in bed gestopt voor haar voormiddagdut, alles klaargezet voor haar groentepapje en ben er zelf weer ingekropen. Thelma heeft mij getrakteerd op een voormiddagdut van twee en een half uur en ik kon dus een vervolg breien aan mijn korte nacht ...
's Namiddags moest ik enkel het vuur onder de groenten steken, hebben we gespeeld, boekjes gelezen en zijn we samen in bad gegaan. Ik heb ze rond half vijf in bed gelegd voor haar namiddagdut en heb zelf weer anderhalf uur meegeslapen. Dat ik fris als een hoentje ben, zou ik niet zeggen, maar het kon veel en veel erger vandaag!
dinsdag 12 juli 2011
Eén jaar, twee feestjes
Eén jaar later, twintig kilo lichter, en een schat van een dochter erbij. Fair deal, isn't it? Mijn grootste schat, mijn eigenzinnig eigenwijsje, mijn lievelingsolijfje ... dat ik voor geen geld ter wereld zou kunnen missen. Mijn moeder zei ooit dat kinderen het bereik van je emoties in de twee richtingen de pan doen uitswingen, en ze heeft gelijk. Ze zitten aan je vast met een onzichtbare band, een gigantische verantwoordelijkheid waar je niet te veel bij mag stilstaan. Ze maken je weker, gevoeliger, kwetsbaarder, en tegelijk voller, verwonderder, actiever, sterker.
Ze boren een reservoir aan liefde aan dat ergens verscholen zit, waarvan je oeverloos veel beschikbaar hebt, meer dan je familie, je vrienden of je lief ooit kunnen opmaken. Een reservoir dat zij ook in zich heeft en dat ze de eerste jaren voluit aan ons zal besteden, zo mag ik hopen, en dat langzamerhand andere objects of desire in het vizier zal krijgen. Liefjes, een echt lief, en misschien ook wel haar eigen kinderen.
Thelma was nooit zo'n knuffelaar, maar komt sinds vorige week lekker tegen me aanleunen. Meestal onverwacht en impulsief, maar ze blijft nu vaker een tijdje zo liggen en laat zich de kriebels op haar rugje welgevallen. Pas op, ze doet dat de laatste tijd ook met een tapijt of tegen de zetel, dus ik maak me nog niet te veel illusies. Ze moet ook het liefst een beetje moe en pampus zijn, want anders durft ze me wel eens te slaan om meteen daarna vermanend haar wijsvinger op te steken.
De twee feestjes kwamen er omdat haar meter niet kon op zaterdag en wij vooral op haar verjaardag ook uitbundig wilden vieren. We hebben er dan op zaterdag, naast haar peter, zijn vrouw en haar nichtje Louise, mijn ouders bijgevraagd en meteen ook wat vrienden, met kinderen en zonder kinderen, want ik vond het zelf als kinderloze altijd zo sneu dat verjaardagsfeestjes plotseling enkel voor vrienden-mét bestemd waren. Alsof feestjes niet gewoon feestjes zijn en je op je hoofd zou staan van de drukte als je zelf geen koters rondlopen hebt.
Thelma was bijzonder opgetogen omdat we hier allemaal stonden te zingen toen ze net wakker was na haar middagdut, ze was uitzinnig over de ballonnen in de tuin, ze heeft wat chocoladetaart gegeten (en op maandag had ze drie puistjes op haar kin, toeval of niet?), ze heeft ons verbaasd met een visspelletje voor 3+ waar ze bijna moeiteloos met het hengeltje de oceaan leegviste, ze is verwend geweest door al het bezoek zodat ze de pijn van haar nieuw opkomende tandjes helemaal vergat. Een waar feest, die twee feestjes!
Ze boren een reservoir aan liefde aan dat ergens verscholen zit, waarvan je oeverloos veel beschikbaar hebt, meer dan je familie, je vrienden of je lief ooit kunnen opmaken. Een reservoir dat zij ook in zich heeft en dat ze de eerste jaren voluit aan ons zal besteden, zo mag ik hopen, en dat langzamerhand andere objects of desire in het vizier zal krijgen. Liefjes, een echt lief, en misschien ook wel haar eigen kinderen.
Thelma was nooit zo'n knuffelaar, maar komt sinds vorige week lekker tegen me aanleunen. Meestal onverwacht en impulsief, maar ze blijft nu vaker een tijdje zo liggen en laat zich de kriebels op haar rugje welgevallen. Pas op, ze doet dat de laatste tijd ook met een tapijt of tegen de zetel, dus ik maak me nog niet te veel illusies. Ze moet ook het liefst een beetje moe en pampus zijn, want anders durft ze me wel eens te slaan om meteen daarna vermanend haar wijsvinger op te steken.
De twee feestjes kwamen er omdat haar meter niet kon op zaterdag en wij vooral op haar verjaardag ook uitbundig wilden vieren. We hebben er dan op zaterdag, naast haar peter, zijn vrouw en haar nichtje Louise, mijn ouders bijgevraagd en meteen ook wat vrienden, met kinderen en zonder kinderen, want ik vond het zelf als kinderloze altijd zo sneu dat verjaardagsfeestjes plotseling enkel voor vrienden-mét bestemd waren. Alsof feestjes niet gewoon feestjes zijn en je op je hoofd zou staan van de drukte als je zelf geen koters rondlopen hebt.
Thelma was bijzonder opgetogen omdat we hier allemaal stonden te zingen toen ze net wakker was na haar middagdut, ze was uitzinnig over de ballonnen in de tuin, ze heeft wat chocoladetaart gegeten (en op maandag had ze drie puistjes op haar kin, toeval of niet?), ze heeft ons verbaasd met een visspelletje voor 3+ waar ze bijna moeiteloos met het hengeltje de oceaan leegviste, ze is verwend geweest door al het bezoek zodat ze de pijn van haar nieuw opkomende tandjes helemaal vergat. Een waar feest, die twee feestjes!
maandag 4 juli 2011
Weg zonder Thelma
We zijn voor het eerst twee dagen en twee nachten weggeweest zonder Thelma. Het was hoogst nodig en het heeft dan ook ontzettend deugd gedaan. We hebben het pas twee weken geleden beslist en het toeval wou dat mijn ouders nog het hele weekend vrij hadden. Ze was dus in uitermate goede handen en we konden haar met een gerust hart eventjes vergeten. Heel eventjes, en ook niet helemaal natuurlijk. Het prikte even toen ik ze achterliet, maar toen we eenmaal op weg waren, was het te zalig om daar nog langer over te tobben.
Dingen die we gedaan hebben zonder Thelma: zalig lang geaperitiefd, beachvolley gespeeld, strandwandelingen gemaakt, gekajakt op open zee, een fles champagne gekraakt op het strand, intense nachten beleefd, rustig ontbeten en vooral heel veel bijgebabbeld. Wat we niet gedaan hebben: pampers ververst, gespeeld, gelachen om haar fratsen, papjes gemaakt, badje gegeven, wandeling of fietstocht gemaakt, haar mee op restaurant genomen, kleren aan- en uitgetrokken, opgeruimd, verdrietjes getroost en ga zo maar door.
Ik was uiteraard heel blij toen ik haar terugzag, maar ik besefte plots hoeveel een baby van je vraagt. Ik zag er zelfs even tegenop om ze weer mee naar huis te nemen en het hele avondritueel te voltrekken, maar zodra ik daarmee bezig was, was ik dat natuurlijk meteen weer vergeten en deed ik het gewoon alsof het niets was. En ik vind het eigenlijk geen last, zo'n kindje, zeker niet omdat het echt een makkelijk kind is, maar als je weer zo'n weekend zoals vroeger beleeft, merk je plots hoeveel tijd en energie zij van je steelt. Allez, stelen is een groot woord, want ze krijgt het van mij gratis en voor niets, maar het is pas als ze er even niet is, dat je dat gewaarwordt.
Voor mij is het bovendien nog anders, want ik heb haar altijd bij me. Een occasionele babysit, de dagen bij de onthaalmoeder en een paar nachten bij mijn ouders niet te na gesproken natuurlijk, maar anders heb ik ze altijd bij me. Voor Bernard is dat anders, omdat hij af en toe een week of langer weg is en haar dan moet missen, maar voor mij waren het de eerste achtenveertig uur zonder dochter in de buurt. Zeker voor herhaling vatbaar, en niet jaarlijks of halfjaarlijks, maar misschien wel trimestrieel of per kwartaal! Ha! Want gelukkige ouders betekent gelukkige kinderen. En gelukkige grootouders! Want zij hebben er ook van genoten, van zo'n occasioneel weekend net als vroeger...
Dingen die we gedaan hebben zonder Thelma: zalig lang geaperitiefd, beachvolley gespeeld, strandwandelingen gemaakt, gekajakt op open zee, een fles champagne gekraakt op het strand, intense nachten beleefd, rustig ontbeten en vooral heel veel bijgebabbeld. Wat we niet gedaan hebben: pampers ververst, gespeeld, gelachen om haar fratsen, papjes gemaakt, badje gegeven, wandeling of fietstocht gemaakt, haar mee op restaurant genomen, kleren aan- en uitgetrokken, opgeruimd, verdrietjes getroost en ga zo maar door.
Ik was uiteraard heel blij toen ik haar terugzag, maar ik besefte plots hoeveel een baby van je vraagt. Ik zag er zelfs even tegenop om ze weer mee naar huis te nemen en het hele avondritueel te voltrekken, maar zodra ik daarmee bezig was, was ik dat natuurlijk meteen weer vergeten en deed ik het gewoon alsof het niets was. En ik vind het eigenlijk geen last, zo'n kindje, zeker niet omdat het echt een makkelijk kind is, maar als je weer zo'n weekend zoals vroeger beleeft, merk je plots hoeveel tijd en energie zij van je steelt. Allez, stelen is een groot woord, want ze krijgt het van mij gratis en voor niets, maar het is pas als ze er even niet is, dat je dat gewaarwordt.
Voor mij is het bovendien nog anders, want ik heb haar altijd bij me. Een occasionele babysit, de dagen bij de onthaalmoeder en een paar nachten bij mijn ouders niet te na gesproken natuurlijk, maar anders heb ik ze altijd bij me. Voor Bernard is dat anders, omdat hij af en toe een week of langer weg is en haar dan moet missen, maar voor mij waren het de eerste achtenveertig uur zonder dochter in de buurt. Zeker voor herhaling vatbaar, en niet jaarlijks of halfjaarlijks, maar misschien wel trimestrieel of per kwartaal! Ha! Want gelukkige ouders betekent gelukkige kinderen. En gelukkige grootouders! Want zij hebben er ook van genoten, van zo'n occasioneel weekend net als vroeger...
donderdag 23 juni 2011
Staan
Thelma trekt zich recht in haar park en staat rechtop. Vandaag bij oma en opa gezien. Gewoon even registreren, want ik ben het zo weer vergeten. Ik weet nu al niet meer wanneer ze precies kon rollen, zitten, sluipen en moet altijd op dit weblog te rade gaan. Als ik het al opgeschreven heb, want er zijn meestal interessantere verhalen te vertellen dan de droge registratie van die kleine feiten. Over slaapjes en kakjes en kleertjes, over liefde en verdriet en onmisbaarheid.
Ik was eigenlijk vastberaden om die kleine stapjes allemaal te noteren en dacht dat het met een blog niet kon mislopen. Ah ja, want wat schrijf je anders? Maar ook het boekje van Kind & Gezin, de Oei, ik groei-kluif, het Dag Jij!-boek, met al hun plaats om het allemaal eens goed te noteren, vertonen af en toe grote lacunes. Het moment is namelijk voorbij voor je er erg in hebt en er dient zich alweer een nog grotere evolutie aan.
Thelma gaat dus mogen puzzelen later: wat kribbels van de dokter, wat aanvullingen van de verpleegster, ontelbare foto's, verhaaltjes op de blog, verhaaltjes in Dag Jij, een paar notities in Oei, ik groei!, en natuurlijk de talloze herinneringen van moeder, vader, oma, opa, meter, peter, nichtjes, vrienden en vriendinnen.
Ik was eigenlijk vastberaden om die kleine stapjes allemaal te noteren en dacht dat het met een blog niet kon mislopen. Ah ja, want wat schrijf je anders? Maar ook het boekje van Kind & Gezin, de Oei, ik groei-kluif, het Dag Jij!-boek, met al hun plaats om het allemaal eens goed te noteren, vertonen af en toe grote lacunes. Het moment is namelijk voorbij voor je er erg in hebt en er dient zich alweer een nog grotere evolutie aan.
Thelma gaat dus mogen puzzelen later: wat kribbels van de dokter, wat aanvullingen van de verpleegster, ontelbare foto's, verhaaltjes op de blog, verhaaltjes in Dag Jij, een paar notities in Oei, ik groei!, en natuurlijk de talloze herinneringen van moeder, vader, oma, opa, meter, peter, nichtjes, vrienden en vriendinnen.
woensdag 22 juni 2011
Waar is mama?
En dan kijkt ze triomfantelijk naar mij. Waar is papa? En dan kijkt ze, na een lichte aarzeling maar even triomfantelijk, naar Bernard. Waar is de poes? En dan zoekt en wijst ze naar Charlot. Geen mopje, geen pun, gewoon een dochter die langzaam woordjes begint te leren. En wat voor woordjes!
De poes was eerst, toegegeven, maar de andere twee zijn heerlijk. We zouden dat spelletje wel de hele dag door kunnen spelen. Wij dan toch.
De poes was eerst, toegegeven, maar de andere twee zijn heerlijk. We zouden dat spelletje wel de hele dag door kunnen spelen. Wij dan toch.
donderdag 16 juni 2011
Wekker
We mogen Thelma dus niet meer als wekker gebruiken, dat staat sinds vandaag ontegensprekelijk vast. Het is namelijk een niet te vertrouwen formule. We wisten natuurlijk al dat we een echte slaapdoos hadden met haar gemiddelde van drie dutjes per dag, maar haar ochtenduur swingt de laatste tijd de pan uit. Toen ze heel piep was en ik in bevallingsverlof, kon ik haar rond zeven uur meestal wel paaien met nog een extra dutje tot een uur of tien. Daarna was een tijdje half zeven, wat ik uiteraard niet fijn vond, dan kwart over zeven, half acht, sporadisch acht uur, en soms zelfs eens half negen. Maar vanmorgen was het gewoon een eind voorbij half tien!
Akkoord, ze had om kwart voor zes eens om haar tuutje gevraagd, was rond kwart voor zeven even kwaad geworden, maar daarna zijn we alle drie gewoon weer ingedommeld, moeder en vader zelfs door hun radiowekker heen. Behalve Thelma en de radiowekker wordt nu dus ook een klassiek alarm ingeschakeld. Gelukkig dat ik even één oog opsloeg om te kijken waar we waren, want anders hadden we nog een uurtje doorgepit. Thelma lag rond twintig voor tien immers nog altijd (of weer) als een roosje te slapen.
Ik bedacht vroeger wel eens dat het ochtendritueel zo veel fijner geworden is met een kleintje erbij. Nooit meer twijfelen of je nu dan wel na de volgende snooze moet opstaan, nooit meer tijd verliezen door je nog even om te draaien en dan je ontbijt te moeten overslaan, gewoon uit je bed gesommeerd worden door een wriemelend stukje liefde dat je op haar grootste glimlach bedient. Ze geeft nu zelfs al ostentatief zelf haar tuut af als ze vindt dat het slapen welletjes is geweest. Maar dan moet ze natuurlijk zelf wel rond kwart over zeven wakker worden, anders is het haastig aankleden en ontbijt overslaan mét baby, en zoveel fijner is dat hoegenaamd niet.
I count my blessings en bedenk dat mijn tijd van hypervroeg opstaan misschien ooit nog komt. Maar laat het nog even achterwege, bij voorkeur op zaterdag en zondag.
Akkoord, ze had om kwart voor zes eens om haar tuutje gevraagd, was rond kwart voor zeven even kwaad geworden, maar daarna zijn we alle drie gewoon weer ingedommeld, moeder en vader zelfs door hun radiowekker heen. Behalve Thelma en de radiowekker wordt nu dus ook een klassiek alarm ingeschakeld. Gelukkig dat ik even één oog opsloeg om te kijken waar we waren, want anders hadden we nog een uurtje doorgepit. Thelma lag rond twintig voor tien immers nog altijd (of weer) als een roosje te slapen.
Ik bedacht vroeger wel eens dat het ochtendritueel zo veel fijner geworden is met een kleintje erbij. Nooit meer twijfelen of je nu dan wel na de volgende snooze moet opstaan, nooit meer tijd verliezen door je nog even om te draaien en dan je ontbijt te moeten overslaan, gewoon uit je bed gesommeerd worden door een wriemelend stukje liefde dat je op haar grootste glimlach bedient. Ze geeft nu zelfs al ostentatief zelf haar tuut af als ze vindt dat het slapen welletjes is geweest. Maar dan moet ze natuurlijk zelf wel rond kwart over zeven wakker worden, anders is het haastig aankleden en ontbijt overslaan mét baby, en zoveel fijner is dat hoegenaamd niet.
I count my blessings en bedenk dat mijn tijd van hypervroeg opstaan misschien ooit nog komt. Maar laat het nog even achterwege, bij voorkeur op zaterdag en zondag.
zaterdag 11 juni 2011
Klein, groter, kleinst
Er zijn zo van die mijlpalen in een babyleven die plotseling tastbaar zichtbaar maken hoe snel een kindje groeit. Kleedjes die uit de doos en weer in de doos vliegen, liggen voor de hand. Soms gaan ze zelfs ongedragen weer de doos in, omdat het bij voorbaat al een maat voor niets was. Soms wurm je het schaap er voor een halve dag in, omdat je het echt niet eerder had gezien dat ze er al in paste en dat gewurm het afscheid net iets draaglijker en tevens onvermijdelijk maakt. Een andere keer denk ik dat ik bij een eventuele tweede wel op mijn hoede zal zijn, maar ik zie mezelf al moeiteloos tegen dezelfde steen stoten.
Maar vandaag zat Thelma in een echte autostoel. Geen maxicosi meer, want da's voor baby's, maar een echte stoel die meegaat tot ze tien is. God beware mij. Eventjes toch nog. Een tijd geleden hebben we ook de babyschelp uit de fietskar vervangen door een peuterschelp en nog daarvoor was het de platte kinderwagen die plotseling een buggy werd.
En meestal stelde ik de transitie uit tot het moment waarop ze bijna niet meer in de eerste versie paste, om dan te besluiten dat het eigenlijk eerder had moeten gebeuren. Gelukkig zien ze er op een nieuwe troon weer heel even echt klein uit. Ook zo met de autostoel. De maxicosi was echt al op het randje en viel absoluut niet meer elegant te dragen met een of twee handen. In de autostoel zit ze als een klein konijntje in een veel te groot hol. Gelukkig maar, want anders zou het echt té snel gaan.
Maar vandaag zat Thelma in een echte autostoel. Geen maxicosi meer, want da's voor baby's, maar een echte stoel die meegaat tot ze tien is. God beware mij. Eventjes toch nog. Een tijd geleden hebben we ook de babyschelp uit de fietskar vervangen door een peuterschelp en nog daarvoor was het de platte kinderwagen die plotseling een buggy werd.
En meestal stelde ik de transitie uit tot het moment waarop ze bijna niet meer in de eerste versie paste, om dan te besluiten dat het eigenlijk eerder had moeten gebeuren. Gelukkig zien ze er op een nieuwe troon weer heel even echt klein uit. Ook zo met de autostoel. De maxicosi was echt al op het randje en viel absoluut niet meer elegant te dragen met een of twee handen. In de autostoel zit ze als een klein konijntje in een veel te groot hol. Gelukkig maar, want anders zou het echt té snel gaan.
woensdag 8 juni 2011
Stofzuigen
Ik heb een nieuwe activiteit ontdekt die nut en vermaak combineert: stofzuigen met baby! Thelma wordt een halfuurtje geëntertaind, leert een nieuw geluid, en kruipt achter de stofzuiger aan waardoor ik niet voortdurend moet kijken waar ze nu weer uithangt. Niets dan voordelen!
Dat was gisteren, voor mijn wasmachine bijna ontplofte toen er net een nieuwe babysit was. En ik van de volleybal naar huis ben gesneld, want mijn lief zat in Parijs. Om samen met de nieuwe babysit, elk met een trekker in de hand, het water naar buiten te begeleiden. Om daarna het deurtje van de wasmachine nog eens open te trekken, waardoor er weer vijftig liter naar buiten gutste. De machine zat zo vol met water dat ze leeg leek. Hmm. Gelukkig was ik even later zo slim om de machine eerst nog eens te laten zwieren, wat niet lukte, ah nee, want ze was stuk, maar wat ten minste wel het water via de reguliere weg liet wegvloeien.
Resultaat: om half een 's nachts had ik een schone vloer en stond ik dertig kletsnatte luiers op te hangen aan mijn net geïnstalleerde waslijn in de tuin. Een waslijn waartegen ik even had geprotesteerd uit esthetische overwegingen, maar die toch maar mooi op tijd was gearriveerd. En gelukkig dat ik gestofzuigd had, want er is niets vervelenders dan een vloer dweilen waar nog kruimels, kattenhaar en andere vuiligheid op achtergebleven zijn. Hoera voor de nieuwe hobby dus.
Dat was gisteren, voor mijn wasmachine bijna ontplofte toen er net een nieuwe babysit was. En ik van de volleybal naar huis ben gesneld, want mijn lief zat in Parijs. Om samen met de nieuwe babysit, elk met een trekker in de hand, het water naar buiten te begeleiden. Om daarna het deurtje van de wasmachine nog eens open te trekken, waardoor er weer vijftig liter naar buiten gutste. De machine zat zo vol met water dat ze leeg leek. Hmm. Gelukkig was ik even later zo slim om de machine eerst nog eens te laten zwieren, wat niet lukte, ah nee, want ze was stuk, maar wat ten minste wel het water via de reguliere weg liet wegvloeien.
Resultaat: om half een 's nachts had ik een schone vloer en stond ik dertig kletsnatte luiers op te hangen aan mijn net geïnstalleerde waslijn in de tuin. Een waslijn waartegen ik even had geprotesteerd uit esthetische overwegingen, maar die toch maar mooi op tijd was gearriveerd. En gelukkig dat ik gestofzuigd had, want er is niets vervelenders dan een vloer dweilen waar nog kruimels, kattenhaar en andere vuiligheid op achtergebleven zijn. Hoera voor de nieuwe hobby dus.
zondag 5 juni 2011
Zwart
Ik begin langzamerhand te begrijpen waarom oudere kindjes elke dag in bad gaan. Voor Thelma's geboorte dacht ik dat alle kindjes elke dag in bad hoorden te gaan, maar verschillende vroedvrouwen vertelden me toen dat dat eigenlijk een misvatting is en een babyhuidje daar ook niet zo goed tegen kan. Dag om dag is meer dan genoeg.
(Terwijl ik bovenstaande alinea schrijf, moet ik tegelijk denken aan het kwart van de kinderen dat volgens de Armoedebarometer niet eens een bad heeft en twijfel ik zelfs om voort te schrijven in de teneur die ik in gedachten had. Ik hou het kort.)
Waar waren we? Thelma heeft vandaag in korte mouwen en zonder broek de hele living rondgeslopen, heeft een beetje op de kade zitten schuiven bij de DOKkantine, heeft met blokken gespeeld in de tuin, en van dat alles was het badwater van vanavond de stille getuige. Wat kan zo'n kleine uk zich vuil maken!
(Terwijl ik bovenstaande alinea schrijf, moet ik tegelijk denken aan het kwart van de kinderen dat volgens de Armoedebarometer niet eens een bad heeft en twijfel ik zelfs om voort te schrijven in de teneur die ik in gedachten had. Ik hou het kort.)
Waar waren we? Thelma heeft vandaag in korte mouwen en zonder broek de hele living rondgeslopen, heeft een beetje op de kade zitten schuiven bij de DOKkantine, heeft met blokken gespeeld in de tuin, en van dat alles was het badwater van vanavond de stille getuige. Wat kan zo'n kleine uk zich vuil maken!
woensdag 1 juni 2011
Contrasten
't Is een wereld van contrasten, de laatste week met Thelma. Ze kan ontzettend driftig zijn en alles om zich heen van tafel gooien, zich in alle mogelijke en liefst tegengestelde richtingen draaien op haar kussen, tegen haar lepel groentepap slaan, met haar voeten stampen, zich achteruit gooien, met haar armen zwieren... met meestal maar één oorzaak: vermoeidheid. Ze ziet zoveel meer van de wereld, sluipt zich te pletter, moet voortdurend bezig zijn met van alles en nog wat, dat ze daar alleen maar moe van kan worden. De drie dutjes overdag houden dus nog altijd stand.
Tegelijk doet ze de laatste tijd niets liever dan boekjes lezen, waarschijnlijk ter compensatie. Zodra ze een boekje spot, neemt ze het vast en steekt ze het in de lucht, zodat ik wel weet hoe laat het is. En ze weet al waarin boekjes van ander speelgoed verschillen, want zelfs als het een stoffen knisperboekje, plastieken badboekje, een rond boekje of superzacht boekje is, ze steekt het steevast met vragende blik in de lucht. Ik profiteer er natuurlijk van, want dan zit ze eindelijk eens rustig op mijn schoot, hoewel het er na tien keer voorlezen op een tiental minuten ook wel weer op zit.
En haar derde tandje is in aantocht! Twee kleine witte stipjes kondigen bovenaan het kleinood aan en rechts ervan zie ik al in de verte tand nummer vier opdoemen. De moeilijke nacht vorige weekend aan zee was dus vermoedelijk niet enkel door de vreemde kamer en de aanrollende golven geïnspireerd...
Tegelijk doet ze de laatste tijd niets liever dan boekjes lezen, waarschijnlijk ter compensatie. Zodra ze een boekje spot, neemt ze het vast en steekt ze het in de lucht, zodat ik wel weet hoe laat het is. En ze weet al waarin boekjes van ander speelgoed verschillen, want zelfs als het een stoffen knisperboekje, plastieken badboekje, een rond boekje of superzacht boekje is, ze steekt het steevast met vragende blik in de lucht. Ik profiteer er natuurlijk van, want dan zit ze eindelijk eens rustig op mijn schoot, hoewel het er na tien keer voorlezen op een tiental minuten ook wel weer op zit.
En haar derde tandje is in aantocht! Twee kleine witte stipjes kondigen bovenaan het kleinood aan en rechts ervan zie ik al in de verte tand nummer vier opdoemen. De moeilijke nacht vorige weekend aan zee was dus vermoedelijk niet enkel door de vreemde kamer en de aanrollende golven geïnspireerd...
donderdag 26 mei 2011
Soep!
Even tijd voor wat reclame. Ik heb namelijk iets ontdekt wat Thelma ongelooflijk lekker vindt: Baby Soup van Nestlé. Eigenlijk dronk ze de laatste tijd te veel melk: een ochtendfles, nog een toetje na haar groentenpap, een fles om zes en een avondfles. Ze dronk haar fles niet altijd helemaal leeg, maar toch zat ze vaak boven de maximumgrens van 750 cc per dag. Een meelpapje ter vervanging wou ze niet, een boterham met confituur of honing sabbelt ze kruimel per kruimel op, een geplette banaan werkt constiperend, en boterhammen in melk gesopt knijpt ze uit en laat ze vallen op de grond.
