Balans na een week huismijtstrijd: 't valt allemaal best mee. De eerste dagen was het vooral schrikken en plannen hoe we dat allemaal gingen aanpakken. In eerste instantie de kamer ontmantelen (knuffels weg, tapijt weg, overgordijnen weg), lakens in de was, alles afstoffen en dweilen, en een beetje rondhoren waar we allemaal op moesten letten. Niet te geloven hoeveel mensen daar last van hebben, als je het even navraagt. Toevallig zaten we dinsdagavond ook aan tafel met iemand die er al jaren last van had en ons doodgewoon kon vertellen dat we elke dag moesten dweilen, meer niet.
Effe slikken toch, want van nooit dweilen naar elke dag dweilen, is op zijn minst gezegd niet evident. Maar kijk: na een week is dat niet meer dan 10 minuten werk per avond. Ik had er natuurlijk niet bij stilgestaan dat het nu eigenlijk al proper is voor het dweilen en dat je dus niet de strijd aangaat met de opgestapelde stofpluizen van een paar weken. Maar toch ben ik er van geschrokken dat je elke dag weer vuile vegen ziet op die dweil, en dat je na twee dagen met je vinger alweer een zichtbare streep kunt trekken in het minuscule stoflaagje dat zich heeft gevormd op haar kast. Of zouden wij in een exceptioneel fijnstofhuis wonen?
Verder hebben we de synthetische verduisteringsgordijnen laten hangen en is de akoestiek gewoon wat wennen. Thelma's beider overgebleven knuffels vliegen elk om beurt de diepvries in, omdat ze maar op 30° of met de hand gewassen mogen worden en dat de huismijten hoegenaamd niet doodt. Haar boeken staan er wel nog, hoewel dat ook stofmagneten zijn. Haar kleurrijke en gelukkig gesloten IKEA-dozen met lakens, dekens en slaapzakken uit haar babytijd, met knutselwerkjes en tekeningen uit haar kleutertijd staan er ook nog, omdat er anders gewoon een lege kast zou staan. We zien wel of dat nog iets verbetert of niet.
In het weekend heb ik haar knuffels in een grote zak gestopt die op zolder is beland, heb ik vijf machines was gedraaid, al haar speelgoed afgewassen, en zijn we een gloednieuwe en helaas ook pokkedure en lichtjes afzichtelijke "Dyson Allergy Musclehead Parquet" gaan kopen. Met HEPA-filter, wat iedereen ons aanraadt, zonder zakken die je telkens moet kopen en weggooien, met afwasbare filter die je niet elke zes maanden moet vervangen, met een kop die zelfs onder onze massiefhouten dubbele bureau glijdt, ook al staat die maar 5 cm van de grond. Topgerief dus.
Daarbovenop hebben we ons eens goed laten gaan in de 'kuisrayon' van de Carrefour en hebben we een werkelijk uitgelezen assortiment nieuwe dweilen en microvezeldoekjes gekocht, een verantwoorde voorraad ecologische schoonmaakproducten, een brandschone telescopische trekker die permanent op de eerste verdieping blijft staan: het Walhalla voor de recent bekeerde huismeid,
quoi. Mijn ouders hebben een flinke duit in het zakje gedaan door een nieuwe latex matras te kopen van een kwart maandloon, een anti-allergeen kussen, en twee nieuwe matrasbeschermers. Hoera. Mijn moeder heeft me daarbovenop nog eens geholpen door vier machines reguliere was mee te nemen, zodat ik me op de extra was kon concentreren. Merci mama!
En het resultaat van dat alles? Een drietal hoestbuien de eerste nacht, een paar nachten enkel een hoestbui bij aanvang, een paar keer alleen 's ochtends een aanval, en vorige zaterdagnacht drie keer echt miserie, lees: opstaan, laten drinken, ajuin zetten, hoestsiroop geven en proberen zelf een beetje te slapen. De laatste nachten is het gelukkig al vrij rustig geweest, zeker voor haarzelf, dus hopelijk zijn we op goede weg.
Haar allergie verklaart ook meteen haar extreme hoestbuien tijdens onze sporadische binnenspeeltuinbezoeken in het verleden, haar permanente snotneus in Zuid-Afrika en misschien ook de hoest- en snotterpartijen bij de bakker. Opvallend is ook dat ze gisterenavond op de fiets een heel felle hoestaanval kreeg, en vandaag op school ook op de speelplaats. Afwachten dus of er niet nog andere allergieën in het spel zijn, of een andere infectie waar ze ook nog mee zit. Morgen of overmorgen weer maar eens naar de kinderarts dus.
En een mooi meegenomen troef van de huismijtstrijd: een huis dat echt proper is. Het kost ons wat geld doordat de schoonmaakster nu elke week komt, het kost ons wat tijd om de nieuwe routines uit te voeren, maar elke ochtend blote voeten op een kraaknette vloer, dat is eigenlijk echt wel tof.
Mijn ouders hebben *** gestemd. Mijn vader, die altijd links heeft gestemd (eerst VU, dan rood en groen), die altijd vrouw heeft gestemd (en nu ook weer), die mij heeft meegenomen naar communes en anti-rakettenbetogingen en kinderboerderijen met overnachtingen in het hooi, die voor verpleger heeft gestudeerd en directeur is in de zorgsector, die sinds kort zijn auto vier dagen aan de kant zet en een uur vroeger opstaat om met de fiets te gaan werken, heeft ‘een beetje rechtser’ gestemd, zo stelt hij zelf, uit onvrede met het beleid van de voorbije jaren. En ik heb het niet uit zijn hoofd kunnen praten.
Mijn moeder, die als eerste uit haar dorp aan de universiteit ging studeren, die meer dan 35 jaar psychologe is in Borgerhout, die zonder dat ze het weet feministe is, hoewel ze eigenlijk gewoon haar zin doet, die nog altijd iemand is bij wie ik raad sprokkel of mijn ideeën toets, is gewoon mijn vader gevolgd: ‘hij heeft daar meestal een goed zicht op’. En: 'Kijk Lotje, dat is democratie'. En ik heb het niet uit haar hoofd kunnen praten.
Ik snap het niet, ik weet niet wat zij lezen en ik niet, wat zij horen en ik niet. Ik weet niet wat ze hopen en waar ze de oplossingen zien, maar ik voel me wel een beetje eenzamer nu.
Of om Virginie Loveling te citeren (10 mei 1920):
En Gerard van het Reve, nu we toch bezig zijn: