Vier!

Oké, waar waren we gebleven? Juist! Thelma is jarig geweest. Op negen juli zelfs al, maar al dat solliciteren slorpt de tijd op die ik anders naast mijn werk en alle andere dingen aan bloggen besteed. Ook solliciteren is in de eerste fase voornamelijk schrijven, schaven, perspectieven kiezen, jezelf peilen en het publiek proberen in te schatten. Maar goed, hier zijn we weer (al heb ik nog geen nieuwe job in handen). Ik heb nog een paar andere onderwerpen in mijn mouw zitten ook, als de sollicitatiegoden het believen, dus duimt u maar allen gezellig mee.

Schatkaarten

Jarig en dus een feestje. Met schatkaarten, dat had dochterlief al lang geleden eens gevraagd. Aangezien Bernard moest werken, had ik mijn voornemen opgeborgen om vier vriendjes te laten uitnodigen voor haar vierde verjaardag, want vijf vierjarigen met een schatkaart op jacht laten gaan leek me iets te veel van het goede. En gelukkig maar, want het regende dat het goot en dat maakte het allemaal net iets minder overzichtelijk. Ik heb de oma van beste vriend Bas en de mama van beste vriend Ramon terug naar huis gestuurd om regenlaarzen, want dat herfstig stormweer zou ons natuurlijk niet tegenhouden om de wereld te verkennen.

Een tweede gevolg van dat rotweer is natuurlijk dat er geen foto's zijn van onze tocht. Ik had een grote paraplu mee om de schatkaarten droog te houden, maar ik had al alle moeite om de lege schatkist mee te dragen, de kleuters in het oog te houden, het hangslot van de moestuin met de verstopte schat open te priegelen en de wind te trotseren, dus een fototoestel kon daar hoegenaamd niet meer bij. En dat het druilerige foto's zouden worden, stond toch vast: de froufroutjes plakten aan onze voorhoofden, de laarzen bleven steken in de zompige aarde.

Het verhaal was simpel: de schat van een meisje uit de straat was gestolen en alleen de schatkist was er nog. De dief had spijt gekregen, had de schat verstopt en voor elk een schatkaart achtergelaten. Er lagen kleurkaartjes met cijfers verstopt in huis en die moesten ze zoeken en op de juiste plaatsen plakken om de code van het hangslot van de buurtmoestuin te kraken. In de moestuin had Bernard 's ochtends een dertigtal houten schijfjes verstopt die de schat voorstelden. Dat we er maar een stuk of zestien hebben teruggevonden, zullen we ook maar op het weer steken. En een houten schijfje tussen de kropsla is niet te versmaden, dat is u vast bekend.

Na de zoektocht volgden we de pijlen om het huis van Vanessa te vinden, die natuurlijk dolblij was met de teruggevonden schat. Ze had haar werk even aan de kant geschoven om ons op warme chocolademelk te trakteren, want de sapjes die ik de avond voordien in de koelkast had laten zetten, zouden die innerlijke mensjes niet meteen versterken. Na een kleine smos- en valpartij en de ontgoocheling dat ze de dief niet zouden zien, keerden we terug naar huis om nichtje Louise te verwelkomen, de chocoladetaart te overmeesteren, en dan de ouders op te wachten voor een aperitief.

Schattenjagers

Thelmataal (28)

Thelma's nieuwste obsessie is gelijk hebben:

• 'Ik had gelijk hè, mama?'
• 'Ja, mama! Jij hebt gelijk!'
• 'Ik heb gelijk, zo is dat.'
• 'Jij had niet gelijk hè, mama?'
• 'We hebben allebei gelijk!'

Het is ook amusant om haar uitstelmanoeuvers in bed te horen: 'Mama ... Eigenlijk ... Moet ik ... euh ... Eigenlijk ... wil ik nog iets zeggen.', 'Ja?', 'Eigenlijk ... Eigenlijk vind ik het niet leuk dat ...

• ik zo vroeg al moet gaan slapen ...
• het nog licht is ...
• het morgen weer school is ...
• papa altijd vroeg moet werken ...
• jij soms moet volleyballen ...
• ik nog geen grote mens ben ...

Laatst ging de bedconversatie als volgt: een helder moment van ootmoedig zelfinzicht, gevolgd door een onweerstaanbare drang om gelijk te hebben:
T: 'Maar mama, waarom ben jij mama geworden?'
ik: 'Euh ... Omdat wij een leuk huis hebben met veel liefde, en leuke dingen ...' [ik wou eigenlijk zeggen dat er ruimte was in ons gezin om een kindje kansen te bieden]
T: 'Eigenlijk doe ik niet zoveel liefde. Ik doe soms geen beleefde dingen.' [ze was onbeleefd geweest -- iets met fuck you en stom]
ik: 'Mja, schatje ... Maar als je dan later weer vriend sluit'
T: 'Vriendschappen sluiten noemen ze dat!'

En verder:

• 'De juf weet alles.'
• 'Papa, wat zijn 'snetjes'?', 'Euh, dat weet ik niet, waar heb je dat gehoord?', 'Vanessa zegt altijd we ruimen alle snetjes op.'
• 'Waar zijn mijn Burtishocks?' [Birkenstocks]
• [na een weekendje bij oma spreekt ze mij verkeerd aan en herstelt ze zich meteen:] 'Oma? O-ma-ma?'
• [toen Bernard haar ging halen op school zei ze over zichzelf:] 'Ik wist dat het voor één van die twee blonde was!'
• 'Als iets breekbaar is, dan mogen kinderen dat niet aanraken hè?' [niet per se grappig, maar genoteerd om haar woordenschat en zinsbouw nog eens te illustreren]
• [Bernard:] 'Heb je het niet te warm in de zon?, [T:] 'Jawel hoor, maar alles gaat goed hoor!'
• 'Kindjes hebben is leuk hè?'

De wereld is om zeep

[Edit: het onderstaande klinkt somberder dan bedoeld. Het gaat slecht. Verder gaat het goed!]

De titel van deze post was eerst 'Thelmataal', maar ik wou eigenlijk schrijven dat de wereld om zeep is. Dat ik mij bij momenten weer wat fin-de-siècle voel. Dat het solliciteren niet vlot en het einde van mijn contract dichterbij komt. Dat ik dubbel zo hard werk als ik betaald word. Dat een koppel dat tot mijn beste vrienden behoort, de brokken moet lijmen, of ten minste de tijd moet nemen om te zien wat ze allemaal hadden samen, en wat daar nog van overblijft. Dat al dat rechtse gestem, in Vlaanderen en Europa, mij een beetje moedeloos maakt. Ik schreef het gisteren onder een post van Kerygma, en herhaal het hier nog even.

Mijn ouders hebben *** gestemd. Mijn vader, die altijd links heeft gestemd (eerst VU, dan rood en groen), die altijd vrouw heeft gestemd (en nu ook weer), die mij heeft meegenomen naar communes en anti-rakettenbetogingen en kinderboerderijen met overnachtingen in het hooi, die voor verpleger heeft gestudeerd en directeur is in de zorgsector, die sinds kort zijn auto vier dagen aan de kant zet en een uur vroeger opstaat om met de fiets te gaan werken, heeft ‘een beetje rechtser’ gestemd, zo stelt hij zelf, uit onvrede met het beleid van de voorbije jaren. En ik heb het niet uit zijn hoofd kunnen praten.

Mijn moeder, die als eerste uit haar dorp aan de universiteit ging studeren, die meer dan 35 jaar psychologe is in Borgerhout, die zonder dat ze het weet feministe is, hoewel ze eigenlijk gewoon haar zin doet, die nog altijd iemand is bij wie ik raad sprokkel of mijn ideeën toets, is gewoon mijn vader gevolgd: ‘hij heeft daar meestal een goed zicht op’. En: 'Kijk Lotje, dat is democratie'. En ik heb het niet uit haar hoofd kunnen praten.

Ik snap het niet, ik weet niet wat zij lezen en ik niet, wat zij horen en ik niet. Ik weet niet wat ze hopen en waar ze de oplossingen zien, maar ik voel me wel een beetje eenzamer nu.

Of om Virginie Loveling te citeren (10 mei 1920):

De aloude maatschappij en de orde van de dingen
Is, op het huidig uur,
Een paling, die zich krult in laatste stuiptrekkinge
Geroosterd over 't vuur.

En Gerard van het Reve, nu we toch bezig zijn:

Het gaat slecht. Verder gaat het goed.

Thelmataal (27)

• 'Maar als ik op de volleybal zit, ga ik dat liedje niet kunnen zingen... Mag ik dan van Buffalo zingen?' [Thelma vraagt zich af met welk liedje ze voor mij zal supporteren als ze eens naar een wedstrijd komt kijken]
• 'Daar smaakt een koekje in.' [chocomousse met stukjes chocolade]
• 'Blijft er maar af.' [hoe ze Sabine getroost had toen die zich had gesneden]
• 'Ik ga dan naar beneden naar de kapper om mijn verfroutje te laten knippen. Maar dan ga ik wel zeggen: "alleen mijn verfroutje!".'
• [ik: was dat een scheet?] 'Nee, 't is dansles ... En dat was een liedje.'
• [als ze geheel onbevreesd uit haar kamer naar de badkamer loopt:] 'Monsters en spoken, niet komen hé! Want ik ga naar de badkamer.'
• 'Wil jij ook een verversingske?' [een luchtje scheppen]
• 'Mama, hoe zijn kinderen en grote mensen gemaakt?' [euh, bedoel je wat er allemaal in ons lijf zit?] 'Ja!' [euhm, wij zijn gemaakt van vlees en botten, beenderen...] 'Ja, en ook een skelet.' [ja, dat zijn de beenderen, en die hangen aan elkaar met pezen en spieren, en daarrond liggen ook aders met bloed die vitaminen rondbrengen...] 'Ja. Juist.'
• 'Weet je, ik heb op de radio gehoord dat de week bijna om is!'
• [ook gehoord op de radio:] 'Oh, mogelijk een onweer!'

Hoera

Drie nieuwe 'eerste' kindjes op komst bij drie vriendinnen!

Thelmataal (26): Spel-len

Het nieuwste spelletje van Thelma is S-P-E-LL-E-N.

• 'Mama, word ik na drie jaar V-IE-R jaar? En daarna V-IJ-F?'
• 'En nu is het L-E-N-TE hè, en daarvoor was het W-I-N-T-ER hè?'
• 'Mama, Nele hebt misschien ook haar stem K-W-IJ-T.'

't Gaat allemaal een beetje rap met dat spookje! De andere dingen die de laatste tijd opduiken, zijn (for the record):

• het alfabetlied zingen
• tellen tot twintig
• tellen tot vijf in het Engels
• twee woordjes Turks praten
• de klok leren lezen
• links en rechts feilloos uit elkaar houden
• weten dat pinguïns op de zuidpool en ijsberen op de noordpool leven
• en cijfers leren lezen:

'Opa, wat is dat huisnummer hier?'
'19.'
'Tien-tien?'
'Nee, negen-tien.'
'Ah.'

En zo gaat dat maar door. Ze steekt ons nog voorbij!

Zusje

Nee, geen zusje voor Thelma, al laat zij dat aan iedereen horen die het horen wil. 'Thelma krijgt een zusje', zo zit het in haar hoofd en zo zal het gebeuren. 'Later als ze groot is', 'misschien', maar 'misschien toch ook niet zo heel lang meer', want 'groot = vier'. En logisch ook: als Louise een broertje krijgt, dan krijgt Thelma een zusje. (Was het maar zo simpel.)

Een paar maanden geleden vroeg de kinderverzorgster of ze mij proficiat mocht wensen, of Thelma echt een zusje kreeg. Ik viel uit de lucht, want zelf wist ik immers nergens van. Dat mijn schoonzus zwanger is en Louise gezelschap kreeg, verklaart natuurlijk veel. En gelukkig ben ik zelf net een kilo of vijf lichter, want anders had ik me wellicht misplaatste vragen gesteld en anderen met onnodige schuldgevoelens opgezadeld. Maar nee dus, geen zusje in zicht.

Een paar weken later vroeg Thelma's juf of er misschien iets op komst was, want Thelma kon al weken niet zwijgen over haar imaginaire zusje. Gelukkig stond de kinderverzorgster erbij, die meteen de nodige achtergrondinfo kon geven en kon bevestigen dat die fantasie al langer leefde, maar meteen en zonder enige twijfel diende ontkracht te worden.

Het duikt te pas en te onpas op: als ze op haar potje zit bij oma en het over het toekomstige broertje van Louise gaat, als Bernard een bureautje heeft getimmerd, omdat de grote bureau bij mijn broer moet wijken voor een kinderbedje, en Thelma denkt dat wij binnenkort ook zo'n bureautje krijgen, want baby = nieuw bureautje.

Vanmorgen kwam een papa van een meisje uit haar klas naar mij gelopen, met de heuglijke mededeling dat Thelma gisteren uitgebreid had verteld dat er een zusje aankwam. En of dat klopte? Nee dus, dat is niet waar, dat zegt ze alleen de hele tijd. En of wij dat misschien wat vervelend vonden? Ja, niet echt, maar toch een beetje, want Bernard wil het niet, om uiteenlopende en voor hem gegronde redenen, en ik wil dat heel graag wel. Aha.

Ik herinner mij dat ik zelf als kind ongelooflijk heb gezaagd om een tweede broertje of zusje, maar dat er voor mijn broer en mij niets inzat. Ik herinner me zelfs dat mijn moeder ons beloofd had erover na te denken als we eens zouden beginnen met een maand geen ruzie te maken. Wat wij dan ook plichtsbewust deden. Uiteraard zegt mijn moeder dat het absoluut een broodje-aap-verhaal is en zij nooit tot zo'n onpedagogische leugen in staat was, maar ik was er in elk geval rotsvast van overtuigd.

En tegen Thelma ben ik eerlijk: dat het niet waar is, en niet waarschijnlijk, en dat ik het fijn zou vinden, en dat we het haar zeker gaan vertellen, maar het onderscheid tussen fantasie en werkelijkheid is flinterdun. Ze krijgt bovendien ook altijd enthousiaste reacties als ze dat 'nieuws' op eigen houtje vertelt aan al wie het horen wil, dus ze zou wel gek zijn om daarmee te stoppen.

Wij hebben haar ook nooit in onze gesprekken daarover betrokken, maar het eerste wat ze vroeg toen ik haar in januari vertelde dat Louise een broertje of zusje kreeg, was: 'En ik?'

Huismeid

Balans na een week huismijtstrijd: 't valt allemaal best mee. De eerste dagen was het vooral schrikken en plannen hoe we dat allemaal gingen aanpakken. In eerste instantie de kamer ontmantelen (knuffels weg, tapijt weg, overgordijnen weg), lakens in de was, alles afstoffen en dweilen, en een beetje rondhoren waar we allemaal op moesten letten. Niet te geloven hoeveel mensen daar last van hebben, als je het even navraagt. Toevallig zaten we dinsdagavond ook aan tafel met iemand die er al jaren last van had en ons doodgewoon kon vertellen dat we elke dag moesten dweilen, meer niet.

Effe slikken toch, want van nooit dweilen naar elke dag dweilen, is op zijn minst gezegd niet evident. Maar kijk: na een week is dat niet meer dan 10 minuten werk per avond. Ik had er natuurlijk niet bij stilgestaan dat het nu eigenlijk al proper is voor het dweilen en dat je dus niet de strijd aangaat met de opgestapelde stofpluizen van een paar weken. Maar toch ben ik er van geschrokken dat je elke dag weer vuile vegen ziet op die dweil, en dat je na twee dagen met je vinger alweer een zichtbare streep kunt trekken in het minuscule stoflaagje dat zich heeft gevormd op haar kast. Of zouden wij in een exceptioneel fijnstofhuis wonen?

Verder hebben we de synthetische verduisteringsgordijnen laten hangen en is de akoestiek gewoon wat wennen. Thelma's beider overgebleven knuffels vliegen elk om beurt de diepvries in, omdat ze maar op 30° of met de hand gewassen mogen worden en dat de huismijten hoegenaamd niet doodt. Haar boeken staan er wel nog, hoewel dat ook stofmagneten zijn. Haar kleurrijke en gelukkig gesloten IKEA-dozen met lakens, dekens en slaapzakken uit haar babytijd, met knutselwerkjes en tekeningen uit haar kleutertijd staan er ook nog, omdat er anders gewoon een lege kast zou staan. We zien wel of dat nog iets verbetert of niet.

In het weekend heb ik haar knuffels in een grote zak gestopt die op zolder is beland, heb ik vijf machines was gedraaid, al haar speelgoed afgewassen, en zijn we een gloednieuwe en helaas ook pokkedure en lichtjes afzichtelijke "Dyson Allergy Musclehead Parquet" gaan kopen. Met HEPA-filter, wat iedereen ons aanraadt, zonder zakken die je telkens moet kopen en weggooien, met afwasbare filter die je niet elke zes maanden moet vervangen, met een kop die zelfs onder onze massiefhouten dubbele bureau glijdt, ook al staat die maar 5 cm van de grond. Topgerief dus.

Daarbovenop hebben we ons eens goed laten gaan in de 'kuisrayon' van de Carrefour en hebben we een werkelijk uitgelezen assortiment nieuwe dweilen en microvezeldoekjes gekocht, een verantwoorde voorraad ecologische schoonmaakproducten, een brandschone telescopische trekker die permanent op de eerste verdieping blijft staan: het Walhalla voor de recent bekeerde huismeid, quoi. Mijn ouders hebben een flinke duit in het zakje gedaan door een nieuwe latex matras te kopen van een kwart maandloon, een anti-allergeen kussen, en twee nieuwe matrasbeschermers. Hoera. Mijn moeder heeft me daarbovenop nog eens geholpen door vier machines reguliere was mee te nemen, zodat ik me op de extra was kon concentreren. Merci mama!

En het resultaat van dat alles? Een drietal hoestbuien de eerste nacht, een paar nachten enkel een hoestbui bij aanvang, een paar keer alleen 's ochtends een aanval, en vorige zaterdagnacht drie keer echt miserie, lees: opstaan, laten drinken, ajuin zetten, hoestsiroop geven en proberen zelf een beetje te slapen. De laatste nachten is het gelukkig al vrij rustig geweest, zeker voor haarzelf, dus hopelijk zijn we op goede weg.

Haar allergie verklaart ook meteen haar extreme hoestbuien tijdens onze sporadische binnenspeeltuinbezoeken in het verleden, haar permanente snotneus in Zuid-Afrika en misschien ook de hoest- en snotterpartijen bij de bakker. Opvallend is ook dat ze gisterenavond op de fiets een heel felle hoestaanval kreeg, en vandaag op school ook op de speelplaats. Afwachten dus of er niet nog andere allergieën in het spel zijn, of een andere infectie waar ze ook nog mee zit. Morgen of overmorgen weer maar eens naar de kinderarts dus.

En een mooi meegenomen troef van de huismijtstrijd: een huis dat echt proper is. Het kost ons wat geld doordat de schoonmaakster nu elke week komt, het kost ons wat tijd om de nieuwe routines uit te voeren, maar elke ochtend blote voeten op een kraaknette vloer, dat is eigenlijk echt wel tof.

Huisstofmijt

't Is van dat. Thelma heeft een huisstofmijtallergie. Alle hens aan dek dus om die beesten te verslaan.

Moe

Nog een laatste postje voor de maand om is, zodat ik toch nog aan iets meer dan een zielige (1) kom bij de berichten voor februari. Bernard is vandaag nog maar eens naar de kinderarts geweest met Thelma. Ze is nu ongeveer verkouden sinds 9 november, en de drie reeksen antibiotica, de diabolo's en de aerosolkuren hebben precies toch niet veel uitgehaald. Het is niet voortdurend snotteren en hoesten tegelijk, maar ze wisselen elkaar met een opmerkelijke regelmaat af.

Gisteren heeft ze weer een paar uur liggen blaffen in bed, waardoor ik haar vanmorgen heb laten uitslapen en pas tegen de speeltijd naar school heb gebracht. Hoera voor de school waar ze dat allemaal niet erg vinden en het welzijn van de kinderen primeert. Ik had 's ochtends ook een afspraak gemaakt bij de kinderarts en ze mocht om vijf uur al langsgaan. Hoera voor onze kinderarts die ons altijd de dag zelf nog laat komen.

Er was niet veel te zien volgens hem. Lichte ontsteking van de luchtpijp, geen obligate oorontsteking meer, niets op de longen, snotneus. Hij heeft haar helemaal schoongespoten met fysiologisch water, ook al doe ik dat één à twee keer per dag, maar vond niet veel meer dan dat. Daarom gaf hij haar een voorschrift om bloed te laten trekken en eens na te laten gaan of ze geen allergie heeft ... Met een reeks vragen die zichzelf zonder enige moeite positief laten beantwoorden. Hebben jullie een kat? Ligt er een tapijt in haar kamer? Knuffels in haar bed? Zijn er allergieën in de familie?

Gelukkig vroeg hij niet of het niet een beetje te stoffig ligt bij ons thuis, wat dat ging ook nogal een retorische vraag zijn. Ik ben van het principe dat je niet tegelijk hard kunt werken, een kind de nodige aandacht geven, koken/wassen/winkelen én dan ook nog eens stofzuigen/afstoffen/dweilen, zelfs niet als alle taken mooi verdeeld zijn. Onze schoonmaakster is vier weken afwezig geweest, dus het lag hier wel wat stoffig, ja. Mijn moeder heeft altijd gehoopt dat ik geen kind met huisstofmijtallergie zou krijgen, en zie, wie weet komt haar ergste vrees nog uit.

Tegenargumentje in de discussie was Thelma's algehele zijn na het doktersbezoek: slap, wateroogjes, gezwollen oogleden, verstopte neus, geen eetlust en 38,5° koorts. Niet echt acute symptomen van een allergie lijkt mij. We wachten dus nog even af. Zijn het de gemiddelde tien verkoudheden per jaar die ze écht allemaal aaneensluitend opneemt? Of is het toch maar weer iets anders?

We zijn vandaag een jaar terug uit Zuid-Afrika, vanwaar ze een portie CMV had meegenomen. Kan het weer zoiets zijn? Haar juf zei me dat ze ook vaak klaagt over vermoeidheid in de klas, dat het niet een trucje lijkt om onder een opdracht uit te komen, en dat het misschien iets anders maskeert. Ze slaapt gemiddeld 12 uur per nacht, dus echt moe kan het dan toch niet zijn? Of moet ik er een werkpuntje van maken om haar richting de 13-urige nacht te loodsen?

Of is het psychosomatisch-telepathisch en doet ze gewoon haar moeder na die de nachten van vijf à zes uur aan elkaar rijgt voor die nieuwe maar helaas tijdelijke job? Ik zou het haast denken!

Thelma for president

Toen Sinterklaas de haven van de Muide binnenvoer, vroeg een collega-mama van Thelma's school of Thelma niet wou poseren voor Fred & Ginger. Ze was styliste, en voor de fotoshoot een paar dagen later hadden nog een krullebolletje nodig van een jaar of drie. Ik vroeg aan Thelma of zij dat zag zitten, en ze zei tot mijn verbazing 'ja'. Dat ik zelf een klein beetje mijn hart vasthield over haar koppige klerenfase en eigenzinnige dress code heb er maar niet bijverteld.

Toen we aankwamen, bleek het thema 'ridders en prinsessen' te zijn. Dat had ik dan weer niet voorzien. Voor de meisjes waren er blijkbaar kroontjes en cupcakes, voor de jongens zwaarden en helmen. Ik zag een klein potentieel probleempje opduiken ... maar ik zou wel zien hoe het verliep. Ik ging haar tot niets verplichten, maar ik wou ook niet van een kale reis terugkomen of de hele ploeg ontgoochelen.

De kleertjes trok ze gezwind aan en vond ze allemaal geen probleem. Ze heeft sinds kort de rokjes en kleedjes ontdekt en houdt niet enkel meer vast aan broeken. Geschminkt worden wou ze helemaal niet, tot grote verbazing van de styliste, maar daar gingen ze met photoshop wel een mouw aanpassen. Het belangrijkste was dat de kindjes zich goed voelden. Punt voor hen. Een kroontje stond wel in het plan, en daar ben ik heel even van mijn principes afgestapt. Ik heb het haar niet verplicht, maar laat ik zeggen dat ik toch wel wat subtiele overtuigingsmiddelen heb ingezet.

En dan de foto's. Ik vond het wat raar dat ze niet hadden gedacht aan verhaaltjes voor kinderen, of muziek of andere afleidingsmanoeuvres, maar blijkbaar gaat dat zo. Ze moesten gewoon zitten en dan zouden ze wel zien wat er van kwam.  De stylist probeerde Thelma nog te paaien met de woorden 'Je bent een echte prinses', maar Thelma antwoordde gewoon: 'Ik ben geen prinses, ik ben Thelma'. Dat komt ervan met een moeder die je een foto van Mathilde toont als je vraagt wat een prinses is.

Behalve schminken, een kroontje en prinsessenpaaierij, haalden ze plots nog een trucje boven om de meisjes te paaien: cupcakes. Thelma kreeg er eentje in handen gestopt, en werd aangemaand om ervan te bijten, maar zo avontuurlijk is ze niet aangelegd op culinair vlak. Bij hartige dingen doe ik nog wel moeite om haar te laten proeven en lukt dat vrijwel altijd, maar cupcakes, smoothies, appelmoes zijn echt niet aan haar besteed. En zie hier het resultaat:

Na een tijdje hadden ze ook door dat Thelma meer zat te kijken naar de zwaarden en de helmen dan de kroontjes en cupcakes, en hoorde ik de styliste zeggen dat het ook wel tof zou zijn om een stoer meisje in de campagne te hebben. Tweede punt voor hen. Ik was dus blij dat ik met Thelma mee was gegaan, en dat er dankzij haar dus ook een meisje in de nieuwe collectie staat met een zwaard, of zoals hieronder, een echte vlaggenstok:

ma sal laat wees

dat ek na julle toe terugkom
moeg en sonder herinnering
dat die kombuisdeur oop is ek

inskuifel met tasse haastige presente
in die gange sluip rond my gesin
se verdrietige drome ruite aangepak

van hulle verlate taal in die harde
badkamerlig borstel ek my tande
druk 'n pilletjie op my tong: Do.

dat ek verbyloop waar my dogter slaap
haar lakens netjies geplat onder haar ken
op die spiëltafel steier sywurms in goud getoom

dat ek my seuns verby kan kom
fronsend teen kussings aangevuis
hul onrustige ondertone kneus deur die kamer

dat ek 'n naghemp vroetel uit die laai
inglip in die donker skreef agter jou rug
dat die warmte naar my oorvloei

maak my nog digter nog mens
in die hinderlaag van asem
sneuwel ek tot vrou.

uit: Antjie Krog, 'Wat de sterren zeggen'