K&G had me aangeraden om rond zessen eens soep te proberen, maar dat was sneller gezegd dan gedaan. Mijn zelfgemaakte babywitloofsoep wou ze niet, en eigenlijk begrijp ik dat wel: enkel ajuin en witloof, zonder zout of kruiden, wie wil dat nu? Aan een aardappel erbij had ik aanvankelijk niet gedacht en tuinkruiden had ik niet in huis. Een volgende poging was paprikasoep zoals wij ze eten, met bouillon, best wel wat gekruid en een beetje pikant. Thelma smulde ervan, maar echt goed was dat ook niet, want er zit te veel zout in voor een babylijfje en dat pikante had onze nachtrust wel eens kunnen hypothekeren.
Uiteindelijk heb ik op de site van Nestlé, en u hoort de slimme marketingtruc al komen, een recept gevonden voor babytomatensoep met basilicum dat ze ook best wel kon smaken. Baby-aspergesoep was de volgende tip, uiteraard met 30 cc Nan Pro 2, want het zou anders geen marketingtruc zijn. Maar elke avond, of een paar keer per week, lekkere babysoep maken met verse groenten en tuinkruiden, zat er eigenlijk niet echt in, zeker omdat we zelf niet zoveel soep eten met het mooie weer.
Ik had het soepplan bijna weer opgeborgen, tot ik per toeval, of toch net niet natuurlijk, op het bestaan van Nestlé Baby Soup botste. Brikjes soep in een groene en rode variant, wat ingedikt met rijst of gierst, gekruid met tuinkruiden en eigenlijk ook voor volwassenen best lekker. Thelma die thuis vaak geen groentepap wou omdat het bij de onthaalmoeder blijkbaar beter smaakt, smikkelt en smoefelt de volledige 250 cc binnen, hoewel ik de producenten ook wel van wat gefoefel verdenk. Als ik het brikje namelijk in twee porties verdeel in een fles met maatstreepjes, blijkt er in de eerste helft logischerwijs 120 cc te zitten, terwijl de tweede 'helft' maar uit 90 cc bestaat...
K&G had me aangeraden om rond zessen eens soep te proberen, maar dat was sneller gezegd dan gedaan. Mijn zelfgemaakte babywitloofsoep wou ze niet, en eigenlijk begrijp ik dat wel: enkel ajuin en witloof, zonder zout of kruiden, wie wil dat nu? Aan een aardappel erbij had ik aanvankelijk niet gedacht en tuinkruiden had ik niet in huis. Een volgende poging was paprikasoep zoals wij ze eten, met bouillon, best wel wat gekruid en een beetje pikant. Thelma smulde ervan, maar echt goed was dat ook niet, want er zit te veel zout in voor een babylijfje en dat pikante had onze nachtrust wel eens kunnen hypothekeren.
Uiteindelijk heb ik op de site van Nestlé, en u hoort de slimme marketingtruc al komen, een recept gevonden voor babytomatensoep met basilicum dat ze ook best wel kon smaken. Baby-aspergesoep was de volgende tip, uiteraard met 30 cc Nan Pro 2, want het zou anders geen marketingtruc zijn. Maar elke avond, of een paar keer per week, lekkere babysoep maken met verse groenten en tuinkruiden, zat er eigenlijk niet echt in, zeker omdat we zelf niet zoveel soep eten met het mooie weer.
Ik had het soepplan bijna weer opgeborgen, tot ik per toeval, of toch net niet natuurlijk, op het bestaan van Nestlé Baby Soup botste. Brikjes soep in een groene en rode variant, wat ingedikt met rijst of gierst, gekruid met tuinkruiden en eigenlijk ook voor volwassenen best lekker. Thelma die thuis vaak geen groentepap wou omdat het bij de onthaalmoeder blijkbaar beter smaakt, smikkelt en smoefelt de volledige 250 cc binnen, hoewel ik de producenten ook wel van wat gefoefel verdenk. Als ik het brikje namelijk in twee porties verdeel in een fles met maatstreepjes, blijkt er in de eerste helft logischerwijs 120 cc te zitten, terwijl de tweede 'helft' maar uit 90 cc bestaat...
Abonneren op:
Posts (Atom)