Thelma blijft het heel goed doen bij Patricia de onthaalmoeder. Ze weent bijna niet, slaapt een keer of drie, eet alles op en mist! ons! niet! Zo lijkt het toch. Ze heeft ook meteen weer een nieuw ritme en je kunt er de klok op gelijk zetten. Het is eigenlijk een echte slaapkop: omdat ze nu iets vroeger opstaat dan anders, kan ze nog niet langer dan twee uur wakker blijven zonder zeuren en dus slaapt ze overdag blokjes van drie kwartier à anderhalf uur. Doordat Bernard haar rond vijf uur gaat halen en vaak moet wakker maken, gaat ze thuis dan ook om zeven uur opnieuw naar bed, om stipt drie kwartier later weer wakker te worden.
Dan mag ze met moeder en vader aan tafel zitten om de dag even te bespreken, want sinds kort zit ze met wat steun in een grote stoel. Rond negen uur leg ik haar dan weer in bed en zo heb ik ze elke avond toch nog een uurtje of twee gezien. Opnieuw een fijne evolutie die ik niet had verwacht!
Nog nieuw de laatste tijd is dat ze soms haar armpjes lijkt uit te steken om gepakt te worden en ze touwtjes, stofjes en papiertjes met duim en wijsvinger begint vast te nemen. Ze schaterlacht ook als we voorzichtig in haar buik bijten of voortdurend onnozele woordjes met een veel te hoge stem debiteren. Hoe zou je zelf zijn?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten