Zwaai zwaai!

Martha zwaait! Ze deed het al eventjes naar zichzelf in de spiegel voor we naar de slaapkamer trokken, maar dat leek me meer agitatie dan gericht zwaaien naar zichzelf. Maar nu doet ze het ook als iemand anders 'daaag' zegt en zelf zwaait. Hoe schattig dat is, hoef ik wellicht niet te vertellen. En dat ze het zelf ook zo leuk vindt, maakt het alleen nog lolliger.

Een tijdje geleden zei ze er ook nog eens enthousiast 'tataaa' 'tatataaaa' 'tataaaa' bij toen we bij haar peter vertrokken, maar ook dat was meer toeval en actie-reactie, want nadien bleef het een hele tijd stil. Tot nu: ik zwaaide naar Elise die morgen komt babysitten en Martha zwaaide lustig mee. Nadien kwam nog de onthaalmoeder aan de beurt en ook Thelma kreeg een enthousiast zwaaitje toen Martha naar bed ging.

Met het slapen is het ondertussen geen ene moer beter. De euforie was van korte duur en het avonddutje is bijgevolg weer netjes afgevoerd. Misschien haal ik het later nog van onder het stof. Woensdagavond was wel een topper: toen ze rond tien over acht weer wakker was nadat ik amper twintig minuten voordien de kamer was uitgegaan, zag ik het echt niet meer zitten om haar weer maar eens in slaap te voeden. De mentale weerstand groeit ...

En hoewel ze geen fles drinkt, greep mijn hand intuïtief naar een vers doosje Biobim opvolgmelk, een flesje Evian en voor ik het wist, had ik een flesje poedermelk mee naar boven. En raad eens: ze dronk er 50 cc van, werd zo mak als een lammetje en ik kon haar in haar bedje leggen, op haar buik zonder dat ze ook maar een kik gaf. Tien minuten later was ze in dromenland en ze heeft van half negen tot middernacht gedut. Nooit eerder gezien!

Ik dacht dus dat ik het recept gevonden had, maar vandaag wou ik het herhalen en nee hoor. Een fles? Voor mij? Met poedermelk? Ik dacht het niet! Ik heb haar dan nog maar eens in slaap gevoed, of toch geprobeerd, maar ze liet me niet gaan en mijn eten stond koud te worden. Omdat haar buikje vol zat, wou ik de truc met het bedje nog eens proberen, maar toen ook dat bijna gelukt was, heeft ze het toch weer op een huilen gezet. Bernard kon zijn troostcapaciteiten nog eens testen, ik stak Thelma in bed, en ondertussen is het stil.

Ik begin er wel stilletjesaan genoeg van te krijgen. Steeds meer 'nursing agitation': ik voel me soms echt aan een ketting liggen en word er ongedurig van. Clusteren alleen zou ik nog zien zitten, of een paar nachtvoedingen, maar clusteren en (te) vaak wakker worden 's avonds en daarbovenop nog frequente voedingen 's nachts is echt wel te veel van het goeie. Zeker als er dan ook nog eens een paar muggen je slaap mee ondermijnen ...

Ik zoek nog altijd een probaat babyproof middeltje om die te bestrijden: 's nachts muggenmelk smeren maakt haar wakker, 's avonds smeren houdt de muggen 's ochtends niet op afstand, een klamboe voor een dubbel bed kan niet rond de co-sleeper, een machientje in het stopcontact is niet veilig en uit de muggenlampen weet ik niet welke te kiezen: de beste zijn niet meer in productie en bij de minder goede is er overal wel iemand online bij wie het niet werkt. Dringend investeren in degelijke muggenwering dan maar, zowel voor ons schuifraam beneden als de dakramen boven.

Maar waar was ik gebleven? Juist, borstvoeding, slaaptekort en hoe dat op te lossen. Met al die nachtvoedingen moet ik er zelfs niet aan denken om af te bouwen: ik kan moeilijk zeggen dat ze de voeding van drie uur moet overslaan. En uren wiegen of huilen trotseren zie ik ook niet zitten. En aangezien ze geen fles wil, zou ik 's nachts papjes moeten staan bereiden zolang ze niet gezellig doorslaapt.

En ik weet natuurlijk wel dat nachtvoedingen beter zijn voor de suikerspiegel en de hersenontwikkeling en tegen wiegendood, en ik weet ook dat de slaap van borstvoedmama's kwalitatiever is omdat ze door de hormonen sneller weer in de fase van diepe slaap zitten, en dat de slaapcycli van moeder en kind op elkaar afgestemd raken als ze samen slapen, maar ik vind toch dat ik aan te weinig uren kom.

Vroeger gaan slapen lukt haast niet doordat er ook nog wel wat dient te gebeuren 's avonds: boekentassen en turnzakken legen en weer vullen, het huis een klein beetje opruimen of gewoon eens een ietsiepietsie ontspannen zonder baby in de buurt. Over lessen voorbereiden, volleyballen of vrienden opzoeken praat ik zelfs niet eens. Zo ver is het al gekomen! Ik blijf wel een keer per maand een uitje maken, al is het maar als test om te zien hoever we staan.

De zoektocht gaat dus nog even verder. Nu zet ik al mijn hoop op meer calorieën 's avonds, met die fles is het immers goed gelukt. Eventjes dan toch. Gisteren heb ik een boterham met perensiroop gesopt in moedermelk lepeltje voor lepeltje gegeven en sliepen we van tien tot vier, maar ik was zelf tijdens het voeden in slaap gesukkeld (met mijn kleren en lenzen nog aan, helaas), dus de regel 'meer calorieën = zelfstandig zes uur doorslapen' is daarmee nog niet bewezen.

Vanavond heb ik haar moedermelk met granenpoeder en banaan gevoerd en wachten we af wat dat geeft, en de volgende dagen wil ik nog soep met babypasta van Hipp testen, omdat dat zijn nut bij anderen al heeft bewezen. Maar nu eerst naar bed: morgen krijgt een babysit de eer om haar papjes te voeren en in slaap te manoeuvreren, en komt mijn maandelijkse uitje eraan. En daarvoor moet ik toch een beetje uitgeslapen zijn!