Ik wist het al veel langer, de vloek van de blogpost: zodra je iets schrijft, klopt het de volgende dag al niet meer. Ook al is het voorzichtig en voorwaardelijk geformuleerd: de vloek omzeil je niet! Martha was gisteren weer elke drie kwartier wakker, en vanavond was het opnieuw grote paniek. Bernard doet nu een tweede poging, en ik kruip straks wellicht met haar in bed.
'It's more like a dance', schreef Elizabeth Pantley in haar 'No-Cry Sleep Solution' en dat hou ik voor ogen: geen lineaire processie van Echternach, met twee stappen vooruit en één achteruit, maar meer als een tango: wat stappen vooruit, een paar achteruit, een stapje opzij en ook wat ter plaatse trappelen. Een mooi beeld, al zou de 100 meter horden mij de laatste tijd wel meer kunnen bekoren.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Zou het ook omgekeerd werken, dat klagen het probleem mee helpt oplossen? Hier ook zo'n slechtslapende baby. Ik dank de borstvoedingshormonen, ben er namelijk van overtuigd dat ik er anders minder goed tegen zou kunnen. Het lijkt vaak alsof er naalden in haar bed liggen.
BeantwoordenVerwijderenIk kan er eigenlijk ook verbazingwekkend goed tegen. Ik voel me niet méér moe dan vroeger, omdat ik vroeger ga slapen én door de hormonen wellicht. Het gaat langzaam maar zeker de goede kant uit, en, deze vakantie heeft ze ons verwend met uitslaapsessies tot 10 à 11 uur. Nog een voordeel van borstvoeding: wisselen van kant en telkens nog een beetje verder pitten!
BeantwoordenVerwijderen