Brr, zo'n heerlijke risotto is na een kort verblijf in de diepvries en een veel te snelle en gedwongen acclimatisatie in de microgolfoven echt niet meer zo heerlijk, zelfs al heb je 'm zelfgemaakt. Ik was alleen met Thelma vandaag, omdat Bernard aan een tournee is begonnen, ik ben rond vijf uur nog snel naar de Maeterlincktentoonstelling gefietst en zag het niet zitten om haar vooraf of daarna nog maar eens uit de fietsstoel te halen om geld af te halen, lekker eten te kopen, brood op de plank te krijgen.
Het doet me denken aan mijn vrijgezellentijd. Daar had ik 's winters geen kleintje dat een dikke trui aanmoest, een fleecepak erboven, een regenjas, muts en sjaal voor ik even naar bakker of bankautomaat kon fietsen, maar ik deed het bij periodes evenmin. Daar had ik geen kleintje over wie ik moest waken toen het 's nachts in zijn bedje lag, en toch ging ik niet nog snel even naar de broodautomaat of nachtwinkel. Ik dacht bij momenten ook niet vooruit, en ik handelde er al helemaal niet naar. Correctie: ik dacht wel vooruit, maar reageerde niet.
En nu dus juist hetzelfde. Weten dat ik morgen geen tijd ga hebben om naar de bakker te gaan, weten dat ik nog maar twee sneden brood heb waarvan Thelma er een krijgt. Weten dat het stukje vlees in de koelkast eigenlijk te weinig was, weten dat de knolselder en savooi te veel tijd vragen voor ze klaar zijn, zeker op zondag na het bad-bed-opruim-ritueel, zo gaat dat met die groenten. En dus snel in de diepvries kijken wat er nog te scoren valt. Appelmoes, spaghettisaus, soep, vegetarische shepherd's pie en risotto.
Het werd dus dat laatste, want die was het best geplaatst om een restje gehaktbrood en veldsla te vergezellen, maar ik denk er al meteen over om die shepherd's pie ook in de vuilnisbak te kieperen om hetzelfde scenario niet herhaald te zien. Bereide gerechten in de diepvries en microgolf, niet meer ten huize Olijfje vanaf nu. Ik ontneem me dan de kortstondige geneugten om niet in actie te schieten als het eigenlijk wel moet, maar ik zou 's avonds tenminste niet met mijn neus op de kwalijke gevolgen van mijn uitstelgedrag gedrukt worden.
En ook niet de volgende ochtend. Misschien toch maar eens van deze kortstondige Aha-Erlebnis gebruik maken, en op een stoel kruipen om de broodmachine van mijn schoonmoeder van de kast te halen, af te stoffen en in gang te steken?
zondag 29 januari 2012
zaterdag 28 januari 2012
Liefde te over
Mijn hart loopt weer over van liefde. Waar moet ik daarmee naartoe? Ik probeer me wat in te houden, want die schoudertjes van Thelma zijn toch nog zo frêle. Maar wat een kind! Ik laat me even gaan. Wat een kind! Eigenzinnig, eigenwijs, lief, origineel, gretig om alles wat we aanbieden.
Eerst Muziek op schoot, waar ze Wollie uit zijn bedje heeft gehaald, 'waai' zei toen Marijke op de fluit speelde, het uitschaterde toen ik haar tijdens een liedje vastgreep. Dan gespeeld met haar 'waw' (de leeuw), de kikker, het 'aapje' (schaap). Geen door-moma-gemaakte-vislasagne gegeten, want wie eet er nu thuis patatjes? Wel appel-koekjes-yoghurt, en daarna een lange middagdut.
En toen haar eerste vergadering ooit: aan tafel met de buren en schepen Balthazar, over de inrichting van het parkje naast de deur. Beetje gebabbeld, beetje gelachen, koekje op schoot, dan in haar eigen stoel, en daarna mee naar buiten in de draagrugzak, wippend, lachend, dansend. Nog wat fruitpap, een halve banaan, boterham met choco, en hupla, klaar voor het Lichtfestival.
Een dik uur zitten genieten van de lichtjes, babbelend over de beer, de visjes (raketten, maar visjes is ook goed) en de sneeuw op Post Plaza, verwonderd door de semi-kathedraal op de Botermarkt, en dan een lekker flesje in de BoHo. Met chips na, want ook Thelma begint de kleine geneugten van een cafébezoek te kennen. Drinken, eten, dansen.
En weer flink het fleecepak aan, het regenpak, de rugzak in. Blij, vrolijk, goedgemutst. Wiebelend, zingend, draaiend met haar handen. Thuis nog koekje eten, extra 'weshje' drinken, boekje kijken, tandjes poetsen, blij met de beer, het tuutje en het doekje die in haar bed lagen te wachten. Een droomkind, zoveel is zeker. En het wordt alleen maar beter.
Eerst Muziek op schoot, waar ze Wollie uit zijn bedje heeft gehaald, 'waai' zei toen Marijke op de fluit speelde, het uitschaterde toen ik haar tijdens een liedje vastgreep. Dan gespeeld met haar 'waw' (de leeuw), de kikker, het 'aapje' (schaap). Geen door-moma-gemaakte-vislasagne gegeten, want wie eet er nu thuis patatjes? Wel appel-koekjes-yoghurt, en daarna een lange middagdut.
En toen haar eerste vergadering ooit: aan tafel met de buren en schepen Balthazar, over de inrichting van het parkje naast de deur. Beetje gebabbeld, beetje gelachen, koekje op schoot, dan in haar eigen stoel, en daarna mee naar buiten in de draagrugzak, wippend, lachend, dansend. Nog wat fruitpap, een halve banaan, boterham met choco, en hupla, klaar voor het Lichtfestival.
Een dik uur zitten genieten van de lichtjes, babbelend over de beer, de visjes (raketten, maar visjes is ook goed) en de sneeuw op Post Plaza, verwonderd door de semi-kathedraal op de Botermarkt, en dan een lekker flesje in de BoHo. Met chips na, want ook Thelma begint de kleine geneugten van een cafébezoek te kennen. Drinken, eten, dansen.
En weer flink het fleecepak aan, het regenpak, de rugzak in. Blij, vrolijk, goedgemutst. Wiebelend, zingend, draaiend met haar handen. Thuis nog koekje eten, extra 'weshje' drinken, boekje kijken, tandjes poetsen, blij met de beer, het tuutje en het doekje die in haar bed lagen te wachten. Een droomkind, zoveel is zeker. En het wordt alleen maar beter.
donderdag 26 januari 2012
Ticket
We hebben een ticket voor Carpentier! Mijn initiële angst over te veel niet-GOK-ouders op de Muide is dus overbodig gebleken. Wat zeg ik, het zijn er zelfs maar elf, vier broertjes en zusjes inbegrepen ... We moeten Thelma nu inschrijven voor 7 februari en daarna kunnen we haar nog aanmelden voor scholen die geen voorrang geven, De Loods met name. Nog even tijd om wat voort te twijfelen dus!
Ik wou wel nog wat reacties meegeven die ik op facebook en per e-mail gekregen heb naar aanleiding van mijn vorige post, waarbij het opvalt dat grote scholen met veel GOK'ertjes er zeker niet slechter uitkomen, wat het allemaal niet simpeler maakt:
Ik wou wel nog wat reacties meegeven die ik op facebook en per e-mail gekregen heb naar aanleiding van mijn vorige post, waarbij het opvalt dat grote scholen met veel GOK'ertjes er zeker niet slechter uitkomen, wat het allemaal niet simpeler maakt:
- De grappigste: 'Elaba. Dat blonde jongentje is mijn allerliefste neefje dat zijn tante is gaan bezoeken in Chili. Inderdaad moeilijke keuze. Als het jou gerust mag stellen, ik ken wel enkele niet-yuppies ook op De Loods. Over de kwaliteit ga ik me niet uitspreken, want elke ouder en elk kind heeft z'n wensen/noden. En daarvoor ken ik beide scholen niet genoeg.'
- Mijn antwoord-met-blos: 'Haha! Dat verandert alles! Voel ik me nu betrapt! Ik ken ook veel niet-yuppies op De Loods hoor, zeker en vast. En zoals ik schreef, zo'n schoolbezoek zegt eigenlijk maar weinig, maar wel net genoeg om je vooroordelen en vooringenomenheid (positief of negatief) even te counteren.'
- De perfecte tegenzet voor mijn rationeel en cerebraal geraas: 'Volg uw buikgevoel. Thelma is een slim en sociaal kindje. Die past probleemloos in eender welke school. Ik vind dat de kwaliteit van een school veel afhangt van de leerkrachten. Als die leuk en boeiend zijn, zijn hun klasjes en lessen dat ook.'
- De lotgenote: 'Dag mama, hier toch een paar bedenkingen na eigen onderzoek:
- kleinschalig lijkt leuk, maar ons bezoek aan een kleinschalige school heeft ons toch helemaal niet overtuigd... zoals een directrice van een grote school (met alle middelen en héél véél ruimte!) ons zei: de wereld is groot (en klein leek me daar vooral: sukkelachtig en naïeverig)
- het gemeenschapsonderwijs volgt in de praktijk sowieso Freinet (omzendbrief in Gent van Freya?)'
- De ervaringsdeskundige: 'Ik was vroeger ook heel erg voor alternatieve (freinet)scholen. Door een speling van het lot (én vooral het feit geen keuze te hebben) zijn onze jongens uiteindelijk op een eerder "klassieke" school beland, die ook nog eens overspoeld is door zogenaamde GOK-kindjes. En ik ben héél tevreden. Omdat de leerkrachten boordevol engagement zitten, omdat de andere "niet-GOK-ouders" een heel hechte groep vormen én omdat A. en S. zelf de grootste pleitbezorgers van hun school zijn. Ik denk dat je gelijk hebt, wanneer je schrijft dat de "klassieke" scholen al lang niet meer zo klassiek zijn als vroeger.'
donderdag 19 januari 2012
Thelmataal (4): Woordenvloed
Een maand geleden zei Thelma haar eerste zin: 'ap aan'. Ik dacht dat het een toevalstreffer was, zo'n twee weken voor ze anderhalf zou worden, maar zie: het was geen toeval. De zinnen vliegen ons hier om de oren:
- 'ha nie': het gaat niet, kijk dan toch, ik heb nog niet eens geprobeerd, maar het gaat niet!
- 'kaka nie': ook al ruikt het hier verschrikkelijk, ik heb géén kaka gedaan!
- 'mama ook': bij voorkeur tijdens het neusjespoelen met fysiologisch water (waarop ik tot een lichte vorm van sadomasochisme overga -- tot ik ontdekte dat ze vooral mijn reactie grappig vond, die ik nu dus af en toe eens fake)
- 'papa ape': papa slaapt, doet een dutje, sluit even zijn ogen voor een korte meditatie ...
- 'toel uit': haal mij uit die stoel; ook wel 'papa uit': hij moet het doen, en niemand anders, en liefst ook nu.
- 'babap in': geef je mij nog wat appelsiensap?
- 'waker nie': de beer heeft geen traan meer op zijn wang, de kikker huilt ook niet, de haas evenmin, en de wangen van varken zijn ook droog.
- 'waai daan': dat vervelende geluid is ineens gestopt, de soep is gemixt, de opgevoerde rotbrommer is gepasseerd, het vliegtuig is overgevlogen ...
- 'daan kaka', ook wel 'kaka uit': er zit niets in mijn pamper, 't was maar voor te lachen!
- 'oene aan': oké, het is winter, maar doe toch maar mijn crocs ...
- 'boekje kyke': lees mij nog een vierde keer dat verhaaltje voor.
- 'weh bajje': de bal is weg (en ik kom duidelijk uit Hent).
- 'waashe pope': je wast mijn poep.
- 'ma nie': sorry dat ik altijd mijn fles omdraai in de sofa, dat maakt zulke leuke vlekken! En oeps, mijn beker op zijn kop, dat mag evenmin.
zaterdag 14 januari 2012
Visitatiepraat
Gisteren is Bernard ook op schoolbezoek geweest bij de twee dichtste buurtscholen die zowel kleuter- als basisonderwijs aanbieden: De Loods en Victor Carpentier. Mijn oorspronkelijke shock over de 110/79-verhouding is ondertussen gaan liggen, want het ziet er echt naar uit dat zij-die-nu-luisteren-naar-de-benaming-"niet-GOK'ers", wij dus, meer dan genoeg gaan hebben met de 30 voorrangsplaatsen bij Victor Carpentier, tenzij er veel geïnteresseerde ouders niet naar de infoavonden zijn geweest. Tel daar nog eens een paar van de 18 plaatsen uit De Loods bij en het waren misschien wel zorgen om niets ...
Bernard sms'te mij na zijn bezoekjes: 'Effe sloganesk, later meer: Carpentier is echt, De Loods een glazen stolp.' Zijn gevoel kwam overeen met wat ik een paar weken eerder had ervaren, al was het bij hem veel sterker. Vooraf leek De Loods de absolute nummer 1: een school waar ze vroeger voor kampeerden, freinetonderwijs, kleinschalig, 55% niet-GOK ... Maar na de twee schoolbezoeken moeten we dat oordeel toch een klein beetje bijstellen. Wij in elk geval, want de mama die vorige keer mee met mij op rondleiding was, vond een paar klasjes in Carpentier druk en een beetje onderkomen, en een vervangende kleuterjuf piepjong. Ook de vriendjes van bij de onthaalmoeder, Noor en Ramon, gaan wellicht allebei naar De Loods. En vrienden uit de buurt zijn razend enthousiast. Ik durf mijn oordeel dan ook niet goed baseren op zo'n momentopname.
De rondleiding door de directrice van De Loods was voor ons niet echt een topper, vergeleken bij de ongedwongenheid bij Carpentier. We vonden de directrice nogal negatief over het traditionele onderwijs. Alsof kinderen daar verplicht zijn om een opstel over de eerste sneeuw te schrijven als het niet gesneeuwd heeft, alsof ze daar geen inbreng toelaten van de actualiteit of de leerlingen zelf, alsof alle leerkrachten daar een jaar vooraf het hele leerplan al van naaldje tot draadje invullen. Het traditionele onderwijs is toch al lang niet meer zo traditioneel als zij het voorstelt? Ze werken toch ook met speel- en leerhoeken, met gediversifieerd onderwijs, projectwerk enzovoort? Er zullen uiteraard nog verschillen zijn, maar ik hou niet van zo'n negatieve stereotypering van de concurrentie.
Ik vond haar ook nogal stroef in haar omgang met de andere juffrouwen. 'Wil jij eens iets vertellen aan de nieuwe ouders, Vanessa?' 'Maar Jeanine, goh, wat moet ik dan vertellen?' 'Dat kan toch niet zo moeilijk zijn, Vanessa.' (lange stilte) Een groot verschil met de directrice Nora van Carpentier, die heel ongedwongen met haar collega's omging, de kindjes allemaal aansprak, en zelf lovend sprak over haar collega-directrice bij De Loods. Daar hou ik van. Ze vond het wel jammer dat De Loods eenmalig 12 extra plaatsen heeft moeten creëren, omdat ze de concurrentie vreest, maar wou verder geen kwaad woord kwijt over de school.
Wat er natuurlijk ook niet echt goed aan deed, was dat een blond gastje in De Loods als eerste zin tegen Bernard zei: 'Ik ben van de vakantie naar Chili geweest', en een ander jongetje Bernard terechtwees met de woorden: 'Luister maar naar de juffrouw, ze is iets aan 't uitleggen'. Het was Bernard ook opgevallen dat alle 'witjes' met elkaar speelden, en alle 'zwartjes' apart, hoewel dat bij mijn bezoek niet zo was. In Carpentier kan zoiets al bijna niet, met zijn 40% kinderen van Turkse origine, 40% van 89 andere origines en 20% piepkes van Belgische makelij.
De andere ouders dachten er bij Bernards bezoek net zo over: Carpentier vonden ze rock-'n-roll, De Loods leken yuppies ... Het komt ook door het koffie-met-cakemoment bij Carpentier elke vrijdag van 8 tot 9, waar een heel ongedwongen sfeer hangt, het komt door de vrienden die daar actief lobbyen, maar vooral door de directrice en leerkrachten die we (heel even) bezig hebben gezien. Het moeilijke is dat de sfeer op de rondleiding ons erg aansprak, maar dat het natuurlijk om de hele schoolloopbaan van Thelma gaat. Zij moet zich in de eerste plaats goed voelen in de school die wij voor haar kiezen. En dan zeggen de waarden van Freinet mij heel veel, al weet ik dat Carpentier ook een warme school is met ontzettend veel enthousiaste leerkrachten.
Een sympathieke directrice zegt natuurlijk niet alles en het welbevinden van je kind hangt af van juf tot juf of meester, maar het schoolbezoek heeft wel even mooi mijn eigen vooroordelen en vooringenomenheid blootgelegd. Als ik de scholen niet had bezocht, zou mijn keuze voor Carpentier wellicht een negatieve zijn geweest, omdat er in De Loods geen plaats was, maar nu ligt dat anders. Ik kan voor elk even veel positieve en negatieve punten opsommen en dan is dat enkel nog maar gebaseerd op een bezoekje van twee uur. Ik ken de scholen au fond niet en ken eigenlijk ook mijn piepke nog niet voldoende om te kunnen beslissen. Of ja, ik vermoed dat ze zich in beide scholen wel goed zal voelen, omdat er misschien ook niet zulke grote verschillen tussen zijn als ik aanvankelijk dacht. Ik heb zelf op een kleine school gezeten in Gent met protestants onderwijs en ik ben daar ontzettend gelukkig geweest. Ik weet er nog veel van, er was geen grote prestatiedruk, iedereen kende iedereen en we zeggen elkaar nog altijd goeiedag op straat. Dat zoek ik ook voor Thelma.
Het is een beetje l'embarras du choix waarmee ik jullie op een mooie zaterdag verveel, want de scholen lijken aan elkaar gewaagd. De klassen zijn in beide scholen licht en ruim, behalve één kleiner klasje in Carpentier, er is een grote speelplaats en een tuin, er zijn vergelijkbare opvangmogelijkheden in de vakanties, het eten wordt geleverd door dezelfde traiteur, er zijn milieuprojecten, fruitmomenten, klasblogs, de kleintjes kunnen slapen tussen de middag, en we kennen in elke school wel een paar kinderen die er nu heel tevreden zijn. Het is sterker dan mezelf, dat hele afwegen en vergelijken. Ik was weer maar eens van plan om één klein paragraafje te bloggen, en zie, ik ben vertrokken en ik doe zelfs nog even voort. Zou het dat zijn waardoor ik ooit een doctoraat heb kunnen schrijven? Ik vrees van wel.
Het zijn allebei buurtscholen, de ene nog meer in de buurt (De Loods) dan de andere (Carpentier). De Loods is freinetonderwijs, waar ik de voordelen goed van besef, Carpentier is gemeenschapsonderwijs. Carpentier is drie keer zo groot als De Loods, maar het schoolgebouw is navenant en de kleuters, lagere leerjaren en hogere leerjaren krijgen apart speeltijd. Carpentier is verder, maar de weg ernaartoe is rustiger en veiliger. Carpentier heeft dubbel zoveel GOK-kindjes, maar ook dubbel zoveel ondersteuning. En Carpentier heeft meer ervaring met gediversifieerd onderwijs, met hun kleine en grote 'sterklas', iets waar De Loods misschien nog meer aan zal moeten wennen als volgend jaar de 30/70-voorrangsregel in elke school verplicht is.
Wat ook nog verschilt, is de ouderwerking. In De Loods is er al een heel gestructureerde ouderwerkgroep, met voorzitter, penningmeester, secretaris enzovoort, en bij Carpentier is dat allemaal nog maar net vorm aan het krijgen. De directrice smeekt om geëngageerde ouders die de boel wat mee willen helpen sturen, en geeft hen daarbij alle vrijheid. Er is dus wellicht veel ruimte voor eigen inbreng, wat ik eigenlijk wel zie zitten, maar het is natuurlijk niet uitgesloten dat er in De Loods ook veel ruimte is voor inbreng.
Maar weet je wat de grootste lol van allemaal is: eigenlijk hebben we wellicht niet te kiezen. Als we net te ver van De Loods wonen (en we wonen op exact 500 meter wandelafstand) om een van de 18 plaatsjes te krijgen, zijn al mijn hersenspinsels een maat voor niets. Thelma is dus in elk geval al aangemeld voor Carpentier, wordt na 23 januari ook effectief ingeschreven, en pas als we na 21 maart ook te horen krijgen dat we plaats hebben in De Loods, moet er definitief gekozen worden: uitschrijven in Carpentier en hup naar De Loods, of met een groep ouders van School-in-Zicht blijven zitten waar we zaten. Wordt dus nog eens vervolgd!
Bernard sms'te mij na zijn bezoekjes: 'Effe sloganesk, later meer: Carpentier is echt, De Loods een glazen stolp.' Zijn gevoel kwam overeen met wat ik een paar weken eerder had ervaren, al was het bij hem veel sterker. Vooraf leek De Loods de absolute nummer 1: een school waar ze vroeger voor kampeerden, freinetonderwijs, kleinschalig, 55% niet-GOK ... Maar na de twee schoolbezoeken moeten we dat oordeel toch een klein beetje bijstellen. Wij in elk geval, want de mama die vorige keer mee met mij op rondleiding was, vond een paar klasjes in Carpentier druk en een beetje onderkomen, en een vervangende kleuterjuf piepjong. Ook de vriendjes van bij de onthaalmoeder, Noor en Ramon, gaan wellicht allebei naar De Loods. En vrienden uit de buurt zijn razend enthousiast. Ik durf mijn oordeel dan ook niet goed baseren op zo'n momentopname.
De rondleiding door de directrice van De Loods was voor ons niet echt een topper, vergeleken bij de ongedwongenheid bij Carpentier. We vonden de directrice nogal negatief over het traditionele onderwijs. Alsof kinderen daar verplicht zijn om een opstel over de eerste sneeuw te schrijven als het niet gesneeuwd heeft, alsof ze daar geen inbreng toelaten van de actualiteit of de leerlingen zelf, alsof alle leerkrachten daar een jaar vooraf het hele leerplan al van naaldje tot draadje invullen. Het traditionele onderwijs is toch al lang niet meer zo traditioneel als zij het voorstelt? Ze werken toch ook met speel- en leerhoeken, met gediversifieerd onderwijs, projectwerk enzovoort? Er zullen uiteraard nog verschillen zijn, maar ik hou niet van zo'n negatieve stereotypering van de concurrentie.
Ik vond haar ook nogal stroef in haar omgang met de andere juffrouwen. 'Wil jij eens iets vertellen aan de nieuwe ouders, Vanessa?' 'Maar Jeanine, goh, wat moet ik dan vertellen?' 'Dat kan toch niet zo moeilijk zijn, Vanessa.' (lange stilte) Een groot verschil met de directrice Nora van Carpentier, die heel ongedwongen met haar collega's omging, de kindjes allemaal aansprak, en zelf lovend sprak over haar collega-directrice bij De Loods. Daar hou ik van. Ze vond het wel jammer dat De Loods eenmalig 12 extra plaatsen heeft moeten creëren, omdat ze de concurrentie vreest, maar wou verder geen kwaad woord kwijt over de school.
Wat er natuurlijk ook niet echt goed aan deed, was dat een blond gastje in De Loods als eerste zin tegen Bernard zei: 'Ik ben van de vakantie naar Chili geweest', en een ander jongetje Bernard terechtwees met de woorden: 'Luister maar naar de juffrouw, ze is iets aan 't uitleggen'. Het was Bernard ook opgevallen dat alle 'witjes' met elkaar speelden, en alle 'zwartjes' apart, hoewel dat bij mijn bezoek niet zo was. In Carpentier kan zoiets al bijna niet, met zijn 40% kinderen van Turkse origine, 40% van 89 andere origines en 20% piepkes van Belgische makelij.
De andere ouders dachten er bij Bernards bezoek net zo over: Carpentier vonden ze rock-'n-roll, De Loods leken yuppies ... Het komt ook door het koffie-met-cakemoment bij Carpentier elke vrijdag van 8 tot 9, waar een heel ongedwongen sfeer hangt, het komt door de vrienden die daar actief lobbyen, maar vooral door de directrice en leerkrachten die we (heel even) bezig hebben gezien. Het moeilijke is dat de sfeer op de rondleiding ons erg aansprak, maar dat het natuurlijk om de hele schoolloopbaan van Thelma gaat. Zij moet zich in de eerste plaats goed voelen in de school die wij voor haar kiezen. En dan zeggen de waarden van Freinet mij heel veel, al weet ik dat Carpentier ook een warme school is met ontzettend veel enthousiaste leerkrachten.
Een sympathieke directrice zegt natuurlijk niet alles en het welbevinden van je kind hangt af van juf tot juf of meester, maar het schoolbezoek heeft wel even mooi mijn eigen vooroordelen en vooringenomenheid blootgelegd. Als ik de scholen niet had bezocht, zou mijn keuze voor Carpentier wellicht een negatieve zijn geweest, omdat er in De Loods geen plaats was, maar nu ligt dat anders. Ik kan voor elk even veel positieve en negatieve punten opsommen en dan is dat enkel nog maar gebaseerd op een bezoekje van twee uur. Ik ken de scholen au fond niet en ken eigenlijk ook mijn piepke nog niet voldoende om te kunnen beslissen. Of ja, ik vermoed dat ze zich in beide scholen wel goed zal voelen, omdat er misschien ook niet zulke grote verschillen tussen zijn als ik aanvankelijk dacht. Ik heb zelf op een kleine school gezeten in Gent met protestants onderwijs en ik ben daar ontzettend gelukkig geweest. Ik weet er nog veel van, er was geen grote prestatiedruk, iedereen kende iedereen en we zeggen elkaar nog altijd goeiedag op straat. Dat zoek ik ook voor Thelma.
Het is een beetje l'embarras du choix waarmee ik jullie op een mooie zaterdag verveel, want de scholen lijken aan elkaar gewaagd. De klassen zijn in beide scholen licht en ruim, behalve één kleiner klasje in Carpentier, er is een grote speelplaats en een tuin, er zijn vergelijkbare opvangmogelijkheden in de vakanties, het eten wordt geleverd door dezelfde traiteur, er zijn milieuprojecten, fruitmomenten, klasblogs, de kleintjes kunnen slapen tussen de middag, en we kennen in elke school wel een paar kinderen die er nu heel tevreden zijn. Het is sterker dan mezelf, dat hele afwegen en vergelijken. Ik was weer maar eens van plan om één klein paragraafje te bloggen, en zie, ik ben vertrokken en ik doe zelfs nog even voort. Zou het dat zijn waardoor ik ooit een doctoraat heb kunnen schrijven? Ik vrees van wel.
Het zijn allebei buurtscholen, de ene nog meer in de buurt (De Loods) dan de andere (Carpentier). De Loods is freinetonderwijs, waar ik de voordelen goed van besef, Carpentier is gemeenschapsonderwijs. Carpentier is drie keer zo groot als De Loods, maar het schoolgebouw is navenant en de kleuters, lagere leerjaren en hogere leerjaren krijgen apart speeltijd. Carpentier is verder, maar de weg ernaartoe is rustiger en veiliger. Carpentier heeft dubbel zoveel GOK-kindjes, maar ook dubbel zoveel ondersteuning. En Carpentier heeft meer ervaring met gediversifieerd onderwijs, met hun kleine en grote 'sterklas', iets waar De Loods misschien nog meer aan zal moeten wennen als volgend jaar de 30/70-voorrangsregel in elke school verplicht is.
Wat ook nog verschilt, is de ouderwerking. In De Loods is er al een heel gestructureerde ouderwerkgroep, met voorzitter, penningmeester, secretaris enzovoort, en bij Carpentier is dat allemaal nog maar net vorm aan het krijgen. De directrice smeekt om geëngageerde ouders die de boel wat mee willen helpen sturen, en geeft hen daarbij alle vrijheid. Er is dus wellicht veel ruimte voor eigen inbreng, wat ik eigenlijk wel zie zitten, maar het is natuurlijk niet uitgesloten dat er in De Loods ook veel ruimte is voor inbreng.
Maar weet je wat de grootste lol van allemaal is: eigenlijk hebben we wellicht niet te kiezen. Als we net te ver van De Loods wonen (en we wonen op exact 500 meter wandelafstand) om een van de 18 plaatsjes te krijgen, zijn al mijn hersenspinsels een maat voor niets. Thelma is dus in elk geval al aangemeld voor Carpentier, wordt na 23 januari ook effectief ingeschreven, en pas als we na 21 maart ook te horen krijgen dat we plaats hebben in De Loods, moet er definitief gekozen worden: uitschrijven in Carpentier en hup naar De Loods, of met een groep ouders van School-in-Zicht blijven zitten waar we zaten. Wordt dus nog eens vervolgd!
dinsdag 10 januari 2012
Oudejaar 2011
Hoe meer zielen, hoe meer vreugd, zo zit ik wel een beetje ineen. Een oudejaarsweekend met 24 vrienden en 14 ukkies is dus echt mijn kopje thee. Ik geniet van die gezellige drukte, van de kinderen die een jaar ouder zijn en elkaar herontdekken, van de lange wandelingen, het ontbijten samen, het koken, het feesten, de hilariteit bij momenten.
24/14 lijkt ook drukker dan het is, omdat de verhouding voortdurend wisselt. Afgezien van het uur van de wolf, waarop alle kindjes samen ineens veel te moe zijn om te gaan slapen, doen er ook nog een aantal een middagdut, gaan de stoersten mee met de grote tour, zijn er een paar op kinderwandeling en kunnen geïnteresseerde volwassenen zelf in hun uppie op wandel om de kindervreugd te ontvluchten. En aangezien de oudste pas vijf is, is rond acht uur de rust al weergekeerd.
Vorig jaar was ons eigen piepke nog maar zes maanden en vond ik achteraf dat ik bijna al mijn quality time aan haar had gespendeerd, maar dit jaar had ze met haar bijna anderhalf de perfecte leeftijd om bij de rest aan te sluiten. Ze is nog steeds de jongste van de hoop, aangezien er in 2011 geen kindjes zijn bijgekomen in deze vriendenkring, maar er is wel een nieuw meisje onderweg (of is ze er ondertussen, Ellen?) en er is bij anderen ook nog wat kroost gepland, zo heb ik uit goede bron vernomen.
Thelma is echt een must-have voor in je bagage op zo'n weekend: nooit verlegen, graag op onderzoek uit, met een big smile in de draagrugzak, blij met fruitsap en een rietje, uren zoet met andermans speelgoed ... Ze heeft vrijwel niet gehuild, behalve de laatste nacht toen ze met een gigantische snotneus zat en niet wou slapen, ze deed haar middagdutjes als gewoonlijk, sliep zelfs een paar keer tot half tien. We hebben ook echt ons kroost gesoigneerd: ik heb ze omgetoverd tot leeuwen, prinsessen en zeerovers, ze hebben met Ellen koekjes gebakken en kregen een kinderfeestjes met chips en koekjes tot acht uur 's avonds! Wowie.
En we hebben uiteraard onszelf ook getrakteerd op champagne, blini's met zalm, kaviaar en vodka, kaasschotels, een vegetarische curry, een wilde stoofschotel, verfijnde stoemp à la Meus, lange herfstige wandelingen, poker, limbo, tequila, en feesten tot een gat in de nacht. Niet tot 's ochtends, dat was vorig jaar, wel tot een uur of vier. Dit jaar zijn wel allemaal een jaartje ouder en kijken wel al stilletjes uit naar het leegstaande hotel in de Ardennen, dat we voor 2012 aan de haak hebben geslagen.
24/14 lijkt ook drukker dan het is, omdat de verhouding voortdurend wisselt. Afgezien van het uur van de wolf, waarop alle kindjes samen ineens veel te moe zijn om te gaan slapen, doen er ook nog een aantal een middagdut, gaan de stoersten mee met de grote tour, zijn er een paar op kinderwandeling en kunnen geïnteresseerde volwassenen zelf in hun uppie op wandel om de kindervreugd te ontvluchten. En aangezien de oudste pas vijf is, is rond acht uur de rust al weergekeerd.
Vorig jaar was ons eigen piepke nog maar zes maanden en vond ik achteraf dat ik bijna al mijn quality time aan haar had gespendeerd, maar dit jaar had ze met haar bijna anderhalf de perfecte leeftijd om bij de rest aan te sluiten. Ze is nog steeds de jongste van de hoop, aangezien er in 2011 geen kindjes zijn bijgekomen in deze vriendenkring, maar er is wel een nieuw meisje onderweg (of is ze er ondertussen, Ellen?) en er is bij anderen ook nog wat kroost gepland, zo heb ik uit goede bron vernomen.
Thelma is echt een must-have voor in je bagage op zo'n weekend: nooit verlegen, graag op onderzoek uit, met een big smile in de draagrugzak, blij met fruitsap en een rietje, uren zoet met andermans speelgoed ... Ze heeft vrijwel niet gehuild, behalve de laatste nacht toen ze met een gigantische snotneus zat en niet wou slapen, ze deed haar middagdutjes als gewoonlijk, sliep zelfs een paar keer tot half tien. We hebben ook echt ons kroost gesoigneerd: ik heb ze omgetoverd tot leeuwen, prinsessen en zeerovers, ze hebben met Ellen koekjes gebakken en kregen een kinderfeestjes met chips en koekjes tot acht uur 's avonds! Wowie.
En we hebben uiteraard onszelf ook getrakteerd op champagne, blini's met zalm, kaviaar en vodka, kaasschotels, een vegetarische curry, een wilde stoofschotel, verfijnde stoemp à la Meus, lange herfstige wandelingen, poker, limbo, tequila, en feesten tot een gat in de nacht. Niet tot 's ochtends, dat was vorig jaar, wel tot een uur of vier. Dit jaar zijn wel allemaal een jaartje ouder en kijken wel al stilletjes uit naar het leegstaande hotel in de Ardennen, dat we voor 2012 aan de haak hebben geslagen.
zondag 8 januari 2012
The Frog Song
Dat is hier een regelrechte hit ten huize Olijfje. Puur jeugdsentiment, dat ook. Ik herinner me nog dat ik zat te popelen tot die clip nog eens getoond werd in een of ander hitprogramma, nadat ik het nummer een of twee keer had gezien. Magisch vond ik het, het nummer en de beelden. Het was zoiets waarvan je dacht dat je het nooit meer te zien zou krijgen later, tenzij je het, weet ik veel, ooit op video zou vinden.
Thelma is al een hele tijd stapelzot van kikkers, wellicht sinds ze van Ponnekeblom zes minimagneetjes in kikkervorm heeft gekregen. We wilden haar er eerst niet mee laten spelen omdat ze zo petieterig waren, dan enkel als we erbij waren, en nu is het een teken van ons bodemloos vertrouwen in haar dat ze ze niet gaat opeten. Ze haalt ze samen met papa van de dampkap, hangt ze daarna op de lamp in de woonkamer, of steekt ze in een metalen potje. Dolle pret, dat spreekt. En 'kwaak, kwaak, kwaak', dat was het signaal waarmee het spel elke keer begon.
Ik kon dus al lichtjes vermoeden dat de onderstaande hit een hit ging worden, toen een jeugdvriendin het clipje postte op facebook. En er is blijkbaar een opgekuiste versie van gemaakt, met een wat knullige intro met een beer en onze Paul in zijn jonge jaren en een kaderverhaaltje dat ik nog nooit gezien had. Maar elke keer als ik dus aan mijn computer zit, komt er een kwakend kindje op mij af dat verwoede pogingen doet om op mijn schoot te belanden en met pretoogjes en bijna open mond naar het clipje zit te kijken.
En dat het de perfecte nieuwjaarsboodschap verkondigt, 'We all stand together', is in deze revolutionaire tijden ook mooi meegenomen, niet? Ik hoop voor iedereen die wat extra geluk nodig heeft op een 2012 dat mooier is dan het jaar ervoor.
Thelma is al een hele tijd stapelzot van kikkers, wellicht sinds ze van Ponnekeblom zes minimagneetjes in kikkervorm heeft gekregen. We wilden haar er eerst niet mee laten spelen omdat ze zo petieterig waren, dan enkel als we erbij waren, en nu is het een teken van ons bodemloos vertrouwen in haar dat ze ze niet gaat opeten. Ze haalt ze samen met papa van de dampkap, hangt ze daarna op de lamp in de woonkamer, of steekt ze in een metalen potje. Dolle pret, dat spreekt. En 'kwaak, kwaak, kwaak', dat was het signaal waarmee het spel elke keer begon.
Ik kon dus al lichtjes vermoeden dat de onderstaande hit een hit ging worden, toen een jeugdvriendin het clipje postte op facebook. En er is blijkbaar een opgekuiste versie van gemaakt, met een wat knullige intro met een beer en onze Paul in zijn jonge jaren en een kaderverhaaltje dat ik nog nooit gezien had. Maar elke keer als ik dus aan mijn computer zit, komt er een kwakend kindje op mij af dat verwoede pogingen doet om op mijn schoot te belanden en met pretoogjes en bijna open mond naar het clipje zit te kijken.
En dat het de perfecte nieuwjaarsboodschap verkondigt, 'We all stand together', is in deze revolutionaire tijden ook mooi meegenomen, niet? Ik hoop voor iedereen die wat extra geluk nodig heeft op een 2012 dat mooier is dan het jaar ervoor.
dinsdag 3 januari 2012
Vakantie
Ik wou absoluut nog een blogberichtje schrijven voor we op eindejaarsweekend vertrokken, maar het is er niet meer van gekomen, wat overigens geheel te voorspellen was. Als kerstavond op een zaterdag valt en je werkt tot en met vrijdag, moet je kerstcadeaus shoppen tot je naar het ouderlijke feesthuis vertrekt, en als je daar dan ook nog eens blijft slapen, en tegen 's middags naar het grootouderlijke feesthuis vertrekt, schiet er al niet veel tijd meer over.
Als er bovendien vrijdag de 23ste in het park aan de overkant nog eens een winterdrink was waar je zelf mee verantwoordelijk voor bent, en die verantwoordelijkheid zich uitbreidt naar de twee omgewaaide tenten en de duizend witte servetten in het rond, en als je dan na de opkuis spontaan voorstelt aan de hele bende om gezellig in ons huis verder te komen winterdrinken en als dat dan een beetje uitloopt tot iets te vroeg in de ochtend, snap je dat er niet zoveel tijd rest.
Bernard had gelukkig het grootste deel van de ravage 's nachts opgeruimd, maar toen ik opstond met Thelma was de sigarettenlucht nog manifest aanwezig, om van de andere sporen niet te spreken. We roken normaal niet in huis, en ik al helemaal niet, maar hoe gaat dat? Er was al iemand vol in onze kamerplant gevallen toen die licht beschonken de andere gasten wou passeren, het hele huis stond al vol met vette prints van modderzolen, er was ook al eenzelfde iemand op onze fietskar gevallen onder het afdak buiten, waardoor het vlagje nu gehalveerd is, dus dan ben je al wat lakser als het om één sigaretje binnen gaat. En één pakje ook.
Op maandag had ik dus wel wat kunnen schrijven, maar mijn slaaptekort en het 'licht huishoudelijk werk' dat ik me had voorgenomen en blijven voornemen ben, hebben me dat vermoedelijk verhinderd. Ik herinner me iets van half één 's middags en nog steeds in pyjama, maar iets echt productiefs van die dag kan ik me niet meer voor de geest halen, tenzij de eerste rij van mijn nieuw gehaakte sjaal (die ondertussen wel rond mijn nek hangt te blinken).
Komt daar nog eens bij dat ik 33-jarig was op dinsdag en we ook een hele dag uithuizig zijn geweest: ontbijt met Thelma in Julie's House, Thelma naar oma, bezoekje bij vrienden om de eerste rij van mijn haakwerk te showen, SMAK, Fnac, apéro op café, eten bij Chez René, Vooruit, Pink Flamingo's. Tof dat het was. En lekker vroeg naar bed, dat dus ook weer net niet.
De volgende dag had ik beloofd om mijn tiener-/studentenkamer op te ruimen bij m'n ouders. Dat was nog steeds niet gebeurd, dus de vraag van mijn moeder klonk een beetje als een ultimatum. Het was een mengeling van oude cursussen Germaanse / literatuurwetenschap / lerarenopleiding, waarin ik een beetje heb zitten snuisteren, van lange liefdesbrieven, waarin ik een beetje langer heb zitten snuisteren, van oude boeken, kattenbelletjes, foto's en brol allerhande [over één brolletje waarschijnlijk later ook meer]. Ik zit ondertussen halfweg, dus morgen of overmorgen komt er nog zo'n dagje aan ...
En de volgende dag wilden we al 's middags naar ons jaarlijkse oudejaarsweekendje vertrekken, deze keer in Teuven [uiteraard later meer daarover]. Vier dagen, vier nachten, geen beddegoed, kussens of dekens, regenweer voorspeld. Dat was dus alles bijeengrissen, nog wat valiezen van carpoolers in ontvangst nemen, Thelma eten geven en entertainen, snel wegwerppampers en voorraad Nan Pro 3 kopen, en dus mijn iPod niet meer kunnen updaten, al mijn T-shirts en onderlijfjes vergeten, en al zeker geen blogje meer kunnen posten.
Als er bovendien vrijdag de 23ste in het park aan de overkant nog eens een winterdrink was waar je zelf mee verantwoordelijk voor bent, en die verantwoordelijkheid zich uitbreidt naar de twee omgewaaide tenten en de duizend witte servetten in het rond, en als je dan na de opkuis spontaan voorstelt aan de hele bende om gezellig in ons huis verder te komen winterdrinken en als dat dan een beetje uitloopt tot iets te vroeg in de ochtend, snap je dat er niet zoveel tijd rest.
Bernard had gelukkig het grootste deel van de ravage 's nachts opgeruimd, maar toen ik opstond met Thelma was de sigarettenlucht nog manifest aanwezig, om van de andere sporen niet te spreken. We roken normaal niet in huis, en ik al helemaal niet, maar hoe gaat dat? Er was al iemand vol in onze kamerplant gevallen toen die licht beschonken de andere gasten wou passeren, het hele huis stond al vol met vette prints van modderzolen, er was ook al eenzelfde iemand op onze fietskar gevallen onder het afdak buiten, waardoor het vlagje nu gehalveerd is, dus dan ben je al wat lakser als het om één sigaretje binnen gaat. En één pakje ook.
Op maandag had ik dus wel wat kunnen schrijven, maar mijn slaaptekort en het 'licht huishoudelijk werk' dat ik me had voorgenomen en blijven voornemen ben, hebben me dat vermoedelijk verhinderd. Ik herinner me iets van half één 's middags en nog steeds in pyjama, maar iets echt productiefs van die dag kan ik me niet meer voor de geest halen, tenzij de eerste rij van mijn nieuw gehaakte sjaal (die ondertussen wel rond mijn nek hangt te blinken).
Komt daar nog eens bij dat ik 33-jarig was op dinsdag en we ook een hele dag uithuizig zijn geweest: ontbijt met Thelma in Julie's House, Thelma naar oma, bezoekje bij vrienden om de eerste rij van mijn haakwerk te showen, SMAK, Fnac, apéro op café, eten bij Chez René, Vooruit, Pink Flamingo's. Tof dat het was. En lekker vroeg naar bed, dat dus ook weer net niet.
De volgende dag had ik beloofd om mijn tiener-/studentenkamer op te ruimen bij m'n ouders. Dat was nog steeds niet gebeurd, dus de vraag van mijn moeder klonk een beetje als een ultimatum. Het was een mengeling van oude cursussen Germaanse / literatuurwetenschap / lerarenopleiding, waarin ik een beetje heb zitten snuisteren, van lange liefdesbrieven, waarin ik een beetje langer heb zitten snuisteren, van oude boeken, kattenbelletjes, foto's en brol allerhande [over één brolletje waarschijnlijk later ook meer]. Ik zit ondertussen halfweg, dus morgen of overmorgen komt er nog zo'n dagje aan ...
En de volgende dag wilden we al 's middags naar ons jaarlijkse oudejaarsweekendje vertrekken, deze keer in Teuven [uiteraard later meer daarover]. Vier dagen, vier nachten, geen beddegoed, kussens of dekens, regenweer voorspeld. Dat was dus alles bijeengrissen, nog wat valiezen van carpoolers in ontvangst nemen, Thelma eten geven en entertainen, snel wegwerppampers en voorraad Nan Pro 3 kopen, en dus mijn iPod niet meer kunnen updaten, al mijn T-shirts en onderlijfjes vergeten, en al zeker geen blogje meer kunnen posten.
donderdag 22 december 2011
Thelmataal (3): De zin van het leven
Thelma heeft haar eerste zin geproduceerd, en wel het literaire hoogstandje 'ap aan', waarmee ze uiteraard bedoelt dat de lamp aan is, dat het licht brandt, dat deze wereld en ons hele universum verlicht is. Of toch bijna, positief blijven. Hoera dus.
Verder zegt ze ondertussen ook keischattig 'hapjie' en 'beetjie', terwijl ze haar hoofd schuin houdt, en is 'babap' nu uitgebreid tot melk, omdat ze dat uit een gelijkaardig glaasje als haar fruitsap krijgt.
En de meeste woorden hebben nu ook een giga-Gentse 'r' achteraan gekregen: 'aar' voor haar, 'beer' voor beer en 'oor' voor oor. Een Gentse 'r' waar ik zelfs moeite voor moet doen, kun je nagaan!
Verder zegt ze ondertussen ook keischattig 'hapjie' en 'beetjie', terwijl ze haar hoofd schuin houdt, en is 'babap' nu uitgebreid tot melk, omdat ze dat uit een gelijkaardig glaasje als haar fruitsap krijgt.
En de meeste woorden hebben nu ook een giga-Gentse 'r' achteraan gekregen: 'aar' voor haar, 'beer' voor beer en 'oor' voor oor. Een Gentse 'r' waar ik zelfs moeite voor moet doen, kun je nagaan!
dinsdag 20 december 2011
School in zicht?
Ik ben vanmorgen op schoolbezoek geweest bij de enige twee buurtscholen van Muide-Meulestede: Victor Carpentier en De Loods. Het is inhaalweek op de hogeschool en ik heb vorige week keihard aan een congres gewerkt, dus ik heb mezelf dat hoogst verantwoorde pleziertje toegestaan. De uitnodiging kwam van School in Zicht, het initiatief dat uit Antwerpen en Brussel is overgewaaid naar Gent. Ze willen ouders van kansrijke kindjes motiveren om hen in groep in een buurtschool in te schrijven, om zo de sociale mix van de school wat 'gezonder' te krijgen.
Beetje gek dat De Loods erbij zit, want daar is de mix 'gezond', lees: 45% GOK-kindjes en 55% niet-GOK. 'GOK' staat voor Gelijke OnderwijsKansen. Voor kinderen die aan een bepaald criterium voldoen, krijgt een school meer ondersteuning in de vorm van brugfiguren, zorgcoördinatoren en extra juffen of meesters, die uitdagingen bieden op maat, zowel voor achterblijvers als haantje-de-voorstes. Bij Victor Carpentier zitten er 40% kinderen met Turkse roots, 40% kinderen van uiteenlopende origines en 20% 'witte' kindjes. De school is een echte concentratieschool geweest met niet zo'n beste reputatie, maar het tij is langzaam aan het keren.
Ik ben daar heel sterk voor te vinden, voor een buurtschool. Je kind leert kinderen uit de buurt kennen, voelt zich beter thuis in de omgeving, kan misschien doorstromen naar een lokale jeugdbeweging, leert omgaan met diversiteit. En zelf leer je natuurlijk ook nieuwe buren kennen, hoef je niet naar verjaardagsfeestjes in Oostakker of De Pinte te rijden, kan je te voet of met de fiets naar school, wat de files vermindert en je voetafdruk verkleint ... En als de stad dan een duwtje in de rug geeft met zo'n School in Zichtproject, is het al helemaal mooi.
Maar ... Er is een grote 'maar'. En dat is niet de 'ongezonde' sociale mix die een buurtschool als Victor Carpentier nu heeft, zoals je misschien zou vermoeden. Ik geloof namelijk al die onderzoeken die aantonen dat de resultaten en het welbevinden van kinderen daar niet minder goed zijn, dat kinderen met een rijke thuistaal daar niet op hun honger zitten, dat er genoeg gediversifieerd wordt en talige kindjes meer uitdagingen krijgen, dat ze leren van diversiteit ... En als u mij niet gelooft, probeert u dan hier eens aan te weerstaan.
Soit, dat is dus niet het probleem. Het probleem is dat er bij die twee buurtscholen uit onze wijk (en een kleuterschool aan de Afrikalaan die zou opgaan in een nieuwe school bij de Oude Dokken) maar 79 plaatsen zijn voor ... en ik laat u even in spanning wachten ... 115 kinderen die in 2010 in Muide-Meulestede-Afrikalaan geboren zijn! Dus dan kan je nog zozeer in het buurtscholenproject willen instappen, de kans bestaat dat je kind geen plaats krijgt in de eigen buurt ...
Ik moet daar eerlijkheidshalve wel aan toevoegen dat ik scholen in de naburige wijk Tolhuis-Sluizeken-Ham, zoals De Triangel (13 plaatsen) of Sint-Salvator (40 plaatsen), mentaal al net weer te ver uit de buurt vind liggen om de stap te wagen en vol idealisme de mix 'gezonder' te maken. De Mozaïek en De Toverfluit zijn dan weer enkel kleuterscholen en liggen ook iets verder. En daar zijn er natuurlijk weer andere ouders die dichterbij wonen. Hoewel mijn mentale voorbehoud misschien van dezelfde drempelvrees getuigt als die waarom andere ouders buiten de eigen wijk een witte school gaan zoeken ... Misschien toch nog een nieuw schoolbezoekje plannen dan?
Anders moet ik hopen dat er een 50-tal ouders uit de buurt de moeite gaan nemen om hun kind naar de Afrikalaan, een buurtschool in een andere wijk of een witte school in een randgemeente te brengen. Omdat ze zelf zo graag een wittere school willen of omdat de broertjes of zusjes er al gaan. Of moet ik hopen op een plaatsje in scholen die nu nog niet bestaan en waarvoor je ook nog niet kan inschrijven, maar waar zogezegd hard aan gewerkt wordt om ze in 2013, 2014, 2015 klaar te stomen? Scholen die overigens ingepland zijn in grootschalige huisvestingsprojecten, die op zich al veel extra bewoners met kinderen met zich mee zullen brengen ...
Of klink ik nu te zuur? Thelma heeft natuurlijk voorrang in Victor Carpentier omdat we thuis Nederlands spreken, omdat ik meer dan genoeg diploma's heb, omdat ze godzijduizendmaaldank niet in een pleeggezin of instelling is opgenomen, omdat we geen trekkende bevolking zijn en niet van een leefloon leven, maar er zullen toch nog ouders in dat geval zijn? (Ik mag het hopen) En dan geldt de afstand tot de school en zijn er 30 plaatsen te verdelen ...
Moet ik dan hopen dat er geen 30 kansrijke gezinnen dichter bij Victor Carpentier wonen dan wij, die ook geïnteresseerd zijn in een buurtschool? Of zie ik het te somber? Of mis ik iets? Want 115 kinderen, dat is toch ontzettend veel? Of wonen die allemaal op de Afrikalaan? Bij die 115 moeten toch heel wat geïnteresseerden uit de buurt zitten? Zelfs als je daarvan alle kinderen aftrekt die hun broertjes of zusjes volgen naar een school buiten de wijk, omdat er vroeger nog geen zo'n buurtschoolproject was ... En zelfs als je daarvan de kinderen aftrekt bij wie De Loods op nummer 1 staat, die dichter bij De Loods wonen en daar een van de 18 plaatsjes krijgen ... Kom je dan niet aan meer dan 30?
Of ken ik mijn buurt niet? Wellicht niet, want als je de cijfers nagaat, zijn er gemiddeld 70% GOK-gezinnen in onze buurt en 30% niet-GOK ... Van die 115 instappertjes zouden er dus theoretisch 80 GOK-kindjes zijn en 35 niet-GOK, als de percentages waarin er in 2010 kinderen op de wereld gezet zijn tenminste overeenstemmen met de achtergrond van de ouders die er nu wonen ... Moeilijk na te gaan voor 2010 in elk geval, zeker als je ook de Afrikalanertjes eraf trekt en de mensen die werken op Meulestede erbij telt. Het blijft dus een GOK, pun intended.
Bij De Loods geldt er trouwens geen enkele voorrangsregel, voor GOK noch niet-GOK, en telt dus enkel de afstand tot de school om die 18 plaatsen te verdelen. Daar wordt in 2013 ook een zogenaamde eenmalige meeschuivende 'bubbelklas' ingericht op bevel van het ministerie om de hoogste nood te lenigen, lees: 12 plaatsen extra te creëren, want anders waren er zelfs maar 6 plaatsen over. De directrice was niet echt gelukkig met die bubbelklas. Misschien door de grote instroom van Roma in de omliggende straten, omdat louter de afstand tot de school als criterium geldt en het dus weleens een GOK-jaar zou kunnen worden voor De Loods?
De directrice van Victor Carpentier was overigens ook niet zo tevreden met die capaciteitsverhoging van De Loods, omdat ze vreesde dat de kansrijke kinderen toch weer eerder voor De Loods zouden kiezen en de opwaartse trend bij hen weer zou stagneren, als je het al in die termen mag zien. Wat natuurlijk wel weer in het voordeel zou pleiten van het aantal kansrijke plaatsjes in Carpentier ... Niettemin lijkt het me echt vreemd dat er minder dan 30 kansrijke gezinnen geïnteresseerd zouden zijn in Carpentier, maar als je de cijfers bekijkt, kan het dus wel kloppen.
Misschien zijn er zelfs niet genoeg geïnteresseerden om het verschil te maken en School in Zicht geslaagd te noemen? Afgaande op het aantal ouders dat al langsgegaan is in de school, zou dat wel kunnen kloppen. Er zijn al vier 'kansrijke' broertjes en zusjes ingeschreven, maar er stonden nog maar weinig andere geïnteresseerden op de lijst en er is nog maar één bezoekdag na vandaag.
Of is het dan weer niet goed? Ach en wee en oh. Of vinden veel mensen het niet de moeite om daar tijd voor te maken? Of hebben ze al gekozen op basis van andere criteria dan een openschooldag? Of laat ik mij begoochelen door die honderd kleuters op de dool? Misschien toch nog eens naar School in Zicht bellen met mijn vragen ...
Ik ben wel heel benieuwd naar wat het zal worden. De twee scholen vielen in elk geval heel goed mee. Victor Carpentier zelfs zozeer dat de hoge concentratie GOK-kindjes haast geen issue meer is, tenzij Thelma vrijwel helemaal alleen zou zitten natuurlijk. Maar dat zou zelfs ook voor De Loods kunnen gelden, omdat daar zoveel Romagezinnen vlakbij zijn komen wonen.
De buurtscholen op Muide-Meulestede komen dus zeker op 1 en 2, en over plaats 3, 4 en 5 moet ik dan nog een eindje denken. Want welk criterium neem je dan? Toch maar een buurtschool aan de andere kant van de ring in een buurt die niet echt de jouwe is, of gokken op een methodeschool die wellicht al vol zit, of op een school waar de kinderen van vrienden gaan, of een school bij mijn werk waar ik maar een tijdelijk contract heb en niet meer dan 25 % van de plaatsen is voorbehouden voor werknemers uit de buurt? Oh boy. Mijn blogpostje is een beetje langer uitgevallen dan gedacht ...
Op 3 januari is er nog een terugkomavond met alle niet-GOK-ouders die wel geïnteresseerd zijn in een buurtschool, op 13 januari gaat Bernard nog eens op bezoek bij de twee scholen, en dan is het inschrijven geblazen. Misschien valt het al bij al wel mee. Over het tekort aan crèches en onthaalmoeders in Gent was er ook een heel gedoe, en zie, we waren toch wel net op tijd zeker om het laatste plaatsje bij de dichtste en beste onthaalmoeder te krijgen? Misschien geldt hier wel hetzelfde en zijn het prescolaire zorgen om niets? Wordt ongetwijfeld vervolgd!
Beetje gek dat De Loods erbij zit, want daar is de mix 'gezond', lees: 45% GOK-kindjes en 55% niet-GOK. 'GOK' staat voor Gelijke OnderwijsKansen. Voor kinderen die aan een bepaald criterium voldoen, krijgt een school meer ondersteuning in de vorm van brugfiguren, zorgcoördinatoren en extra juffen of meesters, die uitdagingen bieden op maat, zowel voor achterblijvers als haantje-de-voorstes. Bij Victor Carpentier zitten er 40% kinderen met Turkse roots, 40% kinderen van uiteenlopende origines en 20% 'witte' kindjes. De school is een echte concentratieschool geweest met niet zo'n beste reputatie, maar het tij is langzaam aan het keren.
Ik ben daar heel sterk voor te vinden, voor een buurtschool. Je kind leert kinderen uit de buurt kennen, voelt zich beter thuis in de omgeving, kan misschien doorstromen naar een lokale jeugdbeweging, leert omgaan met diversiteit. En zelf leer je natuurlijk ook nieuwe buren kennen, hoef je niet naar verjaardagsfeestjes in Oostakker of De Pinte te rijden, kan je te voet of met de fiets naar school, wat de files vermindert en je voetafdruk verkleint ... En als de stad dan een duwtje in de rug geeft met zo'n School in Zichtproject, is het al helemaal mooi.
Maar ... Er is een grote 'maar'. En dat is niet de 'ongezonde' sociale mix die een buurtschool als Victor Carpentier nu heeft, zoals je misschien zou vermoeden. Ik geloof namelijk al die onderzoeken die aantonen dat de resultaten en het welbevinden van kinderen daar niet minder goed zijn, dat kinderen met een rijke thuistaal daar niet op hun honger zitten, dat er genoeg gediversifieerd wordt en talige kindjes meer uitdagingen krijgen, dat ze leren van diversiteit ... En als u mij niet gelooft, probeert u dan hier eens aan te weerstaan.
Soit, dat is dus niet het probleem. Het probleem is dat er bij die twee buurtscholen uit onze wijk (en een kleuterschool aan de Afrikalaan die zou opgaan in een nieuwe school bij de Oude Dokken) maar 79 plaatsen zijn voor ... en ik laat u even in spanning wachten ... 115 kinderen die in 2010 in Muide-Meulestede-Afrikalaan geboren zijn! Dus dan kan je nog zozeer in het buurtscholenproject willen instappen, de kans bestaat dat je kind geen plaats krijgt in de eigen buurt ...
Ik moet daar eerlijkheidshalve wel aan toevoegen dat ik scholen in de naburige wijk Tolhuis-Sluizeken-Ham, zoals De Triangel (13 plaatsen) of Sint-Salvator (40 plaatsen), mentaal al net weer te ver uit de buurt vind liggen om de stap te wagen en vol idealisme de mix 'gezonder' te maken. De Mozaïek en De Toverfluit zijn dan weer enkel kleuterscholen en liggen ook iets verder. En daar zijn er natuurlijk weer andere ouders die dichterbij wonen. Hoewel mijn mentale voorbehoud misschien van dezelfde drempelvrees getuigt als die waarom andere ouders buiten de eigen wijk een witte school gaan zoeken ... Misschien toch nog een nieuw schoolbezoekje plannen dan?
Anders moet ik hopen dat er een 50-tal ouders uit de buurt de moeite gaan nemen om hun kind naar de Afrikalaan, een buurtschool in een andere wijk of een witte school in een randgemeente te brengen. Omdat ze zelf zo graag een wittere school willen of omdat de broertjes of zusjes er al gaan. Of moet ik hopen op een plaatsje in scholen die nu nog niet bestaan en waarvoor je ook nog niet kan inschrijven, maar waar zogezegd hard aan gewerkt wordt om ze in 2013, 2014, 2015 klaar te stomen? Scholen die overigens ingepland zijn in grootschalige huisvestingsprojecten, die op zich al veel extra bewoners met kinderen met zich mee zullen brengen ...
Of klink ik nu te zuur? Thelma heeft natuurlijk voorrang in Victor Carpentier omdat we thuis Nederlands spreken, omdat ik meer dan genoeg diploma's heb, omdat ze godzijduizendmaaldank niet in een pleeggezin of instelling is opgenomen, omdat we geen trekkende bevolking zijn en niet van een leefloon leven, maar er zullen toch nog ouders in dat geval zijn? (Ik mag het hopen) En dan geldt de afstand tot de school en zijn er 30 plaatsen te verdelen ...
Moet ik dan hopen dat er geen 30 kansrijke gezinnen dichter bij Victor Carpentier wonen dan wij, die ook geïnteresseerd zijn in een buurtschool? Of zie ik het te somber? Of mis ik iets? Want 115 kinderen, dat is toch ontzettend veel? Of wonen die allemaal op de Afrikalaan? Bij die 115 moeten toch heel wat geïnteresseerden uit de buurt zitten? Zelfs als je daarvan alle kinderen aftrekt die hun broertjes of zusjes volgen naar een school buiten de wijk, omdat er vroeger nog geen zo'n buurtschoolproject was ... En zelfs als je daarvan de kinderen aftrekt bij wie De Loods op nummer 1 staat, die dichter bij De Loods wonen en daar een van de 18 plaatsjes krijgen ... Kom je dan niet aan meer dan 30?
Of ken ik mijn buurt niet? Wellicht niet, want als je de cijfers nagaat, zijn er gemiddeld 70% GOK-gezinnen in onze buurt en 30% niet-GOK ... Van die 115 instappertjes zouden er dus theoretisch 80 GOK-kindjes zijn en 35 niet-GOK, als de percentages waarin er in 2010 kinderen op de wereld gezet zijn tenminste overeenstemmen met de achtergrond van de ouders die er nu wonen ... Moeilijk na te gaan voor 2010 in elk geval, zeker als je ook de Afrikalanertjes eraf trekt en de mensen die werken op Meulestede erbij telt. Het blijft dus een GOK, pun intended.
Bij De Loods geldt er trouwens geen enkele voorrangsregel, voor GOK noch niet-GOK, en telt dus enkel de afstand tot de school om die 18 plaatsen te verdelen. Daar wordt in 2013 ook een zogenaamde eenmalige meeschuivende 'bubbelklas' ingericht op bevel van het ministerie om de hoogste nood te lenigen, lees: 12 plaatsen extra te creëren, want anders waren er zelfs maar 6 plaatsen over. De directrice was niet echt gelukkig met die bubbelklas. Misschien door de grote instroom van Roma in de omliggende straten, omdat louter de afstand tot de school als criterium geldt en het dus weleens een GOK-jaar zou kunnen worden voor De Loods?
De directrice van Victor Carpentier was overigens ook niet zo tevreden met die capaciteitsverhoging van De Loods, omdat ze vreesde dat de kansrijke kinderen toch weer eerder voor De Loods zouden kiezen en de opwaartse trend bij hen weer zou stagneren, als je het al in die termen mag zien. Wat natuurlijk wel weer in het voordeel zou pleiten van het aantal kansrijke plaatsjes in Carpentier ... Niettemin lijkt het me echt vreemd dat er minder dan 30 kansrijke gezinnen geïnteresseerd zouden zijn in Carpentier, maar als je de cijfers bekijkt, kan het dus wel kloppen.
Misschien zijn er zelfs niet genoeg geïnteresseerden om het verschil te maken en School in Zicht geslaagd te noemen? Afgaande op het aantal ouders dat al langsgegaan is in de school, zou dat wel kunnen kloppen. Er zijn al vier 'kansrijke' broertjes en zusjes ingeschreven, maar er stonden nog maar weinig andere geïnteresseerden op de lijst en er is nog maar één bezoekdag na vandaag.
Of is het dan weer niet goed? Ach en wee en oh. Of vinden veel mensen het niet de moeite om daar tijd voor te maken? Of hebben ze al gekozen op basis van andere criteria dan een openschooldag? Of laat ik mij begoochelen door die honderd kleuters op de dool? Misschien toch nog eens naar School in Zicht bellen met mijn vragen ...
Ik ben wel heel benieuwd naar wat het zal worden. De twee scholen vielen in elk geval heel goed mee. Victor Carpentier zelfs zozeer dat de hoge concentratie GOK-kindjes haast geen issue meer is, tenzij Thelma vrijwel helemaal alleen zou zitten natuurlijk. Maar dat zou zelfs ook voor De Loods kunnen gelden, omdat daar zoveel Romagezinnen vlakbij zijn komen wonen.
De buurtscholen op Muide-Meulestede komen dus zeker op 1 en 2, en over plaats 3, 4 en 5 moet ik dan nog een eindje denken. Want welk criterium neem je dan? Toch maar een buurtschool aan de andere kant van de ring in een buurt die niet echt de jouwe is, of gokken op een methodeschool die wellicht al vol zit, of op een school waar de kinderen van vrienden gaan, of een school bij mijn werk waar ik maar een tijdelijk contract heb en niet meer dan 25 % van de plaatsen is voorbehouden voor werknemers uit de buurt? Oh boy. Mijn blogpostje is een beetje langer uitgevallen dan gedacht ...
Op 3 januari is er nog een terugkomavond met alle niet-GOK-ouders die wel geïnteresseerd zijn in een buurtschool, op 13 januari gaat Bernard nog eens op bezoek bij de twee scholen, en dan is het inschrijven geblazen. Misschien valt het al bij al wel mee. Over het tekort aan crèches en onthaalmoeders in Gent was er ook een heel gedoe, en zie, we waren toch wel net op tijd zeker om het laatste plaatsje bij de dichtste en beste onthaalmoeder te krijgen? Misschien geldt hier wel hetzelfde en zijn het prescolaire zorgen om niets? Wordt ongetwijfeld vervolgd!
zaterdag 10 december 2011
Thelmataal (2): Jaasj & Jaasj
'Jaasj & Jaasj', die kent u toch? De ene heeft een lange witte baard, rode mantel, rode mijter en een staf in zijn hand, de andere is zwart, met een pofbroek en een pluim op zijn 'pit'. Een 'pit', dat kent u toch? Dat is een muts, slimmie. Voor als het niet 'wam' is en je gaat fietsen op een 'fiet'. En als je terugkomt, krijg je een lekker glaasje 'babap', liefst van appelsienen, mmm, zo 'kakor'!
'Kakor' lijkt op 'waker', en dat zit ook in een 'wesch'. Als je er wat melkpoeder bij doet, heb je een heerlijk drankje. Vaak eten kindjes daarbij ook een boterham met 'daasch'. Of liever nog het plakje 'daasch' apart: boterhammen zijn handiger met 'okko' of confituur. Of met 'baan' en bruine suiker. En na het ontbijt lekker 'keken' op papier, met een balpen of een gekleurde 'tit', liefst uitwasbaar.
Tot het 'daan' is, en we gaan 'ape' met de 'bee' en de 'nch-nch' (het konijn, duidelijk toch?). Wel nog even de haren 'kam', tandjes 'poetaah', en de 'ap' uitdoen zodat het lekker donker is.
'Kakor' lijkt op 'waker', en dat zit ook in een 'wesch'. Als je er wat melkpoeder bij doet, heb je een heerlijk drankje. Vaak eten kindjes daarbij ook een boterham met 'daasch'. Of liever nog het plakje 'daasch' apart: boterhammen zijn handiger met 'okko' of confituur. Of met 'baan' en bruine suiker. En na het ontbijt lekker 'keken' op papier, met een balpen of een gekleurde 'tit', liefst uitwasbaar.
Tot het 'daan' is, en we gaan 'ape' met de 'bee' en de 'nch-nch' (het konijn, duidelijk toch?). Wel nog even de haren 'kam', tandjes 'poetaah', en de 'ap' uitdoen zodat het lekker donker is.
zaterdag 3 december 2011
Thelmataal (1): Jaaah
Thelma zit in haar ja-fase. Geweldig, ik moet het u niet zeggen. Haast op elke vraag zegt ze 'jaaah', behalve als ik vraag of ze een nieuwe pamper aan wil. Maar dat vraag ik dus niet meer, dat zeg ik met klem. Ook schoenen aandoen is een twijfelgeval. Meestal is de eerste schoen geen probleem, maar als ze die ene aanheeft, komt er af en toe hevig protest.
Maar verder enkel: 'wil je soep?' Jaaah! Gaan we in bad? Jaaah! Wil je een koek? Jaaah! Gaan we naar papa? Jaaah! Wil je melk? Jaaah! Wil je een peer? Jaaah! Gaan we naar de dokter? Jaaah! Gaan we slapen? Jaaah! (en ze legt haar hoofd op tafel) Gaan we je slab aandoen? Jaaah! Wil je op mijn schoot zitten? Jaaah!
Ik ben nu zo'n beetje energie aan het opdoen voor als ze in haar nee-fase komt, dat spreekt.
Maar verder enkel: 'wil je soep?' Jaaah! Gaan we in bad? Jaaah! Wil je een koek? Jaaah! Gaan we naar papa? Jaaah! Wil je melk? Jaaah! Wil je een peer? Jaaah! Gaan we naar de dokter? Jaaah! Gaan we slapen? Jaaah! (en ze legt haar hoofd op tafel) Gaan we je slab aandoen? Jaaah! Wil je op mijn schoot zitten? Jaaah!
Ik ben nu zo'n beetje energie aan het opdoen voor als ze in haar nee-fase komt, dat spreekt.
Abonneren op:
Posts (Atom)