Bij deze foto kunnen heel wat verhalen verteld worden. Over hoe ik graag zou hebben dat mijn dochter zelfredzaam wordt, gelooft in zichzelf, niet te veel denkt dat meisjes minder kunnen dan jongens ... Ik zou haar graag een beetje een genderneutrale opvoeding geven, maar ik weet ondertussen uit ervaringen van andere ouders dat je nog niet zo ontzettend veel invloed hebt op de rozerokjesfase van dochterlief. Ze zal natuurlijk mogen kiezen wat ze draagt en waarmee ze speelt, maar ik ga toch proberen om voldoende alternatieven aan te bieden.
Neutraal speelgoed als teken- en knutselmateriaal, lego, gezelschapsspelletjes, tennisrackets, verhalen die niet te stereotiep zijn ... En géén roze winterjas of roze schoenen, want dan loopt ze de hele tijd met iets roze aan. Een roze pyjama dus: geen probleem, een prinsessenjurk: oké dan (maar mama heeft hier nog een tof zeewierenpak liggen!), een roze t-shirt met lovertjes: tja, omdat ze mijn liefste schat is natuurlijk.
Ik geloof niet in 'nature' of 'nurture', maar denk dat het altijd een combinatie is van aanleg en opvoeding. Ik geloof wel dat voorbeelden uit de eigen kring, rolmodellen uit de media, druk van buitenaf ... een zekere invloed hebben. Denk bijvoorbeeld eens aan klassieke sprookjes: hoeveel zijn er niet waarin vooral heteroseksuele relaties worden geïdealiseerd, waarin sterk steunende relaties tussen meisjes worden uitgesloten, waarin de optie om single en gelukkig te zijn niet lijkt te bestaan, waarin meisjes leren om subassertief en passief te zijn, en moeten wachten op jongens om initiatief te nemen. Gelukkig dat er ook verhalen bestaan als Pipi Langkous, Deesje (van Joke van Leeuwen, mijn favoriet vroeger!), Annie M.G. Schmidt, Roald Dahl ...
Overigens zijn ook heel wat films voor volwassenen in hetzelfde bedje ziek: hoeveel films hebben maar één vrouw als hoofdpersonage, die enkel over mannen praat? Dat is de zogenaamde Bechdeltest, naar de striptekenares Alison Bechdel: een film voldoet aan de test als er (1) ten minste twee vrouwen in voorkomen, die (2) een naam hebben, en (3) met elkaar praten, over iets anders dan een man ...
Op de foto lijkt Thelma goed op weg om voor zichzelf op te komen, maar de echte reden is natuurlijk dat de handjes in de eerste levensfase vaak vuistjes blijven (en dat je toch eens naar de dokter moet als de vuistjes gesloten blijven volgens K&G), en dat de vuistjes en handjes bijzonder fascinerend zijn als je ze ontdekt. Maar toch ... Ze deed het wel opvallend vaak en heel overtuigd!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Geen opmerkingen:
Een reactie posten