Zie ze doen

Na haar 'regelweek' in week acht, waarin het ontzettend moeilijk was om haar rustig te krijgen, kan Thelma een heleboel nieuwigheden. Ze heeft haar handjes ontdekt en kan die urenlang (allez, iets minder) bekijken: een vuistje, vingers, een draaiend vuistje... Ze slaat nu ook tegen haar speeltjes aan haar speelboog, grijpt haar tuutje en brabbelt tegen haar speeltjes. Very funny. Ze verraadt zichzelf ook als ze moe is door in haar oogjes te wrijven en voelt aan allerlei stofjes. Ze neemt ze vast en laat ze vaak niet meer los. Ook mijn haar voelt als een stofje. Voor haar dan: ik zie zo af en toe een paar krullen van mij tussen haar vingers verdwijnen...

Braaf braver braafst

Thelma was gisteren een echte droombaby: eten, lachen, spelen en véél slapen. Geen enkele keer heb ik haar in slaap moeten wiegen of sussen: ze viel gewoon vanzelf! zomaar! zonder moeite! in slaap. Zowel in haar wieg, in haar wippertje als in haar bedje 's avonds. Meer van dat!

Vandaag was weer een klassieke Thelmadag, met afwisselend eten, lachen, spelen in haar park en dan de bijna obligate huilbuitjes van vermoeidheid. Gelukkig heeft Bernard ondertussen ook de kneepjes door om haar ritmisch in slaap te wandelen, dus dat scheelt een pak. Misschien houdt ze toch niet zo van broccoli?

Het blijft in elk geval mijn grootste en mooiste cadeau. Ik vraag me soms af waar dat naartoe gaat, als ik ze elke dag nog liever zie dan de vorige. Ik zou ze soms willen optillen uit haar slaap om haar murw te knuffelen, maar hou me uiteraard telkens in, omdat ik haar slaapjes ondertussen bijzonder naar waarde weet te schatten...

En Bernard is er natuurlijk ook nog om mijn love attacks op af te reageren.

Slaap kindje slaap

Elke dag een nieuwe truc om me in slaap te krijgen, lijkt Thelma te denken. Ze vecht telkens zo hard ze kan tegen de slaap en we moeten haar dan ook met een list om de tuin proberen te leiden. Eergisteren wou ze blijkbaar in een dekentje in slaap gewiegd worden om dan in haar wippertje verder te slapen. Ze heeft ons voor de inspanning beloond door het een hele tijd vol te houden. De dag erna bleef ze al minder lang in dromenland en moesten we op zoek naar een nieuwe truc. De draagdoek ligt immers al een paar dagen aan de kant wegens rugpijn. Mijn moeder had mij er overigens ook subtiel op gewezen dat ik haar weliswaar nog niet kan verwennen, maar toch al behoorlijk kan conditioneren...

Andere toppers zijn nog steeds wandelen en een autorit, maar een nachtwandeling is niet altijd zo'n fijn vooruitzicht nu het kouder wordt en benzine de lucht injagen is ook niet zo menslievend. Vandaag is het eindelijk gelukt om haar in haar bedje zelf, met de nodige ssshhh's in slaap te sussen. Haar hoofdje strelen werkt niet echt meer, omdat ze telkens wakker schiet als je ermee ophoudt. Die ssshhh's in bed zijn dus een hele vooruitgang. Een kleine voorzichtige hoera is hier dan ook op zijn plaats! (hoera)

Thelma brabbelt

Thelma heeft haar stem ontdekt! Sinds een paar dagen maakt ze echte babygeluidjes en kijken moeder en vader verbaasd naar zoveel pret. Dinsdag heeft ze voor het eerst een gesprekje met mama gevoerd over de kwaliteit van het eten en woensdag had ze het met papa over het algemene welzijn hier in huis, zoals je kunt horen in het filmpje. Het klinkt ook altijd maar luider en toonvaster: gisteren waren er hele gesprekken te horen met de (over)grootouders en vandaag heeft ze de kraamverzorgster enthousiast begroet.

Slapen wordt nu natuurlijk hoogst oninteressant en zelfs het drinken zou ze even onderbreken om haar zegje te doen. Dat belooft wat! Behalve brabbelen kan ze ook lang liggen staren naar het stofje van haar wieg, naar haar speeltjes en haar ooievaarmobiel. Vandaar dat ze nu boven in het donker in haar bedje ligt. Moeder en vader moeten haar sinds een paar dagen met vereende krachten in slaap proberen te krijgen. Voorlopig hebben we dat nog even over voor de nieuwe vorm van communicatie, maar we hopen toch dat ze het binnenkort begrijpt als we melden dat het echt wel bedtijd is...

Exit maatjes 50, 56 ... en 62!

Thelma is gegroeid, en we zullen het geweten hebben. De rompertjes uit de Hema met maat 50/56 knellen en vliegen onherroepelijk in een doos. Ze heeft ze veel gedragen, dus erg vind ik dat niet. Maar dat zelfs het rood-wit gestreepte rompertje van lief! met maatje 62 al te klein is voor ze het ook maar een keer heeft aangehad, deed me toch wel even fronsen. Vanaf nu draagt ze dus 68!
Jurkjes kunnen gelukkig wel halflang, tot op de knie of als minirok gedragen worden en ook de broekjes komen eerst tot aan de enkels om even later als shortje dienst te doen...

Telkens trotser

Thelma heeft zich de voorbije dagen van haar beste kant laten zien. Tijdens onze recente uitstapjes was ze voorbeeldig, en als er dan toch een minihuilbui uitbrak, liet ze zich in een mum van tijd gewillig troosten -- alsof we het hadden ingestudeerd.

Bij een bezoek van Kind & Gezin onderging ze braafjes de gehoortest, al vond ze het wel wat raar, zoals de foto laat zien. Er werden twee doppen op haar oortjes geplakt met luidsprekertjes aan en drie elektroden op haar lijf bevestigd, maar alleen toen het echt te lang duurde voor ze doorhadden dat ze echt wel goed hoort, liet ze zelf even van zich horen.

Tijdens een bezoek aan het lokale (lees: marginale) dienstencentrum Muide-Meulestede even daarvoor, waar we een uur in een veel te warm zaaltje moesten wachten om de 'kids-ID' aan te vragen, probeerde ze eerst te slapen, maar toen dat niet lukte, keek ze gezellig wat rond naar al die vreemde schepsels (voor en achter het loket) en liet ze haar mama met één hand alles afhandelen, inclusief een nieuwe identiteitskaart ondertekenen.

Als beloning gingen we vanmorgen naar de babymassage, waar ze zichtbaar lag te genieten. Van het gehuil en gewiebel van de andere baby's trok ze zich geen ene moer aan. Moeder glimt van trots, alweer.

Een maand Thelma

Thelma is morgen een maand oud! Zeggen dat de tijd vliegt, lijkt echt een understatement. Hoewel ik vrijwel elke seconde geniet -- zelfs als ze de boel bijeen krijst of uiterst onaangename geuren door mijn huis of dat van vrienden verspreidt -- vind ik nog dat de tijd te snel gaat. Het is als een vakantie die altijd weer voorbij is voor je het goed en wel beseft. Gelukkig dient er zich bij baby's telkens weer een nieuwe dag aan, waarin ze weliswaar ietsiepietsie ouder zijn, maar nog steeds even prachtig.

Ik heb er bijna negen dagen alleen met Thelma opzitten, want Bernard zit met Anima Eterna in Duitsland. Vanavond komt hij even thuis om Thelma's eerste maand te vieren (prioriteiten!), maar morgen is hij alweer vertrokken naar Frankrijk. Het is voor allebei lastiger dan met z'n drietjes, maar we slaan er ons wel door. Hij moet ze twee weken missen, ik moet er twee weken alleen op passen. Het lukt gelukkig goed dankzij de uitstekende hulp van mijn ouders, de kraamzorg en de geweldige caterservice van de vrienden. Caroline, Gunther, Jonas, Nicolas, Eline, Katrien, Bruno, Henk, Hannelore, Elke, Öznur: merci! En pepe Sam en tante Lien: ik kijk alvast uit naar jullie pasta all'amatriciana.

Gewichtig!

Thelma zit sinds dinsdag boven haar geboortegewicht! Ze is een hele tijd blijven afvallen, omdat we nog niet helemaal doorhadden hoeveel het meisje wel kon eten. De vroedvrouwen gokten op krampjes en zuighonger om haar huilbuien en grimassen te verklaren, maar blijkbaar was het onmiskenbaar HONGER! Ze is blijkbaar een hele grote eter, een 'doorjager' zoals haar papa wellicht: heel veel eten en vrijwel niet bijkomen. Aan de borstvoeding alleen had ze dan ook niet genoeg, en nu eet ze letterlijk voor twee: eerst drinkt ze een halfuur aan de borst en daarna tuttert ze een hele fles leeg met evenveel melk als een kindje zonder borstvoeding zou drinken... Moedermelk én poedermelk, the best of both worlds. Behalve vanochtend toen moeder een onverwachte melkdouche kreeg, blijft alles mooi binnen en groeit ze dus zienderogen: meer dan 3,700 kg en al 54 cm. Er zijn zelfs al twee pyjamaatjes te klein geworden.

En ook goed nieuws: mama valt omgekeerd evenredig af en is al elf kilo kwijt. Hoe maten en gewichten en de bijhorende vreugde kunnen verschillen als je wat ouder wordt...

Voor het eerst in het grote bad

Na enkele wasbeurten in de zogenaamde TummyTub, was het vandaag tijd voor het 'echte' werk: met papa in het grote bad! Thelma had er duidelijk zin in, en na wat onwennig en nieuwsgierig rondkijken, zagen we ze duidelijk genieten van het warme water. Binnenkort onder de douche!

Liefste Thelma

Je bent nu precies een week oud. Vorige vrijdag om 5.17 uur kwam je ter wereld. Je bent eruit gefloept, zoals je papa had voorspeld, hoewel ik natuurlijk een handje heb geholpen. Je papa heeft ook een handje geholpen door de letterlijke en figuurlijke duwtjes in de rug: de eerste tijdens elke wee, de tweede in de vorm van aanmoedigingen, verse thee, rustige muziek, koude washandjes en warme sokken tijdens de arbeid. Geen wonder dat ik van vier naar acht centimeter ben gegaan op anderhalf uur tijd... We waren nog net op tijd in het ziekenhuis om de afspraak met jou een uurtje later niet te missen. Ook de vroedvrouw Semra heeft een handje geholpen en zelfs haar beide vuisten gebruikt, mét gestrekte armen, om jou de juiste richting uit te duwen.

En toen was je daar, een prachtig klein stil meisje, dat niet eens schreeuwde, maar recht in mijn ogen keek. En ik smolt. Je trok gekke bekken en ik herkende op slag mezelf als piepklein jonkie. Het volgende wat ik zag, was de neus van Bernard, in miniversie weliswaar -- gelukkig maar! De oorsprong van je oogjes is nog niet helemaal duidelijk: op het eerste gezicht zijn het de grote blauwe kijkers van Bernard, maar het zouden ook nog die van mij kunnen zijn, als het toch nog bruine oogjes worden. Ze kunnen in elk geval al heel goed rondkijken, en als je in mijn ogen kijkt, dan ben ik verloren. Ik dacht altijd dat die legendarische verliefdheid metaforisch was bedoeld, maar heb nu gemerkt dat het ook fysiek echt voelbaar is, die kriebels rond het middenrif.

En je steelt niet alleen mijn hart, ook dat van je papa, dat is meer dan duidelijk, van je opa en oma, bomma en bompa, meter en pepe, en zelfs dat van de kinderarts, die een vroedvrouw erop wees dat je zo'n alerte baby was. Je bent al ontzettend sterk, je kan ook al lachen (en ik geloof niet dat het zomaar zenuwtrekjes zijn) en je kan ook ontzettend goed krijsen, als het eten niet op tijd wordt opgediend of als de krampjes na de maaltijd de kop opsteken. We hebben al een paar goeie trucs ontdekt, waarvan de draagdoek de absolute winnaar is, en we doen ons best om je zo goed en zo kwaad als het kan te sussen.

Nu bijvoorbeeld, even to the rescue!

Thelma slaapt

Wat is ze braaf als ze slaapt! :-)
Als ze honger heeft, kan ze schreeuwen als de beste, maar wat 'n schatje is het toch...
Zes dagen oud, en ons leven is al ondenkbaar zonder haar.
Met dank aan de mama, die het geweldig heeft gedaan tijdens de zwangerschap en de bevalling, en ongetwijfeld de beste moeder zal worden die dit kleintje zich kan inbeelden.

Vers uit het nest

Te mooi voor woorden...