Onlangs nam ik 'n lifter mee, 'n zwarte jongeman die zwijgend naast me
kwam zitten. We reden 'n kilometer of tien, en toen we bijna in de stad
waren, zag ik zijn hand stilletjes in zijn broekzak glijden. Even
flitste het door mijn hoofd: 'n mes? Een revolver?
Hij heeft zitten
twijfelen, en nu we bijna aangekomen zijn, moet hij zijn kans wagen ... Ik bedenk hoe ik moet reageren. Keihard op de rem gaan staan, of nee,
gas geven en beginnen te zwalpen, en roepen dat-ie mee de gracht in gaat,
met auto en al. Of nee, ik sla hem met mijn linkerhand keihard op zijn
neus, doe 'n noodstop en ren uit de auto ...
Zijn hand zit in zijn broekzak, en hij haalt ze er nu stilletjes uit. Ik zie het briefje van 100 Rand (10 euro) tussen zijn vingers, en hij zegt aarzelend: 'I only
have a hundred. Can you change?' Hij wil me betalen voor de lift. Ik voel me betrapt op mijn achterdocht. Belachelijk. Ik zeg hem dat hij niet hoeft te betalen, dat ik toch met de auto op weg was, waarop hij verrast reageert.
Omgekeerde wereld, de armen betalen de rijken. Hoewel, omgekeerd, is het niet altijd zo, jammer genoeg? Met 'n welgemeende 'God bless you' en 'n brede glimlach neemt hij afscheid... Onveiligheid? Waarschijnlijk wel, maar met paranoia zal het er niet op verbeteren.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten