Thelma is steeds meer bezig met de wereld rondom ons. Ze pikte vroeger wel al eens iets op van de radio, maar nu blijft het hangen en stelt ze er ook steeds meer vragen over. Toen ik haar dinsdag ging ophalen bij mijn vader, zat ze ostentatief triest voor het raam met een speelgoedleeuw in de handen. Toen ik met gebaren en gespeeld verbaasd vroeg wat er aan de hand was, schoot ze in slow motion met haar wijsvinger het leeuwtje dood en trok ze een nog triester en theatraler gezicht.
'De leeuw is doodgeschoten, snif snif'. Mijn vader had haar naar aanleiding van de volgens hem licht geniale strip in Humo (opgezette leeuwenkop aan de muur zonder tanden met tandartspatiënt op de voorgrond met dierlijk gebit) verteld van Cecil de leeuw die door de Amerikaanse tandarts een kopje kleiner was gemaakt. Ik heb er geen vegetarisch lesje van gemaakt dat wij ook dieren doden, maar heb haar verdriet beaamd en ben maar doorgegaan op het positieve nieuws dat meer en meer vliegtuigmaatschappijen nu geen jachttrofeeën meer willen vervoeren. En ik heb besloten dat de Humo en het Knuffelbos toch nog beter even gecensureerd worden.
En daarna kwam de ontvoering van het Duitse meisje voor losgeld en haar uiteindelijke moord op het radionieuws in de auto. Je wil een kind dat onheil nog besparen, vandaar dat we bij het televisiejournaal altijd onze vinger op de afstandsbediening houden, maar je wil het tegelijk ook een beetje waarschuwen, zorgen dat ze niet in smoesjes trapt van vreemden en zich echt verweert. En het principe blijven huldigen dat ze oud genoeg zijn voor een antwoord als ze zelf de vraag stellen. Het blijft een moeilijke evenwichtsoefening. In dit geval nog meer omdat ontvoeringen al bij al uitzonderlijk zijn, ook al komt het soms akelig dichtbij, en omdat je weet dat statistisch gezien bekenden soms de grootste boosdoeners zijn.
En Thelma is al zo vaak bezig met dieven en inbrekers, wellicht door haar prille ervaringen in Zuid-Afrika, en alles wat ze er nadien nog over hoorde. Daarbij komt nog dat ons bootje tijdens onze vakantie is gestolen vanop het bedrijventerrein van mijn lief: het was net helemaal opgeknapt, met een vloertje in restjes tropisch hardhout toe. De motor zat er gelukkig niet op, maar triest bleef het wel. Een projectje van een dik jaar, dat eindelijk af was. Ik ging er al vanuit dat het ooit wel zou gestolen worden, maar dan op het water, omdat je hier op de Muide toch zoveel over diefstallen hoort, maar je hoopt toch dat iedereen eens met zijn fikken van andermans gerief blijft.
Vrijdagnacht was ik nog getuige van een fietsdiefstal toen ik de gordijnen van onze slaapkamer wou dichttrekken. Ik heb nog geroepen, maar net op dat moment hadden twee jongeren de vintage elektrofiets van mijn buurman al losgerukt van de paal. De politie stond hier na mijn oproep toevallig binnen de minuut, zijn met schijnwerpers de buurt afgegaan, maar zonder resultaat. Ik heb een verklaring afgelegd, maar veel zal het allemaal niet baten. Bezit maakt onvrij, zullen we maar denken.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten