Verliefd

Waar komt dat toch vandaan, die grote liefde? Hoe komt het dat die band zo sterk is? Dat kleine hummeltje heeft eigenlijk nog niets gedaan en krijgt toch liefde met hopen, gewoon door er te zijn. Het is onvoorwaardelijke liefde die ze niet hoeft te verdienen, waarmee ze gewoon overladen wordt als ze lacht, als ze weent, als ze speelt, als ze kijkt. Ik ben weer stapel op haar, na een heel weekend moeder-dochterbonding. We hebben een lange stadswandeling gemaakt, ze is twee keer op mijn schoot in slaap gevallen 's avonds (ze had wellicht mijn blog gelezen), ze legt haar kopje tegen mijn schouder als ze moe is en ze lijkt steeds meer zelf actief te knuffelen. Maar zelfs daarvoor, toen ze nog een klein hoopje kijkend, wenend, drinkend leven was, was dat gevoel al zo sterk. Waar komt dat toch vandaan?

Ze heeft ook weer een nieuwe 'mondelinge vaardigheid': het lijkt op kreunen of zeuren, maar dat is het niet. In de auto, in haar bed, in de kinderwagen, in haar wippertje, overal moet ze haar stem testen. Ze doet het laag, heel hoog, semi-boos, semi-blij. Very funny!

Foutje

Toch iets te vroeg victorie gekraaid denk ik. Thelma is de voorbije nachten wakker geweest van twaalf tot drie (dinsdag), van elf tot twaalf en vier tot vijf (woensdag) en heeft zich vandaag weer serieus laten gelden toen ik haar in bed stopte. Je raakt er veel te snel aan gewend als je eens een paar nachtjes kunt doorslapen en het ontwaken uit die droom is eens zo hard... Maar soit! Een paar dagen vroeg in bed, haar überschattige lachje 's ochtends en het zal wel snel weer vergeten zijn.

Slaap lekker

Hiernaast is ons schatje klaarwakker, maar over haar slaapritueel wil ik nog iets kwijt. Dat is namelijk veranderd de voorbije week. Vroeger vocht Thelma ontzettend tegen de slaap: ze schreeuwde het hele huis bijeen en je moest haar op alle mogelijke manieren kalmeren. Dat was zowat het enige moeilijke aan haar echt kleine babyperiode. Ze molenwiekte met haar armen, keek van links naar rechts naar links naar rechts, trok haar lakens over haar hoofd, weende hard, harder en nog harder tot ze opeens als een steen in slaap viel ...

Sinds vorige week is het alsof ze zich heeft overgegeven. Zaterdag, toen er voor het eerst een babysit was, is ze zelfs vrijwel meteen in slaap gevallen. Ze ligt nu meestal in bed nog wat te kijken, weent soms nog heel even, wringt nog een beetje, maar ze maakt niet meer het grote misbaar van vroeger alsof we haar iedere avond moedwillig mishandelden. Ze ligt er trouwens zelf als 'warrior' bij: tot de tanden gewapend met een slaapdoekje aan elke arm omdat ze zichzelf anders wakker wrijft en een knuffeldraakje op haar hoofd om wat meer geborgenheid te bieden. Ze blijft ook wat langer op overdag, zodat ze echt moe is als ik haar in bed leg. En: het moet haar eigen bed zijn of dat bij oma en opa, want anders is het een maat voor niets.

Door het winteruur zit ze nu elke dag om zeven uur in bed in plaats van om acht uur. 's Ochtends is ze rond zes uur wakker (behalve zondag, dan heeft ze tot acht uur wintertijd / negen uur zomertijd geslapen!), maar slaapt ze na haar fles nog drie uur voort. Ik zie ze sinds dat winteruur dus een uurtje minder overdag, en heb een uurtje meer vrije tijd 's avonds. Voorlopig was dat nog niet erg, want het waren drie vrije dagen, maar de volgende dagen is het weer werken geblazen en zal het dus wat pijn doen om haar alleen 's avonds een urenhalf te zien. Zeker omdat ze nu ook wat meer begint te knuffelen, haar armpje rond m'n nek legt en zich tegen me aan vlijt. Heerlijk.

Imagine

Gisterenavond gaf mijn vader een feest voor zijn zestigste verjaardag. Meer bepaald een wijnproeverij van Hugo's Favourites voor Hugo's Favourites: zeven topwijnen voor zestig vrienden en familieleden. Een aantal van die mensen werd gevraagd om een wijn waarmee ze een of andere band hadden in te leiden. Dit was mijn praatje bij de wijn 'Imagine' van 2007:

"U kent ze allemaal wel, de talloze tips als het langverwachte kindje maar niet geboren wil worden … Trappen lopen, Schweppes drinken, lange wandelingen maken, eens goed van bil gaan … Allemaal zaken waaraan ik mij niet heb laten vangen, toen ik vorige zomer hoogzwanger op de geboorte van Thelma aan het wachten was. Een kindje komt immers toch wanneer het zelf wil, na 35 weken, na 40 weken, of na 42, hoeveel Schweppes je ook drinkt, hoeveel trappen je ook doet, hoeveel wandelingen je ook maakt, hoeveel pret in bed je ook hebt … De laatste tip is toch altijd de juiste.

Nu ja, ik heb wel wat Schweppes besteld, het was tenslotte zomer en rond de 30 graden … Ik heb natuurlijk ook wel wat gewandeld, want het waren de laatste dagen zonder kind, wanneer je nog kan gaan en staan waar je wil, zonder rekening te houden met pampers, slaapjes, borstvoeding en zo meer … Ik heb ook wel wat trappen gedaan, want ja, een mens moet toch boven geraken – alleen dat van de grond gaan, dat moeten ze mij eerst toch nog eens voordoen.

Anyway, op 8 juli, een week na de uitgerekende datum, toen de datum voor een inleiding net was vastgelegd, was mijn dochter er nog steeds niet.

Nu was er één tip waar ik nog nooit eerder van had gehoord – en die dus het voordeel van de twijfel kreeg. Ik hoorde hem van een vriendin, die een paar dagen voor haar eigen bevalling een Amerikaanse reportage had gezien over bevallen en over tijd gaan. Daarin werd gezegd dat je gewoon een groot glas goeie rode wijn moest drinken. Zelf had ze ook een paar weken voor de uitgerekende datum een groot glas rode wijn gedronken, omdat ze echt genoeg had van al dat zwanger zijn, en zie: nog dezelfde nacht is haar zoon geboren.

Het was een tip die ik wel kon smaken, na zo’n negen bijna alcoholloze maanden, en waar kon ik beter terecht dan ten huize Hugo. Op de traditionele donderdagavond waarop we bijna elke week bij mijn ouders gaan eten, zou papa nu eens echt een hele goeie rode wijn uithalen. Het werd Imagine van 2007 en ik dronk er een groot glas van.

Imagine ... Stel je eens voor dat ons kleintje daardoor gelokt zou worden. Stel je eens voor dat ik na de maaltijd, zo rond tienen, naar huis zou gaan en dat de weeën zouden beginnen. Stel je eens voor dat ik niet ingeleid zou moeten worden maar mijn baby nog geen zeven uur later in mijn armen zou hebben. Stel je eens voor dat ik die nacht, rond middernacht, de vroedvrouw zou bellen voor wat assistentie, en dat ik rond vier uur naar het ziekenhuis zou vertrekken. Stel je eens voor. En stel je eens voor dat Thelma dan, een dik uur later, om vijf uur zeventien geboren zou worden. Je houdt het niet voor mogelijk, maar stel het je toch maar eens voor ..."

Bij de voorlaatste zin deden mijn tranen mijn stem stokken. Even slikken en een diepe zucht later heb ik de laatste zin door mijn tranen heen nog kunnen uitspreken, maar makkelijk was het niet. Ik was ervan geschrokken, dat die emoties nog altijd zo dichtbij liggen, maar het waren tranen van geluk, en dat zijn natuurlijk de mooiste.

Dolle pret

Ik ben vandaag voor het eerst een hele dag gaan werken zonder mijn kleine grote schat. Zij mocht nog even thuisblijven bij haar papa, en reken maar dat het fijn was. Samen gaan wandelen, lekker in bad, fijne spelletjes gespeeld. Papa heeft zelfs een filmpje gemaakt van al die pret! Thelma laat zich met plezier optrekken tot zit, maar dat manoeuvre kan haar toch haar lekkere rechtermouw niet doen vergeten. Ze stopt overigens heel veel in haar mond de laatste tijd, maar die mouw blijft toch haar favoriet.



Zelf heb ik het ook goed gesteld zo helemaal alleen en quasi kinderloos. Fijn om de collega's terug te zien, fijn om wat ruimte in het hoofd te hebben en ongestoord te kunnen doorwerken. Ik ben na het werk wel in een vliegende vaart naar huis gefietst, want plots was het verlangen om haar weer te zien veel te acuut. Ze lag lekker in haar park te spelen en had waarschijnlijk nog niet opgemerkt dat ik er een hele tijd niet was geweest. Tot ik haar vastnam en het wellicht heerlijk vertrouwd aanvoelde, en we nog een hele tijd in elkaars armen hebben staan wiegen.

Time flies

't Is een levensgroot cliché, maar wat gaat de tijd snel. De twee laatste weken van mijn bevallingsverlof zijn voorbijgevlogen. Maandag begin ik te werken, en nu voor echt. Ik heb het werk niet helemaal losgelaten de voorbije maanden, maar elke dag op post staan en weer lesgeven, zal een grote verandering zijn. Gisterennacht heeft Thelma van acht tot zeven geslapen, dus zij is er in elk geval klaar voor. We beginnen ook zachtjesaan: eerst zorgt Bernard een week voor haar, daarna mijn ouders een hele maand en in december is Bernard weer aan de beurt voor een week of drie. In de kerstvakantie is ze weer bij mij en in januari gaat ze naar de onthaalmoeder.

Wat ik ga missen: haar knuffels als we samen dicht dansen, haar kreetjes als ze net geniesd heeft, haar badritueel, haar lachjes als we samen in het grote bed nog een beetje wakker worden, de lange wandelingen door de stad ... Gelukkig zijn er vijf verlofdagen in de eerste helft van november en zal ik ze toch nog af en toe een hele dag meemaken. November belooft wel zwaar te worden, want Bernard is twee keer een dikke week weg. Maar ik heb dat al drie weken gekund toen ze nog piepklein was, dus dat moet dit keer ook wel lukken.

Beaufort

Wat Thelma geleerd heeft in Zuid-Frankrijk:
* vuistje opeten
* papfles bestuderen
* knuffelwolf vastgrijpen
* blaasjes maken
* tong uitsteken
* rechtspringen in de TummyTub
* voetjes bestuderen
* mensen volgen die achter haar om weglopen
* zonnen aan het zwembad (in de schaduw!)
* praten met oma, opa, pepe Sam en tante Lien

En als enige van het hele gezin heeft ze de familiale verkoudheid niet te pakken gehad! Vader, 'pepe', tante en moeder hadden het serieus zitten, maar Thelma heeft het snotteren in deze zomerse temperaturen wijselijk aan zich voorbij laten gaan.

Kutkees

Excusez le mot, maar ik kan niet anders. Ik leg dadelijk uit waarom. Gisteren gingen we uit eten in Beaufort, het dorpje waar we twee weken op vakantie zijn met de familie. In een oud schooltje, getipt door de vrienden van mijn ouders in wier huis we logeren, kan je heerlijk eten. We wilden tegelijk ook vieren dat mijn vader zestig is geworden. Maar la douce France zou la douce France niet zijn als er geen vervelende Hollander te bespeuren viel (overigens mijn eerste ervaring in dat opzicht!). 'Vervelend' is daarbij nog een understatement van formaat.

We gingen rond half acht de deur uit, toen Thelma nog een uurtje zou slapen, daarna zou eten, wat wakker zou rondkijken en aan haar nacht zou beginnen. Mooi geregeld, al weet je met een baby nooit, maar het is de laatste tijd zo'n voorspelbaar schatje, dat we het erop wilden wagen. Ze was nog niet helemaal ingedommeld toen we te voet van onze berg kwamen, vandaar dat Bernard en ik nog even voortwandelden.

Toen we binnenkwamen, hadden twee heerschappen aan een tafeltje achter ons de kinderwagen al opgemerkt. Met enig misprijzen.




Thelma werd even later wakker, weende een seconde en daarop sakkerde de helft van het koppel dat er godverdomme weer zo'n 'kutkind' bij was. Ik geloofde mijn oren niet. Onmiddellijk daarna ging hij verder tegen zijn compagnon dat hij toch echt niet begreep hoe mensen met kinderen nog op restaurant durfden te gaan...

En toen kon ik me niet meer inhouden. Ik ging naar hun tafel en zei geërgerd: 'Excuseer meneer, maar wij verstaan wel Nederlands!' Hij keek bijzonder beteuterd, maar een excuus kon er niet af. We zijn met Thelma naar de gang gegaan, waar ze vrijwel onmiddellijk insliep. Toen we terugkwamen, zat het hele gezelschap met de zenuwen en dachten we eraan om weg te gaan, omdat niemand nog rustig zou kunnen eten met zulke onverdraagzame schepsels naast ons. We zouden de volgende middag wel terugkomen.

Mijn moeder legde uit aan de bazin dat we een probleem hadden. Ze vertelde over enkele gasten die zich enerveerden in de baby en zei dat we de dag erna wilden terugkeren, maar dat was buiten de waard gerekend. Ze zei vol ongeloof: 'Mais non! Qui a dit cela? Dites-moi, quelle table? Vous restez, bien sûr que vous restez! Mais c'était qui?!' Mijn moeder zei dat we zelf al gereageerd hadden, want anders was de gastvrouw er zeker nog eens op afgegaan. Ze voegde er nog aan toe dat 'les bébés doivent se faire entendre et se faire voir'.

En zo geschiedde. We zijn gebleven voor een hele fijne avond. Thelma sliep tot ze honger had, ik heb haar gevoed op het terras naast het vuur waarop ons eten werd bereid, we hebben haar afwisselend geëntertaind tot ze in slaap viel en toen heeft ze nog een dik uur als een roosje naast ons geslapen. En de vervelende Hollander heeft nog het hele restaurant stil gekregen met een veel te luide gsm, waarna hij gewichtig een heel verhaal begon te doen. Zoveel fatsoen en tafelmanieren had hij wel.

Zingen?

Het beeld is niet fantastisch, want de avond was al gevallen, maar dat telt niet: het is de klank die 't 'm doet. Luister maar!

Zie ze doen

Na haar 'regelweek' in week acht, waarin het ontzettend moeilijk was om haar rustig te krijgen, kan Thelma een heleboel nieuwigheden. Ze heeft haar handjes ontdekt en kan die urenlang (allez, iets minder) bekijken: een vuistje, vingers, een draaiend vuistje... Ze slaat nu ook tegen haar speeltjes aan haar speelboog, grijpt haar tuutje en brabbelt tegen haar speeltjes. Very funny. Ze verraadt zichzelf ook als ze moe is door in haar oogjes te wrijven en voelt aan allerlei stofjes. Ze neemt ze vast en laat ze vaak niet meer los. Ook mijn haar voelt als een stofje. Voor haar dan: ik zie zo af en toe een paar krullen van mij tussen haar vingers verdwijnen...

Braaf braver braafst

Thelma was gisteren een echte droombaby: eten, lachen, spelen en véél slapen. Geen enkele keer heb ik haar in slaap moeten wiegen of sussen: ze viel gewoon vanzelf! zomaar! zonder moeite! in slaap. Zowel in haar wieg, in haar wippertje als in haar bedje 's avonds. Meer van dat!

Vandaag was weer een klassieke Thelmadag, met afwisselend eten, lachen, spelen in haar park en dan de bijna obligate huilbuitjes van vermoeidheid. Gelukkig heeft Bernard ondertussen ook de kneepjes door om haar ritmisch in slaap te wandelen, dus dat scheelt een pak. Misschien houdt ze toch niet zo van broccoli?

Het blijft in elk geval mijn grootste en mooiste cadeau. Ik vraag me soms af waar dat naartoe gaat, als ik ze elke dag nog liever zie dan de vorige. Ik zou ze soms willen optillen uit haar slaap om haar murw te knuffelen, maar hou me uiteraard telkens in, omdat ik haar slaapjes ondertussen bijzonder naar waarde weet te schatten...

En Bernard is er natuurlijk ook nog om mijn love attacks op af te reageren.

Slaap kindje slaap

Elke dag een nieuwe truc om me in slaap te krijgen, lijkt Thelma te denken. Ze vecht telkens zo hard ze kan tegen de slaap en we moeten haar dan ook met een list om de tuin proberen te leiden. Eergisteren wou ze blijkbaar in een dekentje in slaap gewiegd worden om dan in haar wippertje verder te slapen. Ze heeft ons voor de inspanning beloond door het een hele tijd vol te houden. De dag erna bleef ze al minder lang in dromenland en moesten we op zoek naar een nieuwe truc. De draagdoek ligt immers al een paar dagen aan de kant wegens rugpijn. Mijn moeder had mij er overigens ook subtiel op gewezen dat ik haar weliswaar nog niet kan verwennen, maar toch al behoorlijk kan conditioneren...

Andere toppers zijn nog steeds wandelen en een autorit, maar een nachtwandeling is niet altijd zo'n fijn vooruitzicht nu het kouder wordt en benzine de lucht injagen is ook niet zo menslievend. Vandaag is het eindelijk gelukt om haar in haar bedje zelf, met de nodige ssshhh's in slaap te sussen. Haar hoofdje strelen werkt niet echt meer, omdat ze telkens wakker schiet als je ermee ophoudt. Die ssshhh's in bed zijn dus een hele vooruitgang. Een kleine voorzichtige hoera is hier dan ook op zijn plaats! (hoera